Διδώ

Την τελευταία εβδομάδα έχω πήξει, κι ενώ έχω στο νου μου τέσσερα posts τύπου «σεντόνι», που λέμε σ’ αυτό το  blog, δεν κατάφερα να γράψω κανένα. Ευτυχώς που υπάρχει κι ο παλιός σκληρός δίσκος. Εκεί, ανάμεσα στα διάφορα παλιά κείμενα που σας έλεγα ότι ανακάλυψα τελευταία, ήταν και κάτι που έχω γράψει πριν καμιά δεκαριά χρόνια, για μια νεαρή φίλη μου, που κάποια στιγμή, από ερωτική απογοήτευση, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας! Πριν πάω στο νοσοκομείο να τη δω (επειδή ευτυχώς, τη γλύτωσε) αποφάσισα να της γράψω κάτι χιουμοριστικό που να μπορεί, ίσως, να την κάνει να δει λίγο βαθύτερα μέσα της και να κατανοήσει κάποια πράγματα για τον εαυτό της. Έτσι, αποφάσισα να της γράψω πέντε Χάι-Κάι –το γνωστό είδος γιαπωνέζικων χιουμοριστικών τετράστιχων – και ένα ακόμα χιουμοριστικό κείμενο, γραμμένο με ύφος εγκυκλοπαίδειας.
Καλό βράδυ
Π.

Πέντε Χάι Κάι

1.
Ένα κοριτσάκι πολύ «high»
Του ’διναν πολύ να φάει,
Κι επειδή έγινε πολύ ψηλό
Τ’ ονομάσανε Διδώ.

2.
Όταν έβρισκε εμπόδια
της Διδώς της τρέμανε τα πόδια.
Κι όταν σεξ να κάνει ήθελε πολύ
Έτρεμ’ ολόκληρη σαν το πουλί.

3.
Μια δασκάλα υψηλή
ήτανε πολύ πουριτανή,
και στο σεξ για να ενδίδει
το ‘πηζε πρώτα στο στολίδι.

4.
Μια δασκάλα ευτραφής
απ’ έξω νόστιμη και ευφυής,
είναι μέσα της κουβάρι
σαν ακατάστατο συρτάρι.

5
Αχ μάνα μου γιατί;
Γιατί σε τούτη τη ζωή
δεν μ’ έκανες ψηλό
να χορεύω τη Διδώ;


Λίμα – πρώτο και τελευταίο – από την εγκυκλοπαίδεια

ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ
του Νίκ. Πιλ
.

Διδούλη το ηδυπαθές. Το Διδούλη το ηδυπαθές είναι (το) κοριτσάκι το οποίο φύεται εκεί όπου δεν το σπέρνουν και ανθίζει απλά και μόνο με το ενδιαφέρον των άλλων, ενώ κατά βάθος θα ήθελε να ανθίζει με την αγάπη των άλλων και μόνο, αλλά επειδή αυτό είναι κάτι σπάνιο και εκείνη θέλει να «ανθίζει» πιο συχνά, αρκείται μόνο στο απλό ενδιαφέρον (κάθε είδους), εξ ου και ενίοτε μεταμορφώνεται σε γραμματόσημο, δηλαδή: όσο τη φτύνουν τόσο κολλάει.
Το Διδούλη το ηδυπαθές είναι εξαιρετικό ως Δασκάλα, αλλά ενώ το χαίρεται αυτό όπως και το σεξ, ταυτοχρόνως ρέπει και προς την απόλαυση της εξουσίας που της προσφέρει διότι έχει εκεί μπροστά της ένα σωρό παιδιά που την κοιτάνε με θαυμασμό, κι ό,τι τους πει το κάνουν. Κατά τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους λόγους απολαμβάνει, επίσης, την εξουσία που δίνει το σεξ, χρησιμοποιώντας τη σχετική έλξη που ασκεί σε διάφορα άτομα. Αλλά καθώς συνήθως η ίδια έλκεται από άτομα όχι της ανάλογης… «αρσενικότητας» με τη δική της θηλυκότητα, πέφτει στην παγίδα του συνδρόμου του γραμματόσημου, που λέγαμε: όσο τη φτύνουν τόσο κολλάει. Οι αντιφάσεις του χαραχτήρος της οφείλονται στο γεγονός ότι ανήκει στο ζώδιο του Ζυγού, για το οποίο οι ευφυείς Άγγλοι λένε (το αμετάφραστο) “
the Balance is the mοst unbalanced”. Επίσης, καθώς από μικρό το Διδούλη ήθελε να γίνει ηθοποιός, και μεγάλο -τώρα πια- παίζει διάφορους ρόλους στη ζωή και ζει σε μία θολή κατάσταση μεταξύ αλήθειας και πραγματικότητας, με αποτέλεσμα πολλές φορές, να παίζει τη σκηνή αυτοκτονίας του γνωστού μελοδράματος «Μαντάμ Μπατερφλάϋ», ξεχνώντας ότι στη ζωή μπορεί και να πεθάνεις στα αλήθεια. Και βεβαίως σε μία τέτοια περίπτωση θα ικανοποιηθεί η επιθυμία της «να κλαίμε όλοι που πέθανε για να μάθουμε εμείς», διότι όντως θα κλαίμε και μάλιστα για πολύ καιρό, αλλά –φευ- εκείνη θα έχει χάσει αυτό το πανέμορφο, δύσκολο βέβαια, αλλά σπάνιο δώρο που ονομάζεται ζωή. Τέλος, το Διδούλη είναι: αξιαγάπητο, αξιέπαινο, αξιοκατάκριτο, αξιέραστο, αξιόποινο, αξιοθαύμαστο, αξιοθέατο, αξιοζήλευτο, αξιοδάκρυτο, αξιόμαχο, αξιομακάριστο (αν πετύχει καμία αυτοκτονία), αξιόμισθο, αξιοπαρατήρητο, αξιολάτρευτο και… αξεπέραστο.

26 Σχόλια στο “Διδώ”

      dimitrisp
      16 Σεπτεμβρίου 09 στις 21:29

      ευτυχώς για τη Διδώ την έφτυσε και ο…Χάρος!(είδες τι παθαίνει κανείς όταν είναι με μια ζυγαριά στο χέρι;)
      μετά από τέτοια εμπειρία και με τη βοήθεια ενός τέτοιου φίλου ελπίζω να κοίταξε αλλιώς τη ζωή και να είναι καλά!
      καληνύχτα καλέ μας Π. και Φιλιά!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      16 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:00

      Μπορείς να κόψεις αυτή τη σπαστική συνήθεια να μου φτιάχνεις το κέφι;Καταντάει κουραστικο!!!! 🙂 🙂 🙂 Νισάφι πια!!!Σε ευχαρίστώ φίλε μου.Να είσαι καλά.Συνέχισε έτσι!!!

      Το Διδούλη είναι επίσης:
      Αξιόπιστο
      Αξέχαστο
      Αξιοπρόσεκτο
      Αξιότιμο
      Αξιόλογο
      Αξεμυάλιστο
      Αξετίμητο
      Αξιομίμητο
      Αξιοποιήσιμο
      Αξιοπρεπέστατο
      Αξιοσέβαστο
      Αξιοσημείωτο
      Αξιοσύνη (Έχει)
      Αξιόχρεο

      Αυτά βρήκα!!!

      marilia
      16 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:01

      «4.
      Μια δασκάλα ευτραφής
      απ’ έξω νόστιμη και ευφυής,
      είναι μέσα της κουβάρι
      σαν ακατάστατο συρτάρι.»

      Αχ, αυτό το 4! Δεν είν’ τυχαίο νούμερο! Είναι… μεγάλο νούμερο!!!

      εγώ, το… ευτραφές κουβάρι 😕 :rol:

      Ζαχαρούλα
      16 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:11

      Χα! Και η Διδώ της αρχαιότητας είχε αποπειραθεί – επιτυχώς – να αυτοκτονήσει. Εκείνη όμως όχι από πόθο, αλλά από απείχθεια για κάποιον άντρα.

      …γυναίκες… έχουμε το μελόδραμα στο αίμα μας!

      Και μια σημείωση: τελικά, μάλλον εκεί είναι το μυστικό… να βρεις σύντροφο που να συμπληρώνει τα ποσοστά αρσενικό-τητας και θηλυκό-τητάς σου. Διότι, τα πράγματα δεν είναι απλά. Όλες οι γυναίκες έχουν τα «αρσενικά» τους στοιχεία και όλοι οι άντρες τα «θηλυκά» τους. Και με αυτά δεν αναφέρομαι ούτε σε αρρενωπότητα, ούτε βέβαια σε θηλυπρέπεια, αλλά στην ουσία του τί ορίζουμε αρσενικό και θηλυκό, στα χαρακτηριστικά της δυναμικής αντίθεσης, στο γιν-γιανγκ… Και όταν βρεις εκείνον που «κουμπώνει» μαζί σου, τότε έχεις ένα πλήρες αρσενικό και ένα πλήρες θηλυκό μέσα στο ζευγάρι… και ξαφνικά, ω! του θαύματος, έχεις τον άνδρα και τη γυναίκα, αυτοτελείς, αλλά και αδιαίρετους…
      Μάλλον κάτι τέτοιο είναι και ο γάμος… ή μάλλον θα έπρεπε…

      Ουφ! πολύ το «τράβηξα»…

      έχω κι εγώ ένα 4στιχο…

      Ήταν ένα μικρό παιδάκι
      που το φωνάζαν Νικολάκι
      και σαν μεγάλωσε πολύ
      να το! ξανάγινε παιδί…

      Πραγματικά θαυμάζω – και έρχονται και στιγμές που ζηλεύω – την καθαρότητα του βλέμματός σου… Δεν θα το έλεγα αθωότητα – η αθωότητα για ‘μένα εμπεριέχει και άγνοια… Αυτό το χιούμορ σου δεν έχει τίποτα το αστείο. Το παίρνω πάντα πολύ στα σοβαρά, αλλά προσφέρει μια ανακούφιση…

      Και δε μας είπες! Τί απόγινε η Διδώ;!

      Fwtino_Asteraki
      17 Σεπτεμβρίου 09 στις 0:41

      Μια καλησπέρα και απ μένα!

      Αφού όλα καλά τέλος καλά αυτό έχει σημασία…Δύσκολες περιπτώσεις αυτές θέλει πολύ θάρρος και κουράγιο για να πας παρακάτω αν φυσικά βρεθεί κάποιος δίπλα σου να σε βοηθήσει για αυτό…

      Πολύ γλυκό το 5στοιχάκι..έτσι ατιμούλικο γλυκούλικο πολύ μόρτικο και φυσικά πανέξυπνο! 😉

      Αφού έχεις πήξει την τελευταία βδομάδα γιατί δεν «μαζευόμαστε» όλοι να σε «βοηθήσουμε» να ξεπήξεις το «βούτυρο» πάλι 😀 χιχιχιχι! Ένα δύο ένα δύο………………………ελάτε όλοι στην ουρά απ ένα μάκια και μια αγκαλίτσα σε όλους! είναι βάλσαμο και ξεκουράζει χιχι! 😉

      καλό βραδάκι σε όλους και όμορφα παραμυθοόνειρακια και πάντα με χαμογελάκια! 🙂

      Mika
      17 Σεπτεμβρίου 09 στις 10:40

      Εγραψες πάλι…Το κείμενο ευφυέστατο, επί της ουσίας και αποπνέει την αγάπη σου για το κορίτσι αυτό.
      Πολύ καλή σου μέρα!
      Φιλιά!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      17 Σεπτεμβρίου 09 στις 18:03

      Zαχαρούλα μια παρατήριση με την καλή έννοια.Ο Νίκος δε ξαν’αγινε παιδί.Απλα δεν έπαψε ποτέ να είναι!!!!

      Απογευματινά φιλιά σε όλους.

      Fwtinoula μας που χάθηκες βρε μικρό;Τα φιλιά μου.

      Παραμυθάς
      17 Σεπτεμβρίου 09 στις 19:44

      Παρόλο που, όπως ξέρετε όσοι μπαίνετε εδώ και καιρό σ’ αυτό το μπλογκ, σπάνια γράφω σχόλια και κυρίως σοβαρά, ακόμα δε πιο σπάνια σχολιάζω σχόλιά σας, θα ήθελα να απαντήσω σήμερα στο τελευταίο σχόλιο του Γιάννη πάνω σ’ αυτό που είπε η Ζαχαρούλα, όχι για να υπερασπιστώ τη Ζαχαρούλα (που δεν το χρειάζεται), αλλά για να κάνω πιο προσεκτικό τον Γιάννη και συγνώμη κι όλας γι’ αυτό, επειδή κάπως το δικιαιούμαι. αφού οι σχολιασμοί και των δύο, αφορούν αυτή τη φορά προσωπικά εμένα, κι όχι απόψεις μου. Λοιπόν: Αυτό που γράφει η Ζαχαρούλα στο τετράστιχό της για μένα, είναι μια πολύ λεπτή και βαθιά παρατήρηση και ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ όπως το λέει.
      Ευχαριστώ πολύ
      Καλό βράδυ.
      Σας φιλώ

      Nelli Nezi
      17 Σεπτεμβρίου 09 στις 21:24

      Και εγώ πάλι, που σπάνια σχολιαζω τελευταίως, ενώ στην αρχή ( τη δική μου!) του δινα και καταλάβαινε….θέλω να σχολιάσω το τελευταίο σχόλιο του Παραμυθούλη ! 😀

      ….κι ο Γιάννης Παραμυθούλη…δεν είπε κάτι διαφορετικό ….το ίδιο είπε, με άλλο τρόπο! Γιατί ναι μεν, η Ζαχαρούλα είπε ότι ξανάγινες παιδί, μα και ο Γιάννης είπε ότι ποτέ δεν έπαψες να είσαι.

      Πού είναι η διαφορά; Για σκέψου το.

      Πώς ξαναγίνεσαι παιδί, αν κάπου μέσα δεν το έχεις φυλάξει ήρεμο και ασφαλή για πολλά…πολλά…χρόνια; Εκεί είναι. Υπάρχει.
      Και ξαναβγαίνει . Ίσως . Κάποτε.

      Πάντως για να ξαναβγει…υπήρχε .

      Zacharoula
      17 Σεπτεμβρίου 09 στις 22:48

      «By the time it came to the edge of the Forest the stream had grown up, so that is was almost a river, and, being grown up, it did not run and jump and sparkle along as it used to do when it was younger, but moved more slowly. For it knew now where it was going, and it said to itself, «There is no hurry, we shall get there someday»

      Winnie the Pooh

      [Μέχρι να φτάσει ως την άκρη του Δάσους, το ρυάκι είχε ήδη αγγίξει σημείο πλήρους ανάπτυξης, ώστε να είναι σχεδόν ποτάμι, και, αφού πια είχε σοβαρευτεί, δεν έτρεχε και πηδούσε και πιτσιλούσε όπως συνήθιζε να κάνει όταν ήταν νεότερο, αλλά κυλούσε πιο αργά. Διότι γνώριζε τώρα πού κατευθυνόταν και είπε στον εαυτό του: δεν υπάρχει βιασύνη, θα επιτύχουμε το σκοπό μας κάποια μέρα]

      … έχουμε ξεφύγει όμως από το θέμα…
      τελικά, τί απέγινε η Διδώ;! 😉

      Παραμυθάς
      17 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:41

      Πω, πω, βρε Ζαχαρούλα, τι μου θύμησες!!!Θα κάνω δεύτερο σχόλιο σε ένα post! Με τον Winnie the Pooh, μεγάλωσε ο «μάστορας» (ο γιος μου εννοώ). Με τα βιβλία του και τις βιντεοκασέττες του. Φοβερός χαραχτήρας! Το πιο σοφό αρκουδάκι που έγινε ποτέ. Αυτό το κειμενάκι από εκεί, εξηγεί εντελώς πια το τετράστιχό σου και το σχόλιό μου. Όποιος καταλάβει, κατάλαβε. Το σχόλιό μου δεν ήταν αποτέλεσμα ενόχλησης, απλώς δεν θέλω (όπως ξέρουν η Νατάσσσα και η Neli που είναι από παλιά εδώ), δεν θέλω να νομίζετε ότι βρισκόσαστε κάπου αλλού από εκεί όπου πραγματικά βρισκόσαστε. Τώρα αν κανείς δεν βλέπει -όπως η κυρά-Nezi- ότι η διαφορά είναι τεράστια, τι να κάνω παραπάνω εγώ;
      Και για να γυρίσουμε στο θέμα μας, τη Διδώ: Βέβαια, δεν την λένε έτσι ακριβώς, δεν είναι πια δασκάλα, και είναι σήμερα ένα επιτυχημένο δημόσιο πρόσωπο και μια ψυχολογικά ισορροπημένη γυναίκα.
      Καλό ξημέρωμα

      Fwtino_Asteraki
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 0:34

      Καλησπέρα σε όλους!

      Πολύ όμορφη και γλυκιά τροπή πήρε το όλο θέμα..Έχει διαφορά το να φοράς το «γιλέκο» με το «μόλις φόρεσε το γιλέκο του» δυο παρόμοια πράγματα μα τόσο διαφορετικά!Σημασία καμία φορά δεν έχει η πορεία αυτή καθ αυτή αλλά το τώρα και το τι είσαι …δεν ξέρω πως αλλιώς να εκφραστώ..

      Φίλε Γιάννη καταρχάς σε ευχαριστώ πολύ πολύ…(υποθέτω οτι σε μένα αναφέρεσαι μάλλον) εδώ είμαι δεν μπορώ χωρίς εσάς 🙂 Και σε ευχαριστώ … 😀

      Υ.Γ. τα λόγια καμιά φορά είναι τόσα λίγα τόσο μικρά για να εκφράσεις κάτι τόσο μεγάλο σαν αυτό που νιώθω..Αναφέρομαι σε όλα τα παραπάνω καθώς και σε όσα ακόμα δεν είπα…

      Καλό βραδάκι σε όλους και όμορφα παραμυθοόνειρακια με πολλά πολλά χαμόγελα
      Μάκιαααααα πολλά σε όλους και αγκαλίτθεθ! 🙂

      να-τασσσάκι
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 8:16

      Με κάνατε να σκαλίζω τα βιβλία του Winnie πρωί πρωί -μ’ αυτά μεγάλωσε ο γιος μου, βεβαίως 🙂

      Είναι το αγαπημένο μας αρκουδάκι! Και ναι, είναι σοφό -το καταλαβαίνεις καλύτερα μεγαλώνοντας 😉

      (ναι, το ξέρουμε πώς «λειτουργείς» με τα σχόλια Παραμυθά μας -πού θα πάει, θα σε μάθουν κι οι επόμενοι)

      Καλημέρες σε όλους,
      Η Παρασκευή είναι πάντα η καλύτερη μέρα!

      Mika
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 10:45

      Εγω πάλι που δεν έχω παιδιά και δεν έχω δει ποτε τον Winnie…ενθουσιάστηκα με το κέιμενο της Zacharoula. Ενθουσιάστηκα τόσο που σκέφτομαι να πάρω τα βιβλία του για να διαβάσω…Με τόσο απλά λόγια ένας παιδικός ήρωας είπε τόσα πολλά…
      Και συμφωνώ με το να-τασσσάκι η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ είναι μακράν η καλυτερη μέρα!!!!!

      Πολύ καλη σας μέρα σας λοιπόν!

      Υ.Γ. αυτό το blog πάντα καταφερνει και μας δίνει τροφή για σκέψη…με τον ένα ή τον άλλο τρόπο…και αυτό είναι υπέροχο και μοναδικό

      Zacharoula
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 11:53

      Mika

      Το blog αυτό μπορεί να γίνει θησαυρός σε όποιον έχει το νου και την καρδιά του ανοιχτό. Ο Νίκος μας, η ψυχή και το αίμα αυτού του blog, μας δίνει πολλά.
      Όσοι από εμάς επιλέγουμε να τα δεχόμαστε, δεν οφείλουμε απλά ένα «ευχαριστώ».
      Ούτε η ηλικία, ούτε οι ρόλοι μας επιτρέπονται ως δικαιολογία προκειμένου να μένουμε εκεί… πρέπει να δίνουμε κι εμείς, να «προχωράει» το πράγμα…

      αυτά βέβαια πιστεύω εγώ…

      Ο Παραμυθάς λέει τα παραμύθια του…
      άλλοι τον κοιτάζουν στα μάτια και άλλοι τον κοιτάζουν στο στόμα…
      εύχομαι σε όλους μας να καταφέρουμε να τον κοιτάξουμε μέσα στην ψυχή και πίσω από τα παραμύθια… τα λόγια είναι λόγια… αέρας…
      αλλά μέχρι τότε, μέχρι τη στιγμή που δεν θα τα χρειαζόμαστε, αυτά είναι ό,τι έχουμε…

      Fwtino_Asteraki
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 13:31

      Μια γρήγορη καλησπέρα και απ μένα πάλι γιατί καλεί η μαμά πατρίδα των παιδιών (σχολή χιχι 😀 )

      Αν και κοντά στην ηλικία μου ο Winnie δεν τον έχω πολυτιμήσει,ίσως γιατί όταν βλέπεις κάτι το «ζωντανό» και το «πραγματικό» είναι δύσκολο να δεις-κοιτάξεις κάτι λίγο παραπέρα και ας είναι πολύ καλό..Εμένα ο ήρωας μου ήταν κάποιος άλλος «δίχως όνομα» δίχως «φήμη» μα ήταν τα πάντα για μένα…Τώρα κάποιος έχει πάρει την «θέση» του… 😉

      Όσο για τα παραμύθια για μένα είναι ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ οτι και να σκεφτείς αν κοιτάξεις πίσω απ αυτό κάποιο παραμύθι θα κρύβεται! και όταν ακούς πραγματικά ένα παραμύθι απλά το εικονογραφείς στο μυαλό σου, «παθιάζεσαι» με αυτό αν δεν είμαι υπερβολική,συγκρατείς όχι τις «200» λέξεις του παραμυθιού αλλά και άλλες 2000….0000 λέξεις συναισθήματα ήχους κινήσεις αλλιώτικα πρέπει άλλος κόσμος…Είναι πράγματα που μένουν σίγουρα και ακόμα και στις δυσκολίες της ζωής σου έρχονται εικόνες και λύσεις ακόμα και απ κει όσο και απίθανο να φαίνεται αυτό………………Είναι σημαντικό όμως να προσπαθήσεις να μην πλέξεις αυτούς τους 2κόσμους όσο και να σε γεμίζει περισσότερο αυτός τον παραμυθιών……Γιατί απλά ο άλλος είναι αλλιώς……ο άλλος (ο κόσμος) πονάει συνήθως γιατί απλά δεν πιστεύουμε στην «μαγεία» της ΑΓΑΠΗΣ

      Καλό μεσημεράκι σε όλους και πάντα με χαμόγελο! 🙂

      Mika
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 15:20

      Zacharoula,
      συμφωνώ απόλυτα μαζί σου…
      η τροφή για σκέψη από μόνη της δεν είναι αρκετή…πρέπει να βγαίνει κάτι από αυτό.
      Να ανταλλάσεις απόψεις, να γεννιούνται καινούργιες, να βλέπεις πίσω απο αυτά που λέει μια ιστορία που γράφει ο Παραμυθας, βιωματική ή φανταστική…
      Νομίζω…νομίζω λέω οτι αυτό θα ήθελε και ο Παραμυθάς να γίνεται…
      Σου εύχομαι ενα πολύ ωραίο ΣΚ!!
      σε όλους σας!!

      Φιλί στον Παραμυθά!

      να-τασσσάκι
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 22:49

      μου φαίνεται πως όλοι συμφωνούμε με τη Ζαχαρούλα!

      @ Αστεράκι, να μη χάνεσαι! Και χαίρομαι που βλέπω τα τελευταία σου σχόλια, πολύ! 😉

      Καλό Σαββατοκύριακο, φιλιά σ’ όλους σας!

      Fwtino_Asteraki
      18 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:48

      Τσουπ! Να μαι και γω πάλι! Ναι συμφωνούμε με τον ένα που συμφωνεί με τον άλλο που συμφωνεί με τον πρώτο χιχιχι! Είμαστε super παιδάκια χιχι! 😀

      να-τασσσάκι Σε ευχαριστώ……..και ζε χάνομαι δώ είμαι δεν μπορώ χωρίς εσάς και συνεπώς δεν την γλιτώνετε με τίποτα! χιχι! 😀 απλά μου έτυχαν κάτι διαφοράκια και ήμουν λιγάκι αλλού..κατά τα άλλα κοιτάω μόνο 50φορές την μέρα τι γίνεται στα παραμυθομπλογκ χιχι!

      Καλό βράδυ σε όλους και όνειρα γλυκά! Καλό Σ/Κ με πολλά πολλά χαμόγελα και αγάπη!
      Μάκιααααααααααα πολλά πολλά σε όλα τα παιζάκια και γλυκιές αγκαλιτθεθ! 🙂

      dimitrisp
      19 Σεπτεμβρίου 09 στις 2:52

      καλό σαββατοκύριακο και απο εμένα !
      ΦΙΛΙΑ πολλά στη ζαχαρούλα , στο αστεράκι ,στη μίκα ,στο νατασσάκι,και στον Π. μας!

      Fwtino_Asteraki
      19 Σεπτεμβρίου 09 στις 13:54

      Καλό Σαββατοκύριακο και σε σεναααααααααααααα dimitrisp και σε όλους και πάλι! Να περνάτε όμορφα και να χαμογελάτε πολύ! Μάκιαααααααααααααααααααααα σε ολους! 🙂

Σχολιάστε