Ένα ποίημα του Χρήστου.

Chr.dimopoulos

Καλά! Αυτή κι αν ήταν «ανακάλυψη» ! Να πω πριν περάσω στην ανακάλυψη, ότι στη φωτογραφία  είναι ο Χρήστος Δημόπουλος, που είμαι σίγουρος ότι τον ξέρετε. Καθώς, λοιπόν, ετοιμαζόμουν τελευταία για το ταξίδι που σας είπα στο προηγούμενο ποστ (στο «ταξίδι» είμαι ακόμα), με είχε πιάσει μια μανία τακτοποίησης σε διάφορα προσωπικά χαρτιά μου και φωτογραφίες. Κι εκεί που έψαχνα  τακτοποιώντας ή πετώντας, ξαφνικά πέφτω πάνω σε ένα χειρόγραφο ποίημα που είχε ο Χρήστος για μένα, όταν παραιτήθηκα από την Ε.Ρ.Τ.  Αυτό έγινε τον Ιούνιο του 1987, ύστερα από 12 χρόνια δουλειάς εκεί, στο ραδιόφωνο και κυρίως στην τηλεόραση. Κάτι που ο μισθός ήταν εξαιρετικά χαμηλός και δεν μπορούσα πια να ζήσω την οικογένειά μου (για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ δεν πληρωνόμουν καθόλου, παρόλο που ήταν ¨εκτός καθηκόντων» , που λένε, και δεν μου έδιναν ούτε καν υπερωρίες), κάτι που είχα βαρεθεί πια εκεί μέσα με τον πόλεμο που μου έκαναν  οι «μέσα», κάτι οι πιθανότητες επιτυχίας που φαίνονταν για να κάνω δική μου επιχείρηση, βρήκα ευκαιρία με ένα ζήτημα για το χτύπημα της κάρτας που παρουσιάστηκε ξανά ενώ είχε λήξει  και με την τοποθέτηση για σύμβουλό μου μιας κυρίας που είχε ήδη αποτύχει την πρώτη φορά που μου την καπέλωσαν, αλλά επειδή είχε πάρα πολύ δυνατό πολιτικό μέσο, την ξανάφεραν, και έδωσα την παραίτησή μου. Αυτό ήταν ένα από τα χαρτιά που βρήκα και που είχε πιασμένο μαζί του με συνδετήρα, του ποίημα του Χρήστου. Και να πρώτα το χαρτί με την παραίτηση, για να το διαβάσετε αν σας κάνει κέφι.

Παραίτηση 1987

Παρόλο που έγιναν διάφορες προσπάθειες να μην φύγω, δεν με κράταγε τίποτα πια.  Όταν με ρώτησαν αν είχα να προτείνω κάποιον για τη θέση του Προϊστάμενου του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών, είπα αμέσως τον Χρήστο, που εκείνη την εποχή ήταν παρουσιαστής του «Ουράνιου Τόξου». Πριν προχωρήσω, έβαλα εδώ ένα βίντεο από τότε -δυστυχώς πολύ μικρό, γιατί δεν είχα άλλο- έτσι… για να «θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι», που λένε.

Τον Χρήστο τον γνώρισα το 1981. Ήταν τότε που σχεδίαζα μια ριζική ανανέωση του Παιδικού Προγράμματος και ήθελα να είναι όλη η παιδική ζώνη ένα τηλεπεριοδικό με διάφορες εκπομπές -και παιδικό δελτίο ειδήσεων-  και δύο βασικούς παρουσιαστές. Την κοπέλα  την είχα βρει, αλλά δεν έβρισκα τον νεαρό που ήθελα. Ώσπου μια μέρα, μιλώντας με τον Ντίνο τον Δημόπουλο (ναι, τον σκηνοθέτη που ξέρετε) μου είπε ότι ίσως να έκανε ο γιος του, που εκείνη την εποχή ήταν εκφωνητής στο ραδιόφωνο της Ε.Ρ.Τ.  Πήγα και τον είδα. Μου άρεσε πολύ γιατί εκτός από εξαιρετική  φωνή είχε και φοβερή φάτσα! Και φαίνεται ότι είχα δίκιο για την επιλογή μου, γιατί -όπως ξέρετε, η εκπομπή κράτησε πάνω από 30 χρόνια, και του έδωσε και τη βάση για να βγάλει τελευταία  και βιβλία με αυτόν τον τίτλο, (δείτε τα με κλικ ΕΔΩ ) κι έτσι, εκεί που είμαστε στο ίδιο κανάλι, τώρα  ξαναβρεθήκαμε στον ίδιο ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ.
Και να συνεχίσω με την  «ανακάλυψη» που σας είπα στην αρχή. Όταν πέρασε ο μήνας που έδωσα την παραίτησή μου και είχα υποχρέωση να το κάνω, όπως είδατε και στο χαρτί που σας ανέβασα πιο πάνω, ήρθε η μέρα που πήγα για τελευταία φορά στο γραφείο μου. Καθώς τους χαιρετούσα όλους, φτάνοντας στον Χρήστο βλέπω να μου δίνει ένα χαρτί. Όταν το διάβασα αργότερα, είδα ότι μου είχε γράψει ένα ποίημα -χιουμοριστικό, αλλά γεμάτο τρυφερότητα, που με συγκίνησε πολύ – και τότε και τώρα που το ξαναβρήκα μετά από 26 χρόνια! Και μια και τα γράμματα του Χρήστου είναι πολύ καλά, το σκανάρισα και σας το ανεβάζω εδώ το ίδιο.
ΠΟΙΗΜΑ ΧΡΗΣΤΟΥ

Και μια και βρίσκομαι ακόμα εδώ που ήρθα ταξίδι, λέω να σας ανεβάσω και μια φωτογραφία που με έβγαλε σήμερα ένας καινούργιος φίλος, στο μέρος όπου είχα πάει.  Δεν λέω ποιο ήταν, αλλά όποιος καταλάβει πού είμαι, χαλάλι του. Περισσότερα από Δευτέρα, που θα γυρίσω.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

I.1

ένα σχόλιο στο “Ένα ποίημα του Χρήστου.”

      δημήτρης
      26 Σεπτεμβρίου 13 στις 20:49

      Χαιρόμαστε που είσαι καλά και μας ενημερώνεις από τόσο μακριά!
      Πολύ τρυφερό το ποίημα του κ. Χρήστου!
      Αν ρωτάς για εμένα… μόλις την «έβαψα» 😉
      καλή επιστροφη!
      Φιλιά!

Σχολιάστε