Δυο λόγια για σας και για μένα.

Παρόλο που χρωστάω ένα «σεντόνι» σε κάποιο «άταχτο παιδί» από σας που μου έγραψε απ’ ευθείας στο e-mail μου (np[at]paramithas[dot]gr) και μου ζήτησε να πω κι άλλα για τα «άταχτα παιδιά» που έχουν μεγαλώσει, και μερικοί από σας μου ζητάνε «σεντόνια», κι έχω δύο σχεδόν έτοιμα, θα ήθελα να το αναβάλω και για σήμερα γιατί θέλω να σας πω δυο λόγια για σας και για μένα, γιατί η εβδομάδα που πέρασε, ενώ ήταν μια δύσκολη πρακτικά εβδομάδα, ήταν μια από τις πιο συγκινητικές της ζωής μου και τις πιο ανάλαφρες. Ξέρετε, τα πρακτικά προβλήματα χρωματίζονται από τα ψυχολογικά. Θα ‘χετε προσέξει ότι τη μια κάνεις κάποια ζημιά και γίνεσαι έξαλλος από τα νεύρα σου και την άλλη με την ίδια ζημιά μπορεί και να γελάσεις! Πράγματα που σου φαίνονται βαριά γενικά, τα ίδια όταν είσαι ερωτευμένος είναι πανάλαφρα! Γι’ αυτό είναι καλό να κρατάει κανείς ό,τι πρακτικό έχει να κάνει μακριά από τα ψυχολογικά του. Κάνεις αυτό που έχεις μπροστά σου και πρέπει να το κάνεις και τέλος. Γίνεται. Δοκιμάστε το.
Την εβδομάδα, λοιπόν, που πέρασε έπρεπε να γίνουν μία σειρά από πρακτικά πράγματα -από βαρετά έως εκνευριστικά- συνέπεια της μετακόμισης που σας είπα πριν μέρες και που δεν ήταν μόνο μετακόμιση. Ήταν το κλείσιμο του γραφείου της εταιρίας μου ΣΑΪΤΑ Ε.Π.Ε. και η αρχή της επιχείρησης του «μάστορα» MovieTeller Films, όπου θα προσληφθώ ως υπάλληλος (χα, χα, χα… τώρα θα δει τη γλύκα τού να έχεις υπαλλήλους και να τους πληρώνεις) και θα αναβάλλω τη σύνταξή μου, στην οποία κανονικά «βγαίνω» σε ενάμιση μήνα. Όλο αυτό, λοιπόν, σήμαινε μία εβδομάδα γεμάτη με: ΙΚΑ, (ρύθμιση χρέους»), ΤΕΒΕ (διακοπή και μεταφορά στο ΙΚΑ), ΔΕΗ (διακοπή ρεύματος στο πρώην γραφείο), ΟΤΕ (μεταφορά 4 τηλεφώνων), ΕΥΔΑΠ (διακοπή νερού στο πρώην γραφείο), ΕΦΟΡΙΑ (μεταφορές έδρας, κλεισίματα, ενάρξεις κ.λπ.), COSMOTE (για μεταφορά 5 κινητών από τη VODAFON), ΤΡΑΠΕΖΑ, (για κλείσιμο λογαριασμού και δανείου), ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ για δήλωση αλλαγής διεύθυνσης. «Κόλαση», δηλαδή.
Μήπως κατά τύχη έχετε δει μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία, όπου σε μια πόλη κατεβαίνουν εξωγήινοι, παίρνουν ανθρώπινη μορφή και ετοιμάζονται να καταλάβουν τη γη; Όταν κάποιοι κανονικοί άνθρωποι αρχίζουν και το ψάχνουν, ανακαλύπτουν ότι είναι εξωγήινοι: ο τραπεζίτης, ο διευθυντής της αστυνομίας και άλλοι που δεν το φαντάζονταν. Ε, λοιπόν, αυτή την ταινία θυμήθηκα με σας τους «παραμυθομεγαλομένους»!!! Δεν φτάνει που με συγκινείτε με όσα γράφετε εδώ, ήρθανε καπάκι και όσα βλέπω! Από χαμόγελο έως τ’ αυτιά, μέχρι βούρκωμα στα μάτια! Από παιδική συμπεριφορά για δευτερόλεπτα, έως στη ψύχρα γρήγορη εξυπηρέτηση σε βάρος άλλων που περίμεναν ατέλειωτα σε ουρές. Από το γλυκό τρυφερό χαμόγελο της κοπέλας στο ΤΕΒΕ, μέχρι το σεβασμό και την ευγένεια του αστυφύλακα με το αυτόματο στον ώμο στην είσοδο του αστυνομικού τμήματος!
Τι γίνεται ρε σεις; Έχετε καταλάβει αυτή την πόλη, σαν τους εξωγήινους της ταινίας; Και να σας πω και κάτι που storytellers-surprise.jpgπαρατήρησα; Οι «παραμυθομεγαλωμένοι» υπάλληλοι, είναι κάπως σαν UFO σε σχέση με τους άλλους που λόγω ηλικίας ή δεν ξέρω γιατί, δεν έβλεπαν την εκπομπή. «Καλά, δεν ξέρεις ποιος είναι ο κύριος;» ρώτησε την κοπέλα που με εξυπηρετούσε ψυχρά και αδιάφορα, η πλαϊνή της. «Όχι» απαντάει εκείνη με απορία. «Ποιος είναι;» «Καλά, πού ζεις;» συνεχίζει η παραμυθομεγαλωμένη κοπέλα, «δεν έβλεπες μικρή τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ;» «Όχι, δεν είχαμε τηλεόραση». «Α, γι’ αυτό…» είπε η δικιά μου, με ύφος συμπόνιας για την άλλη!
Θα μπορούσα να γράψω τουλάχιστον δύο posts με τέτοιες ιστορίες αυτής της εβδομάδας. Κάποιοι και κάποιες μου είπαν ότι είναι ανάμεσά σας, και μπαίνουν στο blog. Τι να σας πω! Ώρες ώρες δεν το καταλαβαίνω όλο αυτό! Μερικές φορές μου τη δίνει και κοιτάζω κάποια παλιά εκπομπή μου: μου περνάνε διάφορες εξηγήσεις από το μυαλό, αλλά νοιώθω ότι κάτι από τους λόγους που αυτή η εκπομπή γράφτηκε μέσα σας από τότε, μου διαφεύγει! Ίσως επειδή την έκανα εγώ, δεν μπορώ να δω τι είναι. Προχτές, που χάζευα ένα παλιό βίντεο στο blog, θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει παλιά: «το νερό δεν ξέρει ότι είναι νερό, απλώς κυλάει».
Μμμμ… μου φαίνεται ότι τα «δυο λόγια» , γίνανε «σεντόνι». Για να τελειώνω: Με όλη αυτή την καλή ενέργεια που έχω πάρει από σας εδώ κι ενάμιση χρόνο, αποφάσισα μετά από πέντε χρόνια (και είκοσι πριν από τα πέντε) να ξαναγράψω βιβλίο με ιστορίες μου κι έχω ραντεβού με καινούργιο εκδότη την άλλη εβδομάδα. Και το χειρότερο: έκανα πρόταση στην Ε.Ρ.Τ. να ξανακάνω την εκπομπή μου και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι μπορεί και να γίνει! Μόλις έχω νέα θα σας το πω.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ με όλη μου την καρδιά.
Π.

22 Σχόλια στο “Δυο λόγια για σας και για μένα.”

      El Panos
      7 Ιουνίου 08 στις 2:42

      …και να σκεφτείς αγαπημένε μας παραμυθά, ότι μερικοί-μερικοί ‘διάσημοι’ θα έδιναν πολλά για να εισπράξουν την αγάπη (όχι απλά το θαυμασμό) που εισπράττεις εσύ από εμάς. Αλλά έσπειρες έναν καλό σπόρο πριν από εικοσιτόσα χρόνια και τώρα αυτός ο σπόρος έχει γίνει δέντρο με καλούς καρπούς.

      Σου χρωστάμε πολλά αγαπημένε μας Παραμυθά (εγώ τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι). Και είμαι σίγουρος ότι αν όλοι αυτοί οι ‘Παραμυθοεξωγήινοι’ δεν υπολόγιζαν τα χρόνια τους (πολλοί θα έχουν σαρανταρίσει πια) και τους συναδέλφους τους, θα σε αγκάλιαζαν όπως θα αγκάλιαζαν τον πατέρα ή τον παππού τους αν τους έβλεπαν μετά από πολύ καιρό… γιατί αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από εμάς έτσι σε βλέπουμε.

      Αλήθεια, με εκείνη τη συγκέντρωση – reunion που είχες μισοϋποσχεθεί, τι θα γίνει; (ε, την ξέρεις την παροιμία: μην τάξεις σε άγιο κερί και σε παιδί κουλούρι… βέβαια, άγιους δε νομίζω να έχουμε εδώ μέσα, αλλά από παιδιά… να φάνε και οι κότες!)

      νατασσάκι
      7 Ιουνίου 08 στις 8:23

      …διάβαζα, διάβαζα και στο τέλος…ααααα!!!!!
      ξανά βιβλίο με ιστορίες, και ξανά στην τηλεόραση;
      (δεν μπορεί, κι εκεί κάποιοι από «μας» θα έχουν ξεμείνει…)

      Μα, είναι αυτό που είπες, καλέ μου: το νερό δεν ξέρει ότι είναι νερό!

      Και είναι απίστευτο, γιατί και στις καινούριες γενιές, που έχουν άλλα «δεδομένα» στο μυαλό τους, έχεις την ίδια επίδραση..!

      Με το καλό, λοιπόν!
      🙂 🙂 🙂

      Φιλιά γλυκά, καλό Σαββατοκύριακο!

      twinkle
      7 Ιουνίου 08 στις 9:45

      Καλημέρα! Με το που σηκώθηκα σήμερα (ε, άργησα λίγο) άνοιξα τον υπολογιστή να δω μπας κι έχεις γράψει κάτι….Κι όντως, καλέ μου παραμυθά, με τον παραμυθιτικό λόγο σου (παραμυθία=παρηγοριά), κατάφερες κι έβγαλες – έστω για λίγο – το κακό όνειρό που είδα χθες το βράδυ (αν και η ζωή μου τελευταία έχει γίνει λίγο χειρότερη από κακό όνειρο). Το ζήτημα είναι ότι το «κακό όνειρο» δεν αφορά πρακτικά πράγματα ώστε να το ξεπετάξω σύντομα…Θα παλέψω όμως καλέ μου παραμυθά και θα μπαίνω σ’ αυτή τη σελίδα για να ακούω λόγια γλυκά και παρήγορα.
      Υ.Γ. Καλή επιτυχία στη νέα επιχείρηση του «μάστορα». Μου άρεσε πολύ το λογότυπο, μου θυμίζει «ανέμη», κάτι σαν αυτή της «κόκκινης κλωστής δεμένης…» .

      Πολλά φιλιά

      ανατολη
      7 Ιουνίου 08 στις 13:04

      Εκείνο που θυμαμαι χαρακτηριστικα ειναι η χροια της φωνης σου παραμυθα… και η αισθηση της γλυκυτητας της ηρεμιας..
      Πώς να κρυφτεις απο τα παιδια ..ετσι κι αλλιως τα ξερουν ολα..
      Ηξερα λοιπον οτι νοιαζεσαι.. και ποσοι νοιαζονται αληθινα και το δειχνουν κιολλας?
      Αν φοβοσουν να εκτεθεις δεν θα μαθαινες ισως οπως εχεις πει ποσο επηρεασες τοσους ανθρωπους….
      Εβγαζες λοιπον αγαπη για αυτο αποτυπωθηκες στις ψυχες ολων μας.
      Περιμενουμε το βιβλιο σου!!!!

      rodoula-kelly
      7 Ιουνίου 08 στις 16:23

      Bάλσαμο τούτη η θετική ενέργεια μέσα στη ΚΟΛΑΣΗ των υπηρεσιών!!
      Να’σαι KΑΛΑ.
      Que sera.. sera..
      What ever will be.. will be…

      nellinezi
      7 Ιουνίου 08 στις 16:30

      Aχ μωρέ παραμυθούλη μου…τι να σου πω κι εγώ τώρα; Χτες-προχτές, είχα την κουβέντα σου με ένα φίλο μου , εκείνος γύρω στα σαράντα τώρα. Τον ρώτησα λοιπόν αν έβλεπε Παραμυθά όταν ήταν μικρός.

      Το όνομα Παραμυθάς δεν του έλεγε κάτι. Προσπάθησε να θυμηθεί…μου είπε να τον βοηθήσω …Με είδε που ψιλοδυσανασχέτησα που δεν σε θυμόταν κι έστυψε το μυαλό του να θυμηθεί. Μόλις του είπα για το μαγικό σου γιλέκο που σε βοηθούσε να πετάς , σε θυμήθηκε!

      «Α ναι!» …μου είπε….»Τώρα τον θυμήθηκα! ναι, έβλεπα, αλλά όχι πάντα.Τον θυμάμαι όμως που πετούσε!»

      «Τον αγαπώ πολύ τον Παραμυθά» …του είπα.

      «Αλήθεια;» …με ρώτησε…. «Γιατί;»

      Σε αυτό το σημείο δεν ήξερα τι να του απαντήσω! Τι «γιατί»; Γιατί είναι ο Παραμυθάς! Απλά τα πράγματα! Τι να πω εγώ τώρα; Υπάρχει «γιατί» στην αγάπη;

      Ετσι απλά….

      Σε αγαπώ και σε αγαπάμε πολύ γιατί είσαι ο Παραμυθούλης μας. Αυτός που μας κοίταζε στα μάτια και τον κοιτάζαμε κι εμείς , με όλη την αθωότητα που έκρυβε και η δική μας παιδική ψυχούλα μα και η δική σου , επίσης παιδική, ψυχούλα!

      Μέσα από την επαφή μας με τα μάτια, σε αγαπήσαμε και σε εμπιστευτήκαμε! Κι όπως αποδείχτηκε τώρα πια…δεν κάναμε λάθος…

      πολλά γλυκά φιλιά και μια μεγάααααααααλη αγκαλίτσα! 🙂

      Γιαννης απο ΝΥ
      7 Ιουνίου 08 στις 18:01

      Αμα κολησει η φαση με την ΕΡΤ, θα γινει το ελα να δεις.
      Ελα να δεις τον Παραμυθα στην Τηλεοραση.¨)

      Παραμυθομεγαλωμένη
      7 Ιουνίου 08 στις 21:31

      Καλέ μου παραμυθά, είμαι από εκείνους που σ`αγαπούν πολύ και διαβάζουν με πίστη κάθε νέο σου post. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη με τα νέα για το βιβλίο σου και την ΕΡΤ. Ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου τη νέα σου δουλειά κΑΙ να «παραμυθομεγαλώσω» τους μικρούς μου μαθητές στο Νηπιαγωγείο. Αντε γιατί έχουν πήξει στον Τριβιζά και δεν λέω-καλό το χιούμορ του-αλλά κενά σε περιεχόμενο και συναίσθημα τα βιβλία του. Ενώ ο δικός μου Παραμυθάς ήταν ανεπανάληπτος. Του έχω τόση εμπιστοσύνη όση και στο Νουνού. Μεγαλώνει μεγαλώνει γερά (συναισθηματικά) παιδιά.
      Αχ μόνο σε παρακαλώ ηχογράφησε τις νέες σου ιστορίες έχουμε ανάγκη να σε ακούσουμε ξανά..
      Ειδικά όταν μέσα στο παραμύθι υπάρχει κάποια γριά, την μιμείσαι τόσο ωραία.. Ένα από τα πιο αγαπημένα μου παραμύθια σου ήταν «η μαγική κατσαρόλα» και το «ο ένας πιο κουτός από τον άλλο».
      Αλήθεια τί ωραία θα ήταν να γράφαμε όλοι μας ποια ιστορία σου αγαπήσαμε πιο πολύ, τί άγγιξε την παιδική ψυχούλα του καθενός μας..
      Να είσαι πάντα καλά!

      Karellen
      8 Ιουνίου 08 στις 12:35

      Η τελευταία παράγραφος με τις τόσο ευχάριστες αποκαλύψεις με συγκίνησε πολύ. Ο Παραμυθάς μας επιστρέφει κι εκτός του blog…
      Πόσο θέλαμε να πληροφορηθούμε κάτι τέτοιο! Περιμένουμε τα καλά νέα!

      JULIA
      8 Ιουνίου 08 στις 15:47

      Αγαπημένε Παραμυθά,

      ΕΙχα πολύ καιρό να μπω στο blog λόγω πολύ αυξημένων υποχρεώσεων, αλλά όταν το επισκέπτομαι ξανά, γυρίζω πίσω στην ιστορία που είχα μείνει την τελευταία φορά! Δεν θέλω να χάσω τίποτα!!!

      Λοιπόν, όλα τα παραμυθοπαιδιά σου περιμένουμε ΚΑΛΑ νέα……!
      Μη μας αφήσεις τηλεοπτικά και λογοτεχνικά διψασμένους άλλο…ΑΡΚΕΤΑ λείπεις από τα παιδικά προγράμματα και τα σημερινά μικρά παιδιά μεγαλώνουν με πρωινάδικα ΚΑΙ τις καθημερινές ΚΑΙ τα ΣΚ!!! Έλεος!!! Αφήστε πια αυτά τα γιαπωνέζικα…Απαράδεκτα!!!

      Τα Παραμυθοπαιδιά σου και τα παιδιά τους έχουν ΑΙΤΗΜΑΤΑ και ζητούν την ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ!!! (για να συμβαδίζουμε και με το πνεύμα της εποχής λιγάκι…)

      ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      Νίνα
      8 Ιουνίου 08 στις 19:20

      Σε αυτό το post είπες επί τέλους αυτό που όλοι θέλαμε να ακούσουμε! Το βιβλίο θα βρει σίγουρα μεγάλο κοινό. Η εκομπή τώρα είναι φυσικά πολυαναμενόμενη….αλλά…ξέρεις τι φοβάμαι;…Την ίδια την Ε.Ρ.Τ.! Είναι ικανή να κάψει τα καλύτερα χαρτιά της μόνη της!
      Ελπίζω να σε αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατο τρόπο σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και όχι μόνο δίνοντάς σου εκπομπή-κανονικά θα έπρεπε να δημιουργήσει εκ νέου το τμήμα παιδικων εκπομπών, να επανασχεδιαστεί η Εκπαιδευτική Τηλεόραση και φυσικά να σε θέσει επί κεφαλής , για να μη σου πω ότι Διευθυντή (όλου του) Προγράμματος πρέπει να σε βάλει!
      Φυσικά το τελευταίο χαμομηλάκι της γης είμαι εγώ για να σου πω τι θα κάνεις, αλλά σε παρακαλώ, πρόσεξέ πολύ πώς θα διαπαραγματευτείς μαζί τους! Κι εκείνοι το καλό που τους θέλουμε…μας χρωστούν μία καλύτερη κρατική τηλεόραση!
      Τα φιλιά μου, τις ευχές μου για την νέα εταιρεία με το απολύτως εύστοχο λογότυπο(έχει δίκιο η twinkle) και όνομα…ένα αισιόδοξο ξεκίνημα…άντε μακάρι να αλλάξει το ελληνικό σινεμά επί τελους!Καλή αρχή στην δεύτερη καριέρα σου!
      Υ.Γ.
      Τι τρελή φωτο που διάλεξες!Χα,χα,χα,χα!Είπαμε οι Παραμυθομεγαλωμένοι είμαστε U.F.O…αλλά μην κάνεις κι έτσι!

      Νίνα
      8 Ιουνίου 08 στις 19:31

      Συγγνώμη , τώρα παρατήρησα που λες ότι έκανες εσύ την πρόταση! Καλά είναι δυνατον τόσα χρόνια που έχουν αλλάξει τόσοι πρόεδροι και διοικήσεις και κυβερνήσεις και δεν ξερω τι άλλο και κάθε φορά νεα καμπάνια(για να μας τρωνε τα λεφτά) και η ΕΡΤ αλλάζει και το ένα και το άλλο και το αγαπημενου μου Τ-shirt(της ΕΡΤ) και σαχλαμάρες να μην βρέθηκε ένας χριστιανός (ή εβραίος ή μουσουλμάνος ή άθεος-εκεί θα κολλήσουμε) να σου κάνει πρόταση για αναλάβεις γερό πόστο και όχι απλώς να ξανακανεις τον Παραμυθά;Πες μου το και αυτό το κουλό!Καλά δεν εκπλήσσομαι κι όλας, αλλά το θεωρούσα δεδομενο κι ότι εσυ θα ειχες αρνηθει για δικους σου λογους
      Υποψιάζομαι ότι ειναι θετικοι τωρα λόγω του Blog και της απήχησης που έχει. Μα δεν ήταν καν απαραίτητο-έναν στην τυχη από εμας να διόριζαν στην ΕΡΤ ή να ρωταγαν, τον πιο αδαή, ο πρώτος που θα προτειναμε για να αλλάξει κατι στην ΕΡΤ θα ησουν εσυ!Ελεος!Μυαλό θελει;

      Ροζαλία
      8 Ιουνίου 08 στις 23:03

      Εγώ δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι μεταξύ 30-40 που δε σας αναγνωρίζουν! Αν ήμουν υπάλληλος σε υπηρεσία (λέμε τώρα μπρρρρ….) δε θα επέτρεπα ΠΟΤΕ να περιμένει ο Παραμυθάς σε ουρά. Θα του ζητούσα να την παρακάμψει πετώντας!
      (Για να δούμε τι λέει η ΕΡΤ για όλα αυτά…)

      Μαρία
      9 Ιουνίου 08 στις 7:57

      περιμένουμεεεεεεεεεε!!!!! μα να τη βάλεις απόγεμα όπως παλιά να προλαβαίνουμε να σε δούμε και μεις τα μεγάλα εργαζόμενα παιδάκια. Το νου σας εσείς στην ΕΡΤ Φιλιάαααααααααααααααααα!

      ΑΡΙΣΤΗ
      9 Ιουνίου 08 στις 11:44

      Τραλλαλό τραλλαλή ο παραμυθάς μας στην TV!!!!!!!!
      Παραμυθά μας ζούμε για να σε ξαναδούμε!!!!!!!
      Πολλά φιλιά.
      Αναμένουμε με αγωνία μπροστά στην τηλεόραση, έξω από τα βιβλιοπωλεία και όπου αλλού μπορούμε να σε τσακώσουμε.

      Μετά από όλα τα μηνύματα που έχεις λάβει καταλαβαίνεις ότι είμαστε μια
      παραμυθοτρελλομικρομεγαλοοικογένεια (σωστά τα λέω nellinezi μου;)

      Vanda
      9 Ιουνίου 08 στις 11:44

      Ελπίζω όταν εκδοθεί το παραμυθοβιβλίο να μας το πεις, για να μην αρχίσουμε να ρωτάμε στα βιβλιοπωλεία μέρα παρά μέρα αν κυκλοφόρησε και μας βάλουν σε black list 😛 😀

      Vanda
      9 Ιουνίου 08 στις 11:46

      Φιλενάδαααα, τι έγινε???
      χαχαχαχαχαχαχχ, ε, όχι και την ίδια στιγμή σχόλιο!!!

      ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΩ! 😀

      ΑΡΙΣΤΗ
      9 Ιουνίου 08 στις 12:04

      Αχ vanda Μου δεν ήθελα να το πω αλλά… Τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται.
      Χαχαχαχαχαχα…. Έγω και εσύ μεγάλα πνεύματα χαχαχαχα

      Pooka
      10 Ιουνίου 08 στις 11:27

      Παραμυθά μου,

      Ο κόσμος αλλάζει, το ξέρεις; Δεν ξέρω τι στο καλό γίνεται, ίσως να ξέρουν οι κάλτσες μου, αλλά κρατάν το μυστικό για τον εαυτό τους γιατί ξέρουν ότι είμαι μαρτυριάρα, αλλά, μου φαίνεται ότι ο κόσμος χαμογελάει λίιιγο περισσότερο.

      Χαμογελάει πραγματικά.

      Και φαντάζομαι ότι έχεις βάλει κι εσύ λίγο το χεράκι σου…

      Καλή σου μέρα!

Σχολιάστε