«Οι Δύο Ξένοι»

storyteller Pencil
Γι’ άλλη μια φορά δεν θα ανεβάσω αυτό που είχα σχεδιάσει, αλλά κάτι που μου παρουσιάστηκε τελευταία στιγμή. Θα ‘θελα να τιμήσω τον φίλο μου τον μουσικοσυνθέτη Γιώργο Στεφανάκη, που εδώ και 7 χρόνια (!) την έχει «πατήσει» μ’ ένα βιβλίο που του χάρισα. Το βιβλίο αυτό είναι ένα βιβλίο με ποιήματα του Κρισναμούρτι, που είχε γράψει (για πρώτη και τελευταία φορά) μεταξύ 1926 – 1929, και που τα μετέφρασα από το ’71  έως το ’72  και κυκλοφόρησαν σε βιβλίο τον Νοέμβριο του ’73.  Ο Γιώργος τα διάβασε από τα χειρόγραφα που του έδωσα, του κάνανε «κλικ» -από πολλές απόψεις- και στα επόμενα 7 χρόνια δεν κάνει άλλη δουλειά από να τα μελοποιεί!!! Χα, χα, χα… Πώς ζει, είναι άλλη δουλειά. Φέτος ολοκλήρωσε το έργο και θα βγει σταδιακά σε CD. Τον Γιώργο, οι πάνω από 60 χρονών τον ξέρουμε ως «ροκά», μέλος του συγκροτήματος «ΠΕΛΟΜΑ ΜΠΟΚΙΟΥ» (σ’ αυτό ήταν κι ο Βλάσσης ο Μπονάτσος), ενώ εσείς τον ξέρετε από την ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ. Χα, χα, χα.. Ναι απίστευτο! Όσοι βλέπατε την εκπομπή, θα θυμάστε, ίσως, την «Ορχήστρα των Ζώων». Εκείνη την εποχή, ο Γιώργος είχε βγάλει ένα πολύ ωραίο και τρυφερό δίσκο με μουσική πάνω σε ποιήματα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, τραγουδισμένα από την – μικρούλα τότε – Άριελ Κωνσταντινίδη. Ένα από αυτά τα τραγούδια, το «Μωρό», το έχω ανεβάσει πριν καιρό στο blog μου σαν βιντεοκλίπ και μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε ΕΔΩ. Σήμερα, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα από αυτά τα τραγούδια, το: «Οι Δύο Ξένοι», τραγουδισμένο σε ένα DEMO, από τον ίδιο τον συνθέτη, και να αντιγράψω εδώ για σας και τους στίχους.

Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή εβδομάδα.
Π.

ΟΙ ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ
Εκεί, στα μεγάλα ύψη,
όπου τα χιονοσκέπαστα βουνά
σμίγουνε με τους γαλάζιους ουρανούς,
συνάντησα δυο ξένους.
Μιλήσαμε για λίγο
κι ύστερα χωριστήκαμε
για να μη συναντηθούμε ξανά ποτέ.

Σαν δύο πλοία
που ανταμώνουνε
στ’ απέραντα νερά της θάλασσας,
σαν τους ταξιδιώτες
που ο ένας τον άλλον χαιρετίζουν
για να μην ανταμώσουνε ξανά,
έτσι είμαστε κι εμείς
σ’ αυτή τη θάλασσα της ζωής.

Συχνά
έχω νιώσει θλίψη με το πέρασμα κάποιου ξένου
σε κάποιο μοναχικό σημείο.
Αλλά χθες,
όταν οι δύο ξένοι που συνάντησα
εξαφανίστηκαν στη στροφή του στενού μονοπατιού,
η καρδιά μου πήγε μαζί τους
κι εκείνοι έμειναν μ’ εμένα.

Από πού ήταν
και σε τι πίστευαν
δεν ξέρω
κι ούτε με νοιάζει.
Ήταν σαν κι εμένα,
μόνοι σ’ ένα μέρος μοναχικό,
αναζητώντας κάποια καινούργια θέα,
σκαρφαλώνοντας σ’ επίκινδυνα μονοπάτια
και ξανακατεβαίνοντας στην κοιιλάδα
γι’ άλλη μια φορά.

Αυτό το ακατάπαυστο σκαρφάλωμα
για το φτάσιμο στην βουνοκορφή,
σπάνια πετυχαίνοντας αυτή τη δόξα,
αλλά πάντα κατεβαίνοντας
πίσω στην πεδιάδα,
όπου οι άνθρωποι έχουν τα σπίτια τους,
ήταν η μοίρα μου
τη μια ζωή μετά την άλλη.

Τώρα, όμως,
ω, ξένοι,
έφτασα στην κορφή
του γεμάτου μυστήριο βουνού.
Ξέρω πολύ καλά τις δυσκολίες του,
τις μεγάλες χαράδρες που το κόβουν,
τους γκρεμούς
όπου οι άνθρωποι
γλιστρούν και πέφτουν,
ξέρω πολύ καλά
τ’ αμέτρητα τα μονοπάτια
που κυκλώνουν το βουνό,
αλλά που όλα συναντιούνται
στη στενή πλαγιά
που πέρα από ‘κει
όλοι πρέπει να σκαρφαλώσουν προς τα πάνω
αν θέλουν να φτάσουν
στου βουνού την κορυφή.

Υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι
που οδηγεί ψηλά,
πέρα από ‘κεινη την πλαγιά
όπου όλα τα μονοπάτια
βρίσκονται μαζί.

Ω, ξένοι,
δεν ξέρω
πού ήσασταν πριν,
από τι αγωνίες
και από τι χαρές
περνάτε,
αλλά είσαστε εγώ.

Σαν δύο αστέρια
που ξαφνικά
γεννιούνται
μια νύχτα σκοτεινή,
έτσι κι εσείς οι δυο
φανήκατε μπροστά μου
και μείνατ’ εκει για πάντα.
Η καρδιά μου είν’ η καρδιά
του Πολυαγαπημένου μου
που μέσα της χωράει χιλιάδες.

Ω, ξένοι μου,
γι’ άλλη μια φορά
εσείς κι εγώ θ’ ανταμώσουμε
στην κατοικία όπου μένω
και είναι το τέλος
όλων των ταξιδιών.

Η ένωση με τον Αγαπημένο
Σημαίνει όλους να τους αγαπάς,
Γιατί μέσα σ’ όλους
ο Αγαπημένος κατοικεί.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/Oi_dyo_ksenoi.mp3]

12 Σχόλια στο “«Οι Δύο Ξένοι»”

      να-τασσσάκι
      15 Νοεμβρίου 09 στις 21:59

      Η ένωση με τον Αγαπημένο
      Σημαίνει όλους να τους αγαπάς,
      Γιατί μέσα σ’ όλους
      ο Αγαπημένος κατοικεί.

      Ε ναι 🙂
      (μας άρεσε)

      Φιλί
      Καλή βδομάδα

      astarti
      15 Νοεμβρίου 09 στις 22:55

      … και συμπληρώνω, με λόγια, όχι δικά μου…

      «Έχεις δυο χέρια, δυο πόδια και δυο μάτια.
      Αλλά αν η καρδιά σου και ο Πολυαγαπημένος είναι επίσης δύο
      ποιό το όφελος;
      Υπερηφανεύεσαι: Εγώ γνωρίζω την Αγάπη.
      Κούφια λόγια.
      Αν βλέπεις την Αγάπη και τον Πολυαγαπημένο σαν δύο, ή τα βλέπεις διπλά, ή δεν ξέρεις να μετράς.»

      dimitrisp
      15 Νοεμβρίου 09 στις 23:08

      Αυτό το βιβλίο με τα ποιήματα του Κρισναμούρτι το ανακάλυψα πριν δυο μήνες περίπου όταν συμπτωματικά το είδα στη βιβλιοθήκη ενός Φίλου…είναι φωτιά τα ποιήματα του Κ!
      φωτίζουν και καίνε όπως και ότι άλλο έγραψε και είπε αυτός ο Φίλος!
      είμαι πολύ περίεργος να ακούσω τη μουσική που συνοδεύει αυτά τα ποιήματα!
      καλή εβδομάδα σε όλη την παρέα!

      Παναγιώτης
      16 Νοεμβρίου 09 στις 15:14

      Γαρυφαλε Γαρυφαλε κανείς μας δεν ξέρει ποιος είσαι !
      Τι μικρός που είναι ο κόσμος όλο και κάποιος γνωστός γνωστού είναι κοινος γνωστός τελικά !

      σταγονα
      16 Νοεμβρίου 09 στις 23:38

      Διαβάζω Κρισναμούρτι.. ότι θα τον άκουγα και μελοποιημένο, αυτό δεν το περίμενα!!!Ευχαριστώ την καλη μου Αιναφετς που με έστειλε εδώ και μου έδωσε αυτη τη χαρά:)
      Eυχαριστώ και σένα Παραμυθά:)

      Selena
      17 Νοεμβρίου 09 στις 2:21

      Λοιπόν αγαπητέ Παραμυθά,σύντροφε της πολυαγαπημένης μου Άιναφετς έχω να πω πως αν και δεν είμαι 60+ (23) τους Πελόμα Μποκίου τους γνωρίζω καλά.Αγαπημένο συγκρότημα!
      Το συγκεκριμένο κομμάτι που αναρτήσατε είναι πολύ όμορφο.
      Τολμώ να πω πως δεν γνώριζα τον Κρισναμούρτι μα είναι ευκαιρία τώρα να τον μάθω 🙂
      Ευχαριστώ και εσάς και την Καλή μου Μάγισσα που μου μάθατε κάτι ακόμα σήμερα 🙂
      Τα σέβη μου!

      Κυρία Παραμυθά
      17 Νοεμβρίου 09 στις 14:08

      ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΕ ΤΗ ΘΛΙΨΗ

      Α, φίλε,
      η θλίψη, είναι λουλούδι της κατανοήσης
      κι έχει μέσα της της αγαλλίασης τον καρπό.

      Έτσι αρχίζει ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Κρισναμούρτι, στο «Παραβολές και ποιήματα» και τελειώνει:

      Για να πας μακριά,
      πρέπει να ξεκινήσεις από κοντά.
      Για να σκαρφαλώσεις στα ψηλά,
      πρέπει να ξεκινήσεις χαμηλά.

      Η φωνή της θλίψης είναι της ολοκλήρωσης τραγούδι
      και οι χαρές που έρχονται από κει
      η πληρότητα είναι της ζωής.

      Στην σταγόνα, στη Selena…και πολλά- πολλά ΑΦ, αληθινά φιλιά, σε όλα τα Παραμυθόπαιδα και όχι μόνο!

      Karapiperis John
      18 Νοεμβρίου 09 στις 22:17

      O Kρισναμούρτι ρωτάει΄Why don’t you change ?’
      -Tην απάντηση μην περιμένουμε να τη δώσει, πρέπει να τη δώσουμε εμείς.
      http://www.youtube.com/watch?v=Z9mtS1A5Wy0 (με ελληνικούς υπότιτλους).

      Επίσης όσοι δεν έχουν δει τα ‘ντοκυμαντέρ’ Zeitgeist και ιδιαίτερα το Αddendum -όπου ο Κ. εμφανίζεται στο intro και το outro- δείτε το εδώ :
      http://video.google.com/videoplay?docid=-7492068823950286254# (ελληνικούς υπότιτλους, αλλά φτιάξτε τσάι ή καφέ πρώτα, γιατί είναι περίπου 2 ώρες! )

Σχολιάστε