Μεσημεριανό-έκπληξη στα Χανιά!

Από την Τρίτη, είμαι στην Κρήτη. (Χα, χα, χα… έγινε και ρίμα). Έχω έρθει με το Πρόγραμμα Φιλαναγνωσίας  του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, για να κάνω παρουσίαση των βιβλίων μου σε δύο Ολοήμερα Δημοτικά Σχολεία στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο, και να κάνω κι επίσκεψη στην κόρη μου στα Χανιά. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάποιο post ειδικά γι’ αυτές τις επισκέψεις, αλλά με όλα αυτά που έγιναν και δεν τα περίμενα, θα ανεβάσω τουλάχιστον δύο.  Θ΄αρχίσω από το τέλος προς την αρχή, δηλαδή από τα Χανιά.
Εδώ αυτό που έζησα και με συγκίνησε, δεν έχει σχέση με τα βιβλία. Ήταν ένα μεσημεριανό-έκπληξη!  Σήμερα το μεσημέρι, λοιπόν, κατεβήκαμε στο λιμάνι στα Χανιά για να φάμε σε μια πολύ συμπαθητική ταβέρνα. Παρόλο που είχε συννεφιά αποφασίσαμε να κάτσουμε έξω, όπου ήταν φίσκα και μόλις που προλλάβαμε το τελευταίο τραπέζι. Σε μια μεγάλη παρέα, η Μαρία είδε ένα φίλο της από τα παιδικά της χρόνια, που τον ήξερα κι εγώ, και που πια είναι μουσικός. Στο τραπέζι ήταν ένας τραγουδιστής που νομίζω ότι είναι μιας  ιδιαίτερης ευαισθησίας, ο Χρήστος Θηβαίος, με την ορχήστρα του, που είχαν έρθει από την Αθήνα για κάποιες εμφανίσεις. Κι εκεί που δεν το περιμέναμε, με κοιτάζει ο Χρήστος και με το γνωστό μου πια «παιδικό» βλέμμα λέει: «Θα σας το έχουν πει πολλές φορές, αλλά έχω κι εγώ μεγαλώσει μαζί σας».  Γέλασα και του είπα: «Το κακό είναι ότι μεγάλωσα κι εγώ». Γελάσαμε και πήγαμε να κάτσουμε.  Πριν περάσει λίγη ώρα, ήρθε ένας πλανόδιος οργανοπαίχτης με ακορντεόν και πλησίασε κάποιον που άρχισε αμέσως να τραγουδάει και κάθισε δίπλα του. Πολύ γρήγορα όλη η ταβέρνα έγινε μια παρέα. Ένοιωσα μια φοβερή συγκίνηση που στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί. Ήταν γιατί ξαφνικά βρέθηκα να ζω σε μια αίσθηση ίδια με εκείνη της Αθήνας  των χρόνων μετά τον πόλεμο, και στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Η κάποια ειδική ατμόσφαιρα που έχουν τα Χανιά, τα λόγια των τραγουδιών που έπαιζε συνέχεια το ραδιόφωνο εκείνα τα χρόνια, ο ήχος του ακορντεόν κι αυτή η ανθρωπιά που έβγαζε αυτό το δέσιμο των ανθρώπων σε μια παρέα που γλεντούσε σαν μια οικογένεια, ζωντάνεψε μέσα μου εκείνη την αίσθηση της ανθρωπιάς και της συντροφικότητας που δεν υπάρχει πιά και που πολύ φοβάμαι ότι έχει  χαθεί για πάντα. Αυτή η ατμόσφαιρα είναι που έκανε και τον Θηβαίο να σηκωθεί από το τραπέζι του και να ‘ρθει να κάτσει δίπλα στο ακορντεόν για να τραγουδήσει μαζί με τους άλλους, όπως θα δείτε στο μικρό βίντεο που γύρισε η Τζο με το κίνητό της. Αυτό ήταν το μεσημεριανό-έκπληξη. Από Δευτέρα, θα σας πω και για τις άλλες εκπλήξεις που με περίμεναν στην Κρήτη.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

8 Σχόλια στο “Μεσημεριανό-έκπληξη στα Χανιά!”

      ζαχαρούλα
      24 Μαρτίου 12 στις 0:59

      τελικά μάλλον δίκιο έχει η… «Δασκάλα» μου…
      τα σύννεφα έχουν φέρει πάνω από την Κρήτη αυτές τις μέρες το ειδικό μαγικό δακρυονερό απ’ όπου μαζεύουν οι νεράιδες το γλυκαλάτι…

      Ευγενία
      24 Μαρτίου 12 στις 12:51

      Πριν απ’ολα μπράβο στην Τζο που το έπιασε!!!!! Η ατμόσφαιρα είναι έτσι ακριβώς! Να πάρει η ευχή συγκινήθηκα!!!!!

      marilia
      24 Μαρτίου 12 στις 13:51

      🙂
      Συμβαίνει καμιά φορά… η ταβέρνα να γίνεται μια παρέα εννοώ. Κυπαρίσσι (Νατασσσάκι, ξέρεις; ), ταβέρνα χωρίς ηλεκτρικό από άποψη, φωτισμός μόνο από κεριά και τζάκι, βαρέλια με κρασί σπιτικό όσο επιθυμείς, φαγητό… «το βρισκούμενο» ( 😉 ) σε όση ποσότητα επιθυμείς και η διάθεση όλων… για παρέα. Πίσω ένας συμμαθητής μας με λύρα. Κάπου έξω, ένας φοιτητής με κιθάρα. Διάσπαρτοι… μερακλωμένοι θαμώνες και… μαγικό! Όλοι μια παρέα κι όταν κάνεις να σηκωθείς: «Εεεε! Πού πάτε; Δεν ξημέρωσε ακόμα!»… 🙂 Την επόμενη φορά… 😉

      Mika
      26 Μαρτίου 12 στις 16:36

      Πραγματικά ζήλεψα πάρα πολύ! Ο Θήβαίος είναι ενας απο τους πολύ αγαπημένους μου τραγουδιστές και η φωνή του πολύ ξεχωριστή για μένα..
      Αλλά γενικά αυτες οι φάσεις είναι τα καλύτερα μου, φαι, ποτό, τραγούδι και καλή παρέα!. Τίποτα καλύτερο.
      Τυχερε!!!
      Φιλια

Σχολιάστε