Δύο ξαφνιάσματα!

Ταμπέλλα  Ταβέρνας
Αυτή η ταμπέλα έχει σχέση με το ένα από τα δύο ξαφνιάσματα που λέει ο τίτλος του post. Αλλά ας τα πιάσουμε από την αρχή.
Όπως σας είχα πει στο προηγούμενο post, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, ήμουνα στη Λάρισα όπου έγιναν πέντε (ναι 5!) προβολές της ταινίας του «Παραμυθά» που φτιάξαμε πριν λίγο καιρό, και στο τέλος όλων των προβολών, έπαιξα με τα παιδιά – αλλά και με τους «Παραμυθομεγαλωμένους» γονείς τους. Στη Λάρισα, λοιπόν, συνέβηκαν δύο πράγματα που με ξάφνιασαν.
Στα 72 μου, έχω πάει σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, είτε για δουλειά είτε για διακοπές, και ποτέ δεν μου έτυχε να δω ταβέρνα που να τη λένε,»το παραμύθι». Ε, αυτό συνέβη για πρώτη φορά το περασμένο Σάββατο. Μετά τη βραδινή προβολή, ρώτησα τους ανθρώπους  του Ξενοδοχείου, πού θα μπορούσα να φάω για βράδυ. Μου είπαν ότι αν πάρω το δρόμο αριστερά βγαίνοντας από το Ξενοδοχείο, θα συναντήσω διάφορα εστιατόρια και ταβέρνες, που μπορώ να διαλέξω όποια θέλω. Έτσι κι έκανα. Κι εκεί που περπατούσα στο δεύτερο τετράγωνο μετά το Ξενοδοχείο, ξαφνιάστηκα καθώς έπεσα πάνω σ΄ αυτήν την ταβέρνα  που βλέπετε στη φωτογραφία.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΑΒΕΡΝΑΣ

«Έλα, ρε! Μετά την προβολή του ‘Παραμυθά’  θα φάω σε ταβέρνα που τη λένε ‘το παραμύθι’! Χα, χα, χα…» Σκέφτηκα κοιτώντας την ταβέρνα και μπήκα επί τόπου μέσα. Όλη η ατμόσφαιρα και το φαγητό, μου θύμισαν ταβέρνες της δεκαετίας του ’60 στην Αθήνα. Το φαγητό εξαιρετικό, σαν σπιτικό, οπότε  δεν ήθελα και πολύ κι έτσι και τις επόμενες τρεις φορές που βγήκα για φαγητό, πήγα εκεί. Κι η φωτογραφία είναι βγαλμένη μέρα, το επόμενο μεσημέρι που πήγα. Κι όπως είπε κι ένας φίλος, «έπρεπε να βάλεις την περούκα και το γιλέκο και να σε βγάλουν φωτογραφία να τρως εκεί, για να λέει ο ταβερνιάρης μετά, ‘μέχρι και ο Παραμυθάς έχει φάει εδώ΄…»   Χα, χα, χα,  αυτά για το πρώτο ξάφνιασμα.

Το δεύτερο  έγινε στην τρίτη προβολή της ταινίας την Κυριακή, μέσα στον κινηματογράφο, που εδώ βλέπετε την είσοδό του.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΙΝΕΜΑ

Κατ΄αρχήν να πω ότι μου άρεσε που είδα αφίσα με τον Παραμυθά  δίπλα στις αφίσες των άλλων γνωστών ταινιών, όπως μου άρεσε να βλέπω και τον «Παραμυθά» να πετάει σε μια τεράστια οθόνη σινεμασκόπ!  Ενθουσιαζόμουνα σαν τα παιδάκια που ήταν εκεί. Χα, χα, χα…
Μετά το τέλος, λοιπόν, της τρίτης προβολής της Κυριακής, πήγα μπροστά μπροστά στην πλατεία, κι έπαιξα μαζί με τα παιδιά και με τους περισσότερους από τους γονείς, το θεατρικό παιχνίδι που είχα ετοιμάσει.  Όταν τέλειωσε η προβολή, άφησα να φύγει ο περισσότερος κόσμος και μετά άρχισα να ανεβαίνω κι εγώ μαζί με τα τελευταία παιδιά και κάποιους γονείς. Εκείνη τη στιγμή, με πλησίασε ένας από τους μπαμπάδες και μου είπε: «Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι, κύριε Πιλάβιε»; «Παρακαλώ», του απάντησα κι εκείνος συνέχισε:  «Έχω διαβάσει αρκετά από τα βιβλία του Κρισναμούρτι που έχετε μεταφράσει και νομίζω ότι έχω καταλάβει, τουλάχιστον λογικά, κάποια από τα πράγματα που λέει. Παρακολουθώντας σήμερα την ταινία σας, εκτός που θύμισε τα παιδικά μου χρόνια που σας έβλεπα τότε στην ΕΡΤ, κάποια στιγμή είχα την αίσθηση ότι στην ταινία σας έχουν περάσει έμμεσα κάποια από τα πράγματα που λέει ο Κρισναμούρτι. Για τη σχέση μας με τη φύση, με τα ζώα, με τους άλλους ανθρώπους και λοιπά. Εσείς τι λέτε; Είναι έτσι;»
Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα! Όλα αυτά τα χρόνια που συναντώ ανθρώπους – και είναι πολλά – και μου κάνουν διάφορα σχόλια για τον «Παραμυθά», ποτέ δεν μου έκανε κανείς αυτήν την ερώτηση. Του απάντησα ότι δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό, αλλά πρέπει να είναι έτσι όπως το λέει. Πιάσαμε μια σύντομη, γενικότερη συζήτηση περί Κρισναμούρτι και  αποχαιρετιστήκαμε γιατί το αγοράκι του είχε αρχίσει να γκρινιάζει – και με το δίκιο του, βέβαια. Αργότερα, τρώγοντας το βράδυ στο «παραμύθι», θυμήθηκα την παρατήρησή του. Και είδα ότι παρόλο που ο Παραμυθάς από την αρχή του – το 1978 – είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη φύση και τα ζώα- γι’ αυτό μπορούσε και μιλούσε μαζί τους  –  μετά το 1985 που άρχισα να μεταφράζω τα βιβλία του Κρισναμούρτι, οι ιστορίες του «Παραμυθά» πήραν και κάτι από όσα λέει. Και είδα ότι εκεί που είναι ξεκάθαρο αυτό, είναι στο τραγούδι, «Είμαστε ένα όλοι εμείς», που μ’ αυτό τελειώνει η ιστορία τού πώς ο Παραμυθάς γνώρισε τη φίλη του τη μάγισσα Άιναφετς. Μ’ αυτό το τραγούδι, τελειώνει και το ανάλογο επεισόδιο της τηλεόρασης που φτιάξαμε πριν τέσσερα χρόνια, αλλά και η ταινία «Ο Παραμυθάς και οι ιστορίες του» που παίζεται τώρα. Έτσι, σκέφτηκα να κλείσω το σημερινό post με αυτό το τραγούδι, έτσι όπως υπάρχει στην ταινία. Αν σας κάνει κέφι δείτε το. Κρατάει δυόμιση λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
Π.

 

 

 

 

Σχολιάστε