Έλα στον παππού…
Σας έχει τύχει ποτέ να θέλετε να τα τινάξετε όλα στον αέρα; Να γκρεμίσετε την εικόνα που έχουν οι άλλοι για σας; Όποια κι αν είναι αυτή, ακόμα κι αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Να θέλετε να την τινάξετε στον αέρα, γιατί βαρεθήκατε να είσαστε όπως σας νομίζουν, αφού ο καθένας βλέπει μόνο το κομμάτι που θέλει αυτός και όχι ΟΛΟ εκείνο που είσαι;
Είναι μεγάλη ελευθερία να μην νοιάζεται κανείς για το «τι θα πει ο κόσμος» – δεν εννοώ τη γνώμη των ανθρώπων που εκτιμάς, αυτό είναι άλλο. Επίσης, είναι εξαιρετικό κανείς να έχει καταφέρει να μην πιέζεται από τίποτα – δουλειά, ανθρώπους, επιθυμίες, ανάγκες… Κι εγώ εδώ και κάποιες μέρες πιέζομαι εξαιρετικά από μια κατάσταση, που εγώ την έχω διαλέξει, είναι τρόπος ζωής μου εδώ και χρόνια, αλλά τελευταία μ’ έχει βαρύνει…
Χα, χα, χα…Δεν φαντάζεστε πού το πάω… Κατ’ αρχήν θα έχετε καταλάβει, τουλάχιστον οι παλιότεροι στο blog, ότι σήμερα είναι εντελώς προσωπικό το θέμα. Κι επειδή οι περισσότεροι από σας με ξέρετε από «παιδιά», ελπίζω να ευχαριστηθείτε την … «αταξία» που θα κάνω σήμερα.(Δεύτερη φορά στα τρία χρόνια) Όσοι ενοχληθούν γιατί τους χαλάω την εικόνα που έχουν για μένα… ε, τι να κάνω… ούτε καν θα έλεγα ότι λυπάμαι.
Λοιπόοοοον… Εκεί που ξεκίνησα τη μέρα μου με όλο αυτό το βάρος που διαφαίνεται σ’ αυτά που έγραψα στην αρχή, ήρθε ένα e-mail από μια ανιψιά μου, που μου αφιέρωνε ένα τραγούδι. Ξέρει ότι οι προτιμήσεις μου στη μουσική είναι κυρίως προκλασική μουσική και Μότσαρτ κι ότι έχω μεγαλώσει με τον Αμερικάνικο ραδιοσταθμό της Βάσης του Ελληνικού, της δεκαετίας του ’50. Rock δηλαδή. Και ότι εκτός από Χατζιδάκι, Σαββόπουλο, Θοδωράκη και Σπανουδάκη, δεν έχω αγοράσει ελληνικό δίσκο κανενός άλλου. Το τραγούδι που θ’ ακούσετε, ανήκει σε ένα είδος που … δεν… τέλος πάντων. Αλλά σήμερα, τη στιγμή που ήρθε, από το ξύπνιο κορίτσι που ήρθε και από το ό,τι υπονοεί, μου έφτιαξε το κέφι! Όχι τόσο το τραγούδι (που μου είπαν κι ότι είναι πολύ παλιό!) που μ’ έκανε να ξεραθώ στα γέλια, αλλά και να συγκινηθώ γιατί μου έβγαλε ένα βάρος από πάνω μου (Ανάβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, που λέει κι ένας φίλος), μου έφτιαξε το κέφι η σκέψη της αταξίας που μου ήρθε να κάνω, και να ανεβάσω ένα τέτοιο τραγούδι, «εξ’ όλης και προ όλης», σε αυτό το blog!
Κάντε κλικ ΕΔΩ και θα το ακούσετε.
Σας φιλώ.
Νίκος
Υ.Γ. Και το έβαλα και στην κατηγορία, ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ, με τα οποία ήθελα να σας διαπαιδαγωγήσω όταν ήμουν εγώ στην ΕΡΤ κι εσείς είσαστε μικρά κορίτσια και αγόρια. Χα, χα, χα…
Τα πράγματα δεν είναι παιχνίδια
Για σήμερα λέω, χωρίς πολλά λόγια να δούμε ένα βίντεο με κάποιο από τα μηνύματα της κοινωνικής συμπεριφοράς, που θέλει να δείξει στα παιδιά, ότι υπάρχουν και πράγματα που δεν είναι παιχνίδια.
Θα τα πούμε μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Φιλιά
Π.
Τα φάρμακα δεν είναι καραμέλες
Το έλατο που βλέπετε – σε σημερινή φωτογραφία – είναι αυτό που φύτεψα μπροστά στο σπίτι μας πριν χρόνια και σας είχα πει την ιστορία του το καλοκαίρι που μας πέρασε με τις φωτιές.
Χτες μου ‘ρθε κι έβαλα ξαφνικά – χωρίς σχόλιο – ένα παραμύθι μου. Έτσι, για να το πείτε το βράδυ στα παιδάκια σας. Σήμερα θα μπει το βίντεο που σας είχα υποσχεθεί και είναι ένα από τα «μηνύματα κοινωνικής συμπεριφοράς». Έχει τίτλο «Τα φάρμακα δεν είναι καραμέλες». Αν μπορέσετε αυτό να το περάσετε στα παιδιά σας θα είναι πολύ καλά. Μόνο που – όπως ξέρετε – στα παιδιά δεν μετράει τόσο το τι λέτε, αλλά το τι κάνετε. Δεν μπορεί, δηλαδή, να τους μιλάτε εναντίον του να παίρνει κανείς φάρμακα με το παραμικρό και να έχετε ένα ντουλάπι στο μπάνιο γεμάτο χάπια! Όπως είναι υποκρισία να καπνίζεις και να μαλώσεις το παιδί σου όταν το πιάσεις με το τσιγάρο στο χέρι. Ναι, ναι, ξέρω, σας χρωστάω το «σεντόνι» για το τσιγάρο, αλλά τα χιόνια βλέπετε… Χα, χα, χα… Σσσσστττ. Κακά παιδιά! Όχι ειρωνικά σχόλια για τον παππού σας, περί υποκρισίας και τέτοια… Να, κοιτάξτε χιόνια έξω από το παράθυρό μου! Και το κομπιούτερ μου μπροστά. Πώς να γράψεις, όμως, σοβαρά πράγματα για μια άσκημη συνήθεια όπως το κάπνισμα, με τόση ομορφιά μπροστά σου; Δεν μπορείς. Κάθεσαι και τη χαζεύεις και μετά φορτώνεις τον «μάστορα» να βάλει βίντεο.
Έτσι , η τεχνολογία θα με σώσει πάλι, με τον «μάστορα» στην Αθήνα και μένα – όπως βλέπετε από τη φωτογραφία με το χιόνι – αποκλεισμένο στο σπίτι μου.
Καλό βράδυ.
Π.
Η Μαίρη ή «σε λίγο».
Κι αφού τα θυμάστε και κάνετε και διάφορα ωραία σχόλια για τα «ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ», δείτε σήμερα κι άλλο ένα. Έχει τίτλο, «Η Μαίρη» κι έχει ως θέμα την αναβλητικότητα – ή αλλιώς, ψυχολογική τεμπελιά – τόσο για πρακτικά όσο και για ψυχολογικά θέματα. Αλήθεια, έχετε προσέξει ότι τρώμε περισσότερη ενέργεια στην προσπάθεια να αναβάλουμε να κάνουμε κάτι από όση χρειάζεται για να το κάνουμε αμέσως;
Ο Νικολάκης και ο Γιάννης
Μια και το τελευταίο post ήταν πολύ βαρύ – μέχρι και σκέψεις για επαναφορά της θανατικής ποινής γέννησε – ας το αφήσουμε να «κάτσει» εντελώς (αυτό είναι «καταθλιπτικό» φιλενάδα, όχι η «απερισκεψία μου» – ξέρει εκείνη για την οποία το λέω…), πριν γράψω κάνα δυο πράγματα που έχω στο νου μου και τελειώσω το παραμύθι για τον Αλέξανδρο που έχω αφήσει στη μέση. Ωχ! Μαρτύρησα την έκπληξη που είχα πει… Επειδή, λοιπόν, με συγκινήσατε πάλι με κάποια σχόλια για τα «Μηνύματα Κοινωνικής Συμπεριφοράς», που έβαλα πριν λίγες μέρες – μέχρι και στίχους θυμόσαστε ρε μπαγάσικα! – για πιάστε σήμερα άλλα δύο. Το ένα είναι, Ο ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ – για το αίσθημα της ιδιοκτησίας – και το άλλο είναι Ο ΓΙΑΝΝΗΣ – για την αρνητικότητα στη συμπεριφορά και στα αισθήματα.Σας φιλώ.
Π.
Ο Αντώνης Καπερώνης, η Βάσω και ο Τάκης.
Κάπου εκεί γύρω στα 1984, παρατηρώντας στα παιδικά πάρτι ή σε επισκέψεις σε σπίτια φίλων που είχαν παιδιά, ότι τα
περισσότερα παιδιά ήταν είτε ανάγωγα, είτε λαίμαργα ή λέγανε χοντρά ψέματα και άλλα πολλά αντιαισθητικά, μου ήρθε μια ιδέα: να φτιάξω μερικές γρήγορες ταινίες μικρές σαν διαφημιστικά, που μέσα από ένα διασκεδαστικό τρόπο θα περνούσαν στα παιδιά που έβλεπαν παιδικό πρόγραμμα – σε σας δηλαδή μωρά μου – μηνύματα σχετικά με τη συμπεριφορά τους, τη διατροφή τους κ.λπ. Έφτιαξα μια ομάδα από: μία παιδοψυχολόγο (δεν τη θυμάμαι, συγνώμη), μία σεναριογράφο-στιχουργό, την Ειρήνη Λεβίδη, ένα μουσικό τον Δημήτρη Λέκκα (τραγουδάει κι όλας) κι ένα σκηνοθέτη-παραγωγό, τον Νίκο Γκίνη. Όπως πάντα δεν μπόρεσα να πάρω τα χρήματα που ζήτησα από την Ε.Ρ.Τ. για να κάνω 100% κινούμενο σχέδιο, αλλά αρκετά λιγότερα οπότε καταλήξαμε στην τεχνική του «cut-out». Ο γενικός τίτλος αυτών των μικρών ταινιών ήταν: «ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ».
Όλο αυτό τον καιρό που έχω το blog (κλείνει ένα χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, όχι τώρα όπως έγραψε κάποιο παιδί από σας), μου έχετε δείξει ότι θυμάστε όλες τις παραγωγές που έκανα. Άραγε από αυτήν σας έχει μείνει τίποτα;
Για σήμερα έχω τρεις ταινίες: Τον «Αντώνη Καπερώνη» με θέμα την παχυσαρκία, την «Βάσω» με θέμα τα ψέμματα και τον «Τάκη» με θέμα την αγένεια να διακόπτεις τους άλλους όταν μιλάνε.
Σας φιλώ.
Καλό Σαββατοκύριακο (ίσως, αν προλάβω, με ένα παραμύθι-έκπληξη)
Π.
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.