Οι εικόνες

Για σήμερα έχω άλλα ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι , “Εσωτερική Επανάσταση”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που είναι για τις εικόνες που έχουμε στο κεφάλι μας για άλλους ανθρώπους και λοιπά.  Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

 

“… Τώρα: παρατηρήστε τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας ή ένα φίλο σας, χωρίς την εικόνα. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι; Έχετε μια εικόνα της γυναίκας σας, ή του άντρα σας ή κάποιου· αυτή η εικόνα έχει χτιστεί με χρόνο. Έχετε ζήσει με τη γυναίκα σας (ή με τον άντρα σας) σεξουαλικά· σας έχει γκρινιάξει, σας έχει φοβερίσει κι εσείς εκείνη – ξέρετε όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την ανυπόφορη οικογενειακή ζωή. Με τα χρόνια έχετε χτίσει εσείς μια εικόνα για εκείνη και εκείνη για σας και κοιτάτε ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές εικόνες, έτσι δεν είναι; Να είστε ειλικρινείς, έτσι για αλλαγή· φοβάστε τόσο πολύ να είστε ειλικρινείς. Έχετε κάποια εικόνα. Τώρα: μια τέτοια εικόνα χωρίζει τους ανθρώπους· μια τέτοια εικόνα διαιρεί. Εάν έχω μια εικόνα για τη γυναίκα μου και εκείνη για μένα, αυτές οι εικόνες πρέπει προφανώς να μας διχάζουν.
     Τώρα: πώς γίνεται η εικόνα που έχει χτίσει κάποιος για τον εαυτό του και η εικόνα που έχει χτίσει για κάποιον άλλον, να πάψουν να υπάρχουν; Εάν αυτές οι εικόνες εξαφανιστούν, τότε υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό είδος σχέσης. Αυτές οι εικόνες είναι το παρελθόν· αυτές οι εικόνες είναι μνήμη· η μνήμη είναι τα διάφορα ίχνη από πράγματα που έχουν συμβεί σε ένα αριθμό χρόνων – πράγμα που είναι η διαμόρφωση των εγκεφαλικών κυττάρων – και αυτές οι εικόνες παραμένουν. Τώρα: μπορεί να μπει ένα τέλος σε αυτές τις εικόνες, όχι σταδιακά αλλά στιγμιαία; Για να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση, πρέπει να πάει σε βάθος στον μηχανισμό που χτίζει τις εικόνες….”

 

 

 

2 Σχόλια στο “Οι εικόνες”

      διονύσης μάνεσης
      18 Αυγούστου 18 στις 11:15

      Καλημέρα! Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το επιπόλαιο της απάντησης, αλλά μου φαίνεται πως (τουλάχιστον στο ανθρώπινο μέτρο) δε γίνεται να “αδειάζεις” εξ ολοκλήρου την εικόνα που έχεις σχηματίσει για τον εαυτό σου και τους άλλους. Η μνήμη, παρά τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να την τοποθετούμε, είναι διεργασία του παρόντος (πάνω σε στοιχεία του παρελθόντος, βέβαια, αλλά αποτελεί ένα από τα φίλτρα της συγχρονικής ματιάς μας). Πώς να την αποβάλεις; Αλλά και γιατί; Αν υποθέσουμε ότι χρειάζεται να την αποφορτώνεις για να βλέπεις εξαρχής τα πράγματα και τα πρόσωπα, μήπως, βλέποντας εξαρχής, δεν αρχίζεις πάλι να χτίζεις την καινούργια σου εικόνα;
      Μεγάλες συζητήσεις – και άκρως ενδιαφέρουσες. Καλή συνέχεια, Παραμυθά, στα όμορφα κείμενα.

      Στεφανία
      18 Αυγούστου 18 στις 17:26

      Μεγάλη συζήτηση, όντος και αυτό γιατί είμαστε η μνήμη μας…
      Οι εμπειρίες που ζήσαμε με τον πχ σύντροφο μας, φτιάχνουν εικόνες, έτσι λέμε, είναι γκρινιάρης/ρα, είναι ψεύτης/τρα, είναι φυγόπονος, αδιάφορος κλπ κλπ. Αν δεν τις δούμε, δεν τις συνειδητοποιήσουμε και δεν έχουμε επίγνωση αυτού του μηχανισμού, η σχέση μας θα βασίζεται στην εικόνα!
      Κάπου, ο Κρισναμούρτι προτείνει να δούμε τον άλλο σαν να τον βλέπαμε για πρώτη φορά και έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η νέα ματιά, μπορεί να φέρει και φέρνει μια επανάσταση στη σχέση, φτάνει να το επιχειρήσουμε! 🙂

Σχολιάστε