Και ολίγες διακοπές

Με την ευκαιρία ότι βοηθάμε να πάνε τα εγγονάκια στην εξοχή για καλοκαίρι, θα κλέψουμε ένα εξαήμερο κι εμείς  για να γιορτάσω και τα γενέθλιά μου μαζί τους. Επειδή με διασκεδάζει και με ξεκουράζει, αποφάσισα να φτιάξω ένα μικρό videoclip από το ταξίδι με το καράβι για Σκιάθο και να το ανεβάσω εδώ. Είναι ενάμιση λεπτό κι έχει πλάκα.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

Ο «Παραμυθάς» διαβάζει Κρισναμούρτι

Χα, χα, χα… Γράφοντας  τον τίτλο θυμήθηκα τη μάνα μου, που από μικρό με έλεγε «ιερόσυλο». Σύμφωνα με τη δική της θρησκευτική ηθική -για να κάνω και μια αναφορά στο προηγούμενο post- είχε δίκιο, αλλά εγώ… Έτσι, λοιπόν, αν κανείς τώρα έχει κάποια εικόνα περί Κρισναμούρτι,  πιθανόν να το θεωρήσει ιεροσυλία που ο «Παραμυθάς» λέει ιστορίες του Κρισναμούρτι. Προσωπικά, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι εκείνος -με το φοβερό, έως αυτοσαρκαστικό, χιούμορ που είχε- θα γέλαγε με την ιδέα και θα του άρεσε πολύ. Όπως κάποτε γέλασε πολύ με ένα ανέκδοτο που είχα φτιάξει γι’ αυτόν και του το είχα πει. Ίσως κάποτε να σας το πω.

Ο «Παραμυθάς» λοιπόν, (χωρίς περούκα, γιατί δυστυχώς δεν έχω δικιά μου) ή αλλιώς ο ηθοποιός που κάνει τον «Παραμυθά»,  διαβάζει μια ιστορία του Κρισναμούρτι με τίτλο «Η μικρή πόλη με τα μαγαζιά», από το βιβλίο «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ» .  Η μουσική που ακούγεται λίγο στην αρχή και λίγο στο τέλος είναι ενός Πόντιου, του Γιώργου του Γεωργιάδη ή πιο γνωστού ως Γκιόργκι Γκουρτζίεφ (χα, χα, χα, ίσως κι αυτό να είναι ιεροσυλία για κάποιους άλλους). Ξέρω, δεν είναι πολύ γνωστό, αλλά ο Γκουρτζίεφ έχει γράψει μουσική, που έχει βγει σε δίσκο  το 1980 και πιάνο παίζει ο Keith Jarrett.

Όσοι θέλετε, λοιπόν, δείτε τον Παραμυθά  να διαβάζει την ιστορία του Κρισναμούρτι  κι αν σας κάνει κέφι ερμηνέψτε και τους διάφορους  «συμβολισμούς» που υπάρχουν στην  ιστορία.
Τέλος να πω ότι έχω γελάσει πολύ, γιατί ψάχνοντας να βρω κάποιο link για τον Gurdjieff είδα στην Wikipedia να αναφέρεται ως «Γιώργος». Ως τώρα είχα ακούσει μόνο τη γυναίκα μου να τον λέει έτσι, πριν 30 χρόνια σχεδόν, όταν -για να με κοροϊδεύει κάποια βράδια που πριν κοιμηθώ, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, διάβαζα Γκουρτζίεφ καπνίζοντας το τελευταίο τσιγαράκι της ημέρας- μου έλεγε ειρωνικά: «πάλι Γιώργο διαβάζεις;» γιατί εκείνη τότε, βλέπετε, ήταν Δασκάλα του Ινδουισμού!  Χα, χα, χα… Κι άλλη ιεροσυλία έκανα! Μας ξεφώνισα οικογενειακώς!

Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Σας φιλώ πολύ, όλους· ανεξαρτήτως ηθικής ή ανηθικότητας.
Π. 

 

Από την επίσκεψη στην Ιαλυσό, στη Ρόδο.

Και ήρθε η ώρα επιτέλους για το τελευταίο post από την επίσκεψή μου στη Ρόδο. Δεν ξέρω αν το θυμάστε -ή αν το κατάλαβαν κάποιοι που δεν το είχαν προσέξει – στο πρώτο post  είχα πει ότι θα ακολουθήσω αυτό που έκανα για την επίσκεψή μου στην Κρήτη: να τη χωρίσω, δηλαδή, σε μέρη και χρονολογικά να πάω από το τέλος προς την αρχή. Και μια και η επίσκεψη στη Ρόδο, είχε τρία είδη συναντήσεων, μπορώ να αρχίσω από το τελευταίο είδος. Η τέταρτη και η τρίτη συνάντηση ήταν με τα παιδιά στις Λέσχες Ανάγνωσης του Γυμνασίου Κρεμαστής  και του Γ’ Γυμνάσιου Ρόδου. Η δεύτερη και η πρώτη συνάντηση ήταν στην Ιαλυσό της Ρόδου με τους γονείς του Συλλόγου Γονέων του Α΄Δημοτικού Σχολείου και η δεύτερη με τα παιδιά όλου του Δημοτικού κι ενός Παιδικού Σταθμού της Ιαλυσού. Σήμερα, λοιπόν, θα σας μιλήσω γι’ αυτές τις συναντήσεις ή για να είμαι ακριβής, θα σας τις δείξω. Χα, χα, χα… Ναι, όλο και χειροτερεύει το ξύπνημα του τηλεορασάκια μέσα μου που είναι ψιλοκοιμισμένο εδώ και καιρό. Τελευταία, στις επισκέψεις που πάω σε Σχολεία κ.λπ. παίρνω μαζί μου και μια καλή καμερούλα που έχω αγοράσει εδώ και 2 – 3 χρόνια και δεν χρησιμοποιούσα. Βγάζω βιντεάκια και μ’ αυτή, αλλά και με το κινητό μου. Κι αυτό το χούι πρωτάρχισε με τα post για την Κρήτη. Αυτή τη φορά, όμως, δεν υπάρχει μόνο ό,τι έβγαλα εγώ, αλλά μου έστειλαν πολύ υλικό σε video και φωτογραφίες και φίλοι από τη Ρόδο. Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω πια ένα κανονικό ντοκιμαντέρ, που αρχίζει με την πτήση (του αεροπλάνου όχι του «Παραμυθά») για Ρόδο και την προσγείωση μερικές μέρες μετά στην Αθήνα. Ομολογώ ότι το ευχαριστήθηκα κι ας έκανα τρεις μέρες να το φτιάξω! Έχω χρησιμοποιήσει υλικό από τρεις κάμερες, έχω βάλει διάφορα εφέ, έβαλα μουσική και ψιλοεπεξεργάστηκα τον ήχο, αλλά δυστυχώς το πρόγραμμα μοντάζ των WINDOWS 7  δεν έχει πολλές δυνατότητες. Από τις δυόμιση περίπου ώρες υλικό που είχα, έβγαλα μια ταινία 26.30 λεπτών. Αν δεν βαριέστε δείτε την, έχει πλάκα. Άρχισε με τη συνάντηση που είχα με τους γονείς των παιδιών του Α΄Δημοτικού Ιαλυσού…

… συνεχίστηκε την άλλη μέρα με τη συνάντησή μου με τα παιδιά του Σχολείου…

…. και τελείωσε με ένα βράδυ στην Ταβέρνα «Ο Γκρινιάρης».

Στην Ταβέρνα «Ο Γκρινιάρης» με πήγαν φίλοι μου και ο Ταβερνιάρης εκεί όχι μόνο δεν είναι γκρινιάρης, αλλά έχει μια φοβερή φωνή και τραγουδάει μαζί με τη γυναίκα του, που είναι μαγείρισσα κι έχει κι αυτή φοβερή φωνή, όταν πιάσουν οι πελάτες της Ταβέρνας το τραγούδι, που δεν είναι ποτέ πολλοί γιατί η ταβέρνα έχει όλο κι όλο πέντε τραπέζια. Αυτά θα τα δείτε στο τέλος της ταινίας που ετοίμασα και έβαλα κάποιες στιγμές από τη βραδιά αυτή.  Δεν μπορώ να μην πω ότι εκεί έγινε κάτι που με συγκίνησε πολύ και μου έδωσε χαρά. Στην ταβέρνα ήταν ένας εξαιρετικός σκιτσογράφος, που μέσα μου οι πολιτικές γελοιογραφίες του είναι συνδεδεμένες με τα δύσκολα χρόνια της Δικτατορίας, όταν πρωτάρχισε να δουλεύει σε εφημερίδες. Σας μιλάω για τον  Βαγγέλη Παυλίδη  που  άρχισε να δουλεύει ως πολιτικός σκιτσογράφος στην καρδιά της Χουντικής δικτατορίας, το 1971 στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ.  Από τότε έχει συνεργαστεί με την ΟΜΑΔΑ, την EΛEYΘEPOTYΠIA, τις 24 ΩPEΣ και  από το 1989 πάλι με TO BHMA.  Έχω βάλει link στο όνομά του το blog  του για να πάει όποιος θέλει να μάθει περισσότερα και να δει δουλειά του. Ήταν κι εκείνος στη ταβέρνα το βράδυ που πήγα. Δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ πριν και με σύστησαν. Καθόταν σ’ ένα τραπεζάκι στ’ αριστερά μου και κάποια στιγμή, εκεί που παρακολουθούσα τους φίλους που τραγουδούσαν, ήρθε και μου άφησε διακριτικά μπροστά μου ένα σκίτσο μου που μόλις είχε κάνει. Συγκινήθηκα πολύ! Είχα ένα σκίτσο μου, φτιαγμένο από ένα άνθρωπο που παρακολουθώ και εκτιμώ τη δουλειά του εδώ και 41 χρόνια! Στο βίντεο από την ταβέρνα, υπάρχει η στιγμή που κάνει το σκίτσο μου, στην αρχή της βραδιάς πριν αρχίσω να γυρίζω βίντεο κι εγώ. Και να το σκίτσο μου που το σχεδίασε χωρίς να τον πάρω χαμπάρι, έτσι όπως μ’ έβλεπε από τ΄αριστερά μου.

Και τώρα, αν σας κάνει κέφι, μπορείτε να δείτε την ταινία. Στην αρχή υπάρχουν στιγμές από τη συνάντηση με τους γονείς, όπου είδαμε το πρώτο επεισόδιο της καινούργιας σειράς του «Παραμυθά» για να τον θυμηθούν όσοι τον ξέρανε από τα παιδικά τους χρόνια και να τον γνωρίσουν εκείνοι που δεν τον είχαν δει ποτέ. Επίσης, μιλήσαμε για τα βιβλία μου, «Ιστορίες της Καρδιάς» και «Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ».  Το επόμενο είναι η συνάντηση με τα παιδιά, όπου καθώς τα μικρότερα περίμεναν να έρθω πετώντας, το διασκέδασα, όταν από τον εξώστη που παρακολουθούσα την προβολή του πρώτου επεισοδίου τους ρώτησα πώς θέλουν να κατέβω στην πλατεία, μου απάντησαν πετώντας, αλλά εγώ… Χα, χα, χα… Αυτό ήταν μια καλή εισαγωγή για το μικρό ντοκιμαντέρ που τους έδειξα με το πώς φτιάχνεται η εκπομπή του «Παραμυθά». Μετά παίξαμε λίγο και στο τέλος τα κορίτσια χόρεψαν υπέροχα, δύο τοπικούς χορούς. Ζητώ συγνώμη που παρέλειψα την παρουσίαση που μου έκαναν και όσα άλλα έκαναν για να με τιμήσουν, αλλά μ’ αυτά νοιώθω κάπως άβολα και εδώ και γενικότερα. Η ταινία τελειώνει  με μερικά στιγμιότυπα από την Ταβέρνα, που μιλάνε από μόνα τους.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Ιστορίες της Kαρδιάς

Συγνώμη που σας πρήζω με τα βιβλία μου, αλλά αυτή η εβδομάδα ήταν η πιο ενδιαφέρουσα που είχα ποτέ ως συγγραφέας, γιατί μέσα σε μία εβδομάδα, κυκλοφόρησαν δύο!Χα, χα, χα… Μέχρι που κοντεύω να πιστέψω ότι είμαι και συγγραφέας! Χα, χα, χα… Το πρώτο βιβλίο, λοιπόν, που σας το έδειξα στο προηγούμενο post, ήταν το καινούργιο βιβλίο του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»  – το έκτο του, από το 1982 που εκδόθηκε το πρώτο – και που είναι ιστορίες για παιδιά, ενώ το βιβλίο που σας έχω σήμερα εδώ, είναι ιστορίες για μεγάλους, με τίτλο, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, και με σχέδια -ένα για κάθε ιστορία- της Στεφανίας.
Εδώ, έχω το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Και μια και στο προηγούμενο post ανέβασα κι ένα επεισόδιο από την εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, σκέφτηκα να ανεβάσω κάποιο βίντεο και εδώ. Αντί, λοιπόν, να αντιγράψω το ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ που έγραψα στην αρχή του βιβλίου, αποφάσισα να σας το διαβάσω ο ίδιος, κι έφτιαξα το μικρό βίντεο που θα δείτε.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ.
Ν.Π.

Ένα «παραμύθι-παραβολή»

Επειδή έχουν κλείσει τα σχολεία, μού ζητήσανε να αφήσω το τελευταίο post,  «Κοντά στα παιδιά» για λίγες μέρες ακόμα, ώστε να ειδοποιηθούν όλα τα παιδιά  να το δουν. Έτσι, για να φαίνεται το προηγούμενο post,  θα γράψω μόνο δυο λόγια σήμερα και θα σας βάλω εδώ ένα link  για ένα εξαιρετικό site, το  media art. Οι άνθρωποι που έχουν αυτό το  site μου έδωσαν τη χαρά -και τους ευχαριστώ πολύ- να διαβάσω σε  ένα βίντεο που ήρθαν και γύρισαν, το «παραμύθι/παραβολή» του Τζίντου  Κρισναμούρτι, «Τα Παιχνίδια», από το βιβλίο του, ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, που το έχω μεταφράσει εγώ και που αν και είναι γραμμένο το 1927, νομίζω ότι έχει νόημα να το διαβάζεις ακόμα και σήμερα. Μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ     ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Η σωστή προϋπόθεση

Σήμερα υπάρχει μια ιστορία του Χότζα, αλλά σε videopost. Κάντε κλικ και θα τη δείτε και θα την ακούσετε από τον… Ν.Π.
Φιλιά
Π.

Καλή Χρονιά

Θερμή παράκληση

Αυτό είναι το εξώφυλλο τoυ τελευταίου βιβλίου μου, ο Παραμυθάς, που κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΛΗΤΟΣ το 2004. Είναι το μόνο βιβλίο μου που δεν έχει παραμύθια, αλλά μία μεγάλη ιστορία. Από το 2004 που πρωτοβγήκε έως σήμερα, έχω πάρει μόνο μία φορά συγγραφικά δικαιώματα στο τέλος του 2005. Από τότε, παρόλες τις προσπάθειες που έχω κάνει δεν έχω εισπράξει τίποτα, ενώ οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΛΗΤΟΣ  έχουν αλλάξει τρεις Διευθύντριες σε αυτό το διάστημα, και ο εκδότης κύριος Νίκος Χαϊδεμένος κρύβεται και δεν βγαίνει στο τηλέφωνο. Το προηγούμενο Σάββατο στα 30χρονα γενέθλια του Βιβλιοπωλείου LIBRO στο Κολωνάκι, το είδα να πουλιέται. Επειδή από εδώ και πέρα τα βιβλία μου θα βγαίνουν από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ (το επόμενο post θα είναι μια έκπληξη σχετικά με αυτό), θα σας παρακαλούσα θερμά, όπου βλέπετε αυτό το βιβλίο, αν σκεφτείτε να το αγοράσετε να μην το κάνετε. Θα ήθελα κάποια στιγμή να το ξαναβγάλω, και όπως θέλω εγώ, γιατί  σε αυτή την έκδοση, δεν ακολούθησαν το κλασσικό στυλ με την εικόνα του Παραμυθά μέσα στις ζωγραφιές, πράγμα για το οποίο έχω μετανοιώσει που τότε το δέχτηκα. Μία περίπτωση να ξαναβγεί σε καινούργια έκδοση, είναι να πάψει να πουλιέται αυτό κι έτσι τα αντίτυπα που έχουν απομείνει να πολτοποιηθούν.
Όπως θα δείτε πιο κάτω, έβαλα ένα μικρό τεστ για ένα είδος βίντεοποστ  που σκέφτηκα.
Καλό βράδυ
Ν.Π.