«Τα είδη της σιωπής…»

Ξαφνικά, εκεί που μετέφραζα  το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Η μόνη επανάσταση», έφτασα σε ένα κομμάτι που – αν και είχα έτοιμο ποστ- μου ‘ρθε ξαφνικά να το ανεβάσω, έτσι για να μου ευχηθώ μ΄αυτό, «καλό ταξίδι». Πού πάω; Θα σας πω μετά, όταν γυρίσω σε καμιά εβδομάδα. Είναι μακρινό ταξίδι, αλλά όχι για εκεί απ΄όπου δεν ξαναγυρίζεις ποτέ. Αν και υπάρχει κάποιος ψιλοκίνδυνος, αλλά δεν πιστεύω,  πάνω στο άνθος της ηλικίας μου…  Χα, χα, χα…  «Τ΄ άλλα, είναι σιωπή», όπως λέει κι ο Άμλετ στο τέλος του έργου που έχει τ΄ όνομά του…
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Image1563b
«… Υπάρχουν πολλά είδη σιωπής. Υπάρχει η σιωπή ανάμεσα σε δύο θορύβους, η σιωπή ανάμεσα σε δύο νότες και η σιωπή που απλώνεται στο διάλειμμα ανάμεσα σε δύο σκέψεις. Υπάρχει εκείνη η ιδιαίτερη, ήσυχη, διάχυτη σιωπή, που έρχεται το δειλινό στην εξοχή· υπάρχει η σιωπή που μέσα απ’ αυτήν ακούς το γαύγισμα ενός σκύλου πέρα μακριά ή το σφύριγμα ενός τραίνου καθώς ανεβαίνει σε μια απότομη ανηφοριά υπάρχει· η σιωπή μέσα σ’ ένα σπίτι όταν όλοι έχουν πάει για ύπνο και η παράξενη μεγάλη έντασή της όταν ξυπνάς μέσα στην νύχτα κι ακούς την κουκουβάγια να κράζει στην κοιλάδα· και υπάρχει εκείνη η σιωπή πριν ο σύντροφος της κουκουβάγιας απαντήσει. Υπάρχει η σιωπή ενός παλιού εγκαταλειμμένου σπιτιού και η σιωπή των βουνών· υπάρχει κι η σιωπή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, όταν έχουν δει το ίδιο πράγμα, έχουν νοιώσει το ίδιο πράγμα και έχουν την ίδια αντίδραση.
Εκείνη τη νύχτα, ιδιαίτερα σ’ εκείνη την μακρινή κοιλάδα, με τους πανάρχαιους λόφους και τους παράξενα σχηματισμένους βράχους τους, η σιωπή ήταν τόσο πραγματική, όσο και ο τοίχος που άγγιζες. Κοίταξες έξω από το παράθυρο τα λαμπερά αστέρια. Δεν ήταν μια σιωπή γεννημένη από μόνη της· δεν ήταν επειδή η γη ήταν ήσυχη και οι χωρικοί είχαν αποκοιμηθεί, αλλά ήταν μια σιωπή που ερχόταν από παντού – από τα μακρινά αστέρια, από εκείνους τους σκοτεινούς λόφους και από τον ίδιο σου το νου και την καρδιά σου. Αυτή η σιωπή έμοιαζε να σκεπάζει τα πάντα: από τον πιο μικρό κόκκο άμμου στην κοίτη του ποταμού –που τα νερά του κυλούσαν μόνο όταν έβρεχε– μέχρι και την ψηλή απλωμένη συκιά και την απαλή αύρα που μόλις άρχιζε να φυσά.
Υπάρχει η σιωπή του νου που ποτέ κανείς θόρυβος δεν μπορεί να τον αγγίξει, καμιά σκέψη ή περαστικός άνεμος από εμπειρίες. Είναι εκείνη η σιωπή που είναι αθώα κι επομένως ατελείωτη. Όταν υπάρχει αυτή η σιωπή στο νου, η δράση σου ξεπηδάει μέσα απ’ αυτήν, και μια τέτοια δράση δεν γίνεται αιτία σύγχυσης και δυστυχίας.
    Υπάρχει εκείνη η παράξενη σιωπή που την βρίσκεις μέσα σ’ ένα ναό ή σε κάποιο άδειο εκκλησάκι, μακριά μέσα στην έξοχη, χωρίς τον θόρυβο από τουρίστες και προσκυνητές. Η βαθιά σιωπή που απλώνεται πάνω στο νερό του ποταμού, είναι μέρος εκείνου που βρίσκεται έξω από τη σιωπή του νου…».

2 Σχόλια στο “«Τα είδη της σιωπής…»”

      δημήτρης
      21 Σεπτεμβρίου 13 στις 17:54

      ……………»you must go…»………………
      …………………. 🙂 ………………………..
      …………….καλό ταξίδι…………………..
      …………….καλή αντάμωση……………
      ………………….φιλιά…………………….

Σχολιάστε