Κάτι ακόμα από την Κρήτη

Στο youtube ανέβηκε μια συνέντευξη που μου πήρανε από το ΚΡΗΤΗ TV, στην εκπομπή «Καλό μεσημέρι», προχθές, ως αποχαιρετισμό στην Κρήτη απ’ όπου φεύγω σήμερα στις  πέντε το απόγευμα.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

Η λαγνεία είναι στο μυαλό


Για σήμερα σας έχω άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο Κόσμος Μέσα μας». Είναι εξαιρετικό.
Καλό μήνα.
Π.

Ο  Μπ. είπε ότι ήταν σκλάβος της σεξουαλικής του επιθυμίας· ότι είχε δοκιμάσει διάφορους τρόπους καταπίεσής της, είχε προσχωρήσει σε διάφορες θρησκευτικές ομάδες με την ελπίδα της μεταμόρφωσής της, και είχε πάει σε έναν ψυχαναλυτή όπου εκεί ανακάλυψε κάποια στιγμή ότι γινόταν όλο και πιο πολύ εξαρτημένος απ’ αυτόν, πράγμα που ήταν άλλη μία μορφή οδυνηρού συναισθήματος. Τι έπρεπε να κάνει;
Πρώτα μιλήσαμε για αγάπη και είπαμε ότι αυτή δεν είναι ένα δόλωμα αισθησιασμού ή μια συγγενική αίσθηση με το συναίσθημα ή ένα διεγερτικό της νοημοσύνης. Είναι μία ιδιότητα από μόνη της, που την νοιώθεις όταν δεν υπάρχει ο εαυτός, σ’ εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου ξεχνάς τον εαυτό. Δεν είναι μια ανταμοιβή θυσίας, αλλά ένα τέλος η ίδια. Η αγάπη ανήκει στην ευσπλαχνία και στο έλεος, στη συγχώρεση και στην προσφορά υπηρεσίας, στη δημιουργική ενότητα και στην ειρήνη. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει η αγάπη, που είναι μία μεγάλη δημιουργική δύναμη.
Χωρίς κατανόηση και απελευθέρωση της δημιουργικότητας, η σεξουαλική απελευθέρωση δεν μπορεί παρά να γίνει, αναπόφευκτα, ένα συντριπτικό βάρος και πρόβλημα. Αυτή η δημιουργικότητα δεν είναι απλώς ικανότητα για επινοήσεις ή τεχνικές ικανότητες· δεν είναι απλώς υλιστική διεύρυνση των αισθήσεων ή απλή διανοητική αναζήτηση. Αυτά δεν βάζουν τέλος στη σεξουαλική επιθυμία· μπορεί πρόσκαιρα να την μετριάσουν, αλλά επιστρέφει με πιο ασυγκράτητη λαχτάρα που συχνά εκφράζεται όχι σεξουαλικά, αλλά με διάφορες μορφές βίας, σκληρότητας  ή με διάφορες επιφανειακές κοινωνικές δραστηριότητες και λοιπά. Η δημιουργική απελευθέρωση έρχεται πραγματικά όταν η επιθυμία, ο έντονος πόθος, έχουν κατανοηθεί και μεταμορφωθεί. Η επιθυμία δημιουργεί βαθιές αναμνήσεις που η ορμή τους γίνεται λαγνεία· κάθε επιθυμία έχει τα δικά της «θέλω»  και τα πολλά «θέλω» φτιάχνουν το «εγώ».
Αν ο Μπ. ελευθέρωνε τον εαυτό του από την λαγνεία, θα αποκτούσε επίγνωση του τρόπου που ακολουθεί η επιθυμία και της αιτίας της. Κάθε φορά που θα έκανε μια λάγνα σκέψη –η λαγνεία είναι στο μυαλό– θα έπρεπε να έχει επίγνωσή της όχι μόνο αναλύοντάς την, αλλά την ίδια στιγμή να έχει επίγνωση της βαθύτερης σημασίας της επιθυμίας. Κάθε φορά που θα έχει επίγνωση, θα κατανοεί όλο και περισσότερο το πρόβλημά του μέχρι που το φως της γνώσης του εαυτού του, θα διαλύσει τις επιδιώξεις της επιθυμίας που εγκλωβίζουν το εαυτό. Αυτή η επίγνωση θα πρέπει να γίνει μία μόνιμη διαδικασία, όχι μόνο για κάποια ιδιαίτερη σκέψη, αλλά για όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Αυτή η επίγνωση φέρνει αυτογνωσία, από την οποία έρχεται η σωστή σκέψη. Η σωστή σκέψη, ανεπαίσθητα, θα απελευθερώσει τη σκέψη από την αίσθηση του «εγώ» και του «δικό μου», και τότε υπάρχει εκείνη η αγάπη που είναι ύψιστου επιπέδου.

«Το έξυπνο κόλπο του έμπορου»

Ένας φίλος μου θύμησε με το μέιλ του, ότι έχω καιρό να ανεβάσω παραμύθι. Έτσι, για σήμερα σας έχω, το παραμύθι «Το έξυπνο κόλπο του έμπορου».
Καλό Σαββατοκύριακο. Σας φιλώ.
Π

Η δύναμη της συγκέντρωσης

Αν και καθυστερημένα, αποφάσισα να ανεβάσω ένα καινούριο post για το Σαββατοκύριακο. Κι επειδή έχει βαρύνει κάπως η ατμόσφαιρα με το προηγούμενο post, είπα να βάλω κάτι ανάλαφρο και διασκεδαστικό, αλλά και εντυπωσιακό ταυτόχρονα. Είναι η παρουσίαση της Γιαπωνέζας Μιγιόκο Σίντα. Ισορροπεί ξύλα με μια απίστευτη σταθερότητα, τέτοια που κι ένα φτερό που ακουμπά πάνω στα ξύλα από την αρχή μένει στη θέση του! Και όλη αυτό χάρη σε μια τρομερή συγκέντρωση που έχει σ’ αυτό που κάνει!
Χαρείτε το βίντεο με την παράσταση της Μιγιόκο. Κρατάει οκτώ λεπτά.
Καλό βράδυ και καλή Κυριακή.
Π.

 

 

 

Θυμός και αδιαλλαξία

Ε, νομίζω ότι είναι καιρός να βάλω πάλι ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, «Ο κόσμας μέσα μας»  που, όπως σας έχω πει θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο. Είναι το πρώτο και το πιο μικρό κεφάλαιο του βιβλίου.Το θέμα του είναι απλό και καθημερινό, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Ο  Ε. ήρθε για να ρωτήσει πώς θα ξεπεράσει το θυμό του, καθώς ήταν πυρ και μανία με τον συνεταίρο του, που τον εξερέθιζε ο τρόπος του και η συμπεριφορά του.
Ύστερα από αρκετή συζήτηση, του επεσήμανα ότι έβγαζε αυτόν τον θυμό επειδή ήθελε να κάνει τον συνέταιρό του να προσαρμοστεί στο μοντέλο  συμπεριφοράς που είχε ο ίδιος και που το είχε θρέψει μέσα του μία αδιαλλαξία· και η αδιαλλαξία είναι απερισκεψία. Αν εγκατέλειπε αυτόν τον συνέταιρό του και έβρισκε άλλον, θα εμφανιζόταν το ίδιο πρόβλημα, γιατί αυτός ο ίδιος ήταν το πρόβλημα και όχι ο συνέταιρός του. Ο επισκέπτης έπρεπε να κατανοήσει την κατάσταση και όχι απλώς να την αλλάξει. Εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του για να ελευθερωθεί από τον θυμό, τότε θα ήταν σκλάβος του για πάντα. Όπως και εάν εξαρτιόταν από το περιβάλλον του, τότε δεν θα έβαζε ποτέ  το μυαλό του να δουλέψει. Είναι σαν εκείνους που αναζητάνε αδιάκοπη αλλαγή στις σχέσεις τους — όντας απογοητευμένοι ή κουρασμένοι, αναζητούνε φιλία ή αγάπη κάθε τόσο σε ένα άλλο πρόσωπο. Επειδή δεν έχουν πλήρη κατανόηση των σχέσεων, η εξωτερική αλλαγή στο περιβάλλον απλώς θα δημιουργήσει ξανά τις ίδιες συγκρούσεις, απογοητεύσεις και κορεσμό σε διαφορετικές μορφές.
Έτσι ο Ε. πρέπει να αποκτήσει επίγνωση της δικής του απερισκεψίας και της αιτίας της.

 

«Τ’ αστέρια σβήσανε»

Νομίζω ότι σας έχω πει εδώ, πως μου έχει ζητηθεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ να γράψω τη βιογραφία μου, με τίτλο, «Μια ζωή σαν παραμύθι». Έτσι -χωρίς πίεση και βιασύνη- σε πρώτη φάση διαβάζω το ημερολόγιό μου, που άρχισα να κρατάω το 1965, Σήμερα, εντελώς τυχαία, έπεσα στο φάκελλο του 1998, που μου έδωσε την ιδέα για το σημερινό post, που είναι μιας κατηγορίας που έχω παραμελήσει. Της κατηγορίας, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ.  Και πρώτα το κομμάτι από το ημερολόγιό μου.

ΠΕΜΠΤΗ 9 ΑΠΡIΛIΟΥ 1998
Χθες τo απόγευμα καθώς γυρίζαμε με τov Κωνσταντίνο σπίτι τo ραδιόφωvo έπαιξε έvα καιvoύργιo τραγoύδι πoυ δεv είχα ξαvακoύσει. Iταλικό. Σαv από όπερα. Με συγκίνησε απίστευτα. Ήταν σαν να μιλούσε για στιγμές  της εφηβείας μου. Τίπoτα δε θα μπoρoύσε vα εκφράζει καλύτερα το πώς ένοιωθα κάποιες φορές τότε. ‘Εβαλα τoν Κωνσταντίνο  και πήρε τηλέφωvo στo σταθμό και ρώτησε τoν τίτλo τoυ τραγoυδιoύ. «SPENTE LE STELLE» του είπαν και τραγουδίστρια η Έμμα Σάπλιν.  Σήμερα πήγα και τo αγόρασα. Να και τα  λόγια του τραγουδιού μεταφρασμένα:

ΣΒΗΣΑΝΕ Τ’ ΑΣΤΕΡIΑ
‘Εχασες αυτή τηv καρδιά,
καθώς κυvηγoύσες μια ψευδαίσθηση.
Πρόδωσες αυτή τηv καρδιά,
και δεv μπoρώ vα κάvω τίπoτ’άλλo απ’τo vα σε μισώ.

Μπoρείς v’ ακoύσεις τov πόvo μoυ;
Η φωvή σoυ σβήvει.
Και καθώς είμαι αvόητoς θα σε περιμέvω για πάvτα.
Ξέχνα
ή μη ζήσεις άλλo πια
ή αλλιώς μόvo νύχτα, νύχτα νύχτα…

Τ’ αστέρια σβήσαvε.
Με τη χλωμή αχτίδα τoυ φεγγαριoύ,
η αγάπη oυρλιάζει
σαv κύμα πoυ oρμάει μπρoστά
κι ύστερα εξαφαvίζεται.
Η νύχτα είvαι άδεια
κι η ελπίδα πoυ φέρνει είvαι μικρή.

Πικρά δάκρυα πέφτoυv.
Μια ραγισμένη καρδιά σε απόγνωση,
πρoσπενvάει….
Τι συνέβη στα άδεια όνειρα;
Πoυ πήγαν oι σύντoμoι πειρασμoί;

Και τώρα το βίντεο με την Έμμα Σάπλιν, να λέει το τραγούδι.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

 

Το ταπεινό αηδόνι

Μετά από το προηγούμενο post που έχει σχέση με παιδιά, σκέφτηκα να βάλω ένα από τα παραμύθια που έλεγα στις κασέτες που συνόδευαν τα 6 βιβλία με τίτλο, «Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ», και που μου έχετε ζητήσει να τα βάζω πιο συχνά και να τα αφήνω περισσότερες μέρες.  Ορίστε, λοιπόν, για σήμερα, το παραμύθι «Το ταπεινό αηδόνι».
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι

Για σήμερα σας έχω ένα βίντεο με κινούμενα σχέδια φτιαγμένο από φίλους. Κατ’ αρχήν το έχει γράψει ο Ευγένιος Τριβιζάς και το έχουν «ζωντανέψει» οι TIME  LAPSE PICTURES, ενώ παίχτηκε στην Ε.Ρ.Τ.  Οι υπόλοιποι φίλοι, στους… τίτλους τέλους. Είναι εξαιρετικό και για μικρά και για μεγάλα παιδιά.
Να περάσετε καλά
Σας φιλώ
Π.

 

Τα Ποντίκια Τρώνε Σιδερικά και Τ’ αγριοπερίστερα Αρπάζουν Παιδιά

Φοβερός τίτλος παραμυθιού! Ε; … Ο πιο μεγάλος που έχω δει ποτέ μου! Είπα σήμερα να ανεβάσω άλλο ένα παραμύθι από τη σειρά των βιβλίων με τις κασέτες, που μου έχουν παραπονεθεί τα μεγάλα παιδιά που μπαίνουν στο blog ότι πρέπει να τα βάζω πιο συχνά και να φροντίσω να τα ανεβάσω όλα. Εντάξει, δεν λέω τίποτε άλλο, ακούστε το.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

 

40 Γιάννηδες

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Είπα να ανεβάσω ένα παραμύθι σήμερα κι έτσι να κάνω το χατήρι των παιδιών, των πρώην παιδιών τέλος πάντων,  που άκουγαν τα παραμύθια που έλεγα στις κασέττες που συνόδευαν τη σειρά των έξι τόμων με τίτλο «Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ», που το εξώφυλλό τους βλέπετε εδώ. Είναι από τον πρώτο τόμο. Και μια ο Εκδοτικός Οίκος που τα έβγαλε τότε έχει κλείσει και δεν υπάρχουν πουθενά, λέω -σιγά σιγά- να  τα ανεβάσω όλα.
Καλό βράδυ.
Π.