«Η φίλη μου η Ντόλυ»

COVER MY FRIENDS COVER MY ADVENTURES

Αυτά που βλέπετε είναι τα εξώφυλλα των δύο βιβλίων του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» που θα κυκλοφορήσουν σε καμιά σαρανταριά μέρες από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Θα γίνουν κάποιες εκδηλώσεις προς το τέλος Ιανουαρίου, που σίγουρα θα τις μάθετε. Την μία την ξέρω, θα είναι η 3η Έκθεση Παιδικού & Εφηβικού Βιβλίου από 29/1 έως 1/2. Είναι πολύ πιθανό να κάνω ειδική εκδήλωση, που θα συνδυάζει τα βιβλία, τις καινούργιες εκπομπές της Ε.Ρ.Τ. και θεατρικό παιχνίδι, το Σάββατο 30/1 ή την Κυριακή 31. (Και μια και με απείλησες Καραπιπέρη, ξυρίσου κι έλα για καμιά σκανταλιά).
Οι ιστορίες που υπάρχουν σε αυτά τα βιβλία, είναι-σχεδόν όλες– οι ιστορίες που πάνω τους γράφτηκαν τα σενάρια των εκπομπών. Οι ζωγραφιές των βιβλίων είναι της γυναίκας μου, Στεφανίας Ταπτά, και είναι πλάνα από τις εκπομπές. Συνεννοήθηκα με τον ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ και συμφωνήσαμε να σας ανεβάσω εδώ ένα παραμύθι όπως θα είναι στο βιβλίο. Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω το ίδιο και με την εκπομπή της Ε.Ρ.Τ. Έβαλα όμως κάνα δυο πλάνα παραπάνω, για χάρη σας. Η ιστορία που θα διαβάσετε, είναι από το βιβλίο «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ», και όπως όλες οι ιστορίες του Παραμυθά (όπως ξέρετε από τότε που είσαστε παιδιά) είναι και αυτή αληθινή. Πρωτοεμφανίστηκε εδώ στο blog, πριν κανένα χρόνο και είναι γραμμένη για την παραμυθομεγαλωμένη φίλη μου Ντόλυ Ζαφειροπούλου. (Χρωστάω ένα και για την Μαρίλια). Πριν περάσουμε στην ιστορία, θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για ό,τι έγινε στα έξι τελευταία post. Πρώτα’ απ’ όλα να πω ότι εκείνοι που εντόπισαν ότι το διασκεδάζω, έπεσαν μέσα. Όλα άρχισαν σε μια στιγμή που είχα αρχίσει να βαριέμαι το blog και ήθελα ή κάτι να μου αναζωογονήσει το ενδιαφέρον ή να το σταματήσω. Την ίδια στιγμή, επίσης, είχε αρχίσει να μην μου αρέσουν κάποια σχόλια που γίνονταν σε βάρος φιλικών μου προσώπων στο blog. Και πάνω εκεί, έγινε αναφορά σε φαντάσματα από το παρελθόν, που ξανάρθαν στο φως. Ε, δεν ήθελα και πολύ, και έκανα αυτό που κάνω σε όλη μου τη ζωή, από τα 20 και μετά, όταν κάτι δεν μου αρέσει: δημιουργώ κρίση. (Επιτρέψτε μου να σας πω μέσα από την καρδιά μου: αν είστε μέσα σε μια οποιουδήποτε είδους σχέση ή σε μια δουλειά που κάτι δεν πάει καλά, μη φοβάστε να δημιουργήσετε κρίση. Ή θα αλλάξουν τα πράγματα ή θα τελειώσουν. Και τα δύο είναι καλύτερα από κάτι που «σέρνεται» και σαν σαράκι σου ροκανίζει την ψυχή). Κι έτσι ξεκίνησε το πανηγύρι. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, κάποιοι ήταν «υπέρ», κάποιοι ήταν «κατά» και κάποιοι, «ναι μεν αλλά». (Αυτό το τελευταίο είναι κάποιες φορές ύποπτο σύγκρουσης μεταξύ λογικής και καρδιάς ή φόβου να πάρει κανείς θέση ή επιθυμίας να έχεις «και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»). Έφυγαν όποιοι ήταν φύγουν (ελπίζω για πάντα) και να ‘μαστε πάλι εδώ ανανεωμένοι, με «ιστορίες και άλλα…» όπως λέει και το λογότυπο του blog. Και για να το κλείσω, επειδή άρχισε να γίνεται «σεντόνι»: Νομίζω ότι είναι αυτονόητο πως ένα blog σαν κι αυτό, που είναι 100% προσωπικό, αφού δεν κρύβομαι πίσω από ψευδώνυμα, βάζω μέχρι και φωτογραφίες μου και της οικογένειάς μου, έχω την ατυχία να είμαι δημόσιο πρόσωπο και τα τηλέφωνά μου να υπάρχουν στον τηλεφωνικό κατάλογο, νομίζω ότι είναι αυτονόητο, λοιπόν, πως αυτό το blog είναι «σπίτι μου» και στο σπίτι του έχει κανείς το δικαίωμα να δέχεται όποιους γουστάρει. Και δεν γουστάρω ανθρώπους που έχουν τόση μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, ώστε να ενοχλούνται επειδή οι ίδιοι θεωρούν τον εαυτό τους κάτι ξεχωριστό και οι άλλοι δεν τους το αναγνωρίζουν και τους «γράφουν». Επίσης, δεν γουστάρω ανθρώπους που, το ίδιο και χειρότερα, έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους ώστε να θεωρούν ότι χρειάζεται να πάει σε γιατρό όποιος τους αποκαλεί «μαλάκα»!!! Χα, χα, χα… Απίστευτο αυτό το τελευταίο, ε; Χα, χα, χα… Ελπίζω, πάντως, να απαλλαχτήκαμε από την ομάδα εκείνων που δεν το παίρνουν ανάλαφρα και έχουν γίνει Ε.Λ.Π.Α. Χα, χα, χα… Εδώ σας θέλω, θαμώνες του blogouli της Άιναφετς που μιλάτε με ΚΝΗΦ και ΞΠΡΤ και τέτοια, τι θα πει «Ε.Λ.Π.Α.» ;  Παρακαλώ όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο απ’ όπου το πήρα, να συγκρατηθούν και να παίξουν τίμια και να μην το μαρτυρήσουν.
Λοιπόοον… πάρτε μια βαθιά ανάσα, σβήστε τα όλα αυτά και χαλαρώστε για να διαβάσετε μια πραγματικά γλυκειά και τρυφερή περιπέτεια του «Παραμυθά», με τις ζωγραφιές της Στεφανίας και το σκηνοθετικό στήσιμο του Κωνσταντίνου ή «μάστορα».
Σας φιλώ πολύ.
Νίκος Πιλάβιος

Η φίλη μου ο Ντόλυ.

Πριν από πολύ καιρό, γεννήθηκε ένα κοριτσάκι που από μωρό ήταν πολύ όμορφο κι επειδή ο μπαμπάς του είχε ζήσει χρόνια στην Αμερική το έβγαλε, Ντόλυ ─ δηλαδή, «Κουκλάκι». Το κοριτσάκι αυτό, όσο μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο όμορφο, αλλά και όλο και πιο καλό και έξυπνο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είχε γεννηθεί και με ένα φοβερό χάρισμα: μπορούσε να στέλνει τη σκέψη της στους ανθρώπους και να την ακούνε οι άλλοι μέσα στο κεφάλι τους σαν να τους μιλάει με τηλέφωνο. Την πρώτη φορά που το κοριτσάκι το κατάλαβε αυτό, τρόμαξε! Να τι έγινε:  Εκεί που έπαιζε, μια μέρα,  με τις κούκλες της, ξαφνικά σκέφτηκε ότι διψάει. Κι ενώ δεν είχε πει λέξη γι’ αυτό άκουσε τη μαμά της να της λέει, «να σου φέρω νεράκι, μωρό μου;» και την είδε να σηκώνεται και να της φέρνει νερό από την κουζίνα!

PHOTO (9.1a)

Εκείνη την εποχή που η Ντόλυ ήταν μικρή, ήταν η εποχή που είχα μια εκπομπή στην τηλεόραση και είχε για τίτλο το παρατσούκλι μου: «Ο Παραμυθάς». Η μικρή Ντόλυ καθόταν κάθε εβδομάδα, την ίδια ώρα και μέρα, μπροστά στην τηλεόραση για να βλέπει τις ιστορίες μου. Και κάθε φορά προσπαθούσε να μου στέλνει τη σκέψη της, λέγοντας μέσα της: «θέλω να σε δω Παραμυθά, θέλω να σε δω». Αλλά, βλέπετε, η εκπομπή δεν γινόταν ζωντανά εκείνη τη στιγμή που την έβλεπε η Ντόλυ, γιατί την ετοιμάζαμε μέρες πριν, κι έτσι δεν μπορούσα «ν’ ακούσω» τη σκέψη της.
Επειδή, όμως, στη ζωή υπάρχει περισσότερη φαντασία από οπουδήποτε αλλού, κάποτε ήρθαν έτσι τα πράγματα, που άκουσα τη φωνή της Ντόλυ στο κεφάλι μου. Και να πώς έγινε. Εκεί που όλα πήγαιναν μια χαρά στη ζωή του μικρού κοριτσιού και δεν θα είχε κανένα πρόβλημα, ήρθε να μείνει στο διπλανό σπίτι μια κακιά μάγισσα, τόσο κακιά που δεν την έκανε παρέα κανείς. Η κακιά μάγισσα ζήλευε τόσο πολύ την Ντόλυ που τις νύχτες δεν μπορούσε να κοιμηθεί από το κακό της. Έτσι, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει όλα τα μαγικά της για να μην την βλέπει πια. Ένα βράδυ που όλοι κοιμόντουσαν στο σπίτι της Ντόλυ, μπήκε κρυφά από το παράθυρο, πλησίασε το κρεβάτι του μικρού κοριτσιού κι άρχισε τα μαγικά της… Μουρμούριζε, μουρμούριζε, μουρμούριζε κάτι ακαταλαβίστικα και ξαφνικά… βρουουουμμμ… Η Ντόλυ έγινε ένα ωραίο άσπρο άλογο. Αμέσως, πήδηξε από το παράθυρο και χάθηκε καλπάζοντας μέσα στη νύχτα… Μάταια οι γονείς της Ντόλυ έψαξαν την άλλη μέρα απελπισμένοι παντού για να τη βρουν. Τα κοριτσάκι είχε εξαφανιστεί για τα καλά. Όμως -όπως ξέρουμε εμείς- η Ντόλυ δεν είχε εξαφανιστεί, αλλά απλώς είχε γίνει ένα ωραίο άσπρο άλογο που κάλπαζε όλη τη νύχτα χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι της συνέβη. Έκλαιγε, έκλαιγε κι έτρεχε καλπάζοντας, μέχρι που όταν άρχισε να ξημερώνει, βρέθηκε σε ένα ωραίο μεγάλο χτήμα, που έμοιαζε σαν αμερικάνικο ράντσο, βγαλμένο από καουμπόικη ταινία.  Το κτήμα αυτό το είχε κάποιος που είχε ζήσει κι εκείνος στην Αμερική και γι’ αυτό το είχε φτιάξει έτσι που να μοιάζει με ράντσο, και του άρεσε να ντύνεται όλο το χρόνο σαν cow boy, γι’ αυτό κι όλοι τον φώναζαν, «ο Μήτσος, ο καουμπόης». Ο Μήτσος ζούσε ολομόναχος του σ’ ολόκληρο το κτήμα του, γι’ αυτό κι όταν είδε την Ντόλυ να περνάει τον φράχτη και να τον πλησιάζει, ξετρελάθηκε από τη χαρά του.

M+D

Όταν πλησίασε το άλογο,  ο Μήτσος το κοίταξε προσεκτικά και μουρμούρισε: «Κορίτσι είναι. Άραγε τι όνομα να της δώσω…»
«Ντόλυ», σκέφτηκε η Ντόλυ που τον άκουσε και που παρ’ όλο που είχε γίνει άλογο καταλάβαινε την ανθρώπινη γλώσσα. Και επειδή δεν είχε χάσει και την ικανότητά της να μεταδίδει τη σκέψη της στους άλλους, ο Μήτσος ο καουμπόη, είπε, «Ντόλυ θα την βγάλω», νομίζοντας ότι σκέφτηκε μόνος του το όνομα.

Έτσι η Ντόλυ έμεινε μαζί με τον Μήτσο τον καουμπόη μέχρι να δει πώς θα μπορέσει να ξαναγίνει το ωραίο κοριτσάκι που ήταν πριν. Έκανε προσπάθειες να δώσει στον Μήτσο τον καουμπόη να καταλάβει ότι είναι κοριτσάκι, αλλά κάθε φορά που σκεφτόταν, «είμαι κορίτσι», ο Μήτσος ο καουμπόης έλεγε, «αχ να ‘χα ένα κοριτσάκι» νομίζοντας ότι αυτό το σκέφτηκε ο ίδιος.Οι μέρες περνούσαν και ο καημένος ο Μήτσος, που ήταν καλός άνθρωπος, έβλεπε την Ντόλυ να κάθεται στενοχωρημένη στα σκαλοπάτια του σπιτιού του και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να της βάλει σέλλα για να ανέβει επάνω της  και ν’ αρχίσει να τη βάζει να τον πηγαίνει εδώ κι εκεί και να του κάνει διάφορες δουλειές. Έτσι, περνούσε ο καιρός, χωρίς να καταφέρνει ο Μήτσος να φτιάξει το κέφι της Ντόλυ και να τη βάλει να δουλέψει.

PHOTO (9.2b)

Ένα απόγευμα, έτυχε να περνάω πετώντας πάνω από το κτήμα του Μήτσου του καουμπόη, όταν άκουσα μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου να φωνάζει, «Παραμυθά, Παραμυθά…» κοιτάζω προς το κάτω και βλέπω ένα ωραίο άσπρο άλογο να έχει ανασηκωθεί στα πίσω πόδια του και να χλιμιντρίζει. Επειδή, όπως ξέρετε, όταν φοράω το μαγικό γιλέκο μου εκτός που μπορώ να πετάω, μπορώ και να μιλάω με τα φυτά, τα ζώα και τα πράγματα, κατάλαβα ότι μου μιλάει το άλογο και κατέβηκα δίπλα του να δω τι θέλει.
«Πώς σε λένε», ρώτησα το άλογο μόλις βρέθηκα δίπλα του.«Ντόλυ», μου λέει. «Αχ, Παραμυθά, δεν ξέρεις πόσο ήθελα να σε δω από κοντά. Κάθε φορά που σε έβλεπα στην τηλεόραση σου έστελνα τη σκέψη μου, αλλά ήσουν ο μόνος που δεν την άκουγες και δεν ερχόσουν».
«Άλογο και να βλέπει την εκπομπή μου στην τηλεόραση!» είπα έκπληκτος.

P+D

«Δεν είμαι άλογο, κοριτσάκι είμαι και δεν ξέρω πώς έγινε και άλλαξα».
Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα ότι το άλογο δεν ανοιγόκλεινε το στόμα του κι ότι μου έστελνε τις σκέψεις του. Χάιδεψα το αλογάκι στο κεφάλι κι εκείνο βούρκωσε. Και τότε κατάλαβα ότι πρέπει να είχαν κάνει μάγια στο κοριτσάκι και γι’ αυτό είχε γίνει άλογο.

«Πόσο καιρό είσαι έτσι»; ρώτησα ανήσυχος.
«Τέσσερις – πέντε μήνες», μου είπε.
«Πρέπει να σε πάω αμέσως στη φίλη μου τη μάγισσα Κλοκλό να σε ξεμαγέψει, γιατί αν είσαι έτσι για επτά μήνες, μετά θα μείνεις άλογο για πάντα.Και πάνω που ετοιμαζόμουν να πάρω τη Ντόλυ και  να φύγω, ακούω πίσω μου μια φωνή.
«Ε, ποιος είσαι εσύ και τι θες με το άλογό μου»;
«Είμαι ο Παραμυθάς», του λέω, «κι αυτή δεν είναι άλογο, είναι κοριτσάκι που το έκανε άλογο μια κακιά μάγισσα».«Τι σαχλαμάρες είναι αυτές…» πήγε να πει ο Μήτσος, αλλά εκείνη τη στιγμή η Ντόλυ σκέφτηκε, «αλήθεια σου λέει, Μήτσο, άσε μας να φύγουμε». Ο Μήτσος νόμισε ότι το σκέφτηκε αυτός και είπε: «Κάτι μου λέει μέσα μου, ότι λες αλήθεια. Πηγαίνετε. Αλλά θέλω Ντόλυ όταν γίνεις κοριτσάκι, να ‘ρθεις να με δεις», είπε ο Μήτσος και βούρκωσε, γιατί την είχε αγαπήσει πολύ την Ντόλυ.
ST+D FLYING

Χωρίς να περιμένω άλλο, βούτηξα την Ντόλυ και φύγαμε πετώντας από το κτήμα του Μήτσου του καουμπόη. Ο κόσμος από κάτω, είχε χαζέψει που έβλεπε έναν παππού να πετάει με ένα άσπρο άλογο, αλλά πρέπει να σας πω ότι εμένα μου φαινόταν πολύ ποιητική εικόνα!
Σε λίγο είμαστε στο σπίτι της Κλοκλό. Μόλις της είπα τι συνέβαινε  ακούμπησε το χέρι της πάνω στο κεφάλι του αλόγου, ψιθύρισε κάτι μαγικά λόγια και…  ουάου! Το άλογο εξαφανίστηκε και στη θέση του βρέθηκε ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι που κοιταζόταν και δεν πίστευε στα μάτια του!

ST+D+KL

«Σ’ ευχαριστώ Παραμυθά μου, σ’ ευχαριστώ…» μου έλεγε αλλά την έκοψα λέγοντάς της: «Πρέπει να πάμε αμέσως στους γονείς σου γιατί θα είναι πολύ λυπημένοι που σε έχασαν». Ευχαρίστησα την Κλοκλό και φύγαμε αμέσως πετώντας.
Έτσι, η γλυκιά Ντόλυ, ήταν σε λίγο στην αγκαλιά των γονιών της που έκλαιγαν από χαρά που ξαναβρήκαν το κοριτσάκι τους. Η Ντόλυ διηγήθηκε την περιπέτειά της στους γονείς της και τους είπε για τον Μήτσο τον καουμπόη· τι καλά που της είχε φερθεί όταν ήταν αλογάκι, κι ότι του είχε υποσχεθεί όταν γίνει κοριτσάκι να πάει να τον δει. Έτσι την άλλη μέρα, οι γονείς της Ντόλυ την πήγαν στο χτήμα του Μήτσου, που μόλις είδε το κοριτσάκι από μακριά έτρεξε και το άρπαξε στην αγκαλιά του και το έσφιγγε σαν να ήτανε παιδί του.
Αυτή είναι η ιστορία της φίλης μου της Ντόλυ, που από τότε είμαστε δυο καλοί φίλοι έως σήμερα.

26 Σχόλια στο “«Η φίλη μου η Ντόλυ»”

      να-τασσσάκι
      19 Δεκεμβρίου 09 στις 22:13

      υπέροχο (κι απίστευτα τρυφερό) το παραμύθι για τη Ντόλυ, σπουδαίες οι ζωγραφιές της Στεφανίας -μένει να περιμένουμε να δούμε και τις ικανότητες του μάστορα στο «κινούμενο» σχέδιο.

      Ευχαριστούμε, «Παραμυθά» μας!
      😉

      Φιλί
      καλό Σαββατοκύριακο

      υγ. Όοοοοοοοχι, ακόμα κι αν με βασανίσουν, δεν θα μαρτυρήσω τα αρχικά τι σημαίνουν! 😛
      😆 😆 😆

      Nelli Nezi
      19 Δεκεμβρίου 09 στις 22:53

      Το διάβασα .

      Εψαξα για ένα τραγούδι. Δεν ήξερα καν αν υπήρχε. Μπηκα στο Utube και πληκτρολόγησα «Let me be myself» . Δεν ήξερα καν τι θα μου βγάλει. Τελικά ναι υπάρχει τέτοιο τραγούδι. Δεν το είχα ξανακούσει. Το έβαλα να παίξει και ξεκίνησα αυτό το σχόλιο. Ήθελα να γράψω ακούγοντας μουσική. Σχεδόν πάντα το κάνω όταν πρόκειται να γράψω κάτι «μεγάλο» . Σε έκταση.

      Για πάμε λοιπόν.
      Παραμυθά …θα σε πω Παραμυθά, και όχι Νίκο. Δεν μου βγήκε ποτέ να σε πω Νίκο, γιατί πολύ απλά σε είχα και σε έχω μέσα μου ….παραμυθά. Για την ακριβεια , και για να πω την αλήθεια , οταν ακούω τους άλλους εδώ να σε «αποκαλούν» Νίκο , μου έρχεται κάπως. Στην αρχη μάλιστα νευρίαζα…..»μα από πού κι ως πού ?» …σκεφτόμουν ….»την ίδια ηλικία εχουν, ή μήπως είναι χρόνια κολλητοί κι έχουν τέτοιο θάρρος»?

      Τέλος πάντων, τελευταίως συνειδητοποίησα , ότι τα παιδιά αυτά έχουν κάνει τον διαχωρισμό που τόσο δύσκολο είναι για εμένα. Συνηθίζω να λέω ότι η λογική μου το λέει, αλλά η καρδιά μου όχι. Το ίδιο ισχύει και γι αυτή την περίπτωση. Η λογική μου λέει ότι εσύ είσαι ο Νικος Πιλάβιος, ο άνθρωπος, ο γραψαρχ…..ας, ο αστείος, ο αυστηρός, ο ανάποδος, ο με τα δικά του βιώματα ,ο τρυφερός, ο άδικος, ο έτσι , ο αλλιώς ….και η καρδιά μου λέει ότι είσαι ΜΟΝΟ ο παραμυθάς.

      Εχει μεγαλύτερη δύναμη η καρδιά. Αυτό το κοριτσάκι που ζωγράφισε η κυρία Στεφανία να κοιτά την τηλεόραση με σταυρωμένα ποδαρακια, καθισμένο κατάχαμα, είμαι -ήμουν (και) εγώ. Εδωσα την καρδιά μου σε αυτό το πρόσωπο που είχα πάθει πλάκα μαζί του όσο ήμουν μικρούλα. Θυμάμαι, μια μέρα που με ρώτησες αν θυμάμαι κάτι άλλο που είχες κάνει στην ΤV , που δεν εμφανιζόσουν εσύ ως παραμυθάς, και σου είπα δε θυμάμαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό που έπαιζες εσύ. Γέλασες και είπες ότι τελικά είχα κολλήσει με το πρόσωπο .

      Ναι, αλήθεια. Γι αυτό και όταν έβαλες το πρόσωπό σου στο προηγούμενο ποστ , ενώ έχω θυμώσει μαζί σου και ακόμη είμαι ( ναι ξέρω …ξύδι ) , χαμογελούσα όσο σε έβλεπα να μιλάς.

      Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι παίρνω κάτι πίσω από όσα σου είπα στα προηγούμενα ποστς ( ναι ξέρω…στ αρ….α σου) . Αλλά και επειδή κι εγώ στα….δικά μου, συνεχίζω!!

      Το να λέει κάποιος τη γνώμη του όπως γουστάρει, το γουστάρω τρελά. Ακόμη και αν βρίζει εσένα ή τον Κωνσταντίνο. Την ταινία του Κωνσταντίνου την είδα πριν από λίγο, δεν την είχα πατήσει . Μου άρεσε , δε μου άρεσε, άλλο θέμα και δε θα πω γι αυτό τώρα. Θα πω μονάχα, ότι το να πατάς με γυμνά πόδια στο γρασίδι, είναι ανεπανάληπτο.

      Κάποιος είπε τη γνώμη του. Καλώς ή κακώς τα είπε χοντρά . Αυτή είναι. Μπράβο της.
      Κάποιος άλλος είπε τη γνώμη του για όλα αυτά που συμβαίνουν εδώ και το πώς σου μιλάνε μερικοί γλυκά γλυκά και πώς κάποιοι όχι. Μπράβο της. Καλά έκανε και τα είπε.
      Και ο Τζόνι δεν έκανε κάτι διαφορετικό.

      Εγώ άυριο μεθαυριο μπορεί με τις κοπέλες , τον Τζόνι και τις χι κοπέλες και τον χι Τζόνι , να σφαχτώ. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα γουστάρω να ακούω κάτι διαφορετικό.

      Ποιος ήταν μωρέ στο προτελευταιο ποστ, που μπήκε και είπε κάτι για τα ντιβιντι πέρσι? Ρε συ φίλε, φίλη, ο καθένας έχει την αποψη του. Αυτή που του την είχε πει πέρσι για τα ντιβιντι ήμουν εγώ. Και δεν αλλάζω γνώμη. Όπως τα έλεγα, τα λέω.

      Τελικά το μπλογκ δηλαδή δε σηκώνει όσους έχουν διαφορετική γνώμη από τους άλλους; Θα μας τρελάνεις ρε Παραμυθά; Εσύ δεν είσαι αυτός που γουστάρει να είμαστε αληθινοί και να τα λέμε και να πράττουμε όπως νιώθουμε; Δηλαδή γιατί όσοι διαφωνούν ή σου τη λένε εδω μεσα ( και μαζί με αυτούς βάζω και τον εαυτό μου) πρέπει να κατηγοριοποιηθούν σε αυτούς που το μπλογκ ξερνάει, σε αυτούς που ρίχνουν δηλητήριο, σε αυτούς που νομίζουν ότι είναι κάτι ξεχωριστό και τα λοιπά κολοκύθια με τη ρίγανη;

      Εγώ δεν είδα εδω μεσα κανέναν να προσπαθεί να πείσει τους άλλους «εγω είμαι ανώτερος από εσας.» Είδα μόνο παιδιά με διαφορετικη γνώμη-χαρακτήρα-ταμπεραμέντο, να γουστάρουν να πουν όσα θέλουν και τελικά να διώχνονται από τους άλλους , με τρόπο ή μη.

      Αυτό σημαίνει το μπλογκ ξερνάει όσους θέλει? Γιατι αυτό ….σημαίνει….οι μισοι αναγνώστες του μπλογκ , διώχνουν τους άλλους μισούς, που θεωρούν ότι θα τους χαλάσουν την ησυχία τους!!

      Το ζητούμενο είναι η ησυχία?
      Ε δεν μπορεί ρε πούστη μου να είναι όλα ωραια και καλά.
      Πάρε παράδειγμα εμένα. Πόσα καλά έχω γράψει, πόσο έχω κλάψει, πόσο έχω συγκινηθεί, πόσο έχω προβληματιστεί, πόσο έχω αλλάξει, πόσο έχω ψάξει ….διαβάζοντάς σε τόσον καιρό…..Ε τι θα πει αυτό; ¨Οτι αν γράψεις κάτι εσύ που δε γουστάρω, δε θα πω τη γνώμη μου? Ή ότι αν κάνεις κάτι που διαφωνώ , θα καταπιώ τη γλώσσα μου και δε θα βγάλω κιχ προκείμενου να μη χαλάσει η φιλία μας ή η εικόνα που έχεις για μένα; Τι λες καλέ; Που το δες γραμμένο αυτό ότι όλα πρέπει να είναι μελι γάλα και μακια μουκια και φιλάκια ; Τέτοια σου έδωσα πολλά , αλλα΄αν μου ρθει θα ριξω και τα μπινελίκια μου. Αυτό δε σημαίνει «είμαι αυθόρμητος, είμαι ειλικρινής» ? Ασε που γνωρίζοντας σε, όσο σε γνωρίζω , θεωρώ ότι και για σένα η εικόνα που έχεις για κάποιον χαλάει ….όταν δε συμπεριφέρεται αυθόρμητα και ειλικρινώς. ……Γι αυτό με μπερδευεις! Δε σε καταλαβαίνω σε αυτό το κομμάτι….

      Λες πάντα να μη σε θεωρούμε γκουρού και τα λοιπά . Εννοείται ότι δε σε θεωρώ γκουρού λοιπόν και τέλειο…..γι αυτό και σου τα χώνω. Και όχι μόνο εσένα. Κανέναν δε θεωρώ Θεό. Ούτε τέλειο . Κανέναν Κρισναμούρτι, κανέναν Πλάτωνα, κανέναν Αριστοτέλη, κανέναν Σωκράτη, κανέναν Καζαντζάκη και δε συμμαζεύεται. Ο καθένας μας είναι σοφός. Διαμορφώνει τη δικιά του σοφία μέσα από τη ζωή του. Ετσι είμαι κι έτσι πιστεύω. Δε χρειαζόταν εν ολίγοις να μου πεις – το γυρισα στο α ενικό γιατί μιλάω αποκλειστικά για μενα τώρα- ότι δεν πρέπει να εκλάβω τα όσα γράφεις ή πράττεις ως δεδομένα σωστά. Αυτό έκανα. Και αφού …αυτό έκανα….είχα κι έχω την αποψή μου , τη γνωμη μου , τις αντιρρήσεις μου, τις συμφωνίες μου.

      Εν κατακλείδι…. ποιο είναι το δηλητήριο που είπε κάποιος άλλος ; Η κακή κριτική είναι δηλητήριο; Ε τότε όλοι μας, από κακές κριτικές για διάφορα πράγματα που έχουμε δεχτεί στη ζωή μας , έπρεπε να έχουμε ψοφήσει όλοι εδώ και χρόνια!!!

      Η για να θυμηθώ και κάποια Ευγενία περσι που έλεγε «αυτή είναι η αγάπη σας;» ….ποιοι είναι αυτοί τελικά που σου δείχνουν την αγάπη τους; Και πώς εννοείται η «αγάπη» τελικά;

      amalia
      19 Δεκεμβρίου 09 στις 23:06

      Τώρα μάλιστα κύριε Νίκο μας.Να χαμογελάσει λίγο και η καρδούλα μας.Ανυπομονώ να βγούν τα βιβλία.Το μάτι μου έπεσε αμέσως στο βιβλίο με τους φίλους του παραμυθά και χάρηκα που η ιστορία που επιλέξατε είναι απο εκεί.Καραμελένια καληνύχτα.

      dimitrisp
      19 Δεκεμβρίου 09 στις 23:38

      ώστε έτσι Παραμυθά! το διασκέδαζες! και τολμάς έτσι κυνικά να μας το πετάς κατάμουτρα!
      σε ποιους ….σε μας τους οπαδούς σου που σε λατρέψαμε…που δώσαμε τον τίμιο αγώνα για να μην παραχωρήσουμε σπιθαμή ιερής γραμμής σχολιασμού στους ‘άλλους’
      τελικά εμείς ήμασταν οι άλλοι!
      έχω συμμετάσχει σε δύο μπλογκοπόλεμους…είμαι μπαρουτοκαπνισμένος από τις μάχες γεμάτος παράσημα…ως εδώ όμως!
      Η εικόνα του μεγάλου Αρχιερέα κατέρευσε πια…
      ο dimitrisp θα αποχωρήσει! από εδώ και πέρα θα έχεις να κάνεις με τον mitso ton cowboy!
      Και μόλις λύσω το μυστήριο της ΕΛΠΑ θα σημαίνει ότι ήδη είμαι φωτισμένος και έτοιμος να παράγω δικό μου ρεύμα 🙂
      καληνύχτα και φιλιά μόνο αξύριστος πια θα σου δίνω!

      Μαρία
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 0:28

      παραμυθούληηηηηηηηηηηηηηηη το περιμενα από πέρσυ πως θα είσαι στο φεστιβαλ παιδικού βιβλίου το λατρεύω και πάω κάθε χρόνο. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑχ τί ωραία! και θα ρθουμε όοοοοοοοοοοοοοοοολα τα παραμυθόπαιδα να κανουμε κερκίδα και μετα μη παραξενευτείς αν τα περισσοτερα παιδακια θα ναι από 30 χρονών και πάνω πάλι. τι ωραία γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

      e.
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 3:55

      Απαντώ ως «κάποιος άλλος» που είπε και τα δύο και τελειώνουμε εδώ, γιατί το θέμα του ποστ είναι τα βιβλία του Παραμυθά με αυτή την τρυφερή πρώτη περιπέτειά του με τη Ντόλυ, πλαισιωμένη απ’ αυτές τις φοβερές εικόνες και το όλο στήσιμο, και συγκινούμαι πολύ να τα ξαναβλέπω μετά από τόσα χρόνια όλα αυτά με τον Παραμυθά, βιβλία, εκδηλώσεις και ό,τι άλλο ωραίο μας ετοιμάζει.

      Τα πράγματα είναι απλά:
      1) Δεν μπορείς να μπαίνεις στο blog του Παραμυθούλη σου που λες ότι τον αγαπάς κτλ. κτλ. και παρομοιάζεις τον εαυτό σου με τη Ντόλυ και συγκινείσαι και λες ότι έχεις προβληματιστεί απ’ τα γραφόμενά του κι έχεις αλλάξει κτλ. και να λες ότι «στράβωσες» με τις τιμές των dvd και cd, της δουλειάς του δηλαδή με την οποία μεγάλωσες. Δεν είναι θέμα διαφορετικής γνώμης, τι γνώμη μπορεί να έχεις πάνω σ’ αυτό??? Η δουλειά του είναι και την πουλάει, πολύ απλό. Αν δεν τη θέλεις, μην την αγοράσεις, δεν σε υποχρέωσε κανείς, οπότε ποιος ο λόγος να «στραβώσεις» με τις τιμές????
      2) Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να δέχεται στο blog του, στο «σπίτι του», στο όνομα της «κακής κριτικής» και της »διαφορετικής γνώμης» την κακεντρέχεια και την «ξυνίλα» και πόσω μάλλον το δηλητήριο του καθενός. Ναι, θέλει μόνο θετική ενέργεια και καλά σχόλια’ πού είναι το κακό σ’ αυτό?? Επίσης, δεν επιθυμεί να διαβάζει άσχημα σχόλια για τα φιλικά του πρόσωπα. Μια ωραία παρέα που διασκεδάζει και περνάει καλά, «ξερνάει» τους ανεπιθύμητους, γιατί αυτοί από μόνοι τους φρόντισαν να γίνουν ανεπιθύμητοι.
      3) ΄Οπως έλεγε κι ένα πολυαγαπημένο μου πρόσωπο, που δεν είναι πια στη ζωή, «η πολλή διαφωνία φέρνει ασυνεννοησία και καυγάδες, όπως και η πολλή συμφωνία» και όχι εδώ δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εκτός από συγγραφέας, ο Νίκος Πιλάβιος, είναι και μεταφραστής, και οι μεταφραστές έχουν ένα χαρ/κό:προσέχουν πάρα πολύ τις λέξεις που χρησιμοποιούν και είναι συγκεκριμένοι στα νοήματά τους. ‘Οσοι, λοιπόν, διαβάζουμε προσεκτικά τα ποστ, κι όχι αυτό που νομίζουμε ότι διαβάζουμε ή που έχουμε ανάγκη να διαβάσουμε γιατί έχουμε ανάγκη να απαντήσουμε με έναν άλφα τρόπο ανάλογα με τις «προβολές» μας, έχουμε δει ότι ως τέτοιος, μεταφραστής δηλαδή, ο Νίκος Πιλάβιος, δεν χρησιμοποιεί τις λέξεις «συμφωνία» και «διαφωνία», αλλά τις φράσεις «βλέπουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο ή μέσα από το ίδιο πρίσμα» και «η επικοινωνία δεν έχει σχέση με τη διαφωνία ή τη συμφωνία».
      Εν κατακλείδι, εδώ επικοινωνούμε !!! Και θα επικοινωνούμε το ίδιο και στις εκδηλώσεις που έρχονται ως «η κερκίδα άνω των 30» όπως ωραία λέει μια φίλη πιο πάνω!!! Φωτογραφίες, χαμόγελα, αγκαλιές και προπαντώς Αγάπη!!!!!!!

      John Karapiperis
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 5:39

      Γνωστότερο και Σ.Ε.Λ.Π.Α. Επειδή είναι πολλοί και πολλές, έχουν φτιάξει και σύλλογο…
      😉

      John Karapiperis
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 8:53

      ΦΓ ή θηρίο δεν νομίζω να έχεις παράπονο… Πιο κοντά στο σπίτι σου δε γινόταν να γίνει η παρουσίαση ! (Helexpo Μαρούσι)… Εγώ τι να πω που κάνω καθημερινά το δρομολόγιο αυτό-καθώς η δουλειά, εχμ… εργασία μου είναι ακριβώς απέναντι ?!!!
      Νίκο, για σένα λέω να κάνω και αποτρίχωση !!!
      @ Nelli Nezi: συμφωνώ εν μέρει, αλλά πρόσεξε αυτό : όταν αλήθεια έχεις πρόβλημα με κάποιον για τον α ή β λόγο, όταν θες να διαφωνήσεις έντονα και να του αλλάξεις γνώμη, ακόμα κι αν θες να τον ‘ξεχέσεις’ ή να τον βρίσεις, το κάνεις ιδιωτικά και ΟΧΙ δημόσια, γιατί η γνώμη και η άποψή σου όσο σωστή και να είναι καταντάει προσβολή… Αφενός ο ‘επιτιθέμενος’ θα προστατέψει το ‘εγώ’ του απαντώντας επιθετικά, κι αφεταίρου θα προστατέψει το κοινό που παρακολουθεί την αντιπαράθεση.

      John Karapiperis
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 9:11

      Κι ένα βιντεάκι για το Ε.Λ.Π.Α ή Σ.Ε.Λ.Π.Α
      Μουσικές Ταξιαρχίες από την cult ταινία ‘Ο Δράκουλας των Εξαρχείων’
      Στους κάτω των 18 (στο μυαλό κυρίως) απαιτείται γονική συναίνεση…

      http://www.youtube.com/watch?v=uQdxOVPSWc0

      Φιλάκια ! (όπου κι όπως θέλετε)

      Nelli Nezi
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 10:14

      @e

      το τωρινό σχόλιό σου , δεν έχει καμία σχέση με το σχόλιο που έκανες προχτές. Το τωρινό, δείχνει διάθεση από την πλευρά σου για ηρεμία, αν και διαφωνείς μαζί μου. Το προηγούμενο έδειχνε μια τρομερή ένταση και επίθεση.
      Το λέω αυτό , για να δειξω ότι όσο υπάρχουν τέτοια σχόλια, που διαφωνούν, αλλά παρόλα αυτά δείχνουν διάθεση για ήρεμη διαφωνία, νομίζω ότι θα επρεπε να είναι καλοδεχούμενα 😉

      Τώρα όσον αφορά τα ντι βι ντι, σι ντι κ.τ.λ , δεν μπορώ να εξηγήσω πώς ένιωσα όταν είδα τιμές στο μπλογκ. Σα να μετατράπηκε ξαφνικά μια πολύ προσωπική σχέση ( όπως έχουμε όλοι με τον παραμυθά φαντάζομαι ) σε, εμπορική διαπραγμάτευση. Εξού και η αντίρρηση μου . Ένιωσα ότι μου πουλούσε αυτό για το οποίο τον είχα αγαπήσει.
      Ξέρεις αυτό που είπες για τις «προβολές» ….έχεις δικιο. Ίσως και τότε να έκανα κι εγώ απ την πλευρά μου αυτό. Εχουμε συνηθίσει γύρω μας σε ανθρώπους που θέλουν να μας εκμεταλλευτούν . Και σίγουρα δεν έχουμε συνηθίσει σε ανθρώπους που θέλουν να δίνουν. Ο Παραμυθάς, μου -μας , έδωσε. Μέσα μου όμως εκείνη την ώρα ένιωσα σα να μου το πήρε πίσω ό,τι μου έδωσε . Πιθανόν λοιπόν να ήταν ο φόβος, ότι ….να….άλλος ένας που τελικά ήθελε να πάρει. Φόβοι από την καθημερινότητα γύρω μου , ξύπνησαν με αυτή την κίνηση και ως γνωστό, η επίθεση….η καλύτερη άμυνα ! Αυτός ήταν ο λόγος που στράβωσα όπως λες . Κι όχι ότι ένιωσα υποχρεωμένη να αγοράσω. Κι αφού ήθελα να τα πω, (τότε) , τα είπα .

      Τώρα, όσον αφορά αυτό που λες, την καλή – κακή κριτική που γουστάρει να δέχεται ή να μη δέχεται κάποιος στο μπλογκ του, δε συμφωνώ. Θα συμφωνήσω στο να μην είναι αποδεκτή η κακοπροαίρετη ( από ζήλια, φθόνο, μίσος) κακή κριτική , αλλά εδώ μέσα δεν νομίζω να μπήκε κανείς να κάνει κάτι τέτοιο , αφού όλοι όσοι μπήκαμε -μπαίνουμε, το κάνουμε με τη χαρά και την ανοιχτή καρδιά που είχαμε ως παιδιά 🙂

      @John karapiperis

      Ναι, έχεις δίκιο, κι εγώ το σκέφτηκα χτες αυτό. Και μάλιστα μια στιγμή πριν πατήσω το σχόλιο «αποστολή» , το έκανα όλο cut και πήγα να το κάνω paste στο μέιλ . Την επόμενη στιγμή όμως σκέφτηκα κάτι που ο ίδιος ο παραμυθάς μου είχε πει πέρσι όταν θυμώμενη για κάποια μαλώματα που μου έκανε εδώ μεσα του είπα «ας τα έστελνες με μέιλ» και εκείνος γέλασε και είπε «μπα ; γιατί; δε θα ήταν πολύ υποκριτικό όλο αυτό;» …….Σκεφτηκα λοιπόν κι εκ μέρους μου, ότι ναι, θα ήταν υποκριτικό ,να έγραφα μόνο τα καλά (τα σχετικα με το κοριτσάκι ας πούμε που ζωγραφισε η κυρία Στεφανία και έτσι όπως καθεται , μου θύμησε εμένα όπως καθόμουν και περίμενα να αρχίσει ο παραμυθάς) και μετά να του έστελνα μέιλ με τα υπόλοιπα….οπότε….τα ξαναέκανα ολα paste εκεί από όπου τα «έκοψα» πριν 😉

      John Karapiperis
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 11:28

      @ Νelli : όταν γράφουμε κάτι αληθινό, ξεχνάμε και το ‘cut’ και το ‘undo’… πατάμε απλώς ‘Enter’… Kαι αν ξαναδιαβάσεις το σχόλιό μου προσεκτικά, θα καταλάβεις ότι αν και το έγραψα σε εσένα, ΔΕΝ αναφέρεται για εσένα… Εσύ ότι γράφεις, απ’όσα έχω δει μέχρι στιγμής, τα γράφεις εμπεριστατωμένα, τεκμηριωμένα και προπάντων συναισθηματικά αλληθινά … Αλλά εγώ προσωπικά, αν ήθελα να χύσω χολή σε όποιον, 8α του την έριχνα κατάμουτρα και ιδιαιτέρως, ενδιαφερόμενος για την απάντηση του ιδίου, και όχι για τα παλαμάκια ή τις μούτζες του κοινού…
      Πιστεύω να έγινα αντιληπτός… Ο Πιλάβιος καλά στο είχε πει αρχικά, αλλά τώρα που σκεπαζόμαστε με κοινά ‘σεντόνια’ ας τα διατηρήσει ο καθένας μας καθαρά… Απ’την καλή ή απ’την ανάποδη, αρκεί να είναι καθαρά…

      Παπαστρατής Ιωάννης
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 13:56

      @ΦJK:Ευχαριστώ για την ενημέρωση για το που γίνεται η έκθεση παιδικού βιβλίου.Δεν είχα την παραμικρή ιδέα!!!Πολλά ΑΦ!!

      @Νelly:Σκέψου ότι ο Παραμυθάς είναι απλός ένας ρόλος του ηθοποιού Νίκου Πιλάβιου.Άρα λογικό είναι να πουλάει τη δουλειά του γιατί κάπως πρέπει να ζήσει και αυτός και να βγάλει τα έξοδά του…Και εγώ τον διαχωρισμό Νίκος-Παραμυθάς δεν τον έχω ξεκαθαρίσει ακόμα στο μυαλό μου αλλά είμαι σε καλό δρόμο…(θέλω να πιστεύω)

      Πάλι καταφέραμε να ξεφύγουμε,εντελώς όμως,από το θέμα του post…

      Η ιστορία ΤΕΛΕΙΑ,οι ζωγραφιές ΤΕΛΕΙΕΣ και η ανυπομονησία μέχρι να παιχτούν στην τηλεόραση ΜΕΓΑΑΑΑΑΛΗ!!!!

      ΑΦ σε όλα τα παραμυθόπαιδα….

      Παναγιώτης
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 15:04

      Παιδιά όπως είπε και ο παραμυθάς το blog είναι σαν να είναι το σπίτι του. Όταν λοιπόν αποφασίζουμε να διαβάζουμε και να γράφουμε είναι κάτι σαν να επισκεπτόμαστε ενα φιλικό μεν αλλά ξένο σπίτι δε και όχι το δικό μας. Γι αυτό πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες του οικοδεσπότη και όχι τους δικούς μας.

      Είναι σαν να καλούν κάποιον για φαγητό και μετά να τον ρωτάνε αν του αρέσει. Αν του αρέσει μπορεί να το πει άνετα. Αν δεν του αρέσει όμως απλά λέει μια γνώμη μιας και τον ρώτησαν και απλώς αν πιστεύει ότι δεν του έκατσε καλά στο στομάχι δεν ξαναπάει να φάει εκεί.

      Φυσικά αν σηκωθεί από το τραπέζι και πάει στην κατσαρόλα και αρχίζει να λέει, μα πως το κάνατε έτσι κάτσε να σας δείξω εγώ πως μαγειρεύουν ε εντάξει το έχει παραχέσει το πράγμα γιατί πολύ απλά δεν είναι στο σπίτι του.

      Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται κάτι σαν savoir vivre αλλά δεν είναι. To savoir vivre το γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. Αντί αυτού πιστεύω ότι ναι μεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε τόσο όσο να αισθανόμαστε άνετα αλλά μέχρι ενός ορίου που εξαρτάται από το τι και ποιος είναι ο άλλος και γιατί συναναστρεφόμαστε μαζί του.

      athinovio
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 20:16

      Είχα απορήσει γιατί γίνεται αυτό, να θυμώνουμε και να το δείχνουμε με τόση ένταση στα σχόλια ενώ τα κείμενα και ο λόγος του παραμυθά είναι τόσο γλυκά και αληθινά.

      Δεν ξέρω γιατί γίνεται αυτό.

      Προσωπικά έχω ενοχληθεί στο παρελθόν γιατί ενώ ο ίδιος ο παραμυθάς είναι ένας καλός οικοδεσπότης, οι υπόλοιποι έπεσαν να με φάνε, λες και η διαφωνία αποτελεί προσβολή, έφτασαν μάλιστα να θίξουν την επαγγελματική μου ιδιότητα όταν έκανα το λάθος να επικαλεστώ την πείρα μου ως δασκάλα. Ειρωνίες και αναιδής συμπεριφορά εκ μέρους των καλεσμένων, αυτά είναι που θίγουν την ευπρέπεια του χώρου.
      Στο δικό μου μπλογκ, όταν υπάρχει διαφωνία, το συνεχίζουμε μέχρι τελικής πτώσεως, χωρίς όμως όλες αυτές τις ασκήμιες. Αν και σπάνια καταλήγουμε σε συμφωνία, πάντοτε καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, και μετά έχουμε τα μούτρα να ξανα σχολιάσουμε ο ένας στον άλλον.

      Αν αυτό είναι ένα μπλογκ για τους οικογενειακούς φίλους του παραμυθά και όλοι οι άλλοι είτε που θα κάτσουν φρόνιμα είτε που θα «ξεραστούν» , τότε δεν θα έπρεπε να βάλει όλα αυτά τα δεντράκια και τις χαριτωμένες ζωγραφιές, ούτε να επικαλείται την παιδικότητα και την αγάπη που υπάρχει μέσα σε όλους μας ούτε να βάλει με μεγάλα γράμματα πάνω-πάνω τον τίτλο «Ο Παραμυθάς», αλλά θα έπρεπε αντιθέτως να λέει «Νίκος Πιλάβιος και να προσέχετε τι λέτε».

      Παναγιώτης
      20 Δεκεμβρίου 09 στις 21:11

      Παιδιά το αν μπαινει κάποιος σε ένα blog και επιμένει σε κάτι πολύ, προσπαθεί να περάσει την αποψή του, τσακώνεται, κτλ νομίζω ότι δεν έχει κάτι άλλο να ασχοληθεί και γι αυτό το κάνει. Αμερικάνικα θα του έλεγε κανείς «get a life»

      Τα blog είναι για να μπαίνουμε για κανα πεντάλεπτο διάλειμμα να διαβάζουμε κανα δύο απόψεις και να λέμε κανα σχόλιο και τέρμα. Τα blog δεν είναι η ζωή μας. Είναι ένα μικρό διάλειμμα για να σπάει η καθημερινή βαρεμάρα και η ρουτίνα.

      Mika
      21 Δεκεμβρίου 09 στις 11:06

      Λοιπόν αν και δεν ξέρω το λεξικό της Αιναφέτς θα δοκιμάσω να εξηγήσω αυθορμήτως το Ε.Λ.Π.Α γιατί μου αρέσουν αυτά!
      Επικίνδυνοι Λόγω Παρανοικής Αντιμετώπισης χαχαχαχα!

      το παραμύθι χαριτωμένο αλλά οι ζωγραφιές με μαγεύουν!!

      καλημέρα και καλή εβδομάδα (θα είναι απίθανη εβδομάδα)!!!

      Karapiperis John
      21 Δεκεμβρίου 09 στις 13:05

      @mika : Mastermind έπαιζες μικρή ? Πάρε 2 ‘μαυράκια’ !
      Κοινώς το ‘Επικίνδυνοι λόγω…’ το πέτυχες !!!

      Mika
      21 Δεκεμβρίου 09 στις 13:26

      @karapiperis john χαχαχχαχα 2 στα 2 δεν είναι κακό σκόρ!
      ξαναπροσπαθώ λοιπόν: Επικίνδυνοι Λόγω Προσωπικής Ανωριμότητας???

      Karapiperis John
      21 Δεκεμβρίου 09 στις 15:07

      @ mika : όχι …. διάβασε τα προηγούμενα σχόλια μου περί Ε.Λ.Π.Α και Σ.Ε.Λ.Π.Α, έχουν αρκετά hints 😉

      Mika
      21 Δεκεμβρίου 09 στις 16:59

      σούπερ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      thanks guys!!!!!
      αλλά να πω οτι ο john με βοήθησε πολύ με την παραπομπή του!!
      αλήθεια τι κερδίζω????

      marilia
      9 Μαΐου 11 στις 0:19

      Ε, τώρα έχω ένα λόγο παραπάνω να το θέλω αυτό το… χρωστούμενο! 🙂 Αφήστε που στο χωριό μου λέμε: «κοπελιού κι Αγίου μην τάξεις»! Και μη ρωτήσετε τώρα ποιο απ’ τα δύο ταιριάζει σε μένα, γιατί… α!

      καληνυχτοφιλί

Σχολιάστε