Τα δημιουργικά ερωτήματα

Από τη μια η γιορτή του πατέρα και τα παλιότερα posts που τα ξαναδιάβασα ψάχνοντας να τα βρω για να βάλω τα links τους, κι από την άλλη τα σχόλια που γράφτηκαν στο post με τίτλο, «το κοριτσάκι», μ’ έκαναν ν’ αναρωτηθώ αν μεγάλωσα σωστά τα παιδιά μου. Το αμέσως επόμενο ερώτημα που μου ήρθε, ήταν: «και τι θα πει ρε συ, “σωστά”». Λέω, λοιπόν, να μην σας πω τι απάντησα (που ήταν και πάλι ένα ερώτημα —έστω ρητορικό), αλλά να σας προτείνω να πιάσουμε μαζί το θέμα το θέμα της ανατροφής των παιδιών. Πριν, όμως,  θα ήθελα να σας θυμίσω ότι δεν είμαι καμία αυθεντία στα παιδαγωγικά. Ούτε είναι απόδειξη ότι ξέρεις πώς να μεγαλώσεις παιδιά, επειδή γράφεις παιδικά βιβλία και φτιάχνεις παιδικές εκπομπές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Όχι. Είμαι απλώς κάποιος που όταν άρχισε να μεγαλώνει το πρώτο του παιδί –και μάλιστα το … δυσκολότερο «είδος» παιδιού: κορίτσι- είδα ότι δεν μπορούσα να βασιστώ σε διάφορες  «αυθεντίες» στα παιδαγωγικά. Ένοιωσα ότι δεν μπορούν να υπάρχουν αυθεντίες σε ψυχολογικά και πνευματικά θέματα, όπου ανήκει το μεγάλωμα των παιδιών. Είδα ότι αυτά που μου έλεγαν όσοι, αυτής της κατηγορίας, συναναστρεφόμουν στην τηλεόραση και τα βιβλία που μου υποδείκνυαν να διαβάσω δεν με οδηγούσαν πουθενά. Ήταν κάπως σαν να κοίταγα χάρτη οδηγώντας! Θα το ‘ριχνα στο γκρεμό. Έτσι αποφάσισα να έχω τα μάτια μου τα πραγματικά, αλλά και της καρδιάς μου και του μυαλού μου και να ψάξω μόνος μου –όπως ίσως κάνετε κι εσείς που είστε τώρα γονείς- να βρω άκρη στα προβλήματα που με απασχολούσαν για το μεγάλωμα της κόρης μου. Ο γιος μου ήταν κάπως πιο τυχερός γιατί με πέτυχε μερικά χρόνια αργότερα, κάπως… «προπονημένο».

Κατέληξα, λοιπόν, τότε ότι υπάρχουν τρία βασικά ερωτήματα γύρω από το θέμα της ανατροφής των παιδιών:
Το πρώτο: Μήπως ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι ο ίδιος με τον τρόπο που μεγάλωσαν εμάς οι γονείς μας κι αυτούς οι γονείς τους, κι εκείνους οι δικοί τους και πάει έτσι λέγοντας χιλιάδες χρόνια πίσω;
Το δεύτερο: Αυτός ο τρόπος είναι και σήμερα ικανοποιητικός ή πρέπει ν’ αλλάξει;
Και το τρίτο: Και αν πρέπει ν’ αλλάξει, μπορεί να γίνει αυτό και τότε ποιος είναι ο καινούργιος;
Ας πάω πίσω κι ας το ψάξουμε μαζί.
Σας έχει τύχει ποτέ να πείτε στο παιδί σας να κάνει κάτι, εκείνο να σας ρωτήσει και γιατί να το κάνει κι εσείς να του απαντήσετε «γιατί έτσι πρέπει»; Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που το είπατε, αναρωτηθήκατε ποτέ μέσα σας «γιατί, τάχατε πρέπει;» και να μη βρείτε καμιά άλλη ζωντανή απάντηση από το «έτσι πρέπει», «έτσι μ’ έμαθαν η μάνα μου κι ο πατέρας μου» και τέτοια; Και τότε, όταν δεν βρήκατε να πείτε τίποτα καλύτερο από το αναφορές σε παραδοσιακούς τρόπους ανατροφής, σας ήρθε η διάθεση, έτσι, σαν παιχνίδι, να δείτε από περιέργεια τι κρύβεται από πίσω απ’ αυτήν την απάντηση που δώσατε στο παιδί σας;
Σας έχει δημιουργηθεί ποτέ η εντύπωση ότι πάρα πολλές φορές λέμε στα παιδιά μας τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν μηχανικά, χωρίς ποτέ να έχουμε πραγματικά ελέγξει αν αυτό που λέμε είναι σωστό, σαν να μας έχει κάνει κάποιος πλύση εγκεφάλου και επαναλαμβάνουμε αυτό που ακούσαμε και μας επέβαλαν κάποτε; Κι αν κανείς επιμένει να το ψάξει εκείνη ακριβώς τη στιγμή που «αποφασίζει και διατάζει», -αυτή η έκφραση έρχεται από τη δικτατορία του 1967- μήπως θα δει τότε ξεκάθαρα ότι αυτό που λέει του το έχουν πει ακριβώς έτσι οι γονείς του που, επίσης, χωρίς να έχουν ελέγξει κι εκείνοι, το πήραν από τους γονείς τους και που, ίσως έφτασε σ’ αυτούς, το ίδιο ανεξέλεγκτα, από τα… βάθη των αιώνων;
Κάπως έτσι γεννιέται το πρώτο βασικό ερώτημα: μήπως ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας είναι ο ίδιος κι απαράλλαχτος εδώ κι αιώνες τώρα;
Εδώ μπορεί κανείς να πει, «ναι, αλλά και τι κακό βρίσκεις σ’ αυτό;» πράγμα που βάζει το δεύτερο ερώτημα: αυτός ο τρόπος είναι ικανοποιητικός ή πρέπει ν’ αλλάξει; Ας το ψάξουμε.

Έχουν οι άνθρωποι καμιά ψυχολογική εξέλιξη από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν στη γη έως σήμερα; Πρακτικά, τεχνολογικά, επιστημονικά, αναμφισβήτητα υπάρχει εξέλιξη. Στις τηλεπικοινωνίες· στο διαστημικό πρόγραμμα· στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές που κάνουν ασύλληπτα πράγματα· στην ιατρική που κάνει θαύματα έχοντας αυξήσει σημαντικά το μέσο όρο ζωής κ.λπ.  Όλα αυτά κι άλλα πολλά δείχνουν όντως μεγάλη τεχνολογική εξέλιξη. Υπάρχει, όμως, και ανάλογη εξέλιξη ψυχολογικά; Δηλαδή: είμαστε λιγότερο βίαιοι απ’ όταν εμφανιστήκαμε στη γη ή απλώς η βιαιότητά μας λουστραρίστηκε από την τεχνολογική εξέλιξη; Δηλαδή: Αιώνες πριν σκότωναν με το ρόπαλο και το τόξο, ενώ τώρα σκοτώνουν ξεκούραστα χιλιάδες με το πάτημα ενός κουμπιού. Και νοιώθουμε λιγότερη, θλίψη, μοναξιά και έλλειψη αγάπης ή απλώς η τεχνολογία μας βοηθάει να το καλύπτουμε όλο και περισσότερα με δεκάδες τρόπους διασκέδασης κι εφευρίσκοντας όλο και πιο εκλεπτυσμένες μορφής φυγής; Και δεν θα συμβαίνει το ίδιο κι αύριο, αν δεν αλλάξει ο τρόπος ανατροφής κι εκπαίδευσης σήμερα;
Κι εδώ γεννιούνται άλλα ερωτήματα: Η επανάληψη ενός τρόπου, ακόμα και για αιώνες, είναι πιστοποιητικό της ορθότητάς του; Ο τρόπος ανατροφής των παιδιών μας είναι λάθος, επειδή απλώς είναι απαρχαιωμένος, ή ήταν έτσι κι αλλιώς λάθος, από πάντα; Αν αυτός ο τρόπος ανατροφής ήταν σωστός, θα είχε φτάσει η ανθρωπότητα σ’ αυτό το χάος, σ’ αυτό το σημείο ψυχολογικής ανισορροπίας;
Τώρα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το εξής: Όταν λέω ανατροφή, δεν εννοώ τρόπους συμπεριφοράς που μεταφέρουμε στα παιδιά ή τα περί αυταρχικής και μη αυταρχικής ανατροφής που γι’ αυτά έχουν γραφτεί δεκάδες βιβλία. Κατά τη γνώμη μου, αυτά είναι θέματα επιφάνειας και όχι βάθους — και τα θέματα βάθους είναι εκείνα που έχουν σημασία. Ίσως, αν λύνονταν αυτά, τότε τα υπόλοιπα να πήγαιναν στη θέση τους από μόνα τους. Και ποια είναι θέματα βάθους; Κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνα που δεν έχουν καμία σχέση με αρχές, με εθνικότητα, με φυλή, με θρησκευτική πίστη, με οικονομική κατάσταση, με παράδοση, αλλά είναι που είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τα παραπάνω και από τον πιο αμόρφωτο ζητιάνο κάποιας ασιατικής χώρας έως τον πιο εκλεπτυσμένο πάμπλουτο διανοούμενο της Δύσης· αυτά που είναι κοινά σε όλους: η μοναξιά, ο φόβος, η ανασφάλεια, η θλίψη, η ανάγκη για αγάπη, το κυνήγι της ευχαρίστησης και η προσπάθεια αποφυγής του πόνου. Αυτά, ανεξάρτητα από τους ιδιαίτερους λόγους που μπορεί να προκαλούνται στον καθένα και από τον τρόπο που εκδηλώνονται, είναι μία κοινή ψυχολογική κατάσταση, όπου συμμετέχει όλη η ανθρωπότητα. Μέσα σ’ αυτήν φωλιάζει κι ένας κοινός τρόπος ανατροφής των παιδιών. Εκεί βρίσκεται και το κοινό σε όλη την ανθρωπότητα μοντέλο ανατροφής: Το μοντέλο του «να γίνεις κάτι». Με το «»να γίνεις κάτι, δεν εννοώ το να μάθεις κάποιο επάγγελμα που θα  σου δίνει τα μέσα να ζεις. Αυτό είναι καθαρά πρακτικό. Εννοώ εκείνο που λέγεται, «να είσαι κάποιος». Αυτό, δεν είναι μια από τις μεγαλύτερες και βαθύτερες πηγές δυστυχίας, ανασφάλειας, επιθετικότητας, ανταγωνιστικότητας, βιαιότητας, ανισορροπίας, εγκληματικότητας, διαφθοράς, δημιουργίας ψυχολογικών φυγών, από τις πιο ανώδυνες έως τα ναρκωτικά; Μήπως το παιδί που τρέχει στα ναρκωτικά· ο νεαρός εγκληματίας· ο –με οτιδήποτε- φανατικός· ο αγχωμένος για επιτυχία είτε στις επιχειρήσεις είτε στην «πνευματική ανέλιξη», μήπως εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο το ίδιο πράγμα; Την αγωνία του «να είσαι κάποιος», «να γίνεις κάτι»; Μήπως όλοι μας είμαστε εξίσου θύματα αυτού του μοντέλου εκπαίδευσης κι ανατροφής;
Δεν έχει σημασία, λοιπόν, να εξετάσουμε αν η ανθρωπότητα έχει βασίσει την ανατροφή των παιδιών από πάντα σε λάθος δρόμο; Και το σημερινό παιδί, που ανατρέφεται λάθος, δεν είναι ο αυριανός ενήλικας που θα ζει και θα ενεργεί λάθος; Σας μοιάζει απλοϊκό να είναι αυτό η αιτία για οτιδήποτε συμβαίνει στην ανθρωπότητα; Δηλαδή, όταν λέμε, «η κοινωνία είναι ζούγκλα», τι εννοούμε; Η κοινωνία δεν είναι μία αφηρημένη έννοια, είμαστε εσείς κι εγώ. Κι αυτή η κοινωνία δεν είναι όπως την έχουμε φτιάξει εμείς· εμείς, οι άνθρωποι, αιώνες τώρα; Αν, λοιπόν αναθρέψω το παιδί μου με βάση λέγοντάς του: «πρέπει παιδί μου να είσαι κάποιος σ’ αυτή την κοινωνία» και «αν δεν τους φας, θα σε φάνε», ποιος είναι υπεύθυνος για την αυριανή κοινωνία-ζούγκλα; Μήπως αυτό το μοντέλο ανατροφής είναι μια από τις μεγαλύτερες και βαθύτερες πηγές δυστυχίας, ανασφάλειας, επιθετικότητας, έλλειψης αγάπης,  θλίψης  και λοιπά, για όλους τους ανθρώπους;
Οπότε έρχεται το άλλο ρώτημα που έχουμε βάλει και μένει να εξετάσουμε, για το αν ο τρόπος ανατροφής που υπάρχει μπορεί ν’ αλλάξει και ποιος θα είναι ο καινούργιος.
Ο μόνος τρόπος για να απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα είναι να… μην απαντήσουμε, αλλά να αφήσουμε αυτό την ερώτημα να γεννήσει κι άλλα, όπως: Μπορούμε να νοιαστούμε αληθινά και βαθιά για τα παιδιά μας; Μπορούμε να ξεχάσουμε κάθε μοντέλο ανατροφής και να αντιμετωπίζουμε την κάθε στιγμή της σχέσης μας με τα παιδιά μας σαν μια πρόκληση της ίδιας της ζωής για μία διαφορετική στάση απέναντί τους· όχι μηχανική· όχι τυχαία· όχι για «να τελειώνουμε»· όχι «για να τα ξεφορτωθούμε»· όχι γιατί «έτσι κάνουν όλοι»· όχι γιατί «έτσι μας μεγάλωσαν κι εμάς οι γονείς μας»; Μπορούμε ν’ ακούσουμε τις πραγματικές ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών μας χωρίς να έχουμε άποψη για το τι χρειάζονται; Μπορούμε να τα πλησιάσουμε με αληθινή καλοσύνη και φροντίδα; Χωρίς ιδιοτέλεια; Χωρίς να περιμένουμε καμία ανταπόδοση απ’ αυτά, όταν μεγαλώσουν; Χωρίς καμιά εξάρτηση απ’ αυτά; Χωρίς να εθελοτυφλούμε μπροστά στα ελαττώματα ή τα προβλήματά τους; χωρίς ίχνος εγωισμού; Μπορούμε ν’ ακούσουμε πραγματικά τα παιδιά μας; Όχι με τ’ αυτιά, αλλά με την καρδιά;
Και αν υποθέσουμε ότι τα κάνουμε όλα αυτά, τότε –σύμφωνα με το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος- ποιος θα είναι ο καινούργιος τρόπος ανατροφής που γεννηθεί; Ε, ας τα κάνουμε πρώτα όλα αυτά και θα δούμε, γιατί μήπως μια από τις πιο πονηρές επινοήσεις του ανθρώπινου νου είναι το να φτιάχνει ιδανικά; Να φτιάχνει ιδανικά που… προσπαθεί να τα φτάσει αλλά, μέχρι να τα φτάσει, μπορεί να εξακολουθεί να ζει στην ίδια μη ιδανική κατάσταση; Μήπως το κυνήγι του ιδανικού είναι άλλοθι για να μένουμε κατά βάθος ίδιοι; Γι’ αυτό, ας μη φτιάξουμε καμιά εικόνα ιδανικής ανατροφής κι απλώς ας σταματήσουμε την άθλια που υπάρχει τώρα. Και τότε θα δούμε τι θα γεννηθεί.
Μπορεί, όμως, κάποιος που μεγάλωσε μ’ ένα μοντέλο αιώνων να ξεφύγει απ’ αυτό; Μπορεί κάποιος που έχει μεγαλώσει μ’ ένα τέτοιο βαθιά ριζωμένο μοντέλο να μεγαλώσει τα παιδιά του μ’ έναν τελείως διαφορετικό τρόπο;

Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Χρειάζεται δουλειά. Δηλαδή, χρειάζεται να αφήσουμε το ερώτημα μετέωρο για πολύ καιρό –ίσως για πάντα- κι αυτό να γεννάει άλλα ερωτήματα κι εμείς να ψάχνουμε. Όχι μόνοι μας. Μαζί με τα παιδιά μας. Και μπορεί να πει κανείς: Και η απάντηση; Δεν θα βρεθεί ποτέ; Μήπως, όμως, το να δώσεις μια απάντηση σημαίνει ότι περνάς πάλι σε ένα άλλο «μοντέλο ανατροφής» που και πάλι θα είναι κάτι νεκρό; Μήπως τα ερωτήματα που δέχονται απαντήσεις τελειωτικές, που καταλήγουν σε συμπεράσματα, που κλείνουν οριστικά το θέμα, μήπως είναι επιφανειακά, εύκολα ερωτήματα; Μήπως τα πραγματικά βαθιά ερωτήματα, τα ζωντανά, τα ικανά να προκαλέσουν ριζικές αλλαγές είναι εκείνα τα ερωτήματα που γεννάνε άλλα ερωτήματα; Μήπως μόνο αυτά τα ερωτήματα είναι δημιουργικά; Μήπως μόνο με τέτοια δημιουργικά ερωτήματα μπορούμε να οδηγηθούμε σε ένα σωστό είδος εκπαίδευσης κι ανατροφής των παιδιών μας; Αυτή είναι η… «απάντηση» που σας είπα στην αρχή ότι έδωσα τελικά.

Σας τα ‘πρηξα, ε; Είχα καιρό. Συγνώμη.

Φιλιά
Π.

21 Σχόλια στο “Τα δημιουργικά ερωτήματα”

      Παναγιώτης
      24 Ιουνίου 10 στις 9:40

      Το να μεγαλώσει κανείς παιδιά είναι κάτι πολύ δύσκολο. Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος, άλλωστε ποιος θα το καθορίσει αυτό, το σίγουρο είναι ότι όσα παιδιά και γονείς υπάρχουν τόσοι είναι και οι διαφορετικοί τρόποι που μπορεί κανείς να μεγαλώσει ένα παιδί. Κάθε φορά είναι ανάλογα με την περίπτωση. Ίσως υπάρχουν μερικοί βασικοί κανόνες π.χ. να το αποτρέψουμε από το να πάρει ναρκωτικά αλλά όλα είναι σχετικά.

      Το άλλο ερώτημα που προκύπτει είναι αν τελικά πρέπει να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο στις εποχές ΔΝΤ και άλλων κακών που ζούμε γιατί όταν θα έρθει σε μια ηλικία θα μπορεί να κρίνει ίσως να πει το γνωστό «Μάνα γιατί με γέννησες»…

      Καραπιπέρης Γιάννης
      24 Ιουνίου 10 στις 11:55

      To μόνο πρόβλημα της ανατροφής των παιδιών σήμερα είναι η έλλειψη χρόνου ενασχόλησης μαζί τους. Και μια γιαγιά και παππούς καλό είναι να υπάρχουν, αλλά ποτέ δε θα γαλουχήσουν το παιδί όπως μία μητέρα και ένας πατέρας, άσε που μεγαλώνοντας λίγο το παιδί θα έρθει σε αντιφάσεις, αφού σε τοποθετήσεις του γονέα για το x ψ θέμα η απάντηση του παιδιού θα είναι » μα, ο παππούς-γιαγιά μου είπε αυτό).
      Όλα τα παιδιά έχουν πολλές ερωτήσεις. Μικρός πάντα θυμάμαι απαντήσεις του πατέρα μου του τύπου » Γιατί έτσι είναι, γιατί το λέω εγώ, μην είσαι αυθάδης και προπέτης…» .
      Αυτό εκτός από φόβο προκαλεί και μια έλλειψη εμπιστοσύνης στο παιδί προς τον γονέα του.
      Και όπως λες αν δεν έχουμε εύκολη και πρόχειρη απάντηση σε μια παιδική ερώτηση, μπορούμε να αντιπαραβάλλουμε κι εμείς μιά ερώτηση στο παιδί, ψάχνοντας μαζί ένα «ικανοποιητικό» αποτέλεσμα που θα καλύπτει και τους δύο.
      Και οι καλύτερες απαντήσεις δίνονται πάντα με παραδείγματα ή παραβολές, έτσι είναι πιό εύκολο και στο παιδί να τις κατανοήσει και να τις θυμάται.
      Μην βλέπουμε το παιδί σαν προέκταση του εαυτού μας, μην περιμένουμε να γίνει όλα αυτά που δεν καταφέραμε ποτέ να γίνουμε εμείς, μην περιμένουμε να μας γηροκομήσει.
      Ας του φερθούμε με ευγένεια, σεβασμό,τρυφερότητα, στοργή και ειλικρίνεια, ας του χτίσουμε γερές βάσεις για να μπορεί να σταθεί στα πόδια του, και μετά ας «απομακρυνθούμε» σιγά σιγά, νιώθοντας περήφανοι και καμαρώνοντας την μετέπειτα εξέλιξή του-όποια κι αν είναι αυτή, όπως άλλωστε συμβαίνει σε ολόκληρο το ζωϊκό βασίλειο.

      Και να μας «τα πρήζεις» έτσι πιό συχνά…

      Παπαστρατής Ιωάννης
      24 Ιουνίου 10 στις 12:54

      Το σεντόνι χρειάζοτανε γιατί έπιασε ψύχρα.Θα γράψω την γνωστή μλκ ότι με κάλυψε ο προλαλήσαντας αλλά ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ με κάλυψε.

      @Νονός

      Αν δεν έχεις πάρει ακόμα το «Όταν τα παιαδιά κοιμούνται» σπεύσε ταχέως.Θα στα «πρήξει» όσο δε φαντάζεσαι!!!

      Φιλιά παραμυθένια

      amalia
      24 Ιουνίου 10 στις 19:28

      Δυσκολα πράγματα.Δύσκολες καταστάσεις.Δύσκολες σκέψεις.Τι ικανοποίηση όμως όταν καταλαβαίνεις καθώς περνάνε τα χρόνια, οτι μεγάλωσες παιδιά χωρίς να ασφυκτιούν απο τα δικά σου «θελω»και είναι ελεύθερα να δημιουργούν το δικό τους μοναδικό στίγμα,τις δικες τους επιθυμίες!!Τι δύσκολο να αφήσεις το παιδί σου να μάθει να ζει χωρίς την ανάγκη σου.Ίσως αυτό είναι μεγάλη δοκιμασία για το «εγώ» μας.Μπορεί να μην έχω δικά μου παιδιά αλλά όταν δουλεύεις συνειδητά στον χώρο της εκπαίδευσης τέτοιες σκέψεις σε απασχολούν καθημερινά.Ευχαριστούμε για το σεντόνι και την αφορμή για όμορφη ανταλλαγή απόψεων.

      e.
      24 Ιουνίου 10 στις 21:09

      Εκτός απ’ τους γονείς τα ίδια «δημιουργικά ερωτήματα» πάνε και στους εκπαιδευτικούς που εκπαιδεύουν, καθώς και σε όσους ασχολούνται με παιδιά γενικώς. Θα ήταν πολύ ωραίο να κάνουμε και στις συνελεύσεις των συλλόγων διδασκόντων τέτοιες συζητήσεις και να θέτουμε τόσο δημιουργικά ερωτήματα, που εκτός από εκπαιδευτικούς μας κάνουν καλύτερους ως ανθρώπους.
      Είναι πολύ εύκολο και βολικό ίσως να μπαίνουμε στην τάξη και να κάνουμε διάφορα «κηρύγματα» για τη ζωή, αλλά στο σύλλογο διδασκόντων να μην »αγγίζουμε» συνήθως τέτοια θέματα βάθους (όπως αυτά που αναφέρονται στο ποστ) και να μένουμε στα τυπικά γραφειοκρατικά.
      Πολύ ωραίο ποστ, ένα ευχαριστώ από καρδιάς για όλα τα δημιουργικά ερωτήματα που μου δίνουν τροφή για σκέψη!

      hibiscus
      24 Ιουνίου 10 στις 21:57

      … υπάρχει και ένα άλλο ερώτημα που αναδύεται στο μυαλό μου διαβάζοντας το post: γιατί ΚΑΝΟΥΜΕ παιδιά;!…

      Mika
      25 Ιουνίου 10 στις 9:50

      Τροφή για σκέψη, για αναζήτηση, για αναθεώρηση…αυτό είναι τα θέματα για τα οποία αγάπησα αυτό το blog…
      Υπέροχο ταξίδι στον κόσμο που λέγεται «ανατροφή παιδιών». Σημασία δεν έχει αν συμφωνώ ή διαφωνώ, σημασία έχει οτι με βοηθάει να περπατήσω σε νέα μονοπάτια σκέψης…και αυτό είναι από μόνο του το μισό ταξίδι!
      Δεν έχω παιδιά και δεν ξέρω αν θα κάνω παιδιά (ακόμα και αν προσπαθώ τόσο καιρό) αλλά αν αποκτήσω εύχομαι να έχω την δύναμη να τα μεγαλώσω ετσι…με αληθινή αγάπη και χωρίς manual!!!

      Καλό ΣΚ!!

      Mika
      25 Ιουνίου 10 στις 10:36

      γιατί θέλω να κάνω παιδί?
      αυτή είναι η δική μου ερώτηση προς εμένα..και η απάντηση δεν είναι κάτι που μπορώ να γράψω εδώ με λίγες λέξεις. Είναι κάτι που υπάρχει στην ψυχή μου και μπορεί να το διαβάσει κάποιος στα μάτια μου, κάποιος που ξέρει να διαβάζει με αυτό τον τρόπο. Είναι ενα τεράστιο, πρωτόγνωρο και πρωτόγονο συναίσθημα που υπάρχει από πάντα και απλά αυτή την στιγμή για μένα εμφανίστηκε. Ετσι απλά. Και είναι αυτό. Ετσι. Δεν υπάρχουν γιατί και επειδή. Είναι μόνο αυτό. Χωρίς όνομα και ετικέτα. Ετσι το βιώνω εγώ.
      Και ο δρόμος προς τα εκεί…ο μακρύς, ο δύσκολος, είναι αυτός που μου έδωσε τόσα μαθήματα για μένα, τον σύντροφο μου, τους ανθρώπους μου, την ζωή μας που τελικά για άλλη μια φορά λέω αξιζε…και ας μην έχει προορισμό!!

      Σε ευχαριστώ Νίκο μου…μέσα από την ψυχή μου!

      Παραμυθάς
      25 Ιουνίου 10 στις 18:11

      Πω, πω, athnovio τι μου θύμισες!!!… Το 1960, δηλαδή στα 17 μου, ήταν αδιανόητο να πάει ένα παιδί, ακόμα και στην ηλικία των 17 για να πάρει προφυλακτικό από περίπτερο ή Φαρμακείο. Κάναμε διάφορα… αυτοσχέδια κόλπα «ελέγχου των γεννήσεων», που καμιά φορά δεν πετυχαίνανε. Τότε «τα είχα» (έτσι το λέγαμε τότε) με ένα κορίτσι 16 ετών. Έμεινε έγκυος. Πήγαμε οι δυο μας κρυφά σε ένα γιατρό που μας είπαν ότι δεχόταν να κάνει έκτρωση ακόμα και σε μικρά κορίτσια, και χωρίς να είναι μαζί οι γονείς, αρκεί να έδινες ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Το μάζεψα από φίλους και φίλες. Η έκτρωση έγινε, σε ένα ειδικά φτιαγμένο δωμάτιο του σπιτιού του – για να μην τύχει και τον πιάσουν στο ιατρείο του!!! Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μέχρι να πεθάνω, τον πόνο, τη θλίψη και την απορία που είχαν τα μάτια αυτού του κοριτσιού μετά την έκτρωση. Γι΄αυτό και θα ψήφιζα με τα τέσσερα να δίνονται ελεύθερα τα προφυλακτικά στα σχολεία, ανεξαρτήτως ηλικίας, όπως έγινε στο σχολείο που λέει η είδηση που έβαλες link.
      Καλό Σαββατοκύριακο.

      να-τασσσάκι
      25 Ιουνίου 10 στις 18:17

      Στο «γιατί κάνουμε παιδιά» έχεις ένα κατεβατό «λόγους» -τους θυμάμαι κι από την πρώτη φορά που τους είχα διαβάσει. Θυμάμαι ότι και τότε δεν είχα σχολιάσει, γιατί… γιατί εγώ δεν αναρωτήθηκα γιατί όταν ήταν να κάνω παιδί. Ήρθε φυσικά, απλά, -όχι κατά τύχη- σε μια στιγμή που έπρεπε να έρθει -απλά γιατί έτσι έγινε. Ούτε το προσπάθησα πολύ, ούτε αναρωτήθηκα, ούτε ήθελα κάποιον να παίζω ή να κάνω εγγόνια στους γονείς μου, ούτε να συνεχίσω το όνομά μου (:P) ούτε… Ακόμα δε μπορώ να απαντήσω με λόγια στο «γιατί» – όμως, ξέρω πως είναι ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί. Και το εύχομαι με όλη μου την καρδιά, σε όσες γυναίκες το θέλουν.

      Να είσαι καλά Π, που «βάζεις» το νου μας «μπροστά» -όσων, τέλος πάντων θέλουν να σκεφτούν κάτι παραπέρα και να ξεκολλήσουν από τη μιζέρια της σκέψης τους.
      Φιλί

      athinovio
      25 Ιουνίου 10 στις 19:17

      Αν ήθελα κάποιον να συμφωνήσω, ήξερα που να τον βρώ. Με ενδιαφέρει η αντίθετη άποψη και θέλω να την ακούσω, όπως η δική σου και του παραμυθά.

      να-τασσσάκι
      25 Ιουνίου 10 στις 19:18

      Ρε συ Αθηνα, αλήθεια έχεις πρόβλημα -ο Παραμυθάς σου απαντάει, με μένα τα βάζεις πάλι;;;;;

      Είδες να σε αναφέρω πουθενά; Είδες να λέω πουθενά για επίθεση;

      Έλεος, δλδ!!! Τι να πω βρε κορίτσι μου, τόσο πρόβλημα έχεις μαζί μου πια;

      dimitrisp
      25 Ιουνίου 10 στις 20:40

      Μεγάλη βουτιά σε νερά βαθιά και πάλι…και πολύ καλή «προπόνηση» για νυν και μελλοντικούς γονείς…
      Σ’ ευχαριστούμε.
      Φιλιά.

      hibiscus
      25 Ιουνίου 10 στις 21:50

      … δε θα προσπαθούσα να απαντήσω στην ερώτηση γιατί κάνουμε ή γιατί δεν κάνουμε παιδιά… μου φαίνεται, πάντως, πως αν έχεις κάποιο ΛΟΓΟ για να κάνεις παιδί, καλύτερα να μην το κάνεις!… η πατρό/μητρό-τητα αλλάζει βέβαια πολλά πράγματα, αλλά για καλό και για κακό, καλύτερα να το αποφύγουμε! χαααααααχαχαχα!

      Πέρα από την πλάκα, πάντως, είναι υπέροχος ο τρόπος που μπορεί η γέννηση ενός παιδιού να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας…

      Hengeo
      26 Ιουνίου 10 στις 1:57

      Συμπτωματικά διάφορες σχετικές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου, βλέποντας τα χάλια γύρω μας. Δεν είναι καθόλου εύκολο θέμα. Μία γνωστή που λόγω της δουλειάς της ξέρει επαγγελματίες παιδαγωγούς, είπε κάτι που μου έμεινε. Ακόμα και αυτές λέει, στην πράξη δυσκολεύονται πολύ να εφαρμόσουν στα παιδιά τους αυτά που έχουν μάθει θεωρητικά. Άρα όντως δεν είναι απλώς να πεις θεωρητικά κάνε αυτό ή μην κάνεις εκείνο, χώρια ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα. Τι μένει λοιπόν; Ίσως μόνο αν το ψάξει κανείς βαθιά μέσα του και δείχνοντας πραγματικά στοργή και φροντίδα στο παιδί να το βρει, όπως λέει ο Παραμυθάς. Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι δεν το ψάχνουν, κάνουν παιδιά έτσι απλά μηχανικά, και μοιραία τα παιδιά αυτά καταλήγουν και τα ίδια να ζουν ως μηχανές..

      Καραπιπέρης Γιάννης
      26 Ιουνίου 10 στις 20:17

      Στο «γιατί κάνουμε παιδιά? » την απάντηση μού την έδωσε γυναίκα, μιας και της ανάφερα το εδώ θέμα:
      «Γιατί έτσι είναι η φύση μας, γιατί αισθάνομαι ότι έχω ένα κενό και μεγαλώνοντας αυτό μεγαλώνει. Μόνο με ένα παιδί θα αισθανθώ ολοκληρωμένη ως γυναίκα και μη σε φοβίζει που σαν σύντροφος θα πάρεις τον δεύτερο ρόλο στη ζωή μου. Το μόνο που με τρομάζει στη ζωή είναι αν κάτι μου συμβεί και ποτέ δεν καταφέρω να τεκνοποιήσω.»

      Ειλικρινέστατη απάντηση που εμένα με κάλυψε.
      Και οι εποχές ήταν, είναι και θα είναι πάντα «σκληρές». Αυτό όμως ούτε τροχοπέδη ούτε δικαιολογία αποτελεί στο να μη τεκνοποιήσει κανείς. Αν αισθάνεται κανείς έτοιμος για να ξαναγίνει παιδί, θα κάνει ένα παιδί απλά κι ωραία για να έχει παρέα. Μπορεί να στερηθεί κάποιες «ανέσεις», αλλά δεν θα τις έχει ανάγκη πιά, θα είναι ελεύθερος αφού θα μπορεί να ξαναπαίζει.
      Κι ένα παιδί μεγαλώνοντας δεν έχει θέματα αν έζησε φτωχά από θέμα χρημάτων κι ευκολιών, έχει θέματα αν δεν μεγάλωσε με φροντίδα, στοργή και ειλικρίνεια κοντά στους γονείς, αν δεν έμαθε να παίζει και αν κανένας πριν πάει για ύπνο δεν το κοίμιζε με παραμύθια…

      «ΝΑΙ, ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ».
      Jean Renoir

Σχολιάστε