Ο Χρήστος

Το περασμένο Σάββατο, είχα διπλή παρουσίαση των βιβλίων μου στην Πάτρα, στο Βιβλιοπωλείο «Πολύεδρο». Η μία ήταν το πρωί στις έντεκα για τα παιδιά, με τα βιβλία του «Παραμυθά», και η άλλη στις μιάμιση το μεσημέρι, με τα βιβλία: «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς εγώ» και «Ιστορίες της Καρδιάς», για τους μεγάλους.  Ο Χρήστος ήταν στη συνάντηση για τους μεγάλους. Τι το ειδικό είχε για να του αφιερώσω αυτό το post; Δεν είναι μεγάλος, είναι ένα παιδί 5 χρονών! Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Το πρωί του περασμένου Σαββάτου ήταν η συνάντηση των παιδιών μαζί μου στο Βιβλιοπωλείο «Πολύεδρο».  Μερικές πολύ ωραίες φωτογραφίες του Βιβλιοπωλείου έχει ανεβάσει στο σημερινό της post  η Άιναφετς -που πήρε μέρος στην εκδήλωση ως «αόρατο μαγικό μολύβι»- και μπορείτε να τις δείτε ΕΔΩ. Στη συνάντηση, διασκέδασα πολύ με τα παιδιά και τους «Παραμυθομεγαλωμένους» γονείς τους, που είχαν γεμίσει την αίθουσα.


Τελειώσαμε γύρω στις δωδεκάμιση και πήγα στον κήπο του Βιβλιοπωλείου για τη συνάντηση με τους μεγάλους. Καθώς οι περισσότεροι που ήταν το πρωί δεν μπόρεσαν να μείνουν γιατί είχαν τα παιδιά τους μαζί, η μεσημεριανή συνάντηση έγινε με λίγους καινουργιοφερμένους, που όλοι μαζί κάτσαμε σαν μια παρέα και γλύτωσα έτσι μία συνάντηση τύπου διάλεξη ή συνέντευξη τύπου, που δεν είναι και πολύ του γούστου μου.


Ανάμεσα σε εκείνους που ήρθαν, ήταν και ένα ζευγάρι που έφεραν μαζί το παιδί τους, ένα αγοράκι 5 χρονών, τον Χρήστο, που τον βλέπετε στη φωτογραφία να κάθεται δίπλα μου. Μου είπαν οι γονείς του ότι ο «Παραμυθάς» ήταν ο αγαπημένος του, ότι ήξερε όλες τις ιστορίες του και ότι ήθελε πάρα πολύ να τον γνωρίσει και γι’ αυτό τον έφεραν μαζί τους. Ο Χρήστος, μόλις με είδε και χωρίς να διστάσει στιγμή, όπως κάνουν τα περισσότερα παιδιά αφού δεν με βλέπουν με άσπρα μαλλιά και γιλέκο, άφησε τους γονείς του και ήρθε και μ΄αγκάλιασε σφιχτά! Μου έκανε εντύπωση, γιατί αυτό το κάνουν συνήθως τα κορίτσια και σχεδόν ποτέ τ’ αγόρια! Κι όταν τον σήκωσα στην αγκαλιά μου, γιατί μου έφτανε λίγο πιο πάνω από τα γόνατα, με συγκίνησε πολύ με την τρυφερότητα και την εμπιστοσύνη που είχε, καθώς αφέθηκε επάνω μου! Αυθόρμητα, τον έβαλα να κάτσει στην άδεια καρέκλα δίπλα μου. Κι αδιαφορώντας για τους μεγάλους που ήταν εκεί, πιάσαμε κουβέντα για τον «Παραμυθά». Ούτε εγώ δεν θυμάμαι τόσο καλά αυτά που έχω γράψει! Και όσα έλεγε, τα έλεγε πολύ σοβαρά και με άποψη. Ένοιωσα να εκπέμπει μια ωριμότητα που δεν ήταν της ηλικίας του, αλλά εφηβείας και βάλε! Ίσως γιατί ένοιωσα ότι είχε και μια παράξενη ησυχία βαθιά μέσα του. Αυτή την αίσθηση ησυχίας, την έχω νοιώσει με ανθρώπους ελάχιστες φορές στη ζωή μου! Είναι η αίσθηση που εκπέμπουν άνθρωποι που έχουν αγγίξει τον θάνατο και έχουν περάσει για λίγο από την άλλη πλευρά και έχουν γυρίσει. Αλλά ο Χρήστος; Ένα παιδάκι 5 χρονών; Σε λίγο εξηγήθηκαν όλα, όταν ο πατέρας του μου είπε ότι πριν λίγο καιρό έψαχνε να έρθει σε επαφή μαζί μου, για να μου ζητήσει να βοηθήσω σε μία κίνηση για να μην κλείσει η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου· μία από τις έξι παιδιατρικές Μ.Ε.Θ. που διαθέτει η Ελλάδα και καλύπτει τις ανάγκες όλων των νησιών του Ιονίου, ακόμη και την Καλαμάτα. Χάρη σ΄αυτή την Μ.Ε.Θ. -μου είπε- το παιδί του σήμερα είναι ζωντανό, αλλά η Μονάδα κινδυνεύει να κλείσει.  Ο Χρήστος μπήκε τον Νοέμβριο του 2011, στα τέσσερά του, στην Παιδιατρική κλινική, όπου οι εξετάσεις έδειξαν  ότι είχε μικρόβιο στον πνεύμονα. Ακόμη δεν είχαν δει ότι το παιδί έχει πνευμονιόκοκκο και η κατάστασή του χειροτέρευε. Έτσι τον έβαλαν στη  Μ.Ε.Θ.  Εκεί οι γιατροί είπαν ότι το παιδί είχε πνευμοθώρακα,  μια κατάσταση που απειλούσε τη ζωή του  και που αν δεν αντιμετωπιζόταν άμεσα θα πέθαινε. Δεν υπήρχε χρόνος ούτε για να μεταφερθεί με ελικόπτερο στην Αθήνα. Τότε, οι γιατροί εκεί, τράβηξαν τον αέρα και το υγρό που είχε μαζευτεί. Το υγρό που έβγαινε ήταν μαύρο γιατί  το παιδί είχε νεκρωτική πνευμονία από πνευμονιόκοκκο. Και η αξονική τομογραφία έδειξε το ίδιο πρόβλημα σε δεύτερο σημείο στον ίδιο πνεύμονα. Ο Χρήστος είχε αγγίξει τον θάνατο! Τελικά έζησε και είναι αυτό το υπέροχο πανέξυπνο και παράξενα ώριμο αγοράκι που καθόταν δίπλα μου, σε μία παρουσίαση βιβλίων για μεγάλους! Δεν θέλω να επιμείνω εδώ με περισσότερες λεπτομέρειες. Όσοι θέλετε μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική συνέντευξη που έδωσε ο πατέρας του Χρήστου στο ΒΗΜΑ και το άρθρο που έχει γραφετεί εκεί, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.    Το άρθρο έχει γραφτεί με αφορμή τον κίνδυνο που υπάρχει να κλείσει η Μ.Ε.Θ. που έσωσε τη ζωή του Χρήστου και που σίγουρα θα σώσει τη ζωή κι άλλων παιδιών τη ζωή, όπως είχε γίνει και πριν από τον Χρήστο.
Ο λόγος που ανέβασα αυτό το post, είναι κυρίως για να ζητήσω από όσους το διαβάζουν και ίσως μπορούν να βοηθήσουν, με οποιοδήποτε τρόπο, να μην κλείσει η Μ.Ε.Θ. του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου, να το κάνουν. Κι ακόμα να πω, με όλη μου την καρδιά, ότι είμαι έτοιμος να πάρω μέρος σε κάποια πιθανή εκδήλωση που ίσως γίνει γι’ αυτό το σκοπό και η συμμετοχή μου να μπορεί να βοηθήσει έστω και λίγο και με οποιονδήποτε τρόπο.
Και να κλείσω, με τη φωτογραφία που βγάλαμε με τον Χρηστάρα στο τέλος της εκδήλωσης.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

4 Σχόλια στο “Ο Χρήστος”

      ainafets
      12 Μαΐου 12 στις 18:06

      Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, η επίσκεψη μας στο Πολύεδρο της Πάτρας να σταθεί αφορμή να σκύψει η πολιτεία πάνω στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ΜΕΘ… και θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό που γνώρισα τον Χρηστάρα!

      ΑΦιλιά σε όλα τα μικρά και τα μεγάλα Παραμυθομεγαλωμένα παιδιά! :))

      Mika
      14 Μαΐου 12 στις 11:50

      Μακάρι να εισακουστούν οι προσευχές μας αλλά και να μπορούμε να κάνουμε κάτι στην πράξη για να βοηθήσουμε. Είμαι μέσα αν μπορώ να κάνω κάτι.
      Να ζήσει ο Χρηστάρας σαν τα ψηλά βουνά…!!!
      φιλιά

      amalia
      17 Μαΐου 12 στις 10:17

      Μα να μην το πάρω είδηση πως ήρθατε στην Πάτρα!!!Τι κρίμα.Θα ήμουν σίγουρα εκεί να σας συναντήσω.Γλυκειά συγγνώμη.
      ΥΓ Οι ανάγκες των νοσοκομείων είναι τεράστιες και όλα έχουν καταρρεύσει.Η δουλειά που γίνεται στην ΜΕΘ παίδων στο Ρίο είναι πολύ σημαντική και είναι καλό να ακούγεται η μεγάλη προσπάθεια που κάνει το ιατρικό και παραιατρικό προσωπικό εκεί.Μακάρι να γίνει κάτι καλό σύντομα.

Σχολιάστε