“Δεν θα το ξανακάνω ποτέ”

Χα, χα, χα… Τελευταία στιγμή μου ήρθε η ιδέα να βάλω αυτόν τον τίτλο στο πρώτο ποστ για το ταξίδι που έκανα στην Ινδία. Ναι, από εκεί είναι οι φωτογραφίες των δύο τελευταίων ποστ. Το, “Δεν θα το ξανακάνω ποτέ”, είναι μια αγγλική έκφραση που υποτίθεται ότι εξηγεί τη σημασία της λέξης “Ινδία”, γιατί στα  Αγγλικά τα αρχικά αυτών των λέξεων φτιάχνουν τη λέξη Ινδία:   I Never  Do  It  Again. Χα, χα, χα… Βέβαια, για μένα είναι η 3η φορά που έκανα αυτό το ταξίδι, αλλά μάλλον θα είναι και η τελευταία. Ε, έχω και μια ηλικία πια, και εκτός από το τι συναντάει κανείς εκεί, είναι και ζόρικο ταξίδι: Για να πάω έκανα 23 ώρες και για να γυρίσω 28, γιατί έχει τρεις αλλαγές πτήσης και πολλές ώρες αναμονής στα αεροδρόμια. Τη φράση αυτή, λοιπόν, μου την έχει πει ένας φίλος μου Ινδός, που ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Αγγλία. Κι όταν του είπα ότι θα πάω στο Μπενάρες, μου είπε: “Wow! Benares! Do come back alive”. Χα, χα, χα… Καταλάβατε… “Ουάου! Μπενάρες! Ξαναγύρνα ζωντανός”.  Ε, ξαναγύρισα. Και μια χαρά, και με μπόλικο υλικό σε βίντεο, που θα τα ανεβάσω σιγά σιγά, γιατί αυτή η επίσκεψη, δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα ποστ.

     Τώρα: Γιατί πήγα; Ο ένας λόγος είναι ότι οργανώθηκε μια παρουσίαση βιβλίου μου στο ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΗΣ (Κέντρο Μελέτης) στο Ραζγκάτ -κοντά στο Μπενάρες- του Ιδρύματος Κρισναμούρτι της Ινδίας, από τους υπεύθυνους του Κέντρου εκεί και τις Εκδόσεις Καστανιώτη εδώ.  Όχι, δεν πήγα για παρουσίαση βιβλίου του “Παραμυθά”. Χα, χα, χα… Όπως σας έχω πει παλιότερα, νομίζω, έχω γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο “Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα”, που έχει βγει και στα Αγγλικά με τον ίδιο τίτλο: Krishnamurti in Greece.
Ο άλλος λόγος, όμως, ήταν πιο προσωπικός. Χρόνια πριν, το 1985, το μεσημέρι εκείνο που ο Κρισναμούρτι μας είχε καλέσει για φαγητό, εκεί που τρώγαμε, όπως καθόταν δίπλα μου, μου έπιασε το χέρι και μου είπε: “Πρέπει να πάτε στο Μπενάρες, κύριε”. Απορημένος που τον άκουσα να μου το λέει αυτό, έτσι στα καλά καθούμενα, τον ρώτησα: “Γιατί, κύριε”;  Εκείνος, σφίγγοντάς μου το μπράτσο και ψιλοτραντάζοντάς το επέμενε: “Πρέπει να πάτε στο Μπενάρες, κύριε”.  “Μα, γιατί, κύριε”, τον ξαναρώτησα κι εγώ, “Πρέπει να πάτε στο Μπενάρες, κύριε”, επέμενε εκείνος για τρίτη φορά,  “Μα, γιατί, κύριε”, επέμενα κι εγώ κι εκείνος είπε: “Ο.Κ. μην πάτε”, και μου παράτησε απότομα το χέρι μου! Συνεχίσαμε να τρώμε και να συζητάμε, σαν να μην είχε ειπωθεί τίποτα για το Μπενάρες. Πολλά χρόνια αργότερα, συζητώντας  με μια φίλη που μόλις είχε γυρίσει από ένα ταξίδι στο Μπενάρες, καθώς μου έλεγε ότι εκεί είχε μια αίσθηση παρουσίας του Βούδα, θυμήθηκα ξαφνικά όλη τη σκηνή με τον Κρισναμούρτι και το Μπενάρες. Λίγη ώρα πριν απ’ αυτή την προτροπή του να πάω στο Μπενάρες, μας είχε καλέσει με τη Στεφανία να πάμε να τον δούμε τον Δεκέμβριο, 5 μήνες αργότερα, στο Ρίσι Βάλλεϋ, στην Ινδία. Τότε, πάνω στη συζήτηση, τον ρώτησα γιατί σε κάποιο βιβλίο που είχε προσωπικές αναμνήσεις του συγγραφέα από συζητήσεις μαζί του, τού είχε πει ότι αν μάθαινε πως κάπου εκεί κοντά μιλούσε ο Βούδας, θα πήγαινε αμέσως να τον ακούσει και θα έμενε μαζί του μέχρι το τέλος του! Κι αντί για άλλη απάντηση, ο Κρισναμούρτι μου είπε: “Όταν έρθετε στην Ινδία, κύριε, θα σας συστήσω σε κάποιους μελετητές του Βουδισμού και εκείνοι θα σας πουν τα πάντα γι’ αυτόν”. Την ώρα, λοιπόν, που η φίλη μου, μού μιλούσε για το Μπενάρες και το Βούδα, σκέφτηκα ότι ίσως τότε ο Κρισναμούρτι, μου είχε απαντήσει έμμεσα στο ερώτημα που του έκανα για εκείνο που είχε πει για τον Βούδα, λέγοντάς μου να πάω στο Μπενάρες! Έτσι, μου είχε μπει από τότε η περιέργεια να κάνω αυτό το ταξίδι. Και μόλις πριν λίγες εβδομάδες, πλάκωσαν μια σειρά από συμπτώσεις (συμπτώσεις;) και δημιουργήθηκαν οι οικονομικές δυνατότητες να κάνω αυτό το ταξίδι. Περισσότερα για τα αποτελέσματα του ταξιδιού, στο τελευταίο ποστ, του… “σήριαλ” που αρχίζει  από σήμερα.
Και πρώτα μια φωτογραφία κι ένα βίντεο από το ταξίδι, από το Αεροδρόμιο  στο Νέο Δελχί.

230920131602000

Βγαίνοντας από το αεροπλάνο στην αίθουσα των αφίξεων, έπεσα επάνω σ΄αυτές τις δύο τεράστιες ταμπέλες  που βλέπετε, που μόνο στις Ινδίες θα μπορούσε να υπάρξει αυτός ο συνδυασμός και σκέφτηκα: “Χα, χα, χα… Κι εγώ  δηλαδή που δεν ενδιαφέρομαι για κανένα από τα δύο, να γυρίσω πίσω; Μμμ… για δεξιά δεν λέει τίποτα. Άρα προς τα εκεί θα πάω”.
Κι έτσι πήγα δεξιά, και βρέθηκα σε μια μεγάλη αίθουσα αναμονής, όπου έπεσα επάνω σε ένα εξαιρετικής ομορφιάς μπρούτζινο  μνημείο αφιερωμένο στη γιόγκα! Δείτε το στο πρώτο βίντεο που σας ανέβασα για σήμερα.

Το δεύτερο βίντεο που σας έχω ετοιμάσει, είναι…  “κολασμένο”! Χα, χα, χα… Είναι μόνο λίγα λεπτά της ημίωρης διαδρομής από το Αεροδρόμιο στο Ξενοδοχείο στο Μπενάρες, όπου έμεινα και τις πέντε μέρες. Έχετε οδηγήσει ποτέ αυτοκίνητο με το τιμόνι στα δεξιά; Και καλά στην Αγγλία, αλλά στις Ινδίες!!! Δεν σας λέω τίποτα. Θα δείτε και θα ακούσετε μόνοι σας. Θα ακούσετε που όλοι κορνάρουν διαρκώς – όλοι εκτός  από τις αγελάδες. Κι αυτό είναι μόνο η εισαγωγή στο οδήγημα στην Ινδία, σας έχω κι άλλα πιο προχωρημένα …”μαθήματα”, στα επόμενα ποστ.

Και θα κλείσω αυτό το πρώτο ποστ από την επίσκεψή μου στην Ινδία, με ένα χαλαρωτικό-αλλά όχι κοιμήσικο-  βίντεο. Κατέβηκα για το βραδινό φαγητό στο εστιατόριο του Ξενοδοχείου, που μου άρεσε πολύ. Κι εκεί, μπροστά μου, έπαιζαν μουσική δύο νέα παιδιά. Ο ένας έπαιζε φλάουτο και ο άλλος τάμπλα, ενώ τον ήχο του σιτάρ που κρατάει το ίσο, τον έκανε ένα ηλεκτρονικό μικρό σύστημα που είχαν ανάμεσά τους. Και μια και είχα την κάμερα μαζί μου, τράβηξα ένα μεγάλο κομμάτι. Εδώ σας έχω ανεβάσει τα τελευταία λεπτά.
Καλώς σας βρήκα.
Π. 

Ένα ποίημα του Χρήστου.

Chr.dimopoulos

Καλά! Αυτή κι αν ήταν “ανακάλυψη” ! Να πω πριν περάσω στην ανακάλυψη, ότι στη φωτογραφία  είναι ο Χρήστος Δημόπουλος, που είμαι σίγουρος ότι τον ξέρετε. Καθώς, λοιπόν, ετοιμαζόμουν τελευταία για το ταξίδι που σας είπα στο προηγούμενο ποστ (στο “ταξίδι” είμαι ακόμα), με είχε πιάσει μια μανία τακτοποίησης σε διάφορα προσωπικά χαρτιά μου και φωτογραφίες. Κι εκεί που έψαχνα  τακτοποιώντας ή πετώντας, ξαφνικά πέφτω πάνω σε ένα χειρόγραφο ποίημα που είχε ο Χρήστος για μένα, όταν παραιτήθηκα από την Ε.Ρ.Τ.  Αυτό έγινε τον Ιούνιο του 1987, ύστερα από 12 χρόνια δουλειάς εκεί, στο ραδιόφωνο και κυρίως στην τηλεόραση. Κάτι που ο μισθός ήταν εξαιρετικά χαμηλός και δεν μπορούσα πια να ζήσω την οικογένειά μου (για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ δεν πληρωνόμουν καθόλου, παρόλο που ήταν ¨εκτός καθηκόντων” , που λένε, και δεν μου έδιναν ούτε καν υπερωρίες), κάτι που είχα βαρεθεί πια εκεί μέσα με τον πόλεμο που μου έκαναν  οι “μέσα”, κάτι οι πιθανότητες επιτυχίας που φαίνονταν για να κάνω δική μου επιχείρηση, βρήκα ευκαιρία με ένα ζήτημα για το χτύπημα της κάρτας που παρουσιάστηκε ξανά ενώ είχε λήξει  και με την τοποθέτηση για σύμβουλό μου μιας κυρίας που είχε ήδη αποτύχει την πρώτη φορά που μου την καπέλωσαν, αλλά επειδή είχε πάρα πολύ δυνατό πολιτικό μέσο, την ξανάφεραν, και έδωσα την παραίτησή μου. Αυτό ήταν ένα από τα χαρτιά που βρήκα και που είχε πιασμένο μαζί του με συνδετήρα, του ποίημα του Χρήστου. Και να πρώτα το χαρτί με την παραίτηση, για να το διαβάσετε αν σας κάνει κέφι.

Παραίτηση 1987

Παρόλο που έγιναν διάφορες προσπάθειες να μην φύγω, δεν με κράταγε τίποτα πια.  Όταν με ρώτησαν αν είχα να προτείνω κάποιον για τη θέση του Προϊστάμενου του Τμήματος Παιδικών Εκπομπών, είπα αμέσως τον Χρήστο, που εκείνη την εποχή ήταν παρουσιαστής του “Ουράνιου Τόξου”. Πριν προχωρήσω, έβαλα εδώ ένα βίντεο από τότε -δυστυχώς πολύ μικρό, γιατί δεν είχα άλλο- έτσι… για να “θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι”, που λένε.

Τον Χρήστο τον γνώρισα το 1981. Ήταν τότε που σχεδίαζα μια ριζική ανανέωση του Παιδικού Προγράμματος και ήθελα να είναι όλη η παιδική ζώνη ένα τηλεπεριοδικό με διάφορες εκπομπές -και παιδικό δελτίο ειδήσεων-  και δύο βασικούς παρουσιαστές. Την κοπέλα  την είχα βρει, αλλά δεν έβρισκα τον νεαρό που ήθελα. Ώσπου μια μέρα, μιλώντας με τον Ντίνο τον Δημόπουλο (ναι, τον σκηνοθέτη που ξέρετε) μου είπε ότι ίσως να έκανε ο γιος του, που εκείνη την εποχή ήταν εκφωνητής στο ραδιόφωνο της Ε.Ρ.Τ.  Πήγα και τον είδα. Μου άρεσε πολύ γιατί εκτός από εξαιρετική  φωνή είχε και φοβερή φάτσα! Και φαίνεται ότι είχα δίκιο για την επιλογή μου, γιατί -όπως ξέρετε, η εκπομπή κράτησε πάνω από 30 χρόνια, και του έδωσε και τη βάση για να βγάλει τελευταία  και βιβλία με αυτόν τον τίτλο, (δείτε τα με κλικ ΕΔΩ ) κι έτσι, εκεί που είμαστε στο ίδιο κανάλι, τώρα  ξαναβρεθήκαμε στον ίδιο ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΟΙΚΟ.
Και να συνεχίσω με την  “ανακάλυψη” που σας είπα στην αρχή. Όταν πέρασε ο μήνας που έδωσα την παραίτησή μου και είχα υποχρέωση να το κάνω, όπως είδατε και στο χαρτί που σας ανέβασα πιο πάνω, ήρθε η μέρα που πήγα για τελευταία φορά στο γραφείο μου. Καθώς τους χαιρετούσα όλους, φτάνοντας στον Χρήστο βλέπω να μου δίνει ένα χαρτί. Όταν το διάβασα αργότερα, είδα ότι μου είχε γράψει ένα ποίημα -χιουμοριστικό, αλλά γεμάτο τρυφερότητα, που με συγκίνησε πολύ – και τότε και τώρα που το ξαναβρήκα μετά από 26 χρόνια! Και μια και τα γράμματα του Χρήστου είναι πολύ καλά, το σκανάρισα και σας το ανεβάζω εδώ το ίδιο.
ΠΟΙΗΜΑ ΧΡΗΣΤΟΥ

Και μια και βρίσκομαι ακόμα εδώ που ήρθα ταξίδι, λέω να σας ανεβάσω και μια φωτογραφία που με έβγαλε σήμερα ένας καινούργιος φίλος, στο μέρος όπου είχα πάει.  Δεν λέω ποιο ήταν, αλλά όποιος καταλάβει πού είμαι, χαλάλι του. Περισσότερα από Δευτέρα, που θα γυρίσω.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

I.1

Τρεις φωτογραφίες

Την Πέμπτη χρειάστηκε να κατέβω στο κέντρο της Αθήνας και πήρα μετρό. Απ’ αυτό το… «ταξίδι», είναι οι δύο φωτογραφίες που έβγαλα με το κινητό και  είπα να τις ανεβάσω σήμερα εδώ. Η πρώτη είναι βγαλμένη μέσα στο μετρό και η δεύτερη έξω από το σταθμό του Πανεπιστήμιου όπου κατέβηκα. Και να η πρώτη.
metro
Ξέρω, δεν καταλαβαίνετε τι νόημα έχει αυτή φωτογραφία, γιατί είναι φλου. Είναι έτσι γιατί προσπάθησα να την βγάλω χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Άντε να εξηγήσω στις δύο κυρίες απέναντί μου και στους συνοδούς τους, ότι δεν έβγαζα αυτές.  Εδώ βέβαια τις έχω κόψει και δεν φαίνονται, αλλά εκεί δεν θα με πίστευαν ότι ήθελα να βγάλω μόνο αυτό που βλέπετε εδώ. Έτσι, έκλεισα τον ήχο, απενεργοποίησα το φλας κι έκανα ότι τάχα διαβάζω κάποιο μήνυμα που μου στείλανε κι ότι γέλαγα μ’ αυτό. Η αλήθεια είναι ότι γέλαγα με αυτό που έβλεπα και είμαι σίγουρος ότι σε κανένα άλλο μετρό του κόσμου –όπου έχουν- δεν μπορεί να υπάρχει κάτι τέτοιο: Σε όλα τα βαγόνια, υπάρχει δίπλα στις εσωτερικές πόρτες, κάτω, δίπλα στο κάθισμα,  για την ενδοεπικοινωνία των βαγονιών, ένας πυροσβεστήρας. Από πάνω, λίγο ψηλότερα, υπάρχει ένα κόκκινο τετράγωνο με το μικρό σχέδιο ενός  πυροσβεστήρα και ένα βέλος που δείχνει κάτω. Κάτω, όμως, σε αυτό το βαγόνι, δεν υπήρχε κανένας πυροσβεστήρας, αλλά μόνο ένα άδειο κουτάκι κόκα κόλα! Χα, χα, χα…
Και η δεύτερη φωτογραφία τώρα:
Lykavytos
Αυτή  την έβγαλα γιατί είναι μία θέα στην Αθήνα, (με την Θεά Αθηνά, χα, χα, χα…) που τη βρίσκω απίστευτα όμορφη και 100% ελληνική και τη βλέπω κάθε τόσο, από μικρό παιδί έως σήμερα: Το άγαλμα της Θεάς Αθηνάς, μπροστά από το Πανεπιστήμιο και πίσω ο Λυκαβηττός! Αυτό βλέπει κανείς μόλις βγαίνει από την έξοδο του Σταθμού στην  Κοραή! Αυτή τη θέα τη βλέπω από μικρό παιδί, γιατί στην Κοραή ακριβώς, ήταν οι Εκδόσεις Πεχλιβανίδη που έβγαζαν τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ και το ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ και δούλευε εκεί γραφίστας ο θείος μου ο Όμηρος, όπου σχεδόν κάθε εβδομάδα πήγαινα –από τα Εξάρχεια που ήταν το σπίτι μας- και μου έδινε κάποιο τεύχος απ’ αυτά τα περιοδικά.  Στ’ αριστερά όπως κοιτάμε προς το Πανεπιστήμιο, στην οδό Ιπποκράτους είναι ακόμα το θέατρο Ακροπόλ, που στη δεκαετία του ’50 ήταν μόνο καλοκαιρινό, κι εκεί δούλευε τότε στο ταμείο ο πατέρας μου, όλα τα καλοκαίρια, μέχρι το ‘60.  Στα δεξιά, όπως κοιτάμε από την πλατεία Κοραή, στην οδό Σίνα, ήταν το θέατρο ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΠΑ, όπου το είχαν φίλοι μου από παιδί, ο Διονύσης Παγουλάτος και η Ελεάνα Απέργη κι έβλεπα όλες τις παραστάσεις που ανέβαζαν από το ’60 και μετά ενώ στην περίοδο ’60 – ’61 έπαιξα κι εγώ εκεί σε δύο έργα, στο «ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΣΚΛΗΤΟΣ ΜΟΥΣΑΦΙΡΗΣ»  και στο «Ο ΕΜΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ», του Σαίξπηρ. Και πηγαίνω ακόμα και σήμερα εκεί, γιατί και για τους δύο Εκδοτικούς που συνεργάζομαι, του Καστανιώτη και του Ψυχογιού, επειδή είναι στην περιοχή, με βολεύει να πηγαίνω με μετρό και να κατεβαίνω στη στάση, «Πανεπιστήμιο».
Κοιτώντας αυτή τη θέα της φωτογραφίας, σκεφτόμουν ότι αντίθετα με τον τίτλο κάποιας παλιάς εκπομπής της τηλεόρασης, «ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΘΗΝΑ», για μένα μέσα μου, «Ελλάδα είναι η Αθήνα». Κι όταν λέω, Αθήνα, εννοώ αυτό το κομμάτι ανάμεσα στον Λυκαβηττό και στην Ακρόπολη, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Τελικά, μάλλον γι’ αυτό στην «επιφάνεια εργασίας» του κομπιούτερ μου έχω για φόντο τη φωτογραφία αυτής της θέας. Ε, ας κλείσω, λοιπόν το ποστ  με αυτή φωτογραφία, παρόλο που τη θέα την ασχημαίνουν οι στριμωγμένες πολυκατοικίες. Την ομορφαίνει η θάλασσα του Σαρωνικού με την Αίγινα στο βάθος.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ πολύ
Π.

Athens view

“Για εβδομηντάρης καλά στέκεται…”

“Για εβδομηντάρης καλά στέκεται…”, είναι η φράση που σκέφτηκα πριν λίγο, ανεβάζοντας εδώ αυτή τη φωτογραφία που μου έβγαλε η Στεφανία σήμερα το πρωί, ημέρα των γενεθλίων μου, στη Σκιάθο, καθώς γύριζα με το κανό από το νησάκι που βλέπετε στην πίσω άκρη αριστερά, και που όλοι στην παραλία αγωνιούσαν αν θα τα καταφέρω να πάω και να ΄ρθω. Αυτή η φράση, λοιπόν,  έχει καταγραφεί στον εγκεφαλό μου από μικρός, που άκουγα κάποιες φορές τους μεγάλους να τη λένε ψιθυριστά, όταν έμπαινε κάποιος καλοστεκούμενος, σ΄αυτή την ηλικία, μια και τότε, μεσήλικας ήταν ο τριαντάρης! Φαίνεται ότι είναι αλήθεια πως όταν φτάσει κανείς σ΄ αυτή την ηλικία, μπορεί να μη θυμάται τι είχε σκεφτεί ότι πρέπει να κάνει πριν μισή ώρα, αλλά θυμάται πολύ καλά πράγματα της ζωής του πριν και πενήντα, εξήντα χρόνια! Κάπως έτσι μου ήρθε στο νου αυτή η φράση για τους εβδομηντάρηδες βλέποντάς με να κάνω κουπί. Εβδομήντα, λοιπόν…
Η μέρα των γενεθλίων μου, δεν ξέρω γιατί ακριβώς μια και δεν είναι λογικό, αλλά νοιώθω ότι άρχισε χθες, 14 του μηνός! Ίσως γιατί χθες, 25 κορίτσια κι αγόρια, Οδηγοί και Λυκόπουλα,  και καμιά εικοσαριά παραμυθογαλωμένες και παραμυθομεγαλωμένοι μεγάλοι, μου τραγούδησαν και μου ευχήθηκαν, “χρόνια πολλά” και με συγκίνησαν πολύ! Ήταν σε μια συνάντηση που έγινε χτες στο Κάστρο της Σκιάθου, όπου είχε κατασκηνώσει το Τοπικό Τμήμα Οδηγών Σκιάθου και με κάλεσαν για να τους παρουσιάσω το βιβλίο μου, “Ψηλά στον Ουρανό”. Από εκεί είναι η φωτογραφία που βλέπετε.

Η σημερινή μέρα των γενεθλίων, 15 Ιουλίου 2013, άρχισε  όπως κάθε πρωί, με μετάφραση του βιβλίου του Κρισναμούρτι που κάνω αυτόν τον καιρό. Η φωτογραφία είναι από το πρωινό.

Σκέφτηκα να τελειώσω αυτό το post, με ένα μικρό απόσπασμα απ΄ αυτό το βιβλίο που μου έκανε εντύπωση, οπότε θα το βάλω μετά από το βίντεο με το κόψιμο της τούρτας, που μπορείτε να το δείτε, αν σας κάνει κέφι εδώ. Στο κόψιμο της τούρτας γίνεται ΤΟ μπάχαλο, καθώς καλεσμένοι της οικογένειας της Στεφανίας, είναι Γάλλοι κι Άγγλοι. Επίσης, αν θέλετε μπορείτε να δείτε το post της Άιναφετς για τα γενέθλια του Παραμυθά ΕΔΩ.  Χα, χα, χα… Πολύ παραμύθι έχει πέσει…

Και θα κλείσω αυτό το  post, με το κείμενο που σας είπα. Νομίζω ότι μπορεί να ενδιαφέρει όχι μόνο όσους έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον Κρισναμούρτι, αλλά και γενικότερα με θέματα εσωτερισμού, αυτογνωσίας και τέτοια. Είναι από το βιβλίo, “The Only Revolution” (Η Μόνη Επανάσταση), όπου ο Κρισναμούρτι βρίσκεται στις Ινδίες  και απαντάει σε έναν Ινδό που έρχεται να τον δει για να του τα “χώσει” – με τρόπο,βέβαια, αλλά του τα χώνει. Έχει ενδιαφέρον πώς απαντάει ο Κρισναμούρτι και τι λέει.
Ευχαριστώ όλους που μου έστειλαν σήμερα τις ευχές τους, αν και το ποστ θα ανέβει μεταχρονολογημένα, αφού το βίντεο θα μπει στη θέση του μετά τις 12 τη νύχτα.
Καλή εβδομάδα.
Π

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Κ.

(….)  Εκείνο το απόγευμα ήρθε να μας δει κάποιος που είχε παρακολουθήσει την πρωινή ομιλία. Είπε ότι πίστευε στην Βεντάντα. Μιλούσε πολύ καλά αγγλικά έχοντας φοιτήσει σ’ ένα από τα Βρετανικά Πανεπιστήμια κι είχε ένα έξυπνο και κοφτερό μυαλό. Ήταν δικηγόρος, κέρδιζε πολλά χρήματα και τα ζωηρά μάτια του σε κοιτούσαν εξεταστικά, σαν να σε ζύγιζαν, αλλά και κάπως ανήσυχα. Φαινόταν να έχει διαβάσει πάρα πολύ, ακόμα και κάτι από την Δυτική θεολογία. Ήταν μεσήλικας, μάλλον ψηλός κι αδύνατος, με το ύφος δικηγόρου που έχει κερδίσει πολλές δίκες.
Ξεκίνησε λέγοντας: «Σας έχω ακούσει να μιλάτε κι όσα λέτε είναι καθαρή Βεντάντα, προσαρμοσμένα βέβαια στο σήμερα, αλλά βασισμένα στην αρχαία παράδοση».
Στην ερώτηση τι εννοούσε λέγοντας, «Βεντάντα», απάντησε:«Κύριε, παραδεχόμαστε σαν γεγονός ότι υπάρχει μόνον ο Μπράχμαν που δημιουργεί την ανθρωπότητα και την πλάνη της και ο Άτμαν που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο και είναι μέρος του Μπράχμαν. Ο άνθρωπος πρέπει να ξυπνήσει απ’ αυτήν την καθημερινή συνείδηση της φαινομενικής πολλαπλότητας και του εκδηλωμένου κόσμου, έτσι ακριβώς όπως θα ξυπνούσε από ένα όνειρο.  Ακριβώς όπως εκείνος που ονειρεύεται δημιουργεί το σύνολο του ονείρου του έτσι και η ατομική συνείδηση δημιουργεί το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου και των άλλων ανθρώπων. Εσείς, κύριε, δεν λέτε όλα αυτά, αλλά σίγουρα τα εννοείτε επειδή έχετε γεννηθεί και ανατραφεί σ’ αυτή την χώρα και μολονότι έχετε ζήσει στο εξωτερικό το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας, είσαστε μέρος αυτής της αρχαίας παράδοσης. Είστε γέννημα της Ινδίας – είτε σας αρέσει αυτό είτε όχι – και έχετε Ινδικό νου. Οι χειρονομίες σας, η σαν άγαλμα ακινησία σας όταν μιλάτε και η ίδια σας η μορφή, είναι μέρος αυτής της αρχαίας κληρονομιάς. Η διδασκαλία σας είναι σίγουρα η συνέχιση των όσων έχουν διδάξει οι αρχαίοι προγονοί μας προ αμνημονεύτων χρόνων».

Ας βάλουμε, κύριε, κατά μέρος το αν ο ομιλητής είναι Ινδός, μεγαλωμένος μέσα σ’ αυτή την παράδοση και διαμορφωμένος από αυτόν τον πολιτισμό ή όχι· όπως και αν όσα λέει είναι αποτέλεσμα αυτής της αρχαίας διδασκαλίας. Πρώτα απ’ όλα ο ομολητής δεν είναι Ινδός, δηλαδή δεν ανήκει σ’ αυτό το Έθνος, ή στην κοινότητα των Βραχμάνων, αν και γεννήθηκε σε οικογένεια Βραχμάνων. Ο ομιλητής αρνείται αυτή την παράδοση που εσείς του αποδίδετε· αρνείται ότι η διδασκαλία του είναι συνέχεια των αρχαίων διδασκαλιών. Δεν έχει διαβάσει κανένα από τα ιερά βιβλία των Ινδιών ή της Δύσης, επειδή είναι περιττά για τον άνθρωπο που έχει επίγνωση εκείνου που συμβαίνει στον κόσμο: της συμπεριφοράς των ανθρώπων με τις αναρίθμητες θεωρίες τους, εξαιτίας της αποδοχής της προπαγάνδας που γίνεται επί δύο ή πέντε χιλιάδες χρόνια, και τη θεωρούν παράδοσή τους, αλήθεια,  αποκάλυψη. Για έναν τέτοιο άνθρωπο, που αρνείται ολοκληρωτικά και εντελώς την παραδοχή των συμβόλων με τις δεσμεύσεις τους, η αλήθεια δεν είναι κάτι που το παίρνεις από δεύτερο χέρι. Αν τον ακούσατε προσεκτικά σήμερα, κύριε, στην αρχή της ομιλίας του είπε ότι, οποιαδήποτε αποδοχή αυθεντίας, είναι η ίδια από μόνη της άρνηση της αλήθειας και επέμενε ότι πρέπει να είναι κανείς έξω από κάθε κουλτούρα, παράδοση και κοινωνική ηθική. Αν τον είχατε ακούσει προσεκτικά τότε δεν θα λέγατε ότι είναι Ινδός ή ότι συνεχίζει την αρχαία παράδοση σε σύγχρονη γλώσσα. Αρνείται τελείως όλο το παρελθόν, με τους Δασκάλους του, τους ερμηνευτές του, τις θεωρίες του και τις συνταγές του. Η αλήθεια δεν βρίσκεται ποτέ στο παρελθόν. Η αλήθεια που έρχεται από το παρελθόν είναι οι στάχτες της μνήμης. Η μνήμη ανήκει στο χρόνο και στις νεκρές στάχτες του χτες δεν υπάρχει αλήθεια. Η αλήθεια είναι κάτι το ζωντανό, έξω από το πεδίο του χρόνου.
Έχοντας, λοιπόν, βάλει όλα αυτά κατά μέρος, μπορούμε τώρα να ασχοληθούμε με το κεντρικό θέμα του Μπράχμαν, που τον θεωρείτε ως δεδομένο. Σίγουρα, κύριε, αυτή η ίδια η διαβεβαίωση είναι μια θεωρία που την έχει εφεύρει ένας ευφάνταστος νους — είτε είναι του Σάνκαρα ή κάποιου σύγχρονου μορφωμένου θεολόγου. Και μπορεί να έχεις την εμπειρία κάποιου οράματος που έχει σχέση με μια θεωρία, και να λες ότι είναι σωστή, αλλά αυτό είναι το ίδιο όπως και με τον άνθρωπο που έχει ανατραφεί και διαπλαστεί στον Χριστιανικό κόσμο και βλέπει οράματα του Χριστού. Είναι φανερό ότι αυτά τα οράματα, σε κάθε περίπτωση, είναι προβολή της ίδιας τους της πίστης, όπως και εκείνων που έχουν ανατραφεί μέσα στην παράδοση του Κρίσνα και έχουν εμπειρίες και οράματα που πηγάζουν από την παιδεία τους. Έτσι η εμπειρία του καθένα δεν αποδεικνύει τίποτε. Το ότι βλέπεις και ονομάζεις το όραμά σου Κρίσνα ή  Χριστό, είναι αποτέλεσμα διαμόρφωσης από κάποια γνώση. Οπότε αυτό που πιστεύεις δεν είναι σε καμιά περίπτωση πραγματικό, αλλά είναι μια φαντασίωση, ένας μύθος, ενισχυμένος από την «εμπειρία» και χωρίς καμιά αξία. Αλλά γιατί χρειάζεστε μια θεωρία και γιατί θεωρείτε δεδομένη οποιαδήποτε πίστη; Και η συνεχής επιβεβαίωση της πίστης είναι ένδειξη φόβου: φόβου της καθημερινής ζωής, φόβου μήπως πονέσεις, φόβου για τον θάνατο και φόβου που γεννάει μια ζωή χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Βλέποντας όλα αυτά, λοιπόν, επινοούνε μια θεωρία κι όσο πιο δεξιοτεχνικά και λογικά φτιαγμένη είναι η θεωρία, τόσο περισσότερη βαρύτητα αποκτά. Και μετά από δυο ή δέκα χιλιάδων ετών προπαγάνδας της, αυτή η θεωρία αναπότρεπτα και ανόητα γίνεται η «Αλήθεια».
  Αλλά όταν δεν αποδέχεσαι οποιοδήποτε δόγμα, τότε είσαι διαρκώς  πρόσωπο με πρόσωπο με ό,τι πραγματικά συμβαίνει και υπάρχει, «αυτό που είναι». «Αυτό που είναι», είναι η σκέψη, η ευχαρίστηση, ο πόνος και ο φόβος του θανάτου. Όταν κατανοήσεις το οικοδόμημα της καθημερινής σου ζωής – με τον ανταγωνισμό της, την απληστία της, τη φιλοδοξία της, την αναζήτηση δύναμης – τότε θα δεις όχι μόνον την ανοησία των δήθεν πνευματικών θεωριών, των σωτήρων και των γκουρού, αλλά μπορεί να βρεις και το τέλος της θλίψης, το  τέλος ολόκληρου του οικοδομήματος που έχει κατασκευάσει η σκέψη.
Η εμβάθυνση σ’ αυτή την κατασκευή και η κατανόησή της, είναι διαλογισμός. Τότε βλέπεις ότι ο κόσμος δεν είναι «μία πλάνη», αλλά μια τρομακτική πραγματικότητα που την έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του. Αυτό είναι που πρέπει να κατανοήσουμε και όχι τις θεωρίες της Βεντάντα με τις τελετουργίες της και όλα τα μπιχλιμπίδια της οργανωμένης θρησκείας.
Όταν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, χωρίς να κάνει οτιδήποτε από φόβο, φθόνο ή θλίψη, μόνον τότε ο νους είναι αυθόρμητα ήσυχος και σιωπηλός, κι όχι εξαναγκασμένος από διάφορες πρακτικές και μεθόδους. Τότε μπορεί όχι μόνον να βλέπει την αλήθεια στην καθημερινή ζωή την κάθε στιγμή, αλλά και να πάει πέρα από όσα μπορεί να αντιληφτεί ο νους· οπότε εκεί υπάρχει το τέλος του παρατηρητή και του παρατηρούμενου και σταματάει η δυαδικότητα. Και πέρα από κάθε πάλη της ζωής, κάθε ματαιότητα και απελπισία της, υπάρχει –και αυτό δεν είναι θεωρία – μία αδιάκοπη ροή που δεν έχει αρχή και τέλος· μια κίνηση απροσμέτρητη, που ο νους δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει.
Αφού τ’ ακούσει κανείς αυτά, κύριε, προφανώς μπορεί να τα κάνει μια θεωρία, κι αν  του αρέσει η νέα θεωρία που θα φτιάξει, θα την προπαγανδίσει. Αλλά ό,τι προπαγανδίζεται δεν είναι η αλήθεια. Η αλήθεια υπάρχει μόνον όταν είσαι ελεύθερος από τον πόνο, το φόβο και την επιθετικότητα που γεμίζουν την καρδιά και τον νου σου. Όταν το δείτε όλο αυτό κι όταν γεννηθεί μέσα σας εκείνη η ευλογία που ονομάζεται αγάπη, τότε θα γνωρίσετε την αλήθεια όλων όσων ειπώθηκαν.

 

1. Ηθοποιός

Πριν μερικές μέρες μου ζήτησε να δώσω συνέντευξη στο ιντερνετικό περιοδικό, THINK FREE, η Έλενα Αρτζανίδου. Μια συνέντευξη με 10 γρήγορες ερωτήσεις που απαντήθηκαν με το ίδιο γρήγορες απαντήσεις. Αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τη δείτε,  στη σελίδα του think free.gr   Σε μία από τις ερωτήσεις, την έβδομη, απάντησα γρήγορα και αυθόρμητα, χωρίς να σκεφτώ και η ίδια μου η απάντηση με εντυπωσίασε. Η ερώτηση ήταν: Έχετε δοκιμαστεί με επιτυχία και στην τηλεόραση και στη συγγραφή ιστοριών, που νομίζετε πως ανήκετε περισσότερο;   Και η μονολεκτική απάντηση που έδωσα ήταν: Στο Θέατρο. (!!!)   Η απάντηση που έδωσα με πήγε πίσω, πολλά χρόνια πριν, από 1951 που πρωτόπαιξα στο θέατρο, μέχρι το 1974 που το άφησα για πάντα. Κάποτε η Έλλη Λαμπέτη με είχε ρωτήσει: “Πόσο πολύ αγαπάς το θέατρο;’ και της είχα απαντήσει, “τόσο πολύ ώστε να το αφήσω”, και ενθουσιάστηκε. Κατάλαβε δεν μπορούσα να συνεχίσω να έχω σχέση με κάτι που το αγαπούσα τόσο πολύ αν αυτό είχε γίνει μια μίζερη ιστορία- έστω μόνο για μένα. Τον τελευταίο καιρό ψήνομαι να γράψω κάποια πράγματα για τη ζωή μου. Έχω αρχίσει και σχεδιάζω πώς θα είναι το βιβλίο και το πρώτο μέρος του που θα είναι για τα παιδικά μου χρόνια, θα μιλάει βέβαια για το θέατρο που πρωτόπαιξα το 1951 και η τελευταία φορά ήταν το 1959. Έτσι έγινε και μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με υλικό από αυτή την περίοδο, που το έβαλα στη χρονολογική του σειρά. Το πρώτο έργο που έπαιξα ήταν “Η Νεράιδα του Χιονιού”, το Άντερσεν. Μετά ήταν “Το παιδί του δρόμου”, ένα μιούζικαλ με ήρωα ένα εγκαταλειμμένο αγόρι, τύπου Όλιβερ Τουίστ. Ύστερα έπαιξα στο “Ο Μικρός Λόρδος”, ένα εγγλέζικο παιδικό θεατρικό. Εκείνη τη χρονιά έπαιξα για πρώτη φορά σε ταινία, γιατί γενικώς δεν με άφηναν να παίζω και κινηματογράφο και θέατρο, για να μην “λαλήσω”. Αυτή τη φορά έγινε εξαίρεση γιατί στην ταινία έπαιζε η Κυβέλη  που ήταν νονά μου και το ζήτησε εκείνη. Η ταινία ήταν “Η Άγνωστος” . Μετά έπαιξα “Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ”, ακολούθησε “Το Όνειρο του Γιαννάκη”, της Αντιγόνης Μεταξά (της Θείας Λένας, δηλαδή). Ύστερα έπαιξα, “Τα παιδικά χρόνια του Τομ Έδισσων”  (ο μαύρος της φωτογραφίας είναι ο Αρτέμης Μάτσας) και συνέχισα με ένα τρελλό έργο το, “Ένας Παράξενος Γάτος” για να τελειώσω με το παιδικό θέατρο, παίζοντας στο “Τηλέμαχος ο γιος του Οδυσσέα”. Το τελευταίο πράγμα που έκανα ως παιδί, έφηβος πια, ήταν ένας ρόλος στην ταινία   “Ερόικα” του Μιχάλη Κακογιάννη, που παίχτηκε στις αρχές του 1960. Με μια σκηνή απ’ αυτήν την ταινία τελειώνει και το βίντεο που έφτιαξα. Νομίζω ότι είναι συμπαθητικό.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.
Υ.Γ. Το “1” στον τίτλο, σημαίνει ότι θα ακολουθήσει και δεύτερο ποστ με θέμα έναν ηθοποιό, αλλά ποιον; Θα δείτε. 

Για την ψωρίαση

Όπως λέει και ο τίτλος, το σημερινό post έχει να κάνει -κατ΄ αρχήν- με μία δερματική ασθένεια, την ψωρίαση. Θα μου πείτε τι σχέση έχει η φωτογραφία που βλέπετε με την ψωρίαση; Χα, χα, χα… Δίκιο έχετε. Κατ΄αρχήν, δυστυχώς δεν βρήκα καλύτερη, είναι από τη συνέντευξη τύπου που είχαμε δώσει για ένα σήριαλ που είχα κάνει παλιά την παραγωγή του για το MEGA, το “ΒΑΝΙΛΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ” . Αν θέλετε κάντε κλικ πάνω στον τίτλο και θα δείτε περισσότερες πληροφορίες γι΄ αυτό το σήριαλ. Τι σχέση έχει τώρα αυτό το σήριαλ την ψωρίαση που είναι στον τίτλο του post;  Στην πάνω αριστερή γωνία, όρθιος είναι ο Γιώργος Χρανιώτης, ένας νέος τότε ηθοποιός και εξαιρετικός ζεν-πρεμιέ, σήμερα. Πριν λίγες μέρες, έπεσα τυχαία στο internet σε μια συνέντευξη του Γιώργου, όπου μίλαγε για την ψωρίαση που έχει, λέγοντας σε κάποιο σημείο ότι,  “Σε σχετικό ιατρικό συνέδριο που έγινε πρόσφατα πολλοί που πάσχουν από αυτή τη νόσο, αρνήθηκαν να μιλήσουν, εγώ πάντως δεν είχα πρόβλημα…”  Όλη η συνέντευξη του Γιώργου, αν σας ενδιαφέρει,  υπάρχει ΕΔΩ. Διαβάζοντάς την και μετά ψάχνοντας και σε άλλα sites, είδα για πρώτη φορά ότι η ψωρίαση αντιμετωπίζεται με έναν τρόπο που ούτε το φανταζόμουν, κι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post για να πω ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να παθαίνουν οι άνθρωποι που έχουν ψωρίαση, ψυχολογικά προβλήματα σαν αυτά που λέει το απόσπασμα από κάτι που βρήκα στο internet.
Οι επιπτώσεις της ασθένειας, ειδικά σε άτομα νεαρών ηλικιών, είναι ποικίλες και κυρίως κοινωνικής και ψυχολογικής φύσης. Λόγω της επίδρασης στην εικόνα του σώματος, η νόσος φαίνεται ότι επηρεάζει ιδιαίτερα την αυτοεκτίμηση των ασθενών και τις κοινωνικές τους σχέσεις.(…)  Στόχος του Σωματείου Υποστήριξης Ψωριασικών ασθενών «ΚΑΛΥΨΩ», είναι η αντιμετώπιση των μη ιατρικών ζητημάτων που συνδέονται με την ψωρίαση. Βασικό πεδίο δράσης είναι να βοηθήσουμε τους ασθενείς που πάσχουν από ψωρίαση και ψωριασική αρθρίτιδα, να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους και να προάγουμε τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που τους ενώνει η κοινή νόσος. Αυτό επιτυγχάνεται σε ένα περιβάλλον κατανόησης και γνώσης σε συνεργασία με εξειδικευμένους ψυχολόγους που βοηθούν τους ασθενείς είτε μέσω ατομικών συμβουλευτικών συνεδριών είτε μέσα από ομάδες υποστήριξης που επιτρέπουν στα μέλη να βοηθούν το ένα το άλλο και να βρίσκουν υγιείς τρόπους διαχείρισης του άγχους και αντιμετώπισης των καθημερινών δυσκολιών που τους δημιουργεί η νόσος.

Όλα αυτά τα ψυχολογικά προβλήματα που διάβασα, μου φαίνονται ανήκουστα. Είναι μια ασθένεια που δεν κολλάει και αυτόν που την έχει τον γλυτώνει από άλλα προβλήματα υγείας που μπορεί να μην φάινονται, αλλά να είναι θανατηφόρα, όπως εγκεφαλικά, εμφράγματα καρκίνους κ.λπ. Δεν μιλάω θεωρητικά. Έχω ψωρίαση από το 1982. Ποτέ μου, ούτε και τον πρώτο καιρό που την είχα στο πρόσωπο, δεν άφησα να παίξει κανένα ρόλο στην ψυχολογία μου και δεν μου έφερε ποτέ τίποτα παραπάνω από φαγούρα και εκνευρισμό. Δεν επηρέασε καθόλου,   “την αυτοεκτίμησή μου, τις κοινωνικές μου σχέσεις” ή την ποιότητα της ζωής μου όπως λέει το παραπάνω κομμάτι, από το site του Σωματείου “Καλυψώ”, που έβαλα όπως βλέπετε link εκεί για όποιον τον ενδιαφέρει, πάνω στη λέξη. Και για να μη νομίσει κανείς ότι   αυτό που έχω είναι κάτι πολύ λίγο και κάνω εδώ το έξυπνο, δείτε αυτή τη φωτογραφία του δεξιού μου ποδιού που έβγαλα σήμερα.

Έτσι είναι σχεδόν όλο μου το σώμα. Έτσι, σχεδόν, ήταν στην αρχή το πρόσωπό μου που κατάφερα να το καθαρίσω με την Ομοιοπαθητική. Ο λόγος που ανέβασα αυτό το post είναι επειδή πρώτη φορά είδα ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που τους δημιουργεί ψυχολογικό πρόβλημα η ψωρίαση, και αποφάσισα να γράψω εδώ γι’ αυτήν σε σχέση με μένα και να πω ότι είμαι πρόθυμος να πάω να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα, σε προσωπικό επίπεδο, όπου θα θέλανε να με καλέσουν.  Επίσης, όποιος θέλει μπορεί να μου γράψει, εκτός των άλλων, γι΄αυτό το θέμα στο np@paramithas.gr
Δεν χρειάζεται να πω τίποτε άλλο.  Μόνο να συμπληρώσω ότι αν ξέρετε κάποιον που μπορεί να του φανούν χρήσιμα αυτά που έγραψα και δεν μπαίνει στο blog, πείτε του να δει αυτό το post.
Καλό βράδυ
Π.

 

Χρόνια πολλά Μαρία

Όσες και όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog εδώ και καιρό, ίσως θα θυμάστε  ότι, σχεδόν,  κάθε χρόνο ανεβάζω post για τα γενέθλια της Μαρίας  και του Κωνσταντίνου που είναι πολύ κοντά. Στις 28 Ιανουαρίου, λοιπόν, όταν ήμουν 32 χρονών, (χα, χα, χα… δεν είπα την ηλικία της, την είπα;) γεννήθηκε η Μαρία. Σκέφτηκα, λοιπόν, να της χαρίσω μέσα απ΄αυτό το post  τρία πράγματα που έχουν σχέση με εκείνη. Το πρώτο, είναι μία σπάνια φωτογραφία που ανακάλυψε πριν λίγες μέρες ο ξάδελφός μου και θείος της. Η σχέση της Μαρίας με αυτή τη φωτογραφία, είναι ότι  σ’ αυτήν υπάρχει η γιαγιά μου, η πρόγιαγια της Μαρίας, που από εκείνη πήρε και το όνομά της και δεν την έχει ξαναδεί σε αυτή την ηλικία. Για δες Μαρία.

Η πρόγιαγιά σου η Μαρία, είναι η δεύτερη από δεξιά, με το άσπρο γιακαδάκι, που με κοιτάζει και απλώνει το χέρι της να με πιάσει – ο πρώτος από δεξιά, με το άσπρο παντελονάκι και το λουλουδάτο πουκάμισο, που κρατάω της θεία σου τη Δέσποινα από το χέρι!!! (Χα, χα, χα…)  Η γιαγιά σου, η μάνα μου, είναι η πρώτη από αριστερά, που δεν φαίνεται ολόκληρη.
Το δεύτερο “δωράκι” είναι πάλι μία φωτογραφία. Δεν είναι high tec, αλλά είναι μία από τις αγαπημένες μου, που την έχει βγάλει πλανόδιος φωτογράφος, στο λιμάνι του Πειραιά, το 1979, καθώς περιμένουμε να πάρουμε το καράβι για την Αίγινα.

Και το τρίτο και τελευταίο, είναι ένα τραγούδι. Ξαφνικά σήμερα, θυμήθηκα κάτι που το είχα ξεχάσει εντελώς -έτσι είναι,  όταν γερνάς δεν θυμάσαι τι έφαγες την προηγούμενη μέρα και θυμάσαι κάτι που έγινε πολλά χρόνια πριν. Θυμήθηκα, λοιπόν, πως όταν αποφασίσαμε ότι το μωρό θα το βγάλουμε Μαρία, όπως τη γιαγιά μου, κι όχι Γεωργία ή Δώρα όπως οι μαμάδες μας, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου, ήταν ένα αγαπημένο μου τραγούδι, από μία ταινία της δεκαετίας του ’60 που ήταν να την ανεβάσουμε στο θέατρο τότε, αλλά τελικά δεν έγινε. Το τραγούδι, είναι το “Μαρία”, με τον Johnny Mathis. Ακούστε το.
Χρόνια πολλά Μαρία.
Ο μπαμπάς 

Για τον Γιώργο…


Στη φωτογραφία βλέπετε το φίλο μου τον Γιώργο, τον Γιώργο τον Παπαδάκη τον μουσικοσυνθέτη, που έφυγε από τη ζωή τη Κυριακή το πρωί και κηδεύεται σήμερα, Τρίτη. Βιογραφικά του, αν θέλετε, μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ. Εγώ θα ήθελα να πω ότι ο Γιώργος υπήρξε αυτό που λέμε, “κολλητός” μου στα νιάτα μας και σε δύσκολους καιρούς, όλη την περίοδο της Δικτατορίας, αλλά και συνεργάτης μου στο Ραδιόφωνο και στην Τηλεόραση μετά. Όπως θα ξέρετε οι μεγαλύτεροι, στη ζωή μας κάνουμε κάποιες αληθινές φιλικές σχέσεις με ανθρώπους, που μπορεί σε κάποια στιγμή οι δρόμοι μας να χωρίζουν, αλλά μένουν για πάντα αισθήματα και οικειότητα, όπως με τους κοντινούς συγγενείς μας,  που αν και τους βλέπουμε πότε πότε, είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα ανάμεσά μας. Έτσι ο Γιώργος είναι ο ένας από τους τρεις κολλητούς μιας παρέας στη Δικτατορία – ο τρίτος ήταν ο ηθοποιός (και μπατζανάκης μου τότε) Γιώργος Σαμπάνης που κι αυτός έχει φύγει πριν αρκετά χρόνια από τη ζωή. Οι τρεις μας, είχαμε… ιδρύσει  την PRITS FILMS. Χα, χα, χα… Ο Παπαδάκης τότε δούλευε στο Φωτογραφείο του γαμπρού του στην Πλατεία Κολιάτσου και είχε φτηνή πρόσβαση σε films 8 χιλ. και μία φοβερή κάμερα, που μ΄ αυτή την καταβρίσκαμε γυρίζοντας, διάφορες ταινίες. Μία από αυτές, ως δείγμα της… πλακατζίδικης δουλειάς της  PRITS FILMS,την έχω ανεβάσει τον Οκτώβριο του 2011 ΕΔΩ.
Και θα ήθελα να κλείσω αυτό το post με ένα εξαιρετικό δείγμα της δουλειάς του Γιώργου ως μουσικοσυνθέτη, από τη μουσική που είχε γράψει για τη ΦΟΝΙΣΣΑ , μια παραγωγή που είχα κάνει για την ΕΡΤ εγώ, με βάση το μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη. Και γι’ αυτή τη δουλειά που είχαμε κάνει με τον Γιώργο έχω ανεβάσει τον Σεπτέμβριο του 2010, ένα post ΕΔΩ. Και κλείνοντας, επειδή τελευταία με ρωτάτε για τις κασέτες μετα παραμύθια, να σας πω κάτι που, κυρίως όσοι είστε “Παραμυθομεγαλωμένοι” το έχετε ακούσει: Η μουσική, όλων αυτών των παραμυθιών που είχα ηχογραφήσει , και στις 6 κασέτες που συνόδευαν τα βιβλία “Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ” ήταν του Γιώργου και υπάρχουν εδώ στην κατηγορία, “Παραμύθια με ήχο”.
Σας φιλώ
Νίκος 

30 χρόνια

Πέρσι τέτοια μέρα, 4 Δεκεμβρίου, είχα ανεβάσει ένα post για τη σημερινή επέτειο του γάμου μας με την κυρία μου, τη γνωστή -από τις ιστορίες του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ” και το blog της – μάγισσα Άιναφετς. Σ΄ εκείνο το post  είχα κάνει διάφορους υπολογισμούς για το πόσα χρόνια είναι τελικά, από την πρώτη συνάντηση, από τη δεύτερη, από το γάμο… Χα, χα, χα… Το έκανα πολύπλοκο το πράγμα. Αλλά αυτή τη φορά είδα ότι είναι πολύ απλό: μπορεί να παντρευτήκαμε 4 Δεκεμβρίου του 1983, αλλά η σχέση αρχίζει κανονικά στις αρχές Δεκεμβρίου του 1982 στην έκθεση ζωγραφικής που είχε πάρει μέρος, όπως περιγράφεται και στο επεισόδιο 25 του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ”.  Βέβαια, εξακολουθούμε να διαφωνούμε όπως θα δείτε στο δικό της επετειακό post, γιατί έχουμε διαφορετική άποψη του ποια είναι αρχή: η αρχή της σχέσης ή ημερομηνία του γάμου; Εγώ θεωρώ το πρώτο, αλλά δε βαριέσαι, τι 29  τι 30;  Το θέμα είναι να μην είσαι παντρεμένος.(Τι λέω γιορτιάτικα!  Χα, χα, χα…)  Τώρα: η αλήθεια είναι ότι δεν είχα στο νου μου φέτος να ανεβάσω ειδικό post για την επέτειο, μια και στο περσινό τα έχω πει όλα και όσα νομίζω για το γάμο γενικά, αλλά και για μας ειδικά και λοιπά. Πριν μερικές μέρες, όμως, ψάχνοντας στο YOYTUBE για ένα μικρό βίντεο του Κρισναμούρτι, που το ανέβασα σε παλιότερο post, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι του Παπακωνσταντίνου, το “Μη με αλλάξεις”. Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ και μου έκανε εντύπωση, γιατί νομίζω ότι λέει, έμμεσα κάτι που λέει ο Κρισναμούρτι σε ένα γράμμα σε μια φίλη του. Σκέφτηκα να το ανεβάσω και το έκανα, αλλά επειδή  η εκτέλεσή τελικά μου φάνηκε υπερβολικά θεατρική και δραματική, το κατέβασα. Έτσι θα κλείσω αυτή τη μικρή αναφορά στην επέτειό μας  με τη φράση του Κρισναμούρτι από το γράμμα στη φίλη του.
Χρόνια πολλά και στα… δικά σας.
Σας φιλώ πολύ
Ν.Π.

“Χρειάζεται μεγάλη νοημοσύνη σ΄ έναν άντρα και σε μια γυναίκα για να ξεχάσουν τους εαυτούς τους και να ζήσουν μαζί, χωρίς να παραδοθεί ο ένας στον άλλον, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλον. Οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή”.

 

 

Ο γιατρός Λάκης Σκυλάκης

Πάνω που έπαθα αυτή την πάρεση του προσωπικού νεύρου, που σας έλεγα στο προηγούμενο post, σατανική σύμπτωση, μου ήρθε και το βιβλίο για το γιατρό Λάκη Σκυλάκη! Τυχαίο;… Χα, χα, χα…. Πριν προχωρήσω να σας πω για τον “γιατρό” να σας πω δυο λόγια για μια δική μου… γνωμάτευση στην οποία έχω καταλήξει πια στα 70 μου, έχοντας περάσει κατά καιρούς διάφορα –  ευτυχώς όχι τίποτα, αθεράπευτο. Λοιπόν, νομίζω ότι  μια ασθένεια, είναι το σωματικό ισοδύναμο μίας ψυχολογικής κατάστασης. Σωματοποιείς την προσπάθεια που κάνεις για ψυχική εξισορρόπηση κάποιων πραγμάτων μέσα σου, που είναι ή που σου μοιάζουν αντίθετα. Που είναι όντως αντίθετα ή που έχεις κάποια ιδέα ότι είναι αντίθετα. Καμιά φορά είναι δύσκολο να κρίνει κανείς τη διαφορά. Γι’ αυτό και είναι καλό – αν δεν έχεις να κάνεις με επείγον περιστατικό- να κάθεσαι λίγο με την αρρώστια σου, για να “σου πει” εκείνη, ίσως,  τι έχει συμβεί μέσα σου. Γι’ αυτό, έχω καταλήξει ότι η Ομοιοπαθητική Ιατρική που ακολουθώ εδώ και 30 χρόνια περίπου, σου δίνει αυτή την δυνατότητα. Ας πούμε, στην περίπτωση της  “πάρεσης” που έπαθα, το φάρμακο που είπε ο Νευρολόγος, την ίδια στιγμή που βγήκε το εγκεφαλογράφημα ήταν κάποιες μεγάλες δόσεις κορτιζόνης. Στη θέση τους, βέβαια, πήρα τα ομοιοπαθητικά χάπια που έδωσε ο γιατρός  μου και βλέπουμε. Και όντως… βλέπουμε. Ορίστε; Πώς είπατε;  Α, όχι, ο γιατρός μου δεν λέγεται Λάκης Σκυλάκης. “Ο Λάκης ο Σκυλάκης και τα άρρωστα ζωάκια”, είναι ένα παιδικό παραμύθι με ωραίες ζωγραφιές της κυρίας Μαρίας Κίτρα. Το βιβλίο αυτό ήρθε πρώτο σε διαγωνισμό συγγραφής παραμυθιού για μικρά παιδιά των Εκδόσεων Μέθεξις στη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος που μου έστειλαν το βιβλίο είναι ότι ήμουν Πρόεδρος της επιτροπής του Διαγωνισμού. Και ήρθε στην ώρα του. Χα, χα, χα… Όχι γιατί έπαθα “πάρεση”, αλλά στην ώρα του για το babysitting που είχαμε να κάνουμε χθες για τα εγγονάκια μας. Αλλά πρώτα να σας γνωρίσω τον Λάκη τον Σκυλάκη.

Αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου, που διάλεξα για να διαβάσω στον Αλέξανδρο και στην Ίριδα χθες που πήγαμε για babysitting. Λοιπόν, να σας πω εδώ κάτι που παρατήρησα. Οι μεγάλοι που βλέπουν, παρατηρούν αμέσως το πρόσωπό μου, και κάνουν αμέσως κάποιο σχόλιο, ενώ τα παιδιά ούτε που δίνουν σημασία. Και σκέφτηκα, πηγαίνοντας και πίσω στην παιδική μου ηλικία, ότι τα παιδιά καθώς είναι αθώα από όλα αυτά, είναι σαν τα ζωάκια, που δεν σε αναγνωρίζουν βασικά από την εικόνα σου, αλλά από την αίσθηση που παίρνουν από σένα. Έτσι και η Ίρις και ο Αλέξανδρος, που πριν μια εβδομάδα στα γενέθλια του πεθερού μου και χθες, δεν έδωσαν καμιά σημασία στο πώς ήταν το πρόσωπό μου. Μάλιστα στο τραπέζι των γενεθλίων που η Ίρις καθόταν κοντά μου, όταν της έδειξα το μισόκλειστο μάτι μου,  εκείνη μου είπε να το κρατάω ανοιχτό με το δάχτυλό μου. Αν δεν με πιστεύετε ορίστε. Χα, χα, χα…

Και για να τελειώσουμε με το Λάκη τον Σκυλάκη και το babysitting  που σας είπα στην αρχή, σας έχω μία τρομερή φωτογραφία. Καθόμαστε οι τρεις μας στον καναπέ για να τους διαβάσω το βιβλίο, και τους έβαλα να με βοηθήσουν ανοίγοντάς μου ο ένας το μάτι και η άλλη σηκώνοντας μου το στόμα, για να μας βγάλει φωτογραφία η γιαγιά τους. Χα, χα, χα…
Σας φιλώ και καλό Σαββατοκύριακο
Π.