Δείπνο γενεθλίων για… μία!

Άκουσα κάποια ψιλοπαράπονα για το προηγούμενο post, ότι είναι βαρύ για Πρωτοχρονιά. Χα, χα, χα… Έτσι είναι η ζωή: Ό,τι είναι να σου φέρει στο φέρνει χωρίς να κοιτάζει τι μέρα και ώρα είναι! Έτσι κι εγώ, παραμονιάτικα,  σοκαρίστηκα  με αυτά που είδα σε κάποια blogs, που με επιπολαιότητα συνδέουν πράγματα -επιφανειακά ίδια, αλλά στην ουσία, βαθιά ανόμοια- δημιουργώντας λάθος εντυπώσεις. Κι αυτές ήθελα να εντοπίσω, χωρίς -να σας πω την αμαρτία μου-  να θεωρώ ότι όλο αυτό ήταν τίποτα «βαρύ», εκτός αν μελαγχόλησε κάποιους το τραγούδι, αλλά κι αυτό έτσι είναι όπως τα λέει.
Και τώρα, λέω το πρώτο post του 2011 να έχει αληθινή και εξαιρετική πλάκα και να μας κάνει να γελάσουμε. Λέω, λοιπόν, να εγκαινιάσουμε την καινούργια χρονιά με μια ταινία που όταν πρωτοπαίχτηκε στην ασπρόμαυρη  Βαυαρική  τηλεόραση, στη δεκαετία του ’50,  εγώ ήμουν νέο  παιδί κι εσείς ούτε καν είχατε γεννηθεί. Όμως, «δουλεύει» ακόμα! Μας την είχε δείξει τότε ένας συνάδελφος σε κάποιο από τα συνέδρια για την τηλεόραση που πήγαινα όταν ήμουνα υπάλληλος  στην ΕΡΤ. Την έδειξε σαν παράδειγμα τηλεοπτικής εκπομπής που βασίζεται στο θέατρο, δηλαδή στο παίξιμο  των ηθοποιών και είναι πέρα από τα όρια μιας γλώσσας. Είχα χρόνια να τη δω και για άλλη μια φορά,  γέλασα με την καρδιά μου. Τώρα, μπορεί  η υπόθεση του μονόπρακτου να ακούγεται θλιβερή, αλλά είναι κάτι εξαιρετικά κωμικό. Όπως, άλλωστε,  τα περισσότερα πράγματα που παίρνουμε σοβαρά στη ζωή, έχουν και την κωμική τους πλευρά. Η υπόθεση, λοιπόν:

Το μικρό αυτό θεατρικό μονόπρακτο, κρατάει 15 λεπτά και παίζεται στην έπαυλη μιας πλούσιας Αγγλίδας αριστοκράτισσας, της δεσποινίδας Σόφι. Η δεσποινίς Σόφι, κάθε φορά στην επέτειο των γενεθλίων της καλεί σε δείπνο τούς τέσσερις καλύτερους φίλους της: Τον κύριο Τόμπυ, που κάθεται πάντα στ’ αριστερά της, τον ναύαρχο φον Σνάιντερ, που κάθεται δίπλα του κι έχει απέναντί του τον κύριο φον Ρόι, με την ψιλή φωνή και τέλος δεξιά τής Σόφι κάθεται πάντα ο κύριος  Γουίντερμποτομ. Αλλά στο δείπνο αυτό των γενεθλίων που θα παρακολουθήσουμε, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Η δεσποινίς Σόφι δεν είναι πια και τόσο νέα -αυτή τη φορά γιορτάζει τα 90 της- και οι τέσσερις καλύτεροι φίλοι της έχουν…  πεθάνει εδώ και πολύ καιρό. Τον τελευταίο μάλιστα τον κήδεψε πριν 25 χρόνια!  Παρόλα αυτά, η δεσποινίς Σόφι δεν θέλει να στερηθεί ποτέ  το δείπνο των γενεθλίων της, και το -με θρησκευτική ευλάβεια- τηρούμενο τελετουργικό του. Έτσι κι απόψε, όπως τα τελευταία 30 χρόνια, αφού οι φίλοι της δεν μπορούν να έρθουν στο δείπνο, θα πάρει τη θέση τους –και των τεσσάρων-  ο μπάτλερ της  Σόφι, ο Τζέιμς. Όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα από την απουσία των τεσσάρων, και δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε φέτος, γιατί αυτό το «δείπνο γενεθλίων για μία»  γίνεται και πάλι, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως γίνεται εδώ και πολλά χρόνια.
Ο Τζέιμς σερβίρει «σε όλους» τα φαγητά και τα ποτά και ρωτάει  την δεσποινίδα Σόφι, κάθε φορά που πρόκειται να σερβίρει κάτι: «Η ίδια διαδικασία όπως τον τελευταίο χρόνο, κυρία;»
Και η δεσποινίς Σόφι απαντάει: «Η ίδια διαδικασία όπως κάθε χρόνο, Τζέιμς», δίνοντας έμφαση στο «κάθε χρόνο». Και ίσως ρωτήσετε: τι είναι εκείνο που κάνει το έργο κωμωδία; Θα δείτε.
Όλη η συζήτηση είναι στα αγγλικά, αλλά και να μην πολυκαταλαβαίνετε τι λένε μεταξύ τους η δεσποινίς Σόφι και ο μπάτλερ της ο Τζέιμς, δεν έχει και πολύ σημασία γιατί, όπως και το κοινό που παρακολουθεί την παράσταση και που το ακούτε να γελάει, θα καταλαβαίνετε τα πάντα, παρακολουθώντας χωρίς δυσκολία αυτό το πιο ασυνήθιστο δείπνο γενεθλίων, που είδατε ή πήγατε ποτέ.

Καλή χρονιά και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

8 Σχόλια στο “Δείπνο γενεθλίων για… μία!”

      να-τασσσάκι
      3 Ιανουαρίου 11 στις 19:20

      δεν χρειάζεται να πω πόσο πολυ γελασα, υποθέτω…
      😉

      Καλή χρονιά, αγαπημένε μας Π
      Φιλί

      marilia
      4 Ιανουαρίου 11 στις 0:13

      χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι! 90 είπαμε, ε; Και 30 χρόνια ακολουθείται η ίδια… διαδικασία από τον μπάτλερ και τη… δεσποινίδα; :mrgreen:

      ζαχαρούλα
      4 Ιανουαρίου 11 στις 14:19

      πόσο όμορφες είναι οι σχέσεις των ανθρώπων… πίσω από τους ρόλους…
      πόσους τρόπους βρίσκει η αγάπη να εκδηλώνεται…
      με πόση σοβαρότητα πρέπει να στεκόμαστε απέναντι στην αστεία πλευρά της ζωής…

      (δεν είναι ερωτήσεις αυτά… απλώς, ομολογίες…)

      Hengeo
      6 Ιανουαρίου 11 στις 2:25

      Όντως απίθανο! Και αυτό το «every year» δολοφονικό 😉

      Ευχαριστούμε και καλή χρονιά με υγεία-ευτυχία! 🙂

      Καραπιπέρης Γιάννης
      6 Ιανουαρίου 11 στις 19:44

      Δυστυχώς, το φετινό δείπνο πρωτοχρονιάς ήταν χωρίς τον παππού μου ο οποίος απεχώρησε παραμονή για το τελευταίο του μπάρκο. Ήταν ιδιαίτερη η σχέση μας, αυτός ουσιαστικά με ανάθρεψε, αν ονόμαζα κάποτε κάποιον ή κάτι άγιο θα ήταν αυτός.
      Ευτυχώς, το φετινό δείπνο πρωτοχρονιάς μού έφερε πιο κοντά συγγενικά ή μη πρόσωπα που είχαμε χαθεί, γελάσαμε και κλάψαμε μαζί, αισθανθήκαμε κι αποστασιοποιήσαμε καταστάσεις, αναρωτηθήκαμε και αναθεωρήσαμε τρόπους ζωής.
      Και πάντα ο πανδαμάτωρ χρόνος μόνο τη σάρκα χαράζει.
      Την ψυχή, το πνεύμα και την αγάπη τίποτα δεν μπορεί να διαβρώσει.

      Αγάπη, υγεία κι ευτυχία εύχομαι Νίκο και πάντα με παραμύθια να μας ξυπνάς, όχι να μας νανουρίζεις πλέον…

      amalia
      7 Ιανουαρίου 11 στις 20:23

      Να είσαι καλά.Γέλασα τόσο πολύ! Και το είχα ανάγκη.Χίλια ευχαριστώ..χίλιες ευχές για υγεία και πολλά γέλια.

Σχολιάστε