Ένας μύθος του Αισώπου

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ανεβάσει ποτέ καμία ιστορία του αρχαιότερου Παραμυθά ή του πρώτου Παραμυθά, όπως τον λένε, του Αισώπου. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτε άλλο. Βρήκα ένα ωραίο βίντεο με κινούμενα σχέδια, βασισμένο στην ιστορία του Αισώπου, “Ο ψεύτης βοσκός”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Ένα παραμύθι του Παραμυθά

Και μετά τα “Παραμύθια της γιαγιάς” του προηγούμενου ποστ, για σήμερα είπα να ανεβάσω και ένα παραμύθι του Παραμυθά.  Είναι απο το βιβλίο του Παραμυθά “Ο Δράκος της Κίνας” που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα και που έχω ανεβάσει άλλα δύο παραμύθια από αυτό. Το σημερινό έχει τίτλο, “Ο γίγαντας και οι ομπρέλες του  κυρ Νώντα”.
Καλή εβδομάδα και καλό μήνα.

                    Π.

Προχθές, πέρασα από το φίλο μου τον κυρ Νώντα τον ομπρελά για να δω τι κάνει και πώς πάνε οι δουλειές του. «Χάλια», μου λέει. «Έχει μέρες να βρέξει, Παραμυθά, και δεν έχω πουλήσει ούτε μία ομπρέλα». «Μη σε νοιάζει κυρ Νώντα, θα βρω γιατί σταμάτησε έτσι ξαφνικά να βρέχει». Σε λίγο ήμουν πετώντας σε ένα σύννεφο. Το χτυπάω κι ακούω ένα ξερό ήχο. «Άδειο είναι», σκέφτηκα. Και τότε βλέπω κάτι νάνους να πετούν στα σύννεφα κουβαλώντας κουβάδες και να αδειάζουν τα σύννεφα από το νερό! «Που το πάνε άραγε», αναρωτήθηκα και τους ακολούθησα πετώντας. Σε λίγο βρέθηκα σε ένα λιβάδι με ένα τεράστιο αντίσκηνο και δίπλα του μια μεγάλη δεξαμενή όπου οι νάνοι άδειαζαν τους κουβάδες τους! «Για ποιον να’ ναι», απόρησα. «Θα πρέπει να είναι μέσα στο αντίσκηνο». Έγινα μικρός σαν καρφίτσα και τρύπωσα μέσα στο αντίσκηνο. Εκεί καθόταν ένας γίγαντας που έτρωγε συνέχεια πασατέμπους κι έπινε νερό για να ξεδιψάει. Θύμωσα πολύ και κάποια στιγμή που αποκοιμήθηκε ο γίγαντας έτρεξα στους νάνους. «Δεν είναι σωστό αυτό που κάνετε. Επειδή αυτός θέλει να τρώει πασατέμπους θα μαραθούν όλα τα φυτά και ο κυρ Νώντας δεν θα πουλάει ομπρέλες;». «Δεν μπορούμε να σταματήσουμε, Παραμυθά, γιατί τότε ο κακός μάγος Κατσουφάκιας, που είναι πατέρας του γίγαντα, θα μας μεταμορφώσει σε κατσαρίδες». Εκείνη τη στιγμή, μου ήρθε μια ιδέα. «Καλά», τους λέω, «αλλά τουλάχιστον υποσχεθείτε μου ότι το πρωί θα πάρετε νερό από το σύννεφο που θα σας δείξω». Οι νάνοι συμφώνησαν κι εγώ όλη νύχτα άδειασα ένα μεγάλο σύννεφο και το γέμισα με αλμυρό νερό από τη θάλασσα. Μόλις ξημέρωσε οι νάνοι ήρθαν κι άρχισαν να παίρνουν νερό απ’ αυτό το σύννεφο. «Φτου! Τι αηδία είναι αυτή!», ούρλιαξε ο γίγαντας, που μετά την αλμύρα του πασατέμπου ήπιε και το αλάτι της θάλασσας κι έφυγε τρέχοντας χωρίς να ξαναγυρίσει ποτέ. Ύστερα από λίγο άρχισε να βρέχει δυνατά. Τα λουλούδια χαμογέλασαν και ο κυρ Νώντας, καταχαρούμενος, δεν προλάβαινε να πουλάει ομπρέλες.

 

 

 

Για την μοναχικότητα

Για σήμερα έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το  ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ.  Μιλάει για την μοναχικότητα και κάποια άλλα θέματα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
            Π.

” Η μοναχικότητα είναι ένα πράγμα και το να είσαι μόνος είναι ένα άλλο. Η μοναχικότητα μπορεί να είναι απομόνωση, μία φυγή, κάτι ανεπιθύμητο· αλλά το να είσαι μόνος χωρίς να σε βαραίνει η ζωή, με εκείνη την απόλυτη ελευθερία όπου σκέψη και χρόνος δεν παρεμβαίνουν ποτέ, είναι το να είσαι με το σύμπαν. Στην μοναχικότητα υπάρχει απελπιστική μοναξιά, μία αίσθηση ότι είσαι εγκαταλελειμμένος, χαμένος, διψασμένος για κάποιο είδος σχέσης, είσαι σαν ένα πλοίο χαμένο στη θάλασσα. Όλη η καθημερινή μας δραστηριότητα οδηγεί σε αυτή  την απομόνωση, με τις ατέλειωτες συγκρούσεις και δυστυχίες και σπάνιες χαρές μέσα σε αυτήν. Αυτή η απομόνωση είναι η διαφθορά που εκδηλώνεται στην πολιτική, στις επιχειρήσεις και φυσικά στις οργανωμένες θρησκείες.  Η διαφθορά υπάρχει παντού. Το να είσαι δεμένος με κάτι είναι διαφθορά· κάθε μορφή προσκόλλησης οδηγεί σε αυτήν, είτε είναι δοξασία, πίστη, ιδανικό, εμπειρία ή οποιοδήποτε συμπέρασμα. Η ψυχολογική διαφθορά είναι ο κοινός παράγοντας των ανθρώπων. Χρήματα, κύρος, εξουσία, είναι οι επιφανειακές αντιδράσεις της εσωτερικής διαφθοράς της μεγάλης ευχαρίστησης που δίνει η επιθυμία, η εικόνα που χτίζει η σκέψη γύρω από την κίνηση της επιθυμίας. Η διαφθορά είναι ψυχολογικό κομμάτιασμα.”

 

 

Ο δακρυσμένος δράκος

Σήμερα,  μετά από τον “Δράκο της Κϊνας” και τον “Δράκο του νησιού”, λέω να ανεβάσω άλλη μια ιστορία για δράκο που βρήκα στη σειρά, ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΊΑ. Έχει τίτλο, “Ο δακρυσμένος δράκος”. Διασκεδαστική ιστορία.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

 

 

 

 

 

Ο Δράκος του νησιού

Μετά τον “Δράκο της Κίνας” και τον “Δακρυσμένο Δράκο”, θυμήθηκα μια παλιά ιστορία του “Παραμυθά” σε βίντεο,  με Δράκο. Τον Δράκο του νησιού.  Και λέω να υποδεχτούμε τον καινούργιο μήνα με αυτόν. 
Καλό Σαββατοκύριακο και καλό μήνα.
                        Π.

 

 

 

 

 

Ο Δράκος της Κίνας

Τον Ιανουάριο είχα ανεβάσει ένα ποστ με τίτλο, “Το παραμυθένιο ξημέρωμα”, που είναι από το βιβλίο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που ήταν να βγει φέτος, αλλά που τελικά δεν έχει αποφασιστεί αν και πότε θα βγει. Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω ακόμα μία ιστορία από αυτό το βιβλίο με τίτλο, “Ο Δράκος της Κίνας”, που είναι και ο τίτλος του βιβλίου.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

Ο Δράκος της Κίνας

Ένα πρωί πριν από μερικές ημέρες, ήρθε ο ταχυδρόμος και μου έφερε ένα τηλεγράφημα από τον φίλο μου τον Τσεν, τον Κινέζο. Το άνοιξα αμέσως και το διάβασα. «Φίλε μου Παραμυθά, έλα γρήγορα εδώ γιατί είναι μεγάλη ανάγκη. Τσεν». Σκέφτηκα ότι για να γράφει κάτι τέτοιο ο φίλος μου, που συνήθως είναι πολύ ψύχραιμος, θα πρέπει να συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό. Έκλεισα το σπίτι μου, κι έφυγα πετώντας για την Κίνα. Τη διαδρομή αυτή μέχρι το χωριό του φίλου μου την είχα ξανακάνει και είναι υπέροχη! Και κάποια στιγμή, έφτασα και κατέβηκα στο σπίτι του φίλου μου, που με είχε δει από το παράθυρο και βγήκε έξω να με υποδεχτεί.
«Καλώς τον φτερωτό μου φίλο», είπε ο Τσεν, κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση όπως συνηθίζεται στην Κίνα.
«Καλώς σε βρήκα, Τσεν», του απαντάω κι εγώ κι αμέσως εκείνος μου λέει: «Ήρθες πάνω στην ώρα του φαγητού, πέρασε μέσα».
Έτσι, κάθισα αμέσως στο τραπέζι μαζί με τον Τσεν και την οικογένειά του και φάγαμε ένα υπέροχο ρύζι με λαχανικά. Όταν τελειώσαμε το φαγητό λέω στον φίλο μου: «Και τώρα πες μου γιατί με κάλεσες, Τσεν».
«Πάμε να σου δείξω, Παραμυθά», μου λέει εκείνος. Βγήκαμε από το σπίτι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Ύστερα από λίγο βρεθήκαμε μπροστά σε ένα καμένο δάσος, που ήταν δίπλα σε ένα μεγάλο ποτάμι.
«Πω, πω… Πώς κάηκε, Τσεν», ρώτησα τον φίλο μου.
«Έχει έρθει ένα δράκος στον τόπο μας, Παραμυθά. Ένας δράκος που βγάζει φλόγες από το στόμα του. Και δεν φτάνει που καίει τα φυτά που είναι γύρω του, αλλά πίνει και το νερό του ποταμού και θα μαραθούν όλα τα φυτά μας που είναι δίπλα στο ποτάμι. Γι’ αυτό σε φώναξα Παραμυθά, για να μας βοηθήσεις».
«Πάμε Τσεν. Πήγαινέ με εκεί που είναι ο Δράκος», είπα αμέσως και ξεκινήσαμε. Σε λίγο είχαμε πλησιάσει κοντά στο μέρος όπου ζούσε ο Δράκος. «Δεν προχωράω άλλο, φοβάμαι», μου λέει ο Τσεν. «Καλά, κάτσε εδώ και περίμενε», του είπα.
Έτσι, άφησα τον Τσεν και ξεκίνησα να πάω στον Δράκο, που ήταν εκεί κοντά. Ύστερα από λίγο περπάτημα, είδα στο βάθος του δάσους τον Δράκο. Ήταν πολύ μεγάλος, τεράστιος, και με εντυπωσίασε. «Πω… πω… ένας Δράκος!..», είπα δυνατά.
«Ποιος είσαι εσύ;» μου λέει ο Δράκος με μια φωνή τόσο ψιλή, που ήταν σαν να μιλούσε ένα μικρό κοριτσάκι, κι εγώ έβαλα τα γέλια.
«Χα, χα, χα… Πρώτη φορά βλέπω Δράκο που να έχει τόσο ψιλή φωνή… χα, χα, χα…»
«Δεν σε ακούω, έλα επάνω», μου είπε ο Δράκος κι εγώ πέταξα και κάθισα σε ένα κλαδί στο κεφάλι του. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά από την πρώτη στιγμή συμπάθησε ο ένας τον άλλον.
«Δεν ντρέπεσαι Δράκο μου, να καις τα δέντρα και να αδειάζεις το ποτάμι», του είπα ύστερα από λίγο.
«Αχ, δεν το θέλω κι εγώ που βγάζω αυτές τις φλόγες, αλλά ξέρεις τι δίψα με πιάνει. Ούτε αν πιω όλο το ποτάμι δεν μπορώ να ξεδιψάσω».
«Έχω μια ιδέα», του λέω, «θέλεις να γίνεις μικρός; Να γίνεις ένα μικρό, συμπαθητικό Δρακάκι; Έτσι και οι φλόγες σου δεν θα κάνουν κακό και θα ξεδιψάς εύκολα».
Κι εκεί που δεν το περίμενα, με ρωτάει ο Δράκος: «Θέλω, αλλά πώς θα γίνει αυτό»;
«Θα πάω σε ένα φίλο μου μάγο και θα μου δώσει κάτι για να το πιεις και να γίνεις μικρός. Ξέρω ότι μπορεί».
«Κάνε ό,τι θέλεις», μου φωνάζει ο Δράκος. «αλλά διψάω..»
«Κάνε υπομονή. Θα πάω και θα έρθω γρήγορα και θα ξεδιψάσεις με πολύ λίγο νερό».
Έτσι έφυγα πετώντας για τον φίλο μου τον μάγο. Πέταξα πάρα πολύ γρήγορα, όπως δεν πετάω συνήθως και σε λίγο έφτασα στο σπίτι του μάγου.
«Γεια σου, φίλε μου», του λέω, «έχεις κανένα μαγικό υγρό που να το πιεί ένας τεράστιος Δράκος και να γίνει μικρός;»
«Θα σου φτιάξω ένα, Παραμυθά μου», μου είπε ο μάγος. Πήγαμε μαζί στο εργαστήριό του κι εκεί μου ετοίμασε ένα μαγικό υγρό για τον Δράκο, που το έβαλε σε ένα γυάλινο μπουκάλι. Μόλις ήταν έτοιμο το πήρα, ευχαρίστησα τον φίλο μου τον μάγο και έφυγα πετώντας γρήγορα.
 Όταν έφτασα εκεί που ήταν ο Δράκος, πέταξα πάνω από το κεφάλι του και του φώναξα: «Άνοιξε το στόμα σου, άνοιξε το στόμα σου…». Μόλις άνοιξε το στόμα του, άδειασα εκεί όλο το μπουκάλι.
«Μμμ… πολύ ωραίο ήταν», είπε ο Δράκος γλύφοντας τα χείλια του και περίμενα να δω τι θα γίνει. Και πριν περάσει ένα λεπτό, ο Δράκος άρχισε να μικραίνει, να μικραίνει, μέχρι που έγινε λίγο πιο μικρός κι από ένα κοτόπουλο! Έγινε ένα όμορφο… Δρακάκι. Του έδωσα να πιει νερό και ξεδίψασε με πολύ λίγο πια. Τότε τον πήρα και πήγαμε πετώντας στο σπίτι του φίλου μου του Τσεν. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Τα παιδιά του Τσεν ενθουσιάστηκαν με το Δρακάκι  κι έτσι η οικογένεια αποφάσισε να το κρατήσει. Ήταν όλοι ενθουσιασμένοι. Η οικογένεια επειδή είχαν κάτι σαν ένα παράξενο ζωάκι στο σπίτι που το φρόντιζαν, κράτησαν  και το Δρακάκι, επειδή πια μπορούσε να πίνει λίγο νερό και να ξεδιψάει.

 

 

 

“Ό,τι λέτε μοιάζει ξένο και Ασιατικό”

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο  του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “Όπως είναι κανείς”. Είναι η απάντηση σε μία ερώτηση που του κάνουν.
Καλό βράδυ.
      Π.   

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ό,τι λέτε μοιάζει ξένο και Ασιατικό. Μία διδασκαλία σαν την δική σας είναι εφαρμόσιμη στον Δυτικό πολιτισμό μας που είναι βασισμένος στην επάρκεια ικανοτήτων και στην πρόοδο και ο οποίος δημιουργεί το πρότυπο ζωής σε όλο τον κόσμο;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Νομίζετε ότι η σκέψη είναι Ασιατική και Δυτική; Οι συμπεριφορές μπορεί να ποικίλουν. Μπορεί εγώ στην Ινδία να τρώω με τα χέρια μου κι ένας άλλος στην Κίνα να τρώει με τσόπστικς, κι εδώ τρώτε με έναν πιο διαφορετικό τρόπο·  αλλά τι κάνει διαφορετική την Ασιατική θεώρηση των πραγμάτων από την Δυτική θεώρηση; Υπάρχει διαφορά; Εάν είχα γεννηθεί στην Αμερική και έλεγα τα ίδια πράγματα που λέω τώρα, θα λέγατε ότι είναι Ασιατικά; Ίσως να λέγατε ότι είναι μυστικιστικά, ότι δεν είναι πρακτικά ή ότι είναι αλλόκοτα. Τα προβλήματα, όμως, είναι ίδια είτε στην Ινδία, είτε στην Ιαπωνία ή εδώ. Είμαστε ανθρώπινα πλάσματα, όχι Ασιάτες και Αμερικάνοι, Ρώσοι και Γερμανοί, κομμουνιστές και καπιταλιστές. Όλοι έχουμε τα ίδια ανθρώπινα προβλήματα.
Ό,τι λέω, λοιπόν, σίγουρα είναι εφαρμόσιμο τόσο εδώ, όσο και στην Ινδία. Η βία είναι τόσο πολύ πρόβλημά σας, όσο είναι πρόβλημα και στην Ινδία. Το πρόβλημα των σχέσεων, της αγάπης, της ομορφιάς, το πρόβλημα του να φέρεις γαλήνη στον νου, της δημιουργίας μίας κοινωνίας που δεν θα είναι καταστροφική του εαυτού της όπως και των άλλων, όλα αυτά προφανώς ενδιαφέρουν τον καθένα από μας, είτε ζούμε στην Ανατολή είτε στην Δύση. Εδώ έχετε το πρόβλημα της δημιουργίας μεγάλου στρατού, κάτι που είναι ένδειξη ηθικής διαφθοράς κάθε κοινωνίας, επειδή η βάση ακριβώς του στρατού είναι η εξουσία, ο εθνικισμός, η ασφάλεια· και αυτό είναι το ίδιο πρόβλημα ακριβώς στην Ινδία, στην Ιαπωνία, στην Ασία. Ο άνθρωπος που είναι διαμορφωμένος από μία Ασιατική θεώρηση των πραγμάτων ή φιλοσοφία και που σου λέει πώς να ζεις σύμφωνα με αυτήν την διαμόρφωση, προφανώς διαχωρίζει την σκέψη σε Ανατολική και Δυτική. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό, που είναι η απελευθέρωση του νου από κάθε διαμόρφωση και όχι η διάπλασή του σύμφωνα με μία Ανατολική φιλοσοφία, πράγμα που παραείναι παιδιάστικο.
Εκείνο που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να ερευνήσουμε μαζί την εξαιρετική πολυπλοκότητα των ζωών μας και να βρούμε αν μπορούμε να κοιτάξουμε αυτά τα πολύπλοκα προβλήματα πολύ απλά, αλλά  δεν μπορεί να κοιτάξει κανείς αυτά τα προβλήματα πολύ απλά, αν δεν κατανοήσει τον εαυτό του. Ο εαυτός είναι μία εξαιρετικά πολύπλοκη ύπαρξη με αμέτρητες αντιφατικές επιθυμίες. Είμαστε ατέλειωτα σε πόλεμο μέσα μας και αυτή η εσωτερική σύγκρουση μεγαλώνει στις εξωτερικές δραστηριότητες. Το να κατανοήσεις τον εαυτό –τον συνειδητό όπως και τον ασυνείδητο- είναι ένας τεράστιος στόχος και μπορεί να τον κατανοήσει κανείς μόνο από μέρα σε μέρα, από στιγμή σε στιγμή. Είναι ένα βιβλίο που δεν σταματάει ποτέ· οπότε δεν είναι κάτι που μπορεί να τελειώσει.
Έτσι, αν κανείς μπορεί να ακούει ό,τι λέγεται εδώ όχι σαν Αμερικάνος, Ευρωπαίος ή Ανατολίτης, αλλά ως ένα ανθρώπινο πλάσμα που ενδιαφέρεται άμεσα για όλα αυτά τα προβλήματα, τότε θα δημιουργήσουμε μαζί έναν διαφορετικό κόσμο· τότε θα είμαστε πραγματικά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Η θρησκεία είναι η αναζήτηση της αλήθειας και για έναν θρησκευόμενο άνθρωπο δεν υπάρχει εθνικότητα, ούτε πατρίδα, ούτε φιλοσοφία· δεν ακολουθεί κανέναν· οπότε είναι πραγματικά επαναστατικός με την πιο βαθιά έννοια της λέξης.

 

 

“Ένα παραμυθένιο ξημέρωμα”

Τελικά έγραψα ένα ακόμα βιβλίο του “Παραμυθά”, το όγδοο για τις Εκδόσεις Ψυχογιός και το δέκατο τρίτο γενικά. Ο τίτλος του βιβλίου είναι, “Ο Δράκος της Κίνας” και θεωρητικά θα πρέπει να κυκλοφορήσει μέσα στο 2019. Έτσι για σήμερα λέω να ανεβάσω κάτι από αυτό το βιβλίο. Είναι το τελευταίο κείμενο που δεν είναι παραμύθι, αλλά κάτι σαν παραμύθι. Και ο τίτλος του είναι αυτός που έβαλα στο ποστ, “Ένα παραμυθένιο ξημέρωμα”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
             Π.

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Αυτό που θα σας πω δεν είναι παραμύθι, αλλά είναι σαν παραμύθι. Την εβδομάδα που μας πέρασε, ήμουν τον περισσότερο καιρό στο κρεβάτι γιατί είχα αρπάξει ένα γερό κρύωμα. Κι αυτός ο καιρός φέτος δε λέει να φτιάξει. Παιδεύτηκα λίγο γιατί δεν παίρνω φάρμακα κι αφήνω την αρρώστια πάντα να κάνει τον κύκλο της. Ένας σοφός γιατρός μου είχε πει κάποτε ότι όταν αρρωσταίνουμε το σώμα μας προσπαθεί να μας πει κάτι και πριν πάμε στο γιατρό να προσπαθήσουμε πρώτα να ακούσουμε ό,τι προσπαθεί εκείνο να μας πει. Έτσι, λοιπόν, έπινα τσαγάκια, έτρωγα ελαφρά και κοιμόμουν πολύ, γιατί ο ύπνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Και να που χθες, ξυπνάω λίγο πριν το χάραμα του ήλιου, κι αισθάνομαι το σώμα μου να γεμίζει με δύναμη. Επιτέλους, είχα γίνει καλά. Ντύθηκα ζεστά, βγήκα στη βεράντα μου και κάθισα να δω το ξημέρωμα, την ανατολή του ήλιου. Το θέαμα ήταν… παραμυθένιο. Υπήρχαν μόνο λίγα σκόρπια σύννεφα στον ουρανό. Η δροσιά ήταν απλωμένη στα λιβάδια. Δεν υπήρχαν πουθενά σκιές. Ήταν ήσυχα και δεν είχε σηκωθεί ακόμα αεράκι κι έτσι τα φύλλα στέκονταν ακίνητα. Δεν υπήρχε καπνός σε κανένα από τα σπίτια, αλλά οι σκεπές άρχισαν να γυαλίζουν με το φως που ερχόταν. Τ’ αστέρια παραδίνονταν διστακτικά στη δύση τους κι υπήρχε εκείνη η ιδιαίτερη σιωπηλή αναμονή που υπάρχει όταν πρόκειται να βγει ο ήλιος· οι λόφοι περίμεναν, όπως και τα δέντρα, ενώ τα λιβάδια άνοιγαν από τη χαρά τους. Τότε ο ήλιος άγγιξε τις κορφές των βουνών μ’ ένα απαλό, ανακουφιστικό άγγιγμα· τα φύλλα άρχισαν να σαλεύουν ύστερα από τη μακριά νύχτα και καπνός άρχισε ν’ ανεβαίνει ίσια προς τα πάνω από κάποιο σπίτι. Κι αργά, διστακτικά, ντροπαλά άρχισαν οι μακριές σκιές ν’ απλώνονται στη γη· τα βουνά έριχναν τις σκιές τους στους λόφους και οι λόφοι στα λιβάδια και τα δέντρα ανυπομονούσαν για τις δικές τους σκιές που ήρθαν σύντομα κι αυτές, οι ανοιχτές και οι σκούρες, οι ελαφριές και οι βαριές. Οι λεύκες χόρευαν και η μέρα είχε αρχίσει και μέσα σ’ αυτή τη μαγεία της φύσης ένιωθα πια εντελώς καλά!

 

 

 

Ο Χιονάνθρωπος

Ένας φίλος, μού έστειλε ένα μήνυμα για το προηγούμενο ποστ ότι καλές είναι οι ιστορίες του Χότζα, αλλά γιατί δεν ανεβάζω καμία ιστορία και του Παραμυθά. Στην αρχή σκέφτηκα ότι οι ιστορίες του Παραμυθά υπάρχουν σε βιβλία, αλλά μετά είπα ότι και οι ιστορίες του Χότζα υπάρχουν σε βιβλία. Έτσι αποφάσισα να ανεβάσω μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες, την ιστορία με τον Χιονάνθρωπο. Και για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται τα επτά βιβλία του “ΠΑΡΑΜΥΘΑ” που κυκλοφορούν και όλα κάνουν από 8 ευρώ και κάτω, θα τα δείτε στο τέλος του ποστ μετά την ιστορία του Χιονάνθρωπου. Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχουν στην σελίδα των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ που μπορείτε να πάτε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. 
Καλό Σαββατοκύριακο. 
          Π. 

Ένα απόγευμα, πριν λίγο καιρό, βγήκα να κάνω μία βόλτα στο βουνό, πριν πέσει ο ήλιος. Εκεί που πήγαινα, να ένας χιονάνθρωπος. «Μπα», λέω, «γιατί σ’ άφησαν έτσι γυμνό»; «Είδες», μου λέει. «Στάσου να δοκιμάσουμε κανένα καπέλο και κανένα κασκόλ», του λέω και του βάζω τα δικά μου. Του ‘ρθανε κουτί· ούτε παραγγελία να τα ‘χε! «Α, μ’ έκανες πολύ ωραίο», λέει ο χιονάνθρωπος. «Ναι, αλλά τώρα πρέπει να πηγαίνω», του είπα. «Και θα μ’ αφήσεις μόνο μου;», με ρωτάει παραπονεμένα. «Και τι να σε κάνω;», απόρησα «βράδιασε». «Να με πάρεις σπίτι σου». Τον λυπήθηκα τόσο πολύ, που τον πήρα σπίτι μου. Τον έβαλα στο σαλόνι και κάθισα να δω τηλεόραση. Κάποια στιγμή ακούω τον χιονάνθρωπο να μου λέει: «Δεν νιώθω καλά». «Ωχ, λιώνεις», φώναξα, «ξέχασα κι άναψα το τζάκι. Γρήγορα στην κουζίνα». Έτρεξα κι έβαλα τον χιονάνθρωπο στην κατάψυξη κι έπειτα πήγα να ξαπλώσω, γιατί είχαμε κουραστεί κι έπρεπε να κοιμηθούμε. Την άλλη μέρα μόλις ξημέρωσε έβαλα το χιονάνθρωπο κάτω από ένα δέντρο για να έχει παρέα κι εγώ πήγα βόλτα. Δεν πρόλαβα να απομακρυνθώ και βγαίνει ο ήλιος. «Ωχ, ο χιονάνθρωπος», σκέφτηκα και τρέχω πίσω. «Δεν αισθάνομαι καλά», μου ψιθύρισε με κόπο, μόλις με είδε. «Φοβάμαι πως θα λιώσεις», του λέω, «πρέπει να σε πάω κάπου αλλού. Το βρήκα: Στο Βόρειο Πόλο»! Φόρεσα το μαγικό γιλέκο μου και πετώντας πάνω από βουνά και θάλασσες, τον πήγα στο Βόρειο Πόλο. Και ποιος νομίζετε πως μας περίμενε; Μια ωραία χιονανθρωπίνα που αγάπησε αμέσως το φίλο μου τον χιονάνθρωπο. Την αγάπησε κι εκείνος και παντρεύτηκαν κι έκαναν ένα σωρό παιδάκια. Κι εγώ, αφού έμεινα λίγο καιρό μαζί τους, τους αποχαιρέτησα κι έφυγα κι όπως λένε τα παλιά παραμύθια, ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

 

book   book  book  book

book  book  book

 

 

 

“Ποιος μπορεί να μας γιατρέψει”;

Το εξώφυλλο που βλέπετε είναι από ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάζω τελευταία. Η απάντηση στον τίτλο είναι ότι εμείς οι ίδιοι μπορούμε να γιατρέψουμε τους εαυτούς μας και το έχει γράψει ένας γιατρός, ο Αντώνης Λαγγουράνης. Ο Αντώνης Λαγγουράνης γεννήθηκε στην Αμφισσα το 1948. Εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία αποφοίτησε το 1973. Ειδικεύτηκε στην Παθολογία και ακολούθως στη Νεφρολογία. Ελαβε τον τίτλο του διδάκτορος του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1988. Από το 1995 έως το 1999, διετέλεσε διευθυντής (ΕΣΥ) της Υπηρεσίας Συντονισμού και Ελέγχου Εξωνεφρικής Κάθαρσης και Μεταμοσχεύσεων του Νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς». Εκτοτε και έως σήμερα είναι διευθυντής (ΕΣΥ) στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα».  Το απόσπασμα που διάλεξα από το βιβλίο αφορά κυρίως στα παιδιά μας, αλλά νομίζω και εμάς. Διαβάστε το.
Καλό Σαββατοκύριακο
             Π.

“… Με τα παιδιά δεν χρειάζεται να είμαστε αυστηροί σχετικά με τη διατροφή και ιδίως με την τήρηση των τροφικών συνδυασμών. Εάν το πρωινό ενός μαθητή αποτελείται μόνο από φρούτα, αργότερα στο σχολείο θα πεινάσει και θα επιπέσει στα τσιπς, τα γαριδάκια, τα κρουασάν, τις σοκολάτες και σε άλλες απαράδεκτες για τη σωστή ανάπτυξη του οργανισμού τροφές, που διατίθενται εν αφθονία και σε μεγάλη ποικιλία εντός και πέριξ του σχολείου. Μπορεί, για παράδειγμα, πριν ξεκινήσει, να φάει 1-2 φέτες ψωμί με μέλι  και ένα ποτήρι γάλα ή αβγό και να πάρει μαζί του για το διάλειμμα μια μπανάνα ή κάποιο άλλο φρούτο ή, αντισρόφως, να φάει ένα γεύμα φρούτων και για αργότερα να του δώσουμε ένα σάντουιτς από ψωμί ολικής αλέσεως, μαρούλι και τυρί , το οποίο θα έχουε ετοιμάσει από το σπίτι.
Υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης της διατροφής των παιδιών. Η επιβολή και η απαγόρευση δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για την επίτευξη αυτού του στόχου. Μάλλον οδηγεί στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η έμμεση προσέγγιση του προβλήματος είναι πάντοτε πιο αποτελεσματική. Η αληθινή πειθαρχία δεν είναι επακόλουθο εξωτερικής επιβολής  αλλά “εσωτερικής” συνειδητής και αβίαστης επιλογής. Πιο σωστό είναι να προσπαθούμε να τα μυήσουμε βαθμιαία με την υπομονή, την πειθώ και το παράδειγμά μας σε μια πιο υγιεινή διατροφή. Οι γευστικές προτιμήσεις και οι διατροφικές (καλές ή κακές) συνήθειες που εμπεδώνονται σε πολύ μικρή ηλικία δύσκολα αλλάζουν κατά την ενηλικίωση…”