Οι δυο μοναχοί

Όχι. Δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν έχω βαρεθεί το blog μου, όπως μερικοί – μερικοί που είδα στα posts των blog τους και στα σχόλιά τους (ονόματα δεν λέμε, blogs δεν θίγουμε). Κι όχι μόνο δεν βαρέθηκα αυτήν την επικοινωνία μαζί σας, αλλά το νοιώθω και σαν τη δουλειά που μου αρέσει πιο πολύ από καθετί άλλο που κάνω. Κι αν μάλιστα είχα καταφέρει να βγάζω και κάνα φράγκο – δεν έχω σταματήσει τις προσπάθειες – θα άφηνα κάποια άλλα που κάνω και που μου τρώνε χρόνο. Όχι δεν έχω βαρεθεί. Αντιθέτως οφείλω να σας εξομολογηθώ ότι βαριέμαι φριχτά το facebook και σας παρακαλώ μην με βάλετε για φίλο και στην άλλη παπαριά (συγνώμη) το twitter. Να πω όσα «ναι» θέλετε ότι δέχομαι ότι είμαι φίλος σας – εδώ δέχτηκα να γίνω φίλος της nellinezi που χορτοφάγο άνθρωπο μου έκανε δώρο κεφτεδάκια – αλλά δεν μπορώ να γράφω μηνύματα στους «τοίχους», να αλλάζω φωτογραφίες, να κάνω τεστ ή να παίζω σε παιχνίδια. Φίλος ναι, αλλά όχι ενεργό μέλος. (Ουφ, ηρέμησα που εξομολογήθηκα την αμαρτία μου). Όχι, λοιπόν, δεν βαρέθηκα το blog μου. Δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν γράφω όπως έχω υποσχεθεί τρεις φορές έως τώρα για το πώς σταμάτησα να καπνίζω. Η άλλη αμαρτία που έχω να σας εξομολογηθώ σήμερα είναι ότι το έχω γράψει τρεις φορές και το έχω σβήσει. Δεν είναι τόσο εύκολο όπως νόμιζα. Και δεν είναι εύκολο επειδή δεν θέλω να σας κάνω κήρυγμα εναντίον του καπνίσματος ή να λέω διάφορες θεωρίες για το πώς κόβεται το τσιγάρο. Θέλω να σας μεταδώσω, να σας κάνω να δείτε, όπως είδα εγώ, όλα όσα είδα για το κάπνισμα και δεν πάει να μην το σταματήσετε. Δεν είναι αυτό το θέμα. Θέλω μέσα από την καρδιά μου να μπορέσω να σας μεταδώσω όσα είδα. Και είναι πολλά. Βλέπετε, σταμάτησα να καπνίζω την Καθαρή Δευτέρα 16 Μαρτίου του 1986 στις 10.30 το πρωί. Πριν 22 χρόνια σχεδόν και δεν θυμόμουνα πόσα πολλά πράγματα προηγήθηκαν για να συμβεί αυτό. Καθώς άρχισα να γράφω, λοιπόν, όλο και κάτι θυμόμουνα και ξανάρχιζα από την αρχή, γιατί το θέμα δεν είναι το τέλος, αλλά η διαδικασία, η πορεία προς αυτό. Έτσι, λοιπόν, σας ζητώ άλλη μια παράταση μέχρι… μέχρι… όποτε το τελειώσω. Και θα το τελειώσω. Έτσι σήμερα, για να συγχωρέσετε την ασυνέπειά μου, θα σας πω μια μικρή ιστορία που μου είπε κάποτε ο φίλος μου ο ελέφαντας και θα σας χαρίσω μια ζωγραφιά του Αλέκου του Κυριτσόπουλου με τον ελέφαντα κι εμένα για σας και για τα παιδάκια σας, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού εκτός από ένα κάδρο που έχω στο γραφείο μου.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

storytellerelephant-2.jpg

Θυμάστε την ιστορία που σας έχω πει για το πώς γνώρισα τον φίλο μου τον ελέφαντα σε μια εξοχική περιοχή στις Ινδίες; (Για όσους δεν έχουν δει το βίντεο έβαλα link για να πάνε κατ’ ευθείαν σ’ αυτό). Ο φίλος μου ο ελέφαντας λοιπόν, ήξερε διάφορες Ινδικές ιστορίες που, κάθε τόσο, καθόμαστε και μου έλεγε κάποια απ’ αυτές. Μια ιστορία που μου αρέσει πολύ είναι εκείνη με τους δυο μοναχούς.
Μια φορά, λοιπόν, δυο νεαροί μοναχοί που είχαν πάρει όρκο αγαμίας ξεκίνησαν από το μοναστήρι όπου ζούσαν για να πάνε περπατώντας σε ένα άλλο μοναστήρι, που βρισκόταν κάμποσα χιλιόμετρα μακριά. Δρόμο παίρνουν και δρόμο αφήνουν, λοιπόν, και κάποια στιγμή συνάντησαν στο δρόμο τους μια ωραία μεγάλη λίμνη. Εκεί που περπατούσαν στην όχθη της λίμνης, χωρίς να κοιτάνε την ομορφιά της που απλωνόταν δίπλα τους επειδή περπατούσαν σκυφτοί, κοιτώντας μόνο μπροστά τους και μουρμουρίζοντας διαρκώς προσευχές, άκουσαν μια φωνή να καλεί, «βοήθεια». Σταμάτησαν και κοίταξαν. Στη μέση περίπου της λίμνης, είχε αναποδογυρίσει μια βάρκα και η νεαρή γυναίκα που ήταν μέσα στη βάρκα, είχε πέσει στο νερό. Επειδή, όμως, δεν ήξερε κατά πώς φαίνεται να κολυμπάει, πνιγόταν! «Βοήθεια… βοήθεια…» φώναζε απελπισμένα η γυναίκα προσπαθώντας με αγωνία να κρατηθεί στην επιφάνεια του νερού, χτυπώντας το με τα χέρια της. Τότε, ο ένας από τους δύο μοναχούς χωρίς να διστάσει ούτε λεπτό, πέταξε το ράσο του και βούτηξε στο παγωμένο νερό της λίμνης. Έφτασε κολυμπώντας γρήγορα την άτυχη γυναίκα, την άρπαξε στην αγκαλιά του και κολυμπώντας με το ένα χέρι, την έβγαλε στη στεριά. Εκεί, αφού την σήκωσε και με τα δυο του χέρια, την άφησε μισολιπόθυμη κάτω από ένα δέντρο. Εκείνη ψιθύρισε μερικά ξέπνοα «ευχαριστώ», ο μοναχός ξανάβαλε έτσι βρεγμένος όπως ήταν το ράσο του και οι δυο μοναχοί συνέχισαν το δρόμο τους, με κατεβασμένα τα κεφάλια τους, με γρήγορο βήμα και λέγοντας προσευχές. Μετά από δύο ώρες περπάτημα, ο ένας μοναχός λέει με ένα αυστηρό επιτημιτικό ύφος στον άλλο που είχε σώσει τη γυναίκα: «Πώς μπόρεσες να πάρεις στην αγκαλιά σου μια γυναίκα»; Και τότε, ο νεαρός μοναχός που είχε σώσει τη γυναίκα, γυρνάει και λέει στον άλλο με απορία και βαθιά συμπόνοια στη φωνή του: «Εγώ αδελφέ μου, την έχω αφήσει εδώ και δυο ώρες κι εσύ την κουβαλάς ακόμα!!!»

12 Σχόλια στο “Οι δυο μοναχοί”

      nellinezi
      30 Ιανουαρίου 08 στις 0:28

      χα χα χα χα….γιατί κύριε Πιλάβιε το λέτε έτσι;; Τα παράπονά σας , για τα κεφτεδάκια στο γιο σας παρακαλώ!! Κωνσταντίνεεεεε…..πες!!

      Και η ιστορία με τους μοναχούς…πολύ καλή! Δεν πειράζει…αν είναι να μας βάζετε τέτοιες ωραίες ιστορίες, σας τις συγχωρούμε τις καθυστερήσεις !! ;))

      natassaki
      30 Ιανουαρίου 08 στις 8:50

      Καλημέρα, blogger-Παραμυθά μου!
      🙂
      (η αλήθεια είναι ότι πολλούς μας κουράζει, μα είναι όμορφο -αντίθετα, το facebook εγώ δεν το αντέχω άλλο, αποχώρησα.. 🙂 )

      Πολύ όμορφη ιστορία, θα την ξαναδούμε τα βράδυ με το μικρό.

      Καλημέρα, με χαμόγελο
      🙂

      Αννα
      31 Ιανουαρίου 08 στις 11:08

      Αγαπημενε μου Παραμυθα,

      Μπηκα κατα τυχη σε μπλογκ σας και χαρηκα πολυ!!!
      Τι μου θυμισατε;
      Ολα αυτα τα ομορφα που εβλεπα σαν πιτσιρικι και τωρα ολα αυτα χαθηκαν και δεν μπορω να βρω μια εκπομπη παιδικη της προκοπης να παρακολουθησω..Αν και 28 χρονων μουλαρα θελω να βλεπω παιδικα.
      Εβλεπα φανατικα Αμπεμπαμπλομ, Γυρω γυρω Ολοι, Χιλιοποδαρουσα,Ο κηπος με τα αγαλματα, Ιολη, Ο θησαυρος της Βαγιας.

      Θυμαμαι του ΚΟΥΤΙΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ το ¨Καπου καπως καποτε»
      το φρου φρου την φρουτοπια και αλλα πολλα ..Δεν θυμαμαι ποιια απο ολα αυτα εχουν την σφραγιδα σας -θα διαβασω μετα το μπλογκ σας και το βιογραφικο σας -καποια θυμαμαι σιγουρα πως ηταν απο εσας..
      Ειναι και πολλα αλλα που εχω σαν εικονες σε μυαλο αλλα δε θυμαμαι τιτλους..
      Δε θα σας κουρασω αλλο.Απλα σας ευχαριστω για την συντροφια που μου κανατε οταν ημουν παιδι!!

      Με εκτιμηση

      Αννα

      marilia
      31 Ιανουαρίου 08 στις 14:39

      Ε, σιγά μη μας γίνει το blogging ψυχαναγκασμός! Και σιγά τώρα μην κολλήσουμε και σας… πρήξουμε για ένα ποστ!!! Να πω την αλήθεια μου, προτιμώ τις ιστορίες, γιατί… μικλά παιζάτσια είμαστε, τι να κάνουμε; Θέλουμε παραμυθάκια! 😉

      Φιλάκι και αγκαλίτσα, βεβαίως βεβαίως!

      nellinezi
      31 Ιανουαρίου 08 στις 22:39

      Nαι , φυσικά….μη μας γινει το blogging ψυχαναγκασμός…..αλλά μην το παρατραβάμε κιόλας!!
      Παρακαλούμε πολύ….κάθε δυο μέρες τουλαχιστον να βάζετε καινούργιο ποστ….κι αν είναι δυνατόν, τη μία φορά να βάζετε σεντόνι, την άλλη βίντεο. Αυτό για την πρώτη εβδομάδα κάθε μήνα!

      Για τη δευτερη, καλό είναι το πρόγραμμα να αλλάζει, και να μας βάζετε, καινουργιο ποστ κάθε μέρα, και μερα παρα μέρα να αλλάζετε και την κατηγορία….Για να γίνω πιο σαφής….Δευτέρα,για παραδειγμα θα βάζετε κάτι που να ανήκει στην κατηγορία ΓΕΝΙΚΑ….Τρίτη κάτι απ την κατηγορία ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ….Τετάρτη πάλι απ τα ΓΕΝΙΚΑ …Πέμπτη απ τα ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ…κοκ!!

      Την τρίτη εβδομάδα του μηνα, θα συνεχίσετε να βάζετε καινουργιο ποστ καθημερινώς, αλλάζοντας απλώς τις κατηγορίες….πάμε στη ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ και εναλλάξ στο ΧΟΤΖΑΣ….κατανοητό εως εδώ;

      Την τεταρτη εβδομάδα κάθε μήνα, παρακαλούμε να εφαρμόζετε το πρόγραμμα της πρώτης……

      Και να θυμάστε!

      Σε καμία περίπτωση , δεν επιθυμούμε ούτε για εσάς, ούτε για εμάς, το blogging να γίνει κάτι δυσβάσταχτο! Για αυτό θα μας βοηθούσε ιδιαίτερα να ξέρουμε ότι όταν θα γράφετε τα συνεχομενα προαναφερθέντα ποστς, θα είστε χαρούμενος, θα χαμογελάτε και θα σιγοσφυρίζετε καθόλη τη διάρκεια!! Μπορείτε να μας το υποσχεθείτε αυτό, καλε μας Παραμυθά;;;;

      Η αλήθεια είναι ότι μας έχετε κακομάθει…..

      Μικρά παιδάκια κι εμείς…..

      😀 😀 😀 😀

      Καληνύχτα!

      nellinezi
      1 Φεβρουαρίου 08 στις 14:14

      Να τον χαίρεστε και τον γιόκα σας! Κοντά – κοντά τα αδελφάκια, ε; …Τουλάχιστον στην ημερομηνία!

      Πολύχρονος λοιπον κι ο Κωνσταντίνος! Μετα θα περάσω κι από κει….πρώτα στον μπαμπά!

      ΕΥΡΙΔΙΚΗ
      1 Φεβρουαρίου 08 στις 22:03

      Να χαιρεστε το γιο σας , να τον καμαρωσετε όπως επιθυμειτε, αν και σιγουρα καμαρωνετε ήδη…Να στε παντα καλα και κοντα μας

Σχολιάστε