Διακοπή

Εδώ και μια εβδομάδα σχεδόν, από την περασμένη Παρασκευή, με τριγυρνάει να γράψω ένα post που όλο και το αποφεύγω, γιατί μου μοιάζει κάπως παράξενο κι ούτε κι εγώ καταλαβαίνω τι είναι όλο αυτό. Αλλά σήμερα αποφάσισα να το γράψω, βάζοντας και διάφορες φωτογραφίες για να το αλαφρύνω, κι ίσως έτσι ξεκαθαρίσει μέσα μου.
Την περασμένη εβδομάδα, λοιπόν, έκανα ένα γρήγορο πήγαινε – έλα στη Σκιάθο, από Τρίτη έως Παρασκευή, για να περάσω λίγες μέρες με το γιόκα μου και τη Μαρία του, (όχι «μου», αυτή είναι στα Χανιά, είπαμε), που δεν το βλέπω να ξανασυναντιόμαστε όλο το καλοκαίρι. Εκείνος είχε πάει με τη μοτοσυκλέτα του στο νησί κι εγώ με το αυτοκίνητό μου έως τον Άγιο Κωνσταντίνο και μετά με το «Ιπτάμενο Δελφίνι» στη Σκιάθο. Ας βάλω σ’ αυτό το σημείο την αγαπημένη μου θέα από το σπίτι, που την ξαναέβγαλα για εκατοστή φορά με το κινητό.

Θα φεύγαμε από τη Σκιάθο για Αθήνα την Παρασκευή, αλλά την Πέμπτη τα ‘φτυσε η μηχανή του και το συνεργείο στη Σκιάθο δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα. Έτσι, τηλεφωνήσαμε στην Ε.Λ.Π.Α να στείλει να την πάρει από τον Άγιο Κωνσταντίνο, την ώρα που θα φτάναμε με το Ferry Boat, κι ύστερα και οι τρεις μας θα γυρνάγαμε με το αυτοκίνητό μου. Όλα πήγαν μια χαρά μέχρι τη στιγμή που φορτώθηκε η μηχανή στο φορτηγό, όπως βλέπετε εδώ.

Εκείνη τη στιγμή, που είχε φορτωθεί η μοτοσυκλέτα κι ετοιμαζόμαστε να πάμε στο αυτοκίνητό μου, ανοίγω την τσάντα μου να πάρω το κλειδί κι ανακαλύπτω ότι το έχω αφήσει στο σπίτι στη Σκιάθο! Ίσως θα αναρωτηθείτε για ποιο λόγο έβγαλα το κλειδί από τη τσάντα, αφού δεν είχα το αυτοκίνητο εκεί. Σατανικό! Τα είχα βγάλει γιατί τα έχω περάσει σε ένα εξαιρετικό μικρό φακό, που τον χρησιμοποιούσα τη νύχτα! Τελικά, ύστερα από ένα πρώτο σπάσιμο νεύρων και μετά από διάφορα σχέδια που κάναμε, αποφασίσαμε να φύγουν τα παιδιά με το λεωφορείο κι εγώ μείνω σε ξενοδοχείο στον Άγιο Κωνσταντίνο, όπου το επόμενο πρωί, θα μου έφερνε το κλειδί η ανιψιά μου, που έτσι κι αλλιώς θα ερχόταν με το πρώτο Δελφίνι.
Κι εδώ αρχίζει η … «διακοπή» που λέει ο τίτλος.
Μόλις μπήκα στο δωμάτιο του Ξενοδοχείου, έβγαλα το laptop για να δω τα mail μου κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τροφοδοτικό μαζί μου και η μπαταρία είχε τελειώσει στο Ferry Boat, που στις δυόμιση ώρες ταξιδιού δούλευα με το κομπιούτερ! «Ωχ», σκέφτηκα, «και δεν έχω και κάνα βιβλίο μαζί μου να διαβάσω». Βγάζω το κινητό να πάρω τον Κωνσταντίνο να του το πω και βλέπω ότι έχει κλείσει κι αυτό, γιατί έχει τελειώσει η μπαταρία του και δεν έχω επίσης το τροφοδοτικό του! Χα, χα, χα… Γκαντεμιά! (Πού το πάω; Θα δείτε). Κατέβηκα στη reception και ευτυχώς είχανε το τροφοδοτικό που ταίριαζε στο κινητό μου. Το πήρα κι ανέβηκα για να το «φορτώσω». Καθώς ήταν μέρα, κάθισα λίγο στη βεράντα να δω τη θάλασσα, μπροστά, και κοιτάζοντας τη θάλασσα, έσβησε η ένταση της τελευταίας ώρας.

Όταν μετά από κάνα μισάωρο «γέμισε» η μπαταρία του κινητού, πήρα μια φίλη μου που τα καλοκαίρια μένει εκεί και κανόνισα να βρεθώ μ’ εκείνη και το φίλο της να φάμε σε μια ταβέρνα στο λιμάνι. Μετά τη πολύ συμπαθητική βραδιά με κουβέντα και φαί, έκανα μια βόλτα στην παραλία, κι ανέβηκα στο δωμάτιό μου, για να δω τις Ειδήσεις των δώδεκα. Κι εκεί ανακάλυψα ότι δεν μου είχαν δώσει μαζί με τα κλειδιά του δωματίου το control της τηλεόρασης. «Τρίτωσε», που έλεγε κι η μάνα μου. Έτσι ξανακάθισα στη βεράντα χαζεύοντας για αρκετή ώρα τη θάλασσα και το αραγμένο Ferry Boat. Μια ησυχία απλώθηκε μέσα μου…

Σ’ εκείνες τις στιγμές, αλλά και την άλλη μέρα το πρωί, οδηγώντας από τον Άγιο Κωνσταντίνο στο σπίτι μου, έβλεπα  μέσα μου αυτά που αποφάσισα να σας γράψω απόψε εδώ.

Τελικά, νομίζω ότι είναι ουσιαστικό κάποιες φορές να κάνεις διακοπές — λάθος: όχι «διακοπές», διακοπή είναι η καλύτερη λέξη. Στις διακοπές σταματάς αυτό που κάνεις, αλλά για να κάνεις κάτι άλλο· εδώ, όμως, εννοώ να μην κάνεις τίποτα. Νοιώθω ότι είναι ουσιαστικό μερικές φορές να γυρίζεις τον «διακόπτη» μέσα σου και να σταματάς όλα όσα κάνεις, όσα σε πιέζουν, όσα λαχταράς, όσα νοιώθεις, όσα σκέφτεσαι, όσα πέρασες κι όσα σχεδιάζεις να κάνεις· να σταματάς τα πάντα – μέσα σου κι έξω σου – και ν’ αφήνεις να φυσήξει φρέσκος αέρας στο νου σου. Να αφήνεις ν’ απλώνεται μέσα σου μια μοναχικότητα, που ενώ εξακολουθείς να αγαπάς τους ανθρώπους σου, δεν έχεις καμιά ψυχολογική εξάρτηση από κανέναν τους. Είναι αλήθεια, ότι έτσι δημιουργείται ένα κενό που σε κάνει να νοιώθεις κάποια ανασφάλεια. Αλλά όταν έρχεται αυτό το κενό μέσα σου – και δεν εννοώ το «κενό» με την έννοια «αυτός είναι κενός άνθρωπος», που λέμε για κάποιον αναίσθητο κι αδιάφορο, όχι αυτό το κενό, αλλά ένα κενό που δημιουργείται όταν σταματάει κάθε σκέψη και κάθε συναισθηματισμός – όχι εκείνη η βαθιά και λεπτή ευαισθησία, που δεν έχει κανένα συναισθηματισμό και τίποτα το ρομαντικό. Όταν γίνεται αυτό, τότε ο νους και η καρδιά ανοίγουν σε κάτι μυστήρια πράγματα της φύσης που ψιθυρίζουν γύρω μας και που αλλιώς δεν μπορούμε να τα πάρουμε χαμπάρι, δεν μπορούμε να τ’ αγγίξουμε. Δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε εκείνη την αίσθηση από κάτι – ας πούμε -ιερό που υπάρχει γύρω μας και περιμένει να τη νοιώσουμε· δεν μπορούμε να αγγίξουμε εκείνη την Αλήθεια που περιμένει «εκεί» να έρθει, αλλά που δεν μπορεί κανείς να την καλέσει, αλλά έρχεται από μόνη της. Όταν υπάρχει αυτή η διακοπή σε όλα μέσα μας, κι εξωτερικά σε όλα έχουμε συνηθίσει να κάνουμε πρακτικά σαν ρουτίνα, τότε γίνεται ένα άνοιγμα σε κάποιες άλλες βαθιές και λεπτές διαδικασίες μέσα μας. Όταν κάνουμε μια τέτοια «διακοπή», δεν παίρνουμε κάποιο βιβλίο για να ξεχαστούμε, δεν χαζεύουμε στην τηλεόραση, δεν μας απορροφά το κομπιούτερ μας, δεν βουλιάζουμε σε συναισθηματισμούς, σκέψεις κι ονειροπολήσεις.
Όταν συμβούν όλα αυτά, συνειδητοποιείς ότι τελικά δεν είμαστε ανοιχτοί στην αγάπη — όχι στην ερωτική, στην πατρική, στη μητρική, στη φιλική, και τέτοια· απλώς στην Αγάπη, που είναι μία, που δεν τη νοιώθεις γιατί είναι κατάσταση που είτε είσαι μέσα είτε δεν είσαι. Τα διάφορα «είδη» αγάπης τα έχει εφεύρει ο νους μας για να μην βλέπουμε ότι στην ουσία είμαστε «έξω» απ’ αυτήν.
Αν καμιά φορά σας δοθεί η ευκαιρία, κάντε μια τέτοια διακοπή κι αφήστε την να δουλέψει και να σας δείχνει.
Συγνώμη αν σας μπέρδεψα ένα τέτοιο καλοκαιριάτικο βράδυ και –ίσως-  στις… διακοπές σας. Ε, μη δίνετε και πολύ σημασία, τα έγραψα για να μπουν σε μια τάξη μέσα μου.
Σας φιλώ.
Π.

11 Σχόλια στο “Διακοπή”

      δημήτρης
      4 Αυγούστου 11 στις 22:56

      Άσχετο αλλά ίσως και σχετικό: το απόγευμα ενώ χάζευα το κύμα στην παραλία σκεφτόμουν ότι εδώ και καιρό νιώθω σαν να θέλει η ζωή να με ρουφήξει και εγώ παλεύω να επιπλεύσω και αυθόρμητα ρώτησα τον εαυτό μου: και γιατί δεν αφήνεις να σε ρουφήξει και αντιστέκεσαι φίλε;…
      Διακοπή…ναι!οδηγός,φίλος και δάσκαλος…
      Σ’ ευχαριστούμε γι αυτές τις μικρές διακοπές που μοιράζεσαι με μας…
      Φιλιά

      Fwtino_Asteraki
      5 Αυγούστου 11 στις 1:01

      Με κατι τετοιες διακοπες γινομαστε πιο σοφο…αντιστεκεσαι σε κατι που δεν εχεις ακομα γνωρισει γιατι??! καθε δρομος εχει τουλαχιστον 2 διακλαδωσεις….

      η θαλασσα παντα εχει θετικη επιδραση σε μας…στο μεσα μας οτι κατασταση και να μαστε….. για αυτο λεω παντα μακαρι να χα γεννηθει καπου διπλα σε θαλασσα…

      Fwtino_Asteraki
      5 Αυγούστου 11 στις 1:02

      Με κατι τετοιες διακοπες γινομαστε πιο σοφο…αντιστεκεσαι σε κατι που δεν εχεις ακομα γνωρισει γιατι??! καθε δρομος εχει τουλαχιστον 2 διακλαδωσεις….

      η θαλασσα παντα εχει θετικη επιδραση σε μας…στο μεσα μας οτι κατασταση και να μαστε….. για αυτο λεω παντα μακαρι να χα γεννηθει καπου διπλα σε θαλασσα…

      καλο και γλυκο βραδακι…
      φιλακια!

      Mika
      5 Αυγούστου 11 στις 11:07

      Χθες έγραφα στο fb μου οτι χρειάζομαι επειγόντως μια ΔΙΑΚΟΠΗ. Ακριβώς με αυτά τα λόγια…τυχαίο? δεν νομίζω!

      Οι διακοπές μου αρχίζουν απο σήμερα…και ελπίζω και μαζί και η διακοπή που αποζητώ!!

      Φιλιά
      Καλές Διακοπές σε όλους!!!

      Hengeo
      6 Αυγούστου 11 στις 13:18

      Νομίζω ότι στη δεύτερη παράγραφο της τελευταίας εγγραφής στο blog μου είπα με διαφορετικό τρόπο-αφορμή περίπου το ίδιο που λες στο τέλος εδώ, μία εβδομάδα πριν!

      Βέβαια έχω μία μικρή ένσταση για την αγάπη. Εγώ θεωρώ ότι είναι συναίσθημα, το αντίθετο του φόβου, του φόβου να ανοιχτείς..

      Καλό υπόλοιπο Σ/Κ 😉

      Orelia
      14 Αυγούστου 11 στις 18:43

      βρίσκομαι σε διακοπές
      στα Χανιά
      δεν έχω όμως κάνει διακοπή
      η Νατάσσα μού εστειλε με μέιλ την ανάρτησή σας αυτή, λέγοντας πως θα μού αρέσει
      είχε δίκιο! .
      σας ευχαριστώ. πολύ.

Σχολιάστε