Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω;

Είτε είμαστε παιδιά, είτε νέοι ή γέροι, άπειροι ή γεμάτοι από εμπειρίες πολλών χρόνων, νομίζω ότι εκείνο που θέλουμε όλοι μας είναι να είμαστε ευτυχισμένοι, έτσι δεν είναι; Όταν είμαστε μικροί γινόμαστε ευτυχισμένοι παίζοντας με τα παιχνίδια μας, κάνοντας όλα τα μικροπράγματα που μας αρέσουν να κάνουμε, κι όταν νοιώθουμε να μας φροντίζουν και να μας αγαπάνε οι γονείς μας. Μεγαλώνοντας αναζητάμε την ευτυχία σε αποκτήματα: χρήματα, ένα ωραίο σπίτι, μία καλή σύζυγο ή ένα καλό σύζυγο, μια καλή δουλειά, να είμαστε κάποιοι… Κι όταν βαρεθούμε όλα αυτά που έχουμε, αναζητάμε καινούργια: καινούργιο σπίτι, καινούργια δουλειά ή καινούργιους συζύγους κι όταν κι αυτά πάλι δεν μας ικανοποιούν, φτου κι απ’ την αρχή ή μένουμε εκεί που είμαστε και μαραινόμαστε. Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω; Ό,τι κάνουμε είναι μέρος της επιθυμίας μας να νοιώθουμε ευτυχισμένοι. Πίσω απ’ όλα υπάρχει αυτή η εκπληκτική ώθηση, αυτή η έντονη παρόρμηση να βρούμε την ευτυχία. Αλλά, βλέπετε η ευτυχία δεν έρχεται τόσο εύκολα, γιατί η ευτυχία δεν έχει συνταγή. και μοιάζει να είναι πρόσκαιρη σε όλα αυτά. Εκείνο που έχω δει είναι ότι η ευτυχία δεν έρχεται όταν παλεύεις γι’ αυτήν και τούτο είναι το μεγαλύτερο μυστικό νομίζω. Η ευτυχία είναι παράξενη· έρχεται όταν δεν την αναζητάς. Πάνω εκεί που δεν κάνεις καμιά προσπάθεια για να είσαι ευτυχισμένος, τότε εκείνη «τσουπ», εμφανίζεται απροσδόκητα, μυστηριωδώς, εκεί που δεν την περιμένεις! Γεννιέται μέσα από την αγνότητα, από την αθωότητα, από την αγάπη, – τα τρία χαρακτηριστικά των παιδιών. Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω; Μιλάω για το ότι μέσα απ’ αυτό το blog που με ψήσανε να το κάνω χωρίς να με νοιάζει τι θα φέρει, μου στείλατε τρομερή ευτυχία, δηλαδή αθωότητα, δηλαδή παιδικότητα, δηλαδή αγάπη.

Καλό βράδυ.

Υ.Γ. Ύστερα από διαμαρτυρίες της οικογένειάς μου, είμαι αναγκασμένος να παρατηρήσω σε ένα σχόλιο που έγινε, ότι το κοριτσάκι που πριν από την Κυριακάτικη παιδική εκπομπή, έλεγε: «Για να δούμε τι θα δούμε», δεν ήταν η κόρη μου η Μαρία, αλλά η ανιψιά μου η Μαργαρίτα. Η κόρη μου, στα επτά της, είναι το κοριτσάκι που με αγκαλιάζει στη φωτογραφία του πρώτου post με τίτλο «Γεια σας». Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι το επόμενο video που θα μπει να είναι από την ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, και από το θέμα της, «Γράψτε την ιστορία» που το αναφέρει ένας από σας παιδιά. (Παιδιά θα σας λέω). Σε αυτό το μικρό βίντεο, παίζουν και τα τρία μου παιδιά, σε ηλικίες 10 μηνών, εννιά και δεκατριών χρονών – χωρίς αμοιβή, βέβαια. (Ναι, τα εκμεταλλευόμουνα για να κάνω οικονομία στην ΕΡΤ, ο άθλιος πατέρας!)

16 Σχόλια στο “Καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω;”

      Τζωρτζίνα Κ.
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 20:21

      Όταν ήμασταν παιδιά – χωρίς να το συνειδητοποιούμε εκείνον τον καιρό – μας γέμιζες με ευτυχία με τα παραμύθια σου. Η αγωνία να περάσει η ώρα ώστε να σε δούμε, να ταξιδέψουμε σε έναν διαφορετικό κόσμο, με σχέδια, χαρούμενα χρώματα και πιλότο εσένα, ήταν ό,τι πιο όμορφο βιώναμε εκείνη την εποχή.

      Βλέποντάς σε πάλι εδώ, να γίνεσαι και πάλι κομμάτι της ζωής μας, μας επανέφερες τη θύμηση εκείνης της εποχής, της αθωότητάς μας, όταν με το μυαλό και την καρδιά ζωγραφίζαμε κόσμους με χαμόγελα, μπαλόνια και γλυφιτζούρια.

      Ανέλπιστη ευτυχία μας ξανάφερες πάλι εσύ, φέρνοντας όλες αυτές τις αναμνήσεις στο μυαλό μας που με την πάροδο των χρόνων κλείστηκαν στα συρταράκια του μυαλού και της καρδιάς μας. Τώρα όμως οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παιδιά και μαζί τους ξαναγινόμαστε – όποτε τα καταφέρνουμε – κι εμείς παιδιά. Τι πιο υπέροχο λοιπόν να είσαι κι εσύ πάλι κοντά μας, να μας ταξιδεύεις.

      Αν σου δώσαμε έστω και λίγη ευτυχία με την ανταπόκρισή μας, είναι το ελάχιστο που σου οφείλουμε, αγαπημένε σύντροφε των παιδικών μας χρόνων.

      theodoro
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 20:34

      Δεν μπορώ να μη σου το εξομολογηθώ αυτό παραμυθά – κι ας θυμώσει λίγο. Ο μεγάλος μου γυιός είναι 24 και σπουδάζει σε άλλη πόλη. Σήμερα το πρωί έστειλα σε όσους νόμιζα πως θα χαρούν, το video του παραμυθά και τα νέα για το blog και πριν λίγο βρήκα στα μέιλ μου το παρακάτω μήνυμα: re sι ti kalo!!! suginithika!
      euxaristw!..xxx

      Εχω μείνει άφωνη, παραμυθά. Τόσο καιρό ηλεκτρονική επικοινωνία με τον γυιό μου, πρώτη φορά παίρνω τέτοιο μήνυμα.

      καληνύχτες

      Sofia
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 21:02

      Μα οικονομία στην ΕΡΤ; Γίνονται;

      Όσο για την ευτυχία… Στιγμές είναι κυρίως μου φαίνεται. Που σε κρατάνε ζεστό το χειμώνα.

      Allu Fun Marx
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 21:25

      Μιλάω για το ότι μέσα απ’ αυτό το blog που με ψήσανε να το κάνω χωρίς να με νοιάζει τι θα φέρει, μου στείλατε τρομερή ευτυχία, δηλαδή αθωότητα, δηλαδή παιδικότητα, δηλαδή αγάπη.
      Aθωότητα, παιδικότητα και αγάπη είναι τα δικά σου δώρα .
      Κι ένα μικρό μέρος από τα δώρα αυτά, σου επιστρέφουμε μετά από χρόνια -και μάλιστα χωρίς τόκο- ο καθένας μας.

      melomenos
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 21:45

      καλώς σε βρήκα!
      είμαι κι εγώ ένα ακόμα μικρό παιδί που μεγάλωσα με τις ιστορίες σου, συγχαρητήρια για την απόφαση σου να επιστρέψεις!
      ταξιδεψέ μας πάλι σε στερηθήκαμε…
      φέρε μας πάλι πίσω αυτές τις μικρές ευτυχισμένες στιγμές μας!
      καλό σου ξημέρωμα

      Citronella
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 22:16

      Κι όλοι εμείς μήπως περιμέναμε να ξαναβρούμε τον Παραμυθά μας;:))

      Αυτό πάντως για την ευτυχία το διάβαζα προχτές : ότι είναι σαν τα γατιά, που όσο προσπαθείς να τους τραβήξεις την προσοχή για να παίξουν μαζί σου σε φτύνουν, και μόλις ασχοληθείς με κάτι άλλο έρχονται και τρίβονται στα πόδια σου!

      Ίσως γιατί αντί να έχουμε προσδοκίες βλέπουμε την ομορφιά της στιγμής μας.

      Φιλαλήθης
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 22:30

      Θα ανεβάσω postάκιον με θέμα «the story teller-the return!» ,όταν …ξεσυγκινηθώ!
      Λοιπόν ,έχω κάτσει άπειρες φορές με τον γιό μου -δυόμιση χρονών- να δούμε μαζί ,παιδικά καρτούνς και ταινίες.
      Ε είναι η πρώτη φορά ,όταν του έδειξα το video ,που σταμάταγε να βλέπει σαν υπνωτισμένος και με ρώταγε συνεχώς «μπαμπά τι είναι αυτό;» «μπαμπά τι κάνει τώρα;» και το αμίμιτο «μπαμπά ,πάρει και σύ μαλλιά άπρα!».

      anisixos
      13 Φεβρουαρίου 07 στις 23:58

      Συμφωνω κ.παραμυθα.
      Ωστοσο δεν κυνηγανε ολοι την ευτυχια.Καποιοι ζητανε απλα το βολεμα και την καλοπεραση.
      Παντως ναι η ευτυχια ερχεται εκει που δεν το περιμενεις..

      Γιώργος
      14 Φεβρουαρίου 07 στις 0:27

      Πάει θα λαλείσουμε..Τόσες εκπλήξεις μαζεμένες είναι το κάτι άλλο..Παραμυθά υποκλινόμαστε.Ας είναι καλά και ο τσακαλάκος ο γιος σου που χάρη σε αυτόν ήρθαμε κοντά σου..Καληνύχτα!

      άλικη
      14 Φεβρουαρίου 07 στις 1:33

      …απ’ την στιγμη που η «πλοηγιση», μ’ εφερε στην σελιδα σας, ενα λαμπερο χαμογελο λαμπει στων ματιων μου το (υγρο) ιδιωμα…

      Να’ στε καλα…

      («κοντα» σας, νιωθουμε, πολυ καλυτερα)

      ΔΗΜΗΤΡΗΣ
      14 Φεβρουαρίου 07 στις 11:25

      εχω πατήσει κατι κλάματα ……..ουτε να γραψω δεν μπορώ…
      τι να πείς αλλωστε , τα λογια ειναι περιττά.

      ΦΑΙΗ
      14 Φεβρουαρίου 07 στις 12:04

      Κε.παραμυθά
      Σας ευχαριστούμε για όλα!
      Μεγάλωσα και εγώ με τα παραμύθια σας , κολλημένη στην τηλεόραση, μαγεμένη σε έναν κόσμο που μας ταξίδευε και συγχρόνως μας δίδασκε τόσα πολλά…
      Έστειλα το site σας σε συναδέλφους εδώ στη δουλειά και είναι απίστευτο αυτό που έγινε εδώ.. Συγκινήθηκαν όλοι τόσο πολύ!!
      Σας ευχαριστούμε και πάλι!!
      Να είστε καλά…

      Γιωργος
      14 Φεβρουαρίου 07 στις 16:07

      Σας ειδα μια μερα τυχαια στο μετρο και θελησα πολυ να σας μιλησω.
      Ντραπηκα ομως….

      Ευχαριστω και εγω για τον ομορφο, αμιμητο, τροπο οπου και εσεις μεγαλωσατε την γεννια μου.

      michalakis
      14 Φεβρουαρίου 07 στις 16:48

      Διάβασα 279 σχόλια και μετά αποφάσισα να πω ότι έχω εκείνο χαμόγελο που είχα μικρός. Κι εδώ και τρείς μέρες αυτό το χαμόγελο μ’ ακολουθεί.

      Προχωρήστε γιατί δεν μας παίρνει ο χρόνος. Μεγαλώσαμε πανάθεμά μας…

Σχολιάστε