Συνέχεια της ιστορίας του φίλου μου
Για σήμερα σας έχω το δεύτερο και τελευταίο μέρος της ιστορίας του φίλου μου που έζησε για χάρη μου στη Σκιάθο. Όπως θα θυμάστε, όσοι διαβάσατε το post που ανέβασα στις 23 Αυγούστου, ο φίλος μου Νίκος Πιλάβιος που με «κάνει» στην τηλεόραση, μου έκανε τη χάρη να πάρει τη θέση μου στην παρουσίαση του βιβλίου μου στη Σκιάθο και να πάει και στη βάφτιση της εγγονής της Άιναφετς. Σήμερα, μου έστειλε ένα βίντεο από την παρουσίαση των βιβλίων μου που έκανε και σας την ανεβάζω εδώ. Λείπει μόνο εκείνο το επεισόδιο από τα καινούργια που προβλήθηκε εκείνη την ημέρα και δεν το έχει δείξει ακόμα η ΕΡΤ. Ε, … ας μην το παρακάνουμε στο κλέψιμο.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Να ‘μαστε και πάλι…
Να’ μαστε και πάλι εδώ μαζίιιι… Όπως έλεγα και στο προηγούμενο post, «Όσοι αγαπιούνται αληθινά, ακόμα κι αν χαθούν, ξαναβρίσκονται κάποια στιγμή». Έχει όντως πλάκα, όπως σχολίασε η Νατάσσα και έμμεσα ο Δημήτρης: με το που έβαλα post που έλεγε για αγάπες και τέτοια, μας την πέσανε hackers. Και φαίνεται πως όντως ήταν hackers, γιατί καθώς εγώ έμπαινα κανονικά από το OPERA (να το ξέρετε άλλη φορά), μόλις έγραψα μετά από δύο μέρες ότι ο «μάστορας» προσπαθεί να το φτιάξει, την άλλη μέρα έγινε το ίδιο και στο δικό του blog! Επίσης, καθώς έμπαινα κάθε τόσο για να σβήνω τα «ανεπιθύμητα», μια μέρα είδα το εξής σχόλιο: «Stop hacking this blog, jerk». Χα, χα, χα… Αγανάκτησε ο άνθρωπος.
Τη μέρα, λοιπόν, που… μπλοκάρανε το μπλοκ, με τη φοβερή προειδοποίηση, «Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΑΙ ΒΛΑΒΕΡΗ ΚΑΙ ΚΑΚΟΒΟΥΛΗ … και βάλε…» ήθελα να δω τελικά πόσοι έχουμε ξαναβρεθεί εδώ – είτε μόνιμα είτε ευκαιριακά για λίγο – και πήγα να δω τα στοιχεία επισκεψιμότητας του blog, που είχα καιρό να τα κοιτάξω. Έχει πλάκα, λοιπόν: Από τον Φεβρουάριο του 2007 που έχει ανοίξει το blog έως σήμερα, τα computers που έχουν μπει για πρώτη φορά στο blog (UNIQUES) είναι 201.319, ενώ οι επισκέψεις (TOTAL) είναι 715.313 — πολύ πράγμα, ε; Και το 10% να είναι «Παραμυθόπαιδα» (20.131 και 71.531), πάλι είναι πολύ πράγμα! Ακόμα, αυτή τη μέρα, ήθελα να πω στον Παναγιώτη που έκανε εκείνο το σχόλιο για τη στενοχώρια της Εύης και των παιδιών της τάξης της, ότι αυτή η στενοχώρια τους είναι επειδή η Εύη δεν θα είναι πια από του χρόνου σ’ αυτό το σχολείο, κι όχι επειδή απλώς θ’ αλλάξει τάξη.
Επίσης, τη μέρα που έγινε αυτό στο blog, μου είχε συμβεί κάτι που άρχισα να το γυροφέρνω στο νου μου για post, καθώς περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσαμε να το ξεμπλοκάρουμε, να το καθαρίσουμε. Αυτό που μου συνέβη, λοιπόν, έχει σχέση με μία κατσαρίδα. Ναι, με μία κατσαρίδα. Θα ξέρετε, βέβαια, ότι η κατσαρίδα είναι το μόνο είδος που δεν ανήκει στη διατροφική αλυσίδα: δεν την τρώει κανένα άλλο είδος από το ζωικό βασίλειο. Και ίσως θα έχετε ακούσει ότι όταν έγινε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ το 1986, το μόνο είδος που δεν έπαθε τίποτα και εξακολουθούσε να κυκλοφορεί εκεί απτόητο, ήταν οι κατσαρίδες! Είναι, λοιπόν, και το μόνο είδος που όταν το δω το σκοτώνω. Ούτε μύγες, ούτε κουνούπια, ούτε αράχνες, ούτε σφίγγες, ούτε σαρανταποδαρούσες, ούτε ακρίδες, ούτε τίποτα — μόνο τις κατσαρίδες. Σημειώστε δε ότι το θέμα δεν είναι ότι τις σιχαίνομαι – αφού όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τις λιώνω με το χέρι (χα, χα, χα.. εδώ θα αηδιάσατε κορίτσια όπως και η γυναίκα μου, που δεν αντέχει κανένα έντομο και με φωνάζει να τη γλυτώνω απ’ αυτά). Για κάποιο λόγο τις κατσαρίδες τις έχω στο νου μου σαν κάτι που έρχεται από τα σκοτάδια και τη βρώμα των υπονόμων, όπως και διάφοροι άνθρωποι που άχρηστοι κι αυτοί σαν τις κατσαρίδες, απλώς παρασιτούν πάνω στους υπόλοιπους κάνοντας διάφορες αθλιότητες, όπως ας πούμε οι διάφοροι hackers που βάζουν ιούς ή δημιουργούν διάφορα προβλήματα στο internet. Το πρωί, λοιπόν, της μέρας που δημιουργήθηκε το πρόβλημα στο blog, σε ένα μικρό χώρο που έχω και δουλεύω στην Αθήνα, εμφανίστηκε μία κατσαρίδα στη κουζίνα. Με το που τη βλέπω πάω να την πατήσω, αλλά τελευταία στιγμή μου ξεφεύγει προς τ’ αριστερά. Ξαναδοκιμάζω να την πατήσω, αλλά και πάλι μου ξεφεύγει κάτω από το πόδι μου και πάει να χωθεί στο μπάνιο που ήταν η πόρτα ανοιχτή. Κάνω γρήγορα να την πατήσω, αλλά μου γλυτώνει και τη βλέπω να χώνεται πίσω από το σκουπάκι της τουαλέτας. Το σπρώχνω για να τη λιώσω στον τοίχο, αλλά ξεφεύγει και πάει να βγει από το μπάνιο. Βγαίνω γρήγορα στην κουζίνα, αλλά δεν τη βλέπω πουθενά. Και τότε αρχίζει να με διασκεδάζει το πράγμα, γιατί νοιώθω ότι η κατσαρίδα έχει κάποιο είδος νοημοσύνης και μου κρύβεται! Κρύβεται κάπου στο μπάνιο και περιμένει να φύγω! Μπαίνω μέσα και κοιτάω γύρω. Υπολογίζω ότι πρέπει να είναι κάπου κάτω από τον νιπτήρα που είναι δίπλα στην τουαλέτα και κάθομαι στο γόνατα ακίνητος. Κοιτάζω προσεκτικά παντού. Χα, χα, χα… Την πρόδωσαν οι κεραίες της, που καθώς τις κουνούσε για να … με εντοπίσει, βγήκε η άκρη της μιας κεραίας πίσω από το σωλήνα του μικρού καλοριφέρ που είναι κάτω από τον νιπτήρα. Σηκώθηκα πολύ αργά και ήσυχα, και χωρίς να τη χάσω από τα μάτια μου πήγα στην κουζίνα και πήρα το AZAX -γιατί δεν χρησιμοποιώ εντομοκτόνα- και γρήγορα άρχισα να την ψεκάζω. Ξεπετάχτηκε σαν τρελή πίσω από το σωλήνα και αυτό ήταν το τέλος της.
Και για να γιορτάσουμε το καθάρισμα του blog από τις κατσαρίδες… ε, από τον ιό ήθελα να πω, όπως και για να τιμήσουμε τον «μάστορα» που τον σκότωσε… ε, που τον καθάρισε ήθελα να πω, θα σας δείξω μία ταινία μικρού μήκους που έχει κάνει για μία κατσαρίδα! Χα, χα, χα… Τυχαίο; Δεν νομίζω. Προφητικό για τον μπαμπά του.
Σας φιλώ πολύ
Καλό βράδυ.
Π.
«Όσοι αγαπιούνται αληθινά…»
Ένα από τα Σχολεία που έχω επισκεφτεί τα τελευταία δύο χρόνια είναι και το Ελληνογερμανικό που σας έχω ξαναμιλήσει για τα παιδιά του Δημοτικού του, που πια έχουμε γίνει φίλοι, καθώς είναι το μόνο Σχολείο που έχω πάει τέσσερις φορές. Η Δασκάλα των παιδιών, κυρία Εύη Καμαρέτα, (να προσέχω να μην την πω Καμεράτα, όπως μου ‘ρχεται) βρήκε στα βιβλία του Παραμυθά και στον… «ίδιο», μία ευκαιρία για να προσεγγίζουν τα παιδιά όχι μόνο τη λογοτεχνία, αλλά και τη ζωγραφική, το θεατρικό παιχνίδι, την τηλεόραση και το θέατρο, ταυτόχρονα. Παρόλο που υπάρχουν βίντεο από όλες τις επισκέψεις μου, που θα ήθελα να τα ανεβάσω εδώ, δυστυχώς, η κυρία Καμαρέτα, ενώ είναι εξαιρετική εκπαιδευτικός, είναι πολύ κακή camerawoman, κι αν βάλω εδώ τα βίντεο που έχει γυρίσει θα πάθετε ναυτία από το… «κούνημα» των πλάνων. Όμως, κατάφερα να «κόψω» ένα κομμάτι όπου υπάρχει κάτι που θα ήθελα να δείτε. Στο σχολείο αυτό συνηθίζεται από την Πρώτη τάξη στη Δεύτερη να αλλάζει η δασκάλα. Στην περίπτωση, όμως, αυτών των παιδιών για καλή τους τύχη (και καλή της, γιατί είναι εξαιρετικά παιδιά) τα κράτησε και στη Δεύτερη τάξη. Όμως, τώρα πια ξέρανε και εκείνη και τα παιδιά ότι δεν θα ήταν ποτέ ξανά μαζί σε τάξη. Αυτό δημιουργούσε και στις δυο πλευρές μια μελαγχολία. Επειδή μου το είχε πει εκείνη από πριν, σκέφτηκα να τους πω μια φράση που μου άρεσε πολύ. Αυτή τη στιγμή είναι που θα δείτε στο βίντεο που ανέβασα εδώ. Αλλά μετά υπήρξε και συνέχεια. Λίγο πριν κλείσει το σχολείο, μίλησα με την κυρία Καμαρέτα και σκέφτηκα να τους πω κάτι ακόμα. Έτσι, της είπα να τους πει ότι εκτός από τη φράση που τους έγραψα στον πίνακα όταν ήμουν εκεί, έχω να τους πω και μια άλλη. Αυτή: Όσοι αγαπιούνται αληθινά, ακόμα κι αν χαθούν, ξαναβρίσκονται κάποια στιγμή.
Για σκεφτείτε το… Το ίδιο δεν έγινε με σας και με μένα – τον Παραμυθά; Εγώ τότε έκανα μια εκπομπής για σας, κι εσείς -μικρά κορίτσια και αγόρια – την βλέπατε. Και απ’ ό,τι φαίνεται είχαμε αγαπηθεί, γιατί να που, μετά από τόσα χρόνια, ξαναβρεθήκαμε εδώ.
Σας φιλώ πολύ
Π.
Πώς φτιάξαμε τον Παραμυθά
Πέρσι τέτοια εποχή δουλεύαμε τα καινούργια επεισόδια του Παραμυθά, που θα παιχτούν από Σεπτέμβριο στο PRISMA PLUS της ΕΡΤ και θα ανεβαίνουν και στο ψηφιακό αρχείο της, οπότε θα μπορεί κανείς να τα δει και μέσα από το internet. Το χειμώνα, είχα κάτσει κι έφτιαξα μόνος μου ένα «making of» της σειράς, δηλαδή το πώς φτιάχτηκε. Το έκανα για να το δείξω κατ’ αρχήν στις αγαπημένες μου και τους αγαπημένους μου της Β’ Δημοτικού του Ελληνογερμανικού σχολείου και μετά το έδειξα και στα εξαιρετικά παιδιά του Γυμνάσιου Λειβαδιάς και τέλος, στην επίσκεψή μου στην Ξάνθη. Σήμερα μου την έδωσε ξαφνικά να το ανεβάσω εδώ. Θεωρητικά θα έπρεπε να το ανεβάσω το Σεπτέμβριο, αλλά… θεωρητικά. Στην πράξη, τώρα. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς ότι τώρα το καλοκαίρι δεν μπαίνουν πολλοί στο blog και θα πάει χαμένο. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε, λοιπόν, πώς φτιάξαμε τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Η υπέροχη μουσική που θα ακούτε, είναι της Μαριέττας Φαφούτη που έκανε και την εξαιρετική διασκευή του παλιού σήματος του Σταμάτη Σπανουδάκη και του «Μάγειρα».
Καλό ξημέρωμα.
Π.
Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά -έως παρηγορητικά κάποια- σχόλια στο προηγούμενο post. Κακώς το έβαλα, αλλά τώρα πάει, μπήκε. Το βάρος που έλεγα ότι ένοιωθα είναι κάτι πολύ ειδικό και προσωπικό, είναι το ίδιο είτε βρίσκεται κανείς σε μια υπέροχη παραλία, είτε είναι μέσα σε ένα άθλιο κελί φυλακής. Μάλιστα στην παραλία είναι χειρότερα, γιατί κανείς παραπλανιέται ότι δεν το νοιώθει.
Η σωστή προϋπόθεση
Σήμερα υπάρχει μια ιστορία του Χότζα, αλλά σε videopost. Κάντε κλικ και θα τη δείτε και θα την ακούσετε από τον… Ν.Π.
Φιλιά
Π.
Η Άγνωστος και ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Αν και το έχω ξαναβάλει και παλιότερα, μου ‘ρθε ξαφνικά να το ξανα-ανεβάσω εδώ, μια και μιλάμε για παιδιά, σεξ, και τέτοια. Καθώς το κοίταζα, πρόσεξα για πρώτη φορά ότι σε αυτή την πρώτη και… προτελευταία ταινία που έχω παίξει ως παιδί (η άλλη είναι η ΕΡΟΪΚΑ του Μιχ. Κακογιάννη) με λένε Άλκη!!! Το όνομα του καλύτερου φίλου μου που σας έχω πει και πριν λίγες μέρες. Ένα άλλο που πρόσεξα, επίσης για πρώτη φορά, είναι ότι από όλους τους ηθοποιούς που παίζουν στο απόσπασμα που θα δείτε, δεν ζει κανένας. Και αυτό είναι εκείνο που μ’ έκανε να πάρω την τελική απόφαση να το ανεβάσω. Για να τους τιμήσω. Μ’ αυτούς έχω μεγαλώσει μέσα στο θέατρο που με … διέφθειρε και δεν μ’ ένοιαξε ποτέ αν κάποιος ή κάποια είναι gay. Αφού να φανταστείτε ότι όταν κάποτε, που η γυναίκα μου (η πρώτη) ήταν έγκυος, με ρώτησε ο Αλέξης Δαμιανός αν το παιδί ήταν αγόρι, θα προτιμούσα να γίνει βλάκας αλλά «άντρας» ή ιδιοφυία σαν τον Χατζιδάκι ή τον Τσαρούχη, του απάντησα χωρίς δισταγμό, «μα φυσικά σαν τον Χατζιδάκι και τον Τσαρούχη». Βλέπετε, από μικρό παιδί έκανα κακές παρέες, σαν αυτόν με την λιβρέα που βλέπετε στη φωτογραφία. Τον αναγνωρίζετε; Είναι ο Αρτέμης Μάτσας. Και το αγοράκι με την ξανθιά περούκα (πώς τη γλύτωσα!…) εγώ είμαι που παίζω τον Μότσαρτ σε παιδική ηλικία, στα 12.
Καλό ξημέρωμα.
Φιλιά σε όλους και όλες ανεξαιρέτως
Π.
Υ.Γ. Α, καλά που το θυμήθηκα! Για όσους ανησυχούν (όπως η ATHINOVIO) ότι στο blog δεν θα μπαίνει σε λίγο κανένας, να πω ότι η επισκεψιμότητα του blog δεν έχει σχέση με τα σχόλια. Τα τελευταία στοιχεία από τις μετρήσεις που μόλις είδα, δείχνουν ότι στο blog, από τον Φεβρουάριο του 2007 που άνοιξε, έχουν μπει για πρώτη φορά 194.082 computers και οι επιστροφές αυτών των computers μαζί με τα hits που έκαναν, είναι 693.374, με μέσο όρο καινούργιων computers την εβδομάδα, 1.350. Σας ευχαριστώ πολύ. Κάτι τέτοια μαζί με κάποια αγαπησιάρικα σχόλια για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ, είναι που με κάνουν να κρατάω το blog, ενώ το έχω βαρεθεί εδώ και καιρό. Και τέλος να δηλώσω ότι δεν είμαι «πνευματικός άνθρωπος», είμαι ένα απλός ηθοποιός, εδώ και 55 χρόνια. Ας … με δούμε σε μία καραμπινάτη μελό ελληνική ταινία.
Η μαμά γέννησε ένα αυγό
Άργησα να βάλω post γιατί με διασκέδαζε τρομερά που παρακολουθούσα τα σχόλια στο προτελευταίο και δεν ήθελα να σας κόψω. Σ’ αυτό το blog, λοιπόν, πάντα τα πολλά σχόλια γίνονται εκεί που δεν το περιμένω.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τη γνώμη μου περί ομοφυλοφιλίας, αφού την έχω πει και στο post «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ» αλλά και σε προηγούμενα που έχω βάλει τα link τους σ’ αυτό. Θα ήθελα, όμως, να κάνω μία ερώτηση: Τι είναι εκείνο που θέλει κανείς ως γονιός; Να ανθίσει εκείνο που το κάθε παιδί έχει μέσα του ή να του επιβάλει να γίνει εκείνο που θέλει αυτός; Σε κάθε τομέα· ερωτικό, επαγγελματικό, πίστης κ.λπ. Και έχουν την ευαισθησία να το αφουγκραστούν, σβήνοντας κάθε δική τους επιθυμία ή άποψη; Δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους σαν προέκταση του εγώ τους, σαν δικαίωση της δικής τους μίζερης ζωής εξαιτίας ενός γάμου που γρήγορα νέκρωσε, ενός αδιάφορου επαγγέλματος, ονείρων που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, ξενέρωτης έως ανύπαρκτης σεξουαλικής ζωής κ.λπ. Προσωπικά πιστεύω ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται καθοδήγηση, χρειάζονται φροντίδα και στοργή. Αυτά τα δύο είναι που κάθε στιγμή μπορούν να δείξουν στο γονιό τι είναι το καλύτερο να κάνει για το παιδί του κι όχι διάφορες αφηρημένες έννοιες και ιδέες κοινωνικού καθωσπρεπισμού, θρησκόληπτης στρατιωτικής πειθαρχίας, φόβων και καθετί άλλου που δεν είναι αγάπη. Σας έχει περάσει από το μυαλό ότι μία αποκρυσταλλωμένη από παλιά συμπεριφορά μας, η στάση μας απέναντι στη ζωή και στις σχέσεις μας, ίσως και να είναι αποτέλεσμα μιας λέξης ή μιας χειρovoμίας από μία σκληρή κι αδιάφoρη μάvα ή αvτίθετα πάλι από μία τρυφερή και στoργική μάvα, από τη στάση εvός άσκoπα αυστηρoύ -άρα βίαιoυ- κι αδιάφoρoυ πατέρα ή αvτίθετα πάλι, από τη στάση ενός στoργικoύ πατέρα;
Όπως ξέρουν όσοι έχουν παιδιά, τα παιδιά είvαι ευαίσθητα, ξύπvια, περίεργα, τρυφερά, αvoιχτά και έτοιμα vα ρoυφήξoυv oτιδήπoτε, ακόμα και την ερωτική ατμόσφαιρα των γονιών που «πλανάται» στο σπίτι. Πολύ φοβάμαι ότι σήμερα τα παιδιά δεv έχoυv αληθινή στoργή και φροντίδα παρά μόvo ευκαιριακά, όπoτε oι μεγάλoι έχoυv λίγo καιρό γι’ αυτά. Και αντί να αναρωτιόμαστε πώς θα τα προστατεύσουμε από την τηλεόραση, από τις παρελάσεις, από τους περιπλανώμενους βιαστές, μήπως θα έπρεπε να αvαρωτιόμαστε πώς θα πρoστατεύσoυμε τα παιδιά από μας τους ίδιους στο σπίτι; Από σαχλορομαντικές ιδέες τύπου «Μαντάμ Μπατερφλάυ», που γεμίζουν μία απλή φυσική πράξη όπως την ερωτική, με ένα σωρό συναισθηματικά σκουπίδια, που δεν έχουν να κάνουν τίποτα με αληθινά αισθήματα τρυφερότητας, στοργής και φροντίδας του συντρόφου σου, αλλά με συναισθήματα ιδιοκτησίας, αποκλειστικότητας και αυτοεπιβεβαίωσης.
Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος ενός βιβλίου για παιδιά, γραμμένου και ζωγραφισμένου με εξαιρετική ευαισθησία από την Μπάμπετ Κολ. Θέμα του, είναι αυτό που απασχόλησε τα σχόλιά σας στο post «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ» στο μεγαλύτερο μέρος τους, τουλάχιστον. Το βίντεο που έχω ανεβάσει είναι μία από τις πεντάλεπτες εκπομπές για βιβλίο που έκανα πριν 17 χρόνια. Η ηλικία του «μάστορα» (cpil) αυτού του blog που ήταν τότε παρουσιαστής της εκπομπής αυτής, θα σας πείσει για το πόσο παλιά είναι.
Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να κλείσω με ένα ανέκδοτο, σχετικό με τη «συζήτησή σας»: Η μαμά λέει στον μπαμπά που ετοιμάζεται να πάει στο γήπεδο με τον δωδεκάχρονο γιο τους: «Μίλησέ του σε παρακαλώ σήμερα για το πώς γεννιούνται τα παιδιά. Αλλά σε παρακαλώ να του το πεις απαλά και τρυφερά. Να του πεις τι κάνουν οι μελισσούλες, τα πουλάκια, τα λουλουδάκια, οι γατούλες, τα σκυλάκια, τα ψαράκια, και στο τέλος να του πεις ότι έτσι κάνουν και οι άνθρωποι». «Καλά, καλά, ξέρω…» λέει ο σύζυγος και φεύγουν. Στο γήπεδο, την ώρα που γίνεται ημίχρονο, λέει ο μπαμπάς στο γιο του: «Ρε συ, θυμάσαι τις δυο γκόμενες που ψαρέψαμε προχθές τη Συγγρού και τι κάναμε μ’ αυτές στο αυτοκίνητο;» «Ναι», απαντάει ο γιος κι ο πατέρας συνεχίζει: «Ε, έτσι το κάνουν και οι μελισσούλες, τα πουλάκια, τα λουλουδάκια, οι γατούλες, τα σκυλάκια και τα ψαράκια».
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.
(Παραμυθάς είναι το «Π», έτσι; Γιατί έχει φοβηθεί το μάτι μου τον βρωμερό νου σας)
Υ.Γ. Α, ναι! Και επειδή έχει παρεξηγηθεί η διακριτικότητά μου στο παρελθόν, να μην αναφέρομαι ονομαστικά σε σχόλιά σας, αυτή τη φορά θα κάνω εξαίρεση για να πω στην ATHINOVIO που με προκάλεσε, ότι ειλικρινά απορώ γιατί εξακολουθεί έτσι σαδομαζοχιστικά να μπαίνει εδώ, και να στείλω πολλά φιλιά σε όλους όσους με «γλύφουν» ή διαφωνούν μαζί μου αλλά χωρίς εμπάθεια τύπου Ε.Λ.Π.Α. (Για ερμηνείες στον Καραπιπέρη, παρακαλώ).
Οι 24 Παραμυθομικρούληδες
To σημερινό post σκέφτηκα να το βάλω για να χαρούνε τα 24 φιλαράκια μου, κορίτσια κι αγόρια της Β΄ Δημοτικού του Ελληνογερμανικού Εκπαιδευτικού Συλλόγου. Αυτά τα παιδιά είναι οι 24 Παραμυθομικρούληδες του τίτλου του post και τη ζωγραφιάς που βλέπετε και που παρακάτω θα εξηγήσω τι είναι. Όμως, μια κι απ’ ό,τι έχω καταλάβει στην παρέα μας υπάρχουν και δασκάλες, αποφάσισα να πω δυο λόγια και για τη δουλειά της Δασκάλας των παιδιών που με κάλεσε να επισκεφτώ δύο φορές την τάξη της, πέρσι και φέτος. Η ζωγραφιά που βλέπετε είναι το εξώφυλλο ενός χειροποίητου βιβλίου, με ένα θεατρικό έργο που έγραψαν και μου παρουσίασαν τα παιδιά με τη βοήθεια της Δασκάλας τους. Πάμε στα σοβαρά τώρα, για να καταλάβετε όλη τη δουλειά που έγινε.
Όπως ξέρετε όλοι εσείς οι «Παραμυθομεγαλούληδες» που επισκέπτεστε αυτό το blog εδώ και τρεισήμισι σχεδόν χρόνια, από το βιογραφικό μου: έχω σπουδάσει ηθοποιός και σκηνοθέτης θεάτρου, στο οποίο και δούλεψα για 23 χρόνια (άρχισα στα 9 μου), έπαιξα στον κινηματογράφο, σκηνοθέτησα και έπαιξα στην τηλεόραση, για να καταλήξω στο σημερινό μου επάγγελμα: παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών. Ως συγγραφέας, έχω γράψει δέκα βιβλία — τα οκτώ για παιδιά από τα οποία τα επτά είναι βασισμένα σε σενάρια της τηλεοπτικής εκπομπής μου, «Ο Παραμυθάς». Αυτά τα βιβλία είναι η αιτία που με συμπεριέλαβαν στο πρόγραμμα του Ε.ΚΕ.ΒΙ. (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου), «Συγγραφείς και Εικονογράφοι στα Σχολεία». Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτού του προγράμματος έχω επισκεφτεί έναν αριθμό Σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα. Είναι, όντως εξαιρετική εμπειρία, η παρουσίαση ενός βιβλίου σε παιδιά! (Την τελευταία φορά στην Κατερίνη, σε 340 μαζί!!! Δεν θέλω, όμως, να μιλήσω γι’ αυτό εδώ. Όλα τα παραπάνω τα ανέφερα για να γίνει κατανοητό πώς έγινε και η προσοχή μου εστιάστηκε σε όσα θα σας πω πιο κάτω.
Είναι γεγονός ότι σε όλα τα Σχολεία που επισκέφτηκα, οι Δασκάλες είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά: με την προετοιμασία των παιδιών της τάξης τους, πάνω στο έργο του «συγγραφέα» που θα ερχόταν επίσκεψη, είχαν περάσει το μήνυμα της αγάπης για το διάβασμα βιβλίων. Εδώ, όμως, θα μιλήσω για κάτι που μου έκανε εντύπωση, και που θεωρώ ότι έχει ένα σοβαρό εκπαιδευτικό ενδιαφέρον: είναι οι δύο επισκέψεις μου στο Σχολείο του Ελληνογερμανικού Εκπαιδευτικού Συλλόγου και συγκεκριμένα στην Α΄ και Β΄ Δημοτικού, αυτού του Σχολείου, τα φιλαράκια μου που σας έλεγα, πέρσι και φέτος. Η περσινή επίσκεψη δεν ήταν στα πλαίσια του Ε.ΚΕ. ΒΙ, αλλά έγινε ύστερα από προσωπική πρόσκληση της Δασκάλας της τάξης, που έκανε και την πρόσκληση φέτος, μέσω του Ε.ΚΕ.ΒΙ.
Στην πρώτη επίσκεψη, πέρσι, διαπίστωσα ότι τα παιδιά, όχι μόνο είχαν ενημερωθεί για τα δύο βιβλία που θα τους μιλούσα και για τα διάφορα παραμύθια που είχα ανεβάσει στο blog μου, αλλά είχαν δουλέψει πάνω σ’ αυτά φτιάχνοντας διάφορες ζωγραφιές, τόσο ομαδικές όσο και ατομικές το κάθε παιδί. Αυτό έγινε στην περσινή πρώτη επίσκεψη. Στη φετινή, δεύτερη επίσκεψη στα ίδια παιδιά αλλά, «Δευτεράκια» πια, είδα ότι στη δουλειά των παιδιών υπήρχε μια πιο «ολική», θα έλεγα, προσέγγιση του θέματος Τέχνη και όχι μόνο της λογοτεχνίας. Να τι είχαν κάνει: Κατ’ αρχήν υπήρχε μια ομαδική δουλειά ζωγραφικής, μια μεγάλη εικόνα εμπνευσμένη από τον «Παραμυθά» που κάλυπτε όλο τον πίνακα της τάξης. (Η αποκάλυψη αυτής της εικόνας, στην αρχή της επίσκεψης, υπάρχει στο βίντεο που έβαλα στο τέλος του post) Έπειτα, τα παιδιά, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, είχαν γράψει ένα παραμύθι, και πάλι με ήρωες τον Παραμυθά και τα 24 παιδιά της τάξης! Εικονογράφησαν το παραμύθι και η δασκάλα τους το έδεσε στο ωραίοχειρποίητο βιβλίο που σας είπα και που μου το χάρισαν. Και, τρίτο, το αποκορύφωμα σε όλο αυτό ήταν η προετοιμασία μιας θεατρικής παράστασης – παρουσίασης του Παραμυθιού που είχαν γράψει, παιγμένο –φυσικά- από τα ίδια τα παιδιά!
Βρήκα, λοιπόν, ότι με αφορμή την επίσκεψη ενός συγγραφέα έγινε στην τάξη ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πλησίασμα, τριών από τις έξι τέχνες: του γραπτού λόγου, της ζωγραφικής και του θεάτρου! Και αυτό, το θεωρώ μόρφωση με όλη τη σημασία της λέξης· το θεωρώ πραγματική πνευματική καλλιέργεια, που όταν μάλιστα γίνεται σε παιδιά Δευτέρας Δημοτικού, καταλαβαίνει κανείς πόσο μεγάλη σημασία έχει. Έτσι το επίσημο απλό πρόγραμμα «φιλαναγνωσίας» έγινε πρόγραμμα προσέγγισης Τεχνών! Καταλάβατε, λοιπόν, ότι άρχισα με κάποια βιογραφικά μου στοιχεία αυτό το κείμενο για να δείξω πώς έγινε και παρατήρησα όλα όσα γράφω. Εμπρός, λοιπόν, Δασκάλες (και Δάσκαλοι ίσως) δοκιμάστε να κάνετε κάτι παρόμοιο.
Φιλιά στα Παραμυθομικροφιλαράκια μου.
Π.
Η βάφτιση του… cpil
Σήμερα είναι η γιορτή του «μάστορα» του blog μου, cpil κι είπα να του κάνω έκπληξη ανεβάζοντας ένα βίντεο με το πώς… πήρε το όνομά του. Θα μου πείτε, αφού όλοι θα έχετε δει πολλές βαφτίσεις σε βίντεο και ζωντανά. τι το ιδιαίτερο μπορεί να έχει για σας το βίντεο μιας ακόμα βάφτισης. Χα! Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τη βάφτιση ενός κανονικού ανθρώπου, αλλά ενός που είχε «λόξα» από μικρός. Παρατηρήστε το βίντεο, κρατάει δυόμιση λεπτά, και θα δείτε.
1. Σε όλες τις βαφτίσεις που έχω δει στη ζωή μου -και φαντάζομαι κι εσείς- το μωρό αρχίζει να κλαίει μόλις το βάζουν στη κολυμπήθρα και σταματάει λίγο μετά που βγαίνει από το νερό. Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με ένα μωρό, που κλαίει όταν το βγάζουν από την κολυμπήθρα κι όχι όταν μπαίνει στο νερό! Κι έχει ένα κλάμα που σου τρυπάει το μυαλό, γιατί το κλάμα δεν είναι τύπου, «ουά – ουά», αλλά ένα μονότονο, διαπεραστικό, συνεχές, «ιιιιιιιιιιιιιιι….».
2. Επίσης, όλα τα μωρά κλαίνε ή το λιγότερο δυσανασχετούν όταν ο παπάς τα λαδώνει με το μπαμπακάκι! Ο «μάστορας», όμως, εκεί που μιξοκλαίει ακόμα που τον έβγαλαν από το νερό, μόλις βλεπει το μπαμπακάκι, σταματάει τα κλάματα κι αρχίζει να παρατηρεί με ενδιαφέρον το μπαμπακάκι με το λάδι.
3. Τέλος, όταν σταματάει το λάδωμα, ξαναθυμάται την κολυμπήθρα που του άρεσε, της ρίχνει μια ματιά κι άρχιζει να μιξοκλαίει πάλι, αλλά αρχίζει άλλο ενδιαφέρον πράγμα για να το παρακολουθήσει: το κόψιμο μαλλιών με το ψαλλιδάκι, που έχω δει μωρά να κουνάνε το κεφάλι και να μην το δέχονται με τίποτα.
Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε περί τι «λοξού» τύπου πρόκειται. Τέλος, το βίντεο αρχίζει με τον αδελφό του που τον κρατάει αγκαλιά και που από τότε φαινόταν ότι θα γίνει καλός μπαμπάς, συνεχίζει με την αδελφή του, άλλη «λοξή» αυτή, δείτε το σκέρτσο που μου κάνει ενώ την τραβάω με την κάμερα, ενώ κάθε νορμάλ κοριτσάκι θα ποζάριζε και θα γελούσε στον μπαμπά του. Τέλος, οι θαυμαστές της «μάγισσας» Άιναφετς, μπορούν να τη δουν στις ομορφιές της στα βαφτίσια του γιου της.
Χρόνια πολλά σε όλες τις Ελένες, τις Κωνσταντίνες και τους Κωνσταντίνους.
Π.
«Μπαμπασί τζοτζούκ»
Παρακολουθώντας αυτές τις μέρες τα δελτία ειδήσεων με την επίσκεψή του Ερντογάν, θυμήθηκα την κατά 50% καταγωγή μου. Η μητέρα μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη πολλές γενιές πίσω (ήρθε στην Αθήνα με τ’ αδέλφια της 14 χρονών) και ο πατέρας μου από την Αθήνα, επίσης αρκετές γενιές πίσω. Η μητέρα μου με τ’ αδέλφια της και τους άλλους συγγενείς της ανάμεσα στα ελληνικά πετάγανε και διάφορα Τούρκικα – κυρίως όταν ήμουν μπροστά και δεν ήθελαν να καταλαβαίνω τι λένε. Μια έκφραση, όμως, που μου την είχαν εξηγήσει, ήταν το «μπαμπασί τζοτζούκ», που σημαίνει, «του μπαμπά του παιδί», κάτι σαν το δικό μας «το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». Το έλεγαν βέβαια, με νόημα, όποτε έκανα κάτι που θύμιζε τη συμπεριφορά του πατέρα μου. Θυμήθηκα κι άλλα ακούγοντας τα τούρκικα στην τηλεόραση, μέχρι που μου ‘ρθε με e-mail ένα βίντεο, φτιαγμένο από Τούρκικη εταιρία παραγωγής. Είναι φτιαγμένο πολύ καλά και με εξαιρετικό χιούμορ. Γιατί το χιούμορ δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός λαού. Απλώς υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αίσθησή του κι άλλοι που δεν έχουν. Κι είναι εξαιρετικά σοβαρό πράγμα στη ζωή, να βλέπει κανείς τα πράγματα με χιούμορ. Για την περίπτωση που δεν το έχετε πάρει χαμπάρι αυτό βίντεο, το ανεβάζω εδώ. Εκεί που ενθουσιάστηκα, είναι όταν παίζουν ένα αγαπημένο μου κομμάτι κλασσικής μουσικής, από την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν. Λίγο ακόμα και θα χόρευα. Το «Τούρκικο», ξύπνησε μέσα μου! Χα, χα, χα…
Καλό βράδυ.
Π.
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.