Χρόνια πολλά Κώτσο
Και ήρθε η σειρά για να γιορτάσουμε τα γενέθλια του «μάστορα» γιου μου. Ο Κωνσταντίνος έχει γεννηθεί την 1η Φεβρουαρίου του 1984. Σκέφτηκα να φτιάξω και γι’ αυτόν ένα video clip. Έτσι ανακάλυψα ότι ενώ υπάρχουν πολλά τρυφερά τραγούδια για μπαμπάδες και κόρες ή για μανάδες και γιους, δεν βρίσκεις σχεδόν τίποτα για μπαμπάδες και γιους! Σχεδόν όλα είναι κάτι τύπου «αντρικοηρωικά» και τέτοια. Με το ζόρι βρήκα ένα τραγούδι του Phil Collins, το «Father to son», που κι απ’ αυτό έκοψα μια στροφή γιατί ήταν προς το αντιφεμινιστικό.
Σας βάζω εδώ τους αγγλικούς στίχους… κομμένους, όπως και το τραγούδι στο video clip που έφτιαξα.
Χρόνια πολλά Κώτσο.
Ο μπαμπάς
«Father To Son»
Somewhere down the road, you’re gonna find a place
It seems so far, but it never is
You won’t need to stay, but you might lose your strength
on the way.
Sometimes you may feel you’re the only one
Cos all the things you thought were safe, now they’re gone
But you won’t be alone, cos I’ll be here to carry you along
Watching you ’til all your work is done.
If your heart is beating fast, then you know she’s right
If you don’t know what to say, well, that’s all right
You don’t know what to do?
Remember she is just as scared as you.
Don’t be shy, even when it hurts to say
Remember, you’re gonna get hurt someday, anyway
Then you must lift your head, and keep it there.
Remember what I said
I’ll always be with you don’t forget
Just look over your shoulder I’ll be there.
If you look behind you, I will be there.
http://www.vimeo.com/9112491Το πέλμα του πίθηκα
«Το πέλμα του πίθηκα», είναι η πρώτη ταινία μικρού μήκους του «μάστορα» που έκανε το 2002, με υπεύθυνη παραγωγής την αδελφή του, για το Φεστιβάλ Δράμας, μόλις τέλειωσε το Λύκειο στην Αγγλία. Τώρα: επειδή η ταινία -ανεξάρτητα αν αρέσει ή δεν αρέσει- είναι άψογα φτιαγμένη από κάθε άποψη, δεν πίστεψε κανείς ότι ένα παιδί 18 χρονών, που δεν είχε πάει σε Σχολή Κινηματογράφου, είχε φτιάξει αυτή την ταινία, κι έτσι -μια κι ήτανε πολύ καλή και δεν μπορούσαν να την απορρίψουν- την έριξαν στις «εκτός συναγωνισμού» , θεωρώντας ότι του την είχα κάνει εγώ. Έλα, όμως, που τότε εγώ ζούσα στην Πάτρα γιατί ήμουν Διευθύνων Σύμβουλος ενός καναλιού εκεί! Όταν μήνες μετά συζήτησα την περίπτωση με κάποιο φίλο, μέλος της επιτροπής, κατάλαβα ότι έπρεπε να βάλει στο Βιογραφικό του ότι τέλειωσε Λύκειο σε Αγγλικό Σχολείο Εναλλακτικής Εκπαίδευσης, όπου αν ξέρεις τι θέλεις σπουδάζεις τρία χρόνια τα μαθήματα που θέλεις. Έτσι, ενώ για το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι αμόρφωτος, για την Αγγλία, είναι: σκηνοθέτης, μοντέρ, animator, φωτογράφος, μάγειρας και ξυλουργός. Το ξύλινο περίπτερο στον κήπο του Σχολείου του που βλέπετε, εκτός από τα κεραμικά, το έχει φτιάξει ο ίδιος. Είναι η διπλωματική του ως… ξυλουργός! Χα, χα, χα… Από την ταινία που θα δείτε, θα διαπιστώσετε τη σκηνοθετική ικανότητα στα 18, έτσι το μόνο που δεν μπορείτε να ελέγξετε είναι η μαγειρική του, αλλά σας βεβαιώνω ότι είναι πολύ καλός μάγειρας. Και ζει από μόνος του, σε δικό του σπίτι, από τα 18. Όλα αυτά τα λέω για να σας πω το εξής: Είναι τρομερός γαμπρός κορίτσια για όσες είναι από 26 και κάτω. Χα, χα, χα… Γραφείο συνοικεσίων το ‘κανα το blog!
Και τώρα δείτε την ταινία. Α: Όσοι δεν έχετε γερά νεύρα αφήστε το για αύριο το πρωί. Είναι μεταφυσικό θρίλερ τρόμου!… Ε, τι να κάνουμε; Το παιδί πήρε από τα 15 του Αγγλική κουλτούρα: φαντάσματα, Ινδοί μάγοι και τέτοια! Κανείς δεν είναι τέλειος…
Σας φιλώ πολύ
Π.
Υ.Γ. Από ‘βδομάδα θα απαντήσω στο σχόλιο του προηγούμενου post: «η ΚΜΝΒ σε «καρφώνει», πως δεν μιλάς με τα φυτά όταν φοράς το μαγικό γιλέκο, αλλά ότι τα «ρωτάς» με ένα… εκκρεμές!»
Καλή Χρονιά
http://www.vimeo.com/8474095Μία τρελή ιδέα.
Και τώρα κάτι που δεν θα το περίμενε κανείς (εκτός και αν το είχε δει πολύ παλιά στην τηλεόραση). Όπως θα ξέρετε από το βιογραφικό μου σ’ αυτό το μπλογκ, είμαι μεταφραστής βιβλίων του Κρισναμούρτι και συγγραφέας ενός δικού μου γι’ αυτόν. Επίσης σε κάποιο παλιό ποστ με τίτλο «Οι δάσκαλοί μου, όπως λέμε οι φίλοι μου» είχα αναφέρει τον Κρισναμούρτι και μετά έβαλα ένα πιο αναλυτικό post γι’ αυτόν ΕΔΩ.
Κάποτε, λοιπόν, πριν χρόνια, ένας φίλος μου που δούλευε σε κάποιο από τα κανάλια, και ήξερε αυτή τη σχέση μου, με παίρνει τηλέφωνο μια μέρα και μου λέει: «Ρε συ. Το ήξερες ότι ο Κρισναμούρτι είχε συναντήσει τον Ιντιάνα Τζονς;» Ξεράθηκα, βέβαια, στα γέλια, γιατί ήταν η πιο τρελή ιδέα που είχα ακούσει. «Πώς σου ‘ρθε ρε συ αυτό;» τον ρώτησα. «Είναι ταινία, ρε παπάρα. Μόλις μας ήρθε και θα την παίξουμε τον άλλο μήνα». Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου! Κι όμως το είδα κι αυτό στο ζωή μου: Τη συνάντηση του Κρισναμούρτι με τον Ιντιάνα Τζονς! Είναι μια ωριαία τηλεταινία ταινία, του Τζορτζ Λούκας, στη σειρά, «Τα χρονικά του νεαρού Ιντιάνα Τζονς». Τρελή ιδέα! Και πολύ καλοφτιαγμένη τηλεταινία, βασισμένη στα αληθινά ιστορικά γεγονότα της εποχής, όπως παρουσιάζονται στη βιογραφία του. Σκέφτηκα, λοιπόν, μετά από τα ζόρια των τελευταίων εβδομάδων, να δούμε κάτι που να το ευχαριστηθούμε. Αν μάλιστα δεν το έχετε ξαναδεί, θα το ευχαριστηθείτε διπλά.
Σας φιλώ πολύ.
Καλό βράδυ.
Π.
Θερμή παράκληση
To τελευταίου βιβλίο μου, ο Παραμυθάς, που κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΛΗΤΟΣ το 2004. Είναι το μόνο βιβλίο μου που δεν έχει παραμύθια, αλλά μία μεγάλη ιστορία. Από το 2004 που πρωτοβγήκε έως σήμερα, έχω πάρει μόνο μία φορά συγγραφικά δικαιώματα στο τέλος του 2005. Από τότε, παρόλες τις προσπάθειες που έχω κάνει δεν έχω εισπράξει τίποτα, ενώ οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΛΗΤΟΣ έχουν αλλάξει τρεις Διευθύντριες σε αυτό το διάστημα, και ο εκδότης κύριος Νίκος Χαϊδεμένος κρύβεται και δεν βγαίνει στο τηλέφωνο. Το προηγούμενο Σάββατο στα 30χρονα γενέθλια του Βιβλιοπωλείου LIBRO στο Κολωνάκι, το είδα να πουλιέται. Επειδή από εδώ και πέρα τα βιβλία μου θα βγαίνουν από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ (το επόμενο post θα είναι μια έκπληξη σχετικά με αυτό), θα σας παρακαλούσα θερμά, όπου βλέπετε αυτό το βιβλίο, αν σκεφτείτε να το αγοράσετε να μην το κάνετε. Θα ήθελα κάποια στιγμή να το ξαναβγάλω, και όπως θέλω εγώ, γιατί σε αυτή την έκδοση, δεν ακολούθησαν το κλασσικό στυλ με την εικόνα του Παραμυθά μέσα στις ζωγραφιές, πράγμα για το οποίο έχω μετανοιώσει που τότε το δέχτηκα. Μία περίπτωση να ξαναβγεί σε καινούργια έκδοση, είναι να πάψει να πουλιέται αυτό κι έτσι τα αντίτυπα που έχουν απομείνει να πολτοποιηθούν.
Όπως θα δείτε πιο κάτω, έβαλα ένα μικρό τεστ για ένα είδος βίντεοποστ που σκέφτηκα.
Καλό βράδυ
Ν.Π.
Μικρές Χαρές
Άλλη μια ανατροπή σ’ αυτό που σχεδίαζα να ανεβάσω σήμερα. Αλλά όταν το δείτε – όσοι δεν το έχετε δει ήδη αλλού – πιστεύω θα συμφωνήσετε για την επιλογή μου. Είναι η ταινία «Μικρές Χαρές» του «μάστορα«, που παιζόταν φέτος στα VILLAGE CINEMAS και από χθες είναι ελεύθερο να ανέβει στο ίντερνετ. Οπότε κι εγώ του «το ‘κλεψα» από το blog του και το ανέβασα εδώ.
Καλό βράδυ
Π.
Κάτι για το γάμο.
Την Παρασκευή, μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα videioclip για τον γιο μου, σαν κι αυτό που έκανα για την κόρη μου. Όπως φαντάζεστε, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ψάξω να βρω ένα ανάλογο τραγούδι, όπως είχα βρει για την κόρη μου. Προφανώς το τραγούδι ήθελα να το λέει μπαμπάς για τον γιο του. Ε, λοιπόν, πάνω από το 90% των τραγουδιών για γιους είναι τραγουδισμένα από «μαμάδες». Είναι τραγικό να θεωρούμε ότι οι μπαμπάδες είναι τρυφεροί μόνο στις κόρες και οι μανάδες στους γιους! Θεωρώ ή μάλλον νοιώθω, ότι μια μάνα κι ένας πατέρας νοιώθουν τρυφερότητα για τα παιδιά τους ανεξάρτητα σε ποιο φύλο ανήκουν. Ε, λοιπόν το τι παπαριές, γλυκανάλατες ή τάχα μου δήθεν «αντρικές» συμβουλές, άκουσα δεν λέγεται! Έτσι αποφάσισα να βάλω ένα μουσικό κομμάτι χωρίς λόγια που να δίνει την αίσθηση που ήθελα. Το βρήκα και μόλις απόψε κατάφερα να το «κλέψω» και να το κατεβάσω. Τώρα, όμως, είναι αργά ν’ αρχίσω να το μοντάρω. Σκέφτηκα να βάλω ένα «σεντόνι» που ετοιμάζω εδώ και λίγο καιρό, για το γάμο, αλλά κι αυτή θέλει λίγη δουλειά ακόμα. Κι επειδή δεν θα ήθελα να τελειώσει αυτός ο μήνας έτσι στη μούγγα, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα βιντεάκι που μου έστειλαν για το γάμο. Βέβαια έχει κλασσικό αντρικό σωβινισμό, αλλά ξέρω κορίτσια ότι έχετε χιούμορ και θα το διασκεδάσετε. Το τι θα μπορούσε να πει μια γυναίκα-παπάς, στη θέση του άντρα, μπορούμε εύκολα να το φανταστούμε.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Ένας κλόουν που δεν μασάει.
Επειδή μου βγαίνει πιο μεγάλο και πιο πολύπλοκο απ’ όσο φανταζόμουν το post-σεντόνι που γράφω, για πιάστε έναν κλόουν μέχρι να τελειώσω. Είναι και ο τελευταίος από τη σειρά των κλόουν που σας έχω ετοιμάσει. Όπως σας έχω πει – αν θυμάμαι καλά – ήμουν εκεί, και είναι από τις φορές στη ζωή μου που αληθινά κόντεψα να κατουρηθώ από τα γέλια. Ελπίζω να σας περάσει κάτι από την ατμόσφαιρα που υπήρχε. Όλοι αυτοί που κάθονται στις πρώτες σειρές είναι σνομπ, καθώς πρέπει κυρίες και κύριοι, που όπως θα δείτε, τους «γράφει» κανονικά, γι΄αυτό και τους φεύγει η πόζα και παίζουν μαζί του.
Κάπου εκεί γύρω κάθομαι κι εγώ. (Όπως ήμουν το 1983). Όποια ή όποιος με βρει κερδίζει ένα φιλί. (Οι συνεργάτες του blog και οι συγγενείς τους αποκλείονται από τον διαγωνισμό).
Καλό ξημέρωμα.
Π.
Σχόλιο σε σχόλια
Τα σχόλιά σας στα τελευταία post μου δημιούργησαν κάποια αισθήματα που έγιναν αιτία να κάνω μερικές σκέψεις που θέλω να σας τις πω. (Δεν είναι τόσο χαρούμενες όσο η φωτογραφία…) Δεν έχει σημασία τι λένε αυτά τα σχόλια ή για ποιο post έγιναν, γι’ αυτό θα αναφερθώ μόνο στον τρόπο που βλέπω εγώ τα πράγματα, κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε.
Αυτό που βασικά ένοιωσα, είναι να με πιάνουν πάλι τα μπαμπαδίστικά μου και οι εντιμότητές μου και να θέλω να σας «μαλώσω» ή να σας εξηγήσω κάποια πράγματα που μπορεί να μην παίρνετε υπόψη σας επειδή δεν έχετε παρακολουθήσει αυτό το μπλογκ από την αρχή. Εσείς ξέρετε σε ποια από τις δυο κατηγορίες ανήκετε. ((Ζητώ συγνώμη από όσους ίσως ξανακούσουν μερικά πράγματα που έχω ξαναπεί).
Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι η πρώτη φορά που παρά λίγο «να γίνω πατέρας» (χα, χα, χα… σαν μελό ελληνική ταινία μου ακούγεται) ήταν όταν έμεινε έγκυος (κι έκανε έκτρωση) ένα κορίτσι που είμαστε μαζί όταν ήμουν δεκαεννιά χρονών. Έκανα το λογαριασμό και βρήκα ότι αν αυτό το παιδί είχε γεννηθεί τότε, σήμερα θα ήταν …47 χρονών!!! Ο μεγαλύτερος που έχω εντοπίσει ανάμεσά σας είναι 45 χρονών. Άρα, από αυτή τη σκοπιά, θα μπορούσα να ήμουν μπαμπάς όλων σας. Και τώρα η κατσάδα: Δεν προσέχετε τι διαβάζετε. Διαβάζετε αυτό που έχετε στο κεφάλι σας κι όχι αυτό που λέει το post ή το σχόλιο που έχετε μπροστά σας κι έτσι κάποιες φορές, μερικοί λένε ό,τι τους κατέβει. Είναι το ίδιο όπως όταν –κάποιες φορές- μιλάνε δυο άνθρωποι που δεν ακούνε τι λέει ο άλλος, αλλά αφού πιάσουν ένα δυο νοήματα, μετά παύουν να ακούνε γιατί σκέφτονται τι θα απαντήσουν. Κι έτσι ο καθένας λέει τελικά τον μονόλογό του. Φαντάζομαι θα το έχετε προσέξει αυτό – είτε σε σας είτε σε άλλους. Επίσης, είναι το ίδιο με το πώς κάνουνε συνήθως έρωτα κάποιοι άνθρωποι. Ο καθένας ερεθίζεται από μόνος του με αυτό που σκέφτεται ότι κάνει και όχι από τον ερεθισμό του άλλου ανθρώπου ή από κάτι κοινό και για τους δύο, κι έτσι στην ουσία αδιαφορεί ο ένας για τον άλλο, κι η ερωτική πράξη που είναι για δύο, γίνεται τελικά αυνανιστική!
Μη διαβάζοντας, λοιπόν, προσεκτικά αυτά που γράφονται στα post γίνονται κάποια σχόλια που δείχνουν ή ότι δεν ξέρουν πώς ξεκίνησε αυτό το μπλογκ ή ότι δεν προσέχουν τι γράφω εγώ ή κάποια σχόλια που γίνονται. Το ότι αποφεύγω να απαντάω στα σχόλια δεν είναι επειδή σνομπάρω, είναι γιατί εσείς μπορείτε να μιλάτε όσο θέλετε μεταξύ σας και να λέτε και ό,τι θέλετε. Αν πάρω εγώ μέρος σε κάποια συζήτηση, θα είναι σαν να θέλω να υποστηρίξω αυτό που λέω και να σας πείσω. Κάτι τέτοιο, όμως, μου είναι εντελώς αδιάφορο (το έχω εξηγήσει παλιά εδώ.). Αυτά που γράφω για μένα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, αλλά αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει να είναι και για σας. Μπορείτε, όμως, αν διαβάζετε κάτι με ανοιχτή καρδιά, προσεχτικά, χωρίς να σκέφτεστε τι σχόλιο θα γράψετε με βάση αυτά που ξέρετε, κάτι να σας κάνει «κλικ» και να θελήσετε να το ανακαλύψετε οι ίδιοι, χωρίς να το δεχτείτε επειδή το είπε κάποιος άλλος. Για σκεφτείτε. Μήπως είμαστε άνθρωποι από δεύτερο χέρι; Μήπως, δηλαδή, ακολουθούμε κάτι που μας έχουν πει χωρίς να αμφιβάλλουμε και να το ψάξουμε. Ξέρετε, ο Χριστός δεν ήταν χριστιανός, ούτε ο Βούδας βουδιστής, ούτε ο Μωάμεθ μωαμεθανός κ.λ.π. Μίλαγαν για την Αλήθεια και τον Θεό και δεν είναι υπεύθυνοι για το τι έκαναν τα λόγια τους οι μαθητές τους. Και η Αλήθεια και ο Θεός, δεν είναι ιδιοκτησία καμιάς θρησκείας. Γιατί τότε πέφτουμε στο «ο δικός μου Θεός είναι καλύτερος από τον δικό σου» ή «για να καταλάβεις τι λέει ο Χριστός, πρέπει να έχεις βυζάξει εβραϊκό γάλα»!!! (Έχετε ακούσει ποτέ για την προαιώνια «φιλοσοφία-πυρήνα»;)
Και για να κλείσουμε με την εντιμότητα που σας είπα ότι μου βγάλατε: Το blog αυτό δεν είναι «Δούρειος Ίππος» για τίποτα, επειδή θεωρώ τον Δούρειο Ίππο το σύμβολο της ελληνικής κουφαλιάς, ανεντιμότητας και ανανδρίας. Έχω ανοίξει από την αρχή τα χαρτιά μου, εδώ. Επίσης, έχω ξαναπεί ότι αυτά που γράφω για μένα –όπως τότε που έκανα την εκπομπή- είναι σαν να πετάω μπουκάλια στη θάλασσα – όποιος τα πάρει τα πήρε. Όπως και στα ίδια μου τα παιδιά δεν έχω προσπαθήσει να επιβάλλω ποτέ τίποτα, έτσι είναι και με σας που σας θεωρώ παιδιά μου. Αυτά που γράφονται εδώ είναι πράγματα που εκείνος που τα γράφει τα έχει ζήσει και σας τα γράφει με την καρδιά του. Για να σας πούνε κάτι ή για να σας είναι αληθινά αδιάφορα, πρέπει να τα διαβάζετε με την καρδιά σας, όχι με θεωρίες και απόψεις. Συχνά, από τα εκατοντάδες τραγούδια που ανταλλάσσονται ανάμεσα στα blog και τις διευθύνσεις e-mail, μου έρχεται στο νου κάτι που έχω διαβάσει πριν καιρό: «Αγαπάμε τον τραγουδιστή, γιατί έχουμε χάσει το τραγούδι από την καρδιά μας». Είναι ωραίο να τραγουδάει κανείς. Αλλά για να πεις κάποιο τραγούδι, πρέπει το τραγούδι να υπάρχει πρώτα στην καρδιά σου. Μπορεί να μάθεις τα λόγια απ’ έξω, μπορεί να σου μάθουν την τεχνική της αναπνοής για να τραγουδάς, μπορεί να μάθεις τη μελωδία, αλλά αυτό που θα πεις δεν θα είναι τίποτα αν δεν έχεις από πριν το τραγούδι στην καρδιά σου. Κι έτσι, έχοντας χάσει το τραγούδι απ’ την καρδιά μας, κυνηγάμε τον τραγουδιστή για να το πει για μας.
Θα κλείσω, λοιπόν, κι εγώ γι’ απόψε στέλνοντάς σας ένα τραγούδι για να νιώσετε (όχι για να καταλάβετε) τι σας λέω. Τραγουδάει ένα αγόρι που έχει από πριν το τραγούδι στην καρδιά του. Ακούστε το μόνοι σας μέχρι το τέλος με την καρδιά σας, ακόμα κι αν … «ψοφήσετε στο κλάμα».
Συγνώμη αν είπα κάτι που σας στενοχώρησε.
Σας αγαπώ όλους όπως και τα παιδιά μου.
Σας φιλώ γλυκά.
Νίκος.
Υ.Γ. Κι εδώ μετέφρασα τους στίχους του τραγουδιού, για την περίπτωση που κάποιος από σας, δεν ξέρει αγγλικά.
Στο όνειρό μου, παιδιά τραγουδούν
ένα τραγούδι αγάπης για κάθε αγόρι και κορίτσι.
Ο ουρανός είναι γαλάζιος και τα λιβάδια πράσινα
και το γέλιο είναι η γλώσσα που μιλάνε οι άνθρωποι.
Τότε ξυπνάω και αυτό που βλέπω
είναι ένας κόσμος γεμάτος ανθρώπους σε δυστυχία.
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι; Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
Γιατί δεν απλώνουμε το χέρι; Πείτε μου γιατί;
Κάθε μέρα αναρωτιέμαι,»τι πρέπει να κάνω για να είμαι άνθρωπος»;
Πρέπει να παλέψω και να πολεμήσω
για ν’ αποδείξω σ’ όλους ποιος είμαι;
Γι’ αυτό είναι η ζωή μου; Για να τη σπαταλήσω σε πολέμους;
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;
Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει; Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
γιατί δεν απλώνουμε το χέρι; Πείτε μου γιατί;
(ΧΟΡΩΔΙΑ) Πείτε μου γιατί; …. (ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ)
Πείτε μου: γιατί πρέπει να είναι έτσι;
Πείτε μου, γιατί; Υπάρχει κάτι που μου ξεφεύγει;
Πείτε μου γιατί; Δεν καταλαβαίνω.
Όταν τόσοι πολλοί χρειάζονται κάποιον,
γιατί δεν απλώνουμε το χέρι;
Πείτε μου γιατί;
Πείτε μου, γιατί η τίγρης τρέχει;
Πείτε μου, γιατί τη σκοτώνουμε με τ’ όπλο;
Πείτε μου, γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ; Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί αφήνουμε τα δάση να καούν;
Γιατί ενώ λέμε ότι νοιαζόμαστε,
πείτε μου γιατί καθόμαστε μόνο και κοιτάμε;
Πείτε μου γιατί κλαίνε τα δελφίνια;
Μπορεί κάποιος να μας πει γιατί αφήνουμε τον ωκεανό να πεθάνει;
Γιατί, γιατί αν είμαστε όλοι ίδιοι,πες μου γιατί ρίχνουμε στους άλλους την ευθύνη;
Πες γιατί δεν σταματάει ποτέ αυτό;
Μπορεί κάποιος να μας πει
γιατί δεν μπορούμε να είμαστε απλώς φίλοι;
Ένας κλόουν-ορχήστρα
Ξαναδιάβασα όλα τα σχόλιά σας στο προηγούμενο post. Ομολογώ ότι δεν περίμενα τόσα πολλά και κυρίως με αυτό το περιεχόμενο! Σκέφτομαι να γράψω κάποιο σχόλιο για … τα σχόλια. Αλλά για σήμερα, λέω να κλείσω το μήνα εορταστικά: με έναν κλόουν ορχήστρα. Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή Κυριακή.
Π.
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.