Τι σοφίστηκε ένας φουκαράς για να βρεί το δίκιο του
Λέω να κλείσουμε το μήνα των γενεθλίων του blog μ’ ένα παραμύθι, αφού τα παραμύθια ήταν και ο αρχικός λόγος που δημιουργήθηκε. Τον «κακό» δρόμο των … «σεντονιών» , όπως λέει ο «μάστορας» τις κοινωνικοφιλοσοφικοαισθηματοψυχολογικές μου σκέψεις, τον πήρε λίγο μετά.
Και «τιμής ένεκεν», πιάστε κι ένα πλάνο από τον καινούργιο ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που απ’ ό,τι φαίνεται θα παιχτεί… στα γενέθλιά μου που θα κλείνω το 100!
Και τώρα, το παραμύθι με τον «φουκαρά που σοφίστηκε κάτι για να βρει το δίκιο του», με κλικ στο εικονίδιο από κάτω.
Καλό μήνα
Σας φιλώ
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Η Καλόψυχη Κόρη και η Πεταλούδα
Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας, με την ευκαιρία που συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από τότε που «ανέβηκε» αυτό το blog στο internet. Λέω, λοιπόν, να μην αφήσω αυτή την πρώτη μέρα της τέταρτης χρονιάς να περάσει έτσι, αλλά να ανεβάσω ένα «παραμύθι με ήχο», από τη σειρά, «Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών» που από τα σχόλιά σας έχω καταλάβει ότι σας άρεσαν όταν τ’ ακούγατε στα… νιάτα σας. Για σήμερα, σας έχω το παραμύθι, «Η Καλόψυχη Κόρη και η Πεταλούδα». Για να το ακούσετε, και τα παιδάκια σας όσοι έχετε, κάντε κλικ ΕΔΩ κι όταν λυθεί το μικρό τεχνικό πρόβλημα που υπάρχει, θα κάνετε κλικ… αλλού, όπως πάντα. Χα, χα, χα…
Και θα ήθελα να μου επιτρέψετε να το αφιερώσω στα τρομερά παιδιά του Α1 Τμήματος, του 4ου Γυμνάσιου Λιβαδειάς. Πέρασα τόσο ωραία μαζί τους -ελπίζω κι εκείνα με μένα- ώστε αντί να μείνουμε 45 λεπτά, πιάσαμε τη μιάμιση ώρα!!! Μας βλέπετε στην αναμνηστική φωτογραφία που βγάλαμε, μαζί με την καθηγήτριά τους, κυρία Σοφία Κοργιάννου, που δούλεψε γι’ αυτή την συνάντηση.
Καλό βράδυ.
Π.
Γάιδαρος και Λύκος
Ε, και μετά τα διάφορα… «παιδικά» γενέθλια, των παιδιών μου, ας περάσουμε και σε ένα παιδικό παραμύθι, της γνωστής παλιάς σειράς από τον «Θαυμαστό Κόσμο των Παραμυθιών», που χάρη στο Βασίλη τα έχουμε πια με πολύ καλό ψηφιακό ήχο. Ας ακούσουμε για ένα γάιδαρο και ένα λύκο.
Καλό ξημέρωμα
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Χρόνια πολλά Μπίμπιξ
Θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω κάποια post στα απανωτά γενέθλια της κόρης μου, σήμερα, του γιου μου τη Δευτέρα και του blog στις 9 του μήνα.
Σαν σήμερα, λοιπόν, 28 Ιανουαρίου, πριν 35 χρόνια γεννήθηκε η κόρη μου. Ήταν από πολύ νωρίς ζόρικο παιδί!
– Βρομόλογο είπε για πρώτη φορά, στα πέντε της! Ανεβαίναμε μια ανηφόρα με κλειστή στροφή, κι όπως τις περισσότερες φορές κάποιος πετάχτηκε και μας έκοψε. Εγώ, αυτή τη φορά δεν είπα καμιά βρισιά, όπως έκανα συνήθως. Εκείνη, που καθόταν πίσω, περίμενε για λίγο να μ’ ακούσει να λέω την κλασσική βρισιά, κι όταν είδε ότι εγώ δεν λέω τίποτα, με ρώτησε: «Μπούστης, μπαμπά, ε; Μπούστης». Τι να πω! Αφού από μένα το είχε ακούσει. Τόσο καλά δε, που θυμόταν ότι το «ν» και το «π» ηχητικά ακούγεται σαν «μπ». «Βρε τον π…» έλεγα εγώ.
– Μου ζήτησε πρώτη φορά το λόγο για κάτι στα έξι της, και γραπτά μάλιστα, όπως βλέπετε στο ιστορικό κειμήλιο που βάζω εδώ. Πρέπει να σας πω ότι ακόμα μαλώνουμε, χωρίς να ξέρω κι εγώ ακριβώς γιατί.
– Ώτο στοπ έκανε για πρώτη φορά στα επτά της, και μάλιστα σε πούλμαν!!! Ήταν η πρώτη Κυριακή που μετά το χωρισμό μας με τη μητέρα της, ήμουν στο σπίτι που είχα νοικιάσει χίλια μέτρα πιο μακριά από το δικό της, και τις περίμενα να πάμε για μπάνιο και οι τρεις. Χτυπάει το κουδούνι, ανοίγω και τη βλέπω μόνη της. «Πού είναι η μαμά σου, παιδί μου;» τη ρωτάω. «Σπίτι», μου λέει, «έφυγα μόνη μου γιατί κοιμόταν». «Τι λες παιδάκι μου;» λέω έκπληκτος. «Και ήρθες όλο τον Περιφερειακό ως εδώ, μόνη σου με τα πόδια! (Έμενα δίπλα στο τελεφερίκ, στο Λυκαβηττό). «Όχι, μπαμπά, μ’ έφερε ένα πούλμαν». «Τιιιιιιιι;;;;;!!!!!!…» έκανα εγώ στα πρόθυρα εγκεφαλικού. «Τι ‘ναι αυτά που λες παιδάκι μου! Πού βρήκες το πούλμαν;» Και μου απαντάει πολύ φυσικά: «Μόλις βγήκα από το σπίτι, ήρθε κοντά στο πεζοδρόμιο και σταμάτησε ένα άδειο πούλμαν και ο οδηγός, με ρώτησε, “πού πας κοριτσάκι;” Κι εγώ του είπα, “στον μπαμπά μου, γιατί χωρίσανε με τη μαμά μου και πάω να τον δω”. Ο οδηγός με ρώτησε πού μένεις, του είπα στο τελεφερίκ, κι εκείνος μου είπε, “ανέβα να σε πάω, γιατί κι εγώ εκεί πηγαίνω να πάρω κάτι τουρίστες” κι εγώ ανέβηκα και κάθισα δίπλα του. Και μετά μου ζήτησε το τηλέφωνο του σπιτιού μας και του το είπα και σε λίγο με άφησε εδώ». Ακόμα και τώρα που το γράφω, 28 χρόνια μετά, χτυπάει η καρδιά μου. Ευτυχώς που ο οδηγός του πούλμαν δεν ενδιαφερόταν για το κοριτσάκι, αλλά για την … ζωντοχήρα! Της τηλεφωνούσε, κάθε τόσο μετά, επί ένα μήνα σχεδόν, για να πάνε για κανένα καφέ!
Τέλος, από τα έντεκά της, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, με τραβάει –έως σήμερα– από τη μύτη. Τι να πεις!… Κόρες!… Τέλος πάντων, για δώρο στα γενέθλιά της, ανεβάζω κάτι εδώ που θ’ ακουστεί για πρώτη φορά δημόσια. Είναι το ελληνικό λαϊκό παραμύθι, «Οι Δώδεκα μήνες», που ετοιμάσαμε πριν λίγες εβδομάδες με τον «μάστορα», αδελφό της, ως δείγμα για μια εκπομπή, που μάλλον θα αρχίσει σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Της το αφιερώνουμε και οι δύο. Θα το βρείτε, κάτω από τη φωτογραφία.
Καλό βράδυ και χρόνια πολλά μωρό μου.
Ο μπαμπάς.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
O παπουτσής και τα ξωτικά
Για σήμερα σας έχω ένα παραμύθι με … μεταφυσικό θέμα: ξωτικά! Και μια και δεν χρειάζεται να πω τίποτα γι’ αυτό, θα ήθελα να κλείσω το θέμα για το ΕΚΚΡΕΜΕΣ με δυο κουβέντες: Κατ’ αρχήν να σας πω να μην ανησυχείτε: ούτε το blog αναστατώνετε, ούτε εγώ ενοχλούμαι από σχόλιά σας, ό,τι κι αν λένε.Λοιπόν: Εδώ και τρία χρόνια, σας παρακαλώ και σας ξαναπαρακαλώ να διαβάζετε στο blog αυτά που γράφω κι όχι αυτά που έχετε στο κεφάλι σας ή θέλετε να βλέπετε εσείς. Μίλησα πουθενά εγώ για «ηχητικά κύματα»; Είπα εγώ ότι το ποστ είναι επιστημονικό και μου απαντάτε επιστημονικά; Αν δεν έχετε την ανάλογη φαντασία, ανοιχτή καρδιά και μια κάποια αθώα «ποιητική» παιδική διάθεση, αφήστε το αυτό το blog. Αφού έχω ξαναπεί -δεκάδες φορές – δεν γράφω για να πιάσουμε συζήτηση ή να συμφωνήσετε μαζί μου. Σας γράφω πράγματα που για μένα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, κι αν θέλετε σκέφτεστε γι’ αυτά ή τα «γράφετε» κανονικά. «Δόξα τω Θεώ», που έλεγε κι η μάνα μου», υπάρχουν άπειρα blog για συζήτηση, ανταλλαγή θεωριών και τέτοια.
Επίσης, έγραψα εγώ πουθενά ότι το εκκρεμές το… κρεμάς και μετά το κοιτάς κι εκείνο αρχίζει να τριγυρνάει; Πού είναι γραμμένο αυτό; Είπα ότι το κρατάς στο χέρι σου σταθερά και αν «το έχεις» που λέτε κι εσείς οι νέοι, τότες αρχίζει να κινείται, αλλιώς όχι. Τώρα αν τρέμει το χέρι σας ή αν έχετε πάρκινσον, δεν γίνεται. Επίσης και 20 μέτρα αλυσίδα να του βάλετε και να το κρεμάσετε από ένα πεύκο και να καθήσετε να το κοιτάτε, δεν πρόκειται να κουνηθεί. Και συγνώμη, αλλά αν κανείς επιμένει στην αντίθετη άποψή του μια, δυο, τρεις… είναι ύποπτος ότι ψάχνει για επιβεβαίωση. Και δεν χρειάζεται. Όταν κανείς λέει κάτι από την καρδιά του, από ενδιαφέρον ή για τη χαρά να το μοιραστεί με άλλους, είναι στα παλιά του τα παπούτσια κάποια αντίθετη γνώμη. Εδώ δεν είναι επιστημονικοκοινωνικοπολιτικό blog για ανταλλαγή ανάλογων απόψεων. Εδώ, λέγονται με διάφορους τρόπους, παραμύθια που έχουν θέμα ή κρύβουν μέσα τους αλήθειες. Πιάστε, λοιπόν, μια αλήθεια για κάτι, κρυμμένη σε ένα παραμύθι για ένα παπουτσή και κάποια ξωτικά. Όποιος τη βρει, έχει τζάμπα είσοδο την άλλη Κυριακή στην Έκθεση Παιδικού Βιβλίου.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Τζο Σκατζό
Κι αφού σας άρεσε τόσο πολύ η φωνή μου (αν ήταν έτσι η φωνή του Κοέν δεν θα τον ήξερε τώρα ούτε η μανούλα του) πιάστε κι ένα σουρεαλιστικό τραγούδι από την καινούργια σειρά του Παραμυθά, από την ιστορία, «Ο φίλος μου ο Τζο Σκατζό».
Καλό βράδυ
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Dance me to the end of love…
Σήμερα η γυναίκα μου έχει τα γενέθλιά της και μου ‘ρθε ξαφνικά να της ξανακάνω ένα δώρο που της είχα κάνει πριν μερικά χρόνια όταν ακόμα δεν είχα blog. Τότε της είχα δώσει ένα CD με το τραγούδι, σήμερα το ανεβάζω εδώ. Είναι το Dance me to the end of love, του Λέοναρντ Κοέν, αλλά… χα, χα, χα… οι «παραμυθομεγαλωμένες» και «παραμυθομεγαλωμένοι» θα καταλάβουν το «αλλά». Για να δω.
Χρόνια πολλά μωρό μου.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
«Ο γέρος που έκανε θαύματα»
Σήμερα, σας έχω κάτι που με συγκίνησε πάρα πολύ!!! Ένα δείγμα της δουλειάς τού Βασίλη, ενός νέου παιδιού 27 χρονών, που μόλις τελείωσε σπουδές και στρατιωτικό και ζει στην Πάτμο. (Ο τυχεράκιας!) Γεννήθηκε στη δεκαετία του ’80, άρα δεν πρόλαβε τον «Παραμυθά». Πρόλαβε, όμως, να μεγαλώσει με τα παραμύθια που έλεγα στις κασέτες της σειράς, «Ο Θαυμαστός κόσμος των Παραμυθιών». Του ζήτησα να ανεβάσω εδώ ένα μέρος από το e-mail που μου έστειλε. Διαβάστε και θα καταλάβετε τη δουλειά που έκανε.
«…Είμαι κι εγώ ένα από τα πολλά που μεγάλωσαν με τα παραμύθια σας… Οι γονείς μου, λόγω της απουσίας των παππούδων, μου αγόρασαν κάποια ευλογημένα Χριστούγεννα, όλη τη σειρά με τα παραμύθια σας!… Για πάρα πολλά χρόνια άκουγα καθημερινά τα παραμύθια σας! Δυστυχώς, όμως, μετά από 8 μετακομίσεις, οι κασέτες της σειράς είτε χάθηκαν είτε με τον καιρό χάλασαν… Πριν δέκα χρόνια περίπου έτυχε και βρέθηκα σε ένα βιβλιοπωλείο που είχε τα βιβλία 4, 5 και 6 της σειράς μαζί με τις κασέτες. Τα αγόρασα αμέσως με σκοπό κάποια στιγμή να μετατρέψω σε ψηφιακή μορφή τις κασέτες. Λόγω των σπουδών μου, όμως, στο εξωτερικό δεν βρήκα την ευκαιρία και το χρόνο… Οπότε σήμερα, αφού βρήκα το blog σας αποφάσισα να τελειώσω με αυτό το σχέδιο. Έκατσα, λοιπόν, και μετέτρεψα σε ψηφιακή μορφή τις κασέτες 4, 5 και 6 της σειράς. Το κασετόφωνο που χρησιμοποίησα είναι ολοκαίνουργιο και αχρησιμοποίητο όπως και οι κασέτες που σήμερα τις έβγαλα από τη ζελατίνα. Έτσι, πιστεύω πως κατάφερα να πετύχω όσο καλύτερη ποιότητα μπορούσα….»
Έτσι ο Βασίλης, άρχισε να μου ανεβάζει στο internet τα ψηφιοποιημένα παραμύθια που ετοίμασε και που ο ήχος τους είναι πολύ καλύτερος από εκείνο που έχουν τα δικά μου. Του έστειλα και αυτές που του λείπουν κι έτσι, σιγά σιγά, θα τα ανεβάσω εδώ όλα. Κι αρχίζω από σήμερα, αφιερώνοντας βέβαια, «τιμής ένεκεν», το πρώτο αυτό ψηφιοποιημένο παραμύθι, στον Βασίλη.
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ όλους.
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Η κόρη που κατέβαζε μαργαριτάρια
Έχω έτοιμο ένα post για το γάμο και ένα με σκέψεις που έκανα στη κηδεία ενός ξαδέλφου μου πριν μερικές μέρες, αλλά τελικά αποφάσισα να βάλω ένα παραμύθι για το Σαββατοκύριακο, το: «Η κόρη που κατέβαζε μαργαριτάρια», για να μην ξεχνάμε και τον «παιδικό» χαραχτήρα του blog. Πριν σας ευχηθώ καλό Σαββατοκύριακο θα ήθελα να σας πω δυο λόγια με αφορμή κάποια πράγματα που γράφτηκαν στα σχόλια. Πρώτ’ απ’ όλα να σας πω ότι μπορείτε να γράφετε ό,τι θέλετε και όσα θέλετε, όπως κάνω κι εγώ. Επίσης μπορείτα να ανοίγετε και διάλογο μεταξύ σας. Αλλά δεν θα ήθελα ποτέ να το κάνω forum και κάποτε που -μετά από πίεση κάποιων παιδιών από σας- κάναμε chat room, μου φάνηκε αταιριαστό και έμεινε ανοιχτό μόνο πέντε λεπτά. Επίσης, προσωπικά δεν με πολυενδιαφέρει να απαντώ εκτός κι αν θέλω να κάνω πλάκα για κάτι ή όπως κάποιες φορές -πολύ λίγες έως τώρα - που έκανα παρέμβαση επειδή ένοιωσα να λέγεται κάτι που ήταν αγένεια, ασεβές, παραπλανητικό ή χυδαίο απέναντι σε τούτο το blog. Και τούτο το blog, βασίζεται στη λογική, τη φιλοσοφία, την αισθητική και την ηθική εκείνου που βλέπατε ως παιδιά στον «Παραμυθά» και που θα υπάρχει και στις καινούργιες εκπομπές. Προσωπικά δεν γράφω για να συμφωνήσετε. Αυτά που γράφω για μένα ΕΙΝΑΙ έτσι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και για σας. Μπορείτε, λοιπόν, να αδιαφορήσετε ή να αναρωτηθείτε για όσα λέω. Αλλά αυτό είναι δικό σας θέμα. Προσωπικά δεν θέλω τίποτα από σας. Για μένα είναι όπως και πριν 30 χρόνια που έκανα την εκπομπή: Μπορεί τώρα να «μιλάμε» ηλεκτρονικά ή να έχω συναντηθεί με κάποιους από σας, αλλά στην ουσία και πάλι όπως τότε με την εκπομπή, «πετάω μπουκάλια στη θάλασσα» όπως έγραψα και σε κάποιο post στις αρχές, Ε Δ Ω. Όποιος, λοιπόν, βρει «το μπουκάλι» το βρήκε και είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει μ’ αυτό.
Ακούστε το παραμύθι τώρα.
Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Ο Παραμυθάς.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Οι άρχοντες του χρυσού βουνού
Έχω σχεδόν έτοιμα τρία βαριά «σεντόνια» (χι, χι, χι… σατανικό γέλιο που λέει και η κυρά Νέζι), αλλά σήμερα ήταν μια δύσκολη μέρα και βαριέμαι να δουλέψω κι άλλο. Είχαμε το τελευταίο γύρισμα κάποιων σκηνών από τις καινούργιες εκπομπές του «Παραμυθά». Από εκεί είναι και η φωτογραφία. Ίσως αναρωτηθείτε, «τι είναι όλες αυτές οι πλαστικές σακκούλες από σούπερ μάρκετ»; Τρομερό! Τις βρήκα μέσα στη κοιλιά της φίλης μου της Φιφής της Φάλαινας. Πώς και γιατί έγινε αυτό θα το μάθετε όταν δείτε την εκπομπή μετά από κανένα οχτάμηνο. Χα, χα, χα… Υπομονή. Προς το παρόν, ας θυμηθούμε ένα από τα παραμύθια της σειράς «Ο Θαυμαστός Κόσμος των Παραμυθιών» -που απ’ ό,τι φαίνεται πολλοί από σας μεγάλωσαν ακούγοντάς τα και διαβάζοντάς τα- το παραμύθι «Οι άρχοντες του χρυσού βουνού».
Σας φιλώ πολύ
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.