Ο Δίας ήταν Κρητικός!!!

Κουφό!!!  Έχω πάει, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Δραματική Σχολή όπου έχω διαβάσει όλες τις Αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες, κι έπρεπε να φτάσω στα 70 μου, για να μάθω, ότι ο Δίας γεννήθηκε στην Κρήτη! Δηλαδή συμπατριώτης μου, αφού ο προ-προπάππους μου ήταν Κρητικός, όπως σας έχω πει σε παλιότερο post τύπου παραμύθι. Τι να πω! Τόσα χρόνια να μην έχω συνειδητοποιήσει ότι ο Δίας ήταν Κρητικός! Ή ήμουν πολύ απρόσεκτος μαθητής ή θεωρώ αυτονόητο ότι όλοι οι Θεοί είναι Κρητικοί! (Χα, χα, χα…  υπονοούμενο τρομερής αυτοπεποίθησης).  Κι αυτό το ανακάλυψα, χάρη στην ίδια την Κρήτη, όπου όπως είδατε στο προηγούμενο post, γράφοντας για το «κέρατο» που ήταν μπροστά στο Ξενοδοχείο μου στον Άγιο Νικόλαο, θέλησα να γράψω δυο λόγια τι είναι αυτό το άγαλμα/κέρατο. Ψάχνοντας στο ίντερνετ, ανακάλυψα ότι όταν οι κάτοικοι εκεί έλεγαν, «το κέρατο», εννοούσαν το «κέρας της Αμάλθειας», πράγμα που το ήξερα έτσι, αλλά όχι σαν «κέρατο». Και να που σε κάποιο από τα άρθρα τού  ίντερνετ (δεν το λέει σε όλα) έλεγε και ότι ο Δίας γεννήθηκε σε μια σπηλιά της Κρήτης!   Αυτό, λοιπόν, το έμαθα στο νησί που γεννήθηκε ο προ-προπάππους μου, και σε μέρος του νησιού που έχει για όνομα, το όνομα του Αγίου που έχω το όνομά του! Τυχαίο; … Τέλος πάντων, κάτι το «κέρατο», κάτι ο συμπατριώτης μου ο Δίας, κάτι τα 300 παιδιά και οι Δάσκαλοι του Δ΄ Δημοτικού και κάτι η πρώτη φορά που τόσα παιδιά, τριακόσια, παρουσίασαν ένα θεατροποιημένο παραμύθι, στο οποίο έπαιζα κι εγώ, ε… αποφάσισα να ανεβάσω σε post αυτή την παρουσίαση, πράγμα που δεν το κάνω πάντα, όπως ξέρετε.
Αυτή η παρουσίαση στο 4ο Δημοτικό του Αγίου Νικολάου, αρχικά ήταν να μη γίνει –όπως δεν έγιναν κι άλλες τρεις πριν- εξαιτίας της πάρεσης στο πρόσωπό μου, που σας έχω πει γι’ αυτήν σε προηγούμενο post. Αλλά αυτή τη φορά, τελευταία στιγμή το πήρα απόφαση και είπα: «Κι αν, δηλαδή, δεν μου περάσει ποτέ η πάρεση δεν θα ξανακάνω ποτέ παρουσίαση σε παιδιά; Αποκλείεται. Τέρμα. Ακόμα και αν από ‘δω και πέρα θα είμαι έτσι, σαν στραβοχυμένος λουκουμάς, θα συνεχίσω τις παρουσιάσεις, κάτι που δίνει χαρά στα παιδιά που τις παρακολουθούν και που κι εκείνα με τη σειρά τους, μου τη γυρίζουν πίσω διπλή». Έτσι έγινε , λοιπόν, και δεν αναβλήθηκε η παρουσίαση. Κι όχι μόνο δεν αναβλήθηκε, αλλά ενώ υποτίθεται ότι αυτές οι παρουσιάσεις είναι το πολύ για 50 παιδιά, όταν η υπεύθυνη για την εκδήλωση Δασκάλα του Σχολείου μου ζήτησε διστακτικά, να είναι και κάνα δυο τάξεις ακόμα, ενθουσιάστηκε όταν της είπα να τα φέρουν όλα τα παιδιά του Δωδεκαθέσιου σχολείου, παρόλο που μου είπε ότι είναι όλα είναι 300. Έτσι κι έγινε. Κι όσο για το πρόσωπό μου, δεν έπαιξε κανένα ρόλο, ακόμα κι όταν είπα στα παιδιά ότι το έπαθα από απροσεξία και κρύωσα και γι’ αυτό στράβωσε έτσι η μούρη μου. Και μόνο που έσκασαν στα γέλια με αυτό,  με έπεισε ότι καλά έκανα και πήγα έτσι όπως ήμουν.
Όπως σας είπα, σ’ αυτή την παρουσίαση, υπήρχε κι άλλη πρωτιά:  Η Δασκάλα της Β’ Δημοτικού, είχε ετοιμάσει ένα θεατροποιημένο δικό της παραμύθι με όλες τις τάξεις, όπου τα παιδιά της κάθε τάξης έκαναν κάποιο «φίλο» του Παραμυθά από τις ιστορίες του και το «μαγικό γιλέκο» του, ενώ εγώ έκανα τον «Παραμυθά». Χα, χα, χα… Κάθε φορά που στο παραμύθι ακουγόταν το όνομα κάποιου από τους φίλους ή του μαγικού γιλέκου, ή του Παραμυθά, όποιοι είχαν αναλάβει αυτόν τον «ρόλο» σηκώνονταν όρθιοι όπως ήταν στη θέση τους, και όπως κάνουν στα ποδοσφαιρικά ματς, σήκωναν ψηλά τα χέρια και φώναζαν, «Όλεεε…». Αυτό φυσικά έκανα κι εγώ, καθισμένος ανάμεσά τους, κάθε φορά που άκουγα το όνομα, «Παραμυθάς». Χα, χα, χα… Πέρασα υπέροχα! Δυστυχώς, δεν μου έστειλαν βίντεο από αυτό να σας το ανεβάσω εδώ. Αλλά σας ετοίμασα ένα δίλεπτο, που αρχίζει με τις ουρές των παιδιών μπροστά από την αίθουσα της καινούργιας Βιβλιοθήκης του Σχολείου που εγκαινίασα, μετά έχει το τέλος της δικής μου παρουσίασης όπου που τους λέω ότι ήρθε ή ώρα για αυτό που μου είχαν ετοιμάσει εκείνα και τέλος ένα πλάνο από το τέλος της εκδήλωσης που τους αποχαιρετάω. Γέλασα πολύ βλέποντάς τα, γιατί όπου μιλάω, μοιάζει λίγο σαν να μιλάω Τούρκικα, από το ψεύδισμα της πάρεσης. Χα, χα, χα…
Και πρώτα δείτε κάποιες φωτογραφίες που έβγαλα εγώ από την εκδήλωση. Μου άρεσε, που στους τοίχους των διαδρόμων του Σχολείου είχαν κάνει κάποιες μεγάλες ζωγραφιές  με θέματα από τις ιστορίες των βιβλίων του Παραμυθά, κάτι που έχω ξαναδεί και σε άλλα Σχολεία, αλλά αυτή τη φορά υπήρχε επάνω σε κάποιες και κάτι σαν δίδαγμα που έβγαινε από την ιστορία. Να μία από την ιστορία για το Τσίρκο.

Και άλλη μία, από την ιστορία με τα τρία γουρουνάκια.

Και μια τρίτη και τελευταία φωτογραφία που έβγαλα εγώ με το κινητό μου, τα παιδιά μαζεμένα πια στην αίθουσα όπου έγινε η παρουσίαση.

Και θα κλείσουμε το post,  με το δίλεπτο βίντεο που ετοίμασα από το υλικό που μου έστειλαν και ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά και στις Δασκάλες και στους Δασκάλους του 4ου Δημοτικού Σχολείου Αγίου Νικολάου, για τη χαρά που μου έδωσαν.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

5 Σχόλια στο “Ο Δίας ήταν Κρητικός!!!”

      να-τασσσάκι
      20 Δεκεμβρίου 12 στις 23:12

      Τι ωραία! Μπράβο στα παιδιά, πολύ όμορφες οι ζωγραφιές τους!

      [Μα καλά, σοβαρά το λες πως δεν ήξερες πως ο Δίας γεννήθηκε στην Κρήτη; Αφού, συχνά-πυκνά, επιστρέφει κιόλας!
      http://www.youtube.com/watch?v=fNLvrEfPQ7U
      😉 ]

      Φιλιά!

      marilia
      20 Δεκεμβρίου 12 στις 23:23

      Μπράβο, ρε Νατάσσσσσσσσσσσσα!!!! Καλά, δεν το πιστεύω ότι «ξέχασα» το αγαπημένο μου… κρητικοτράγουδο από την αγαπημένη μου φωνή κι έβαλα λινκ άλλου!!! Αλλά μάλλον με «μπέρδεψε» το γεγονός ότι λέω πάντα πως ο Δίας ζει στ’ Ανώγεια και παίζει λύρα… 😉

      Υ.Γ. Μάγισσα, στο 2:48 του λινκ της Νατάσσσσσσσσσας μπορείς να δεις το… γεφυράκι! 😉

      Μιχαλης 4 δημ
      21 Δεκεμβρίου 12 στις 8:07

      Κύριε Πιλάβιε ανέβηκαν και τα αλλα τα βιντεο συν φωτογρφίες! ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΛΑ!!!!!!!!!!!

      να-τασσσάκι
      22 Δεκεμβρίου 12 στις 0:21

      Μα είναι κι εμένα απ’ τ’ αγαπημένα μου, Μαριλίτσα μου
      :-)*

      Όσο για το Δία, ευτυχώς κατεβαίνει που και που απ’ τ’ Ανώγεια και στην Αθήνα και τον βλέπουμε κι εμείς, να ανοίγει η ψυχή μας 😉

Σχολιάστε