Η αξία της Αλήθειας
Αν και δεν ήταν στο πρόγραμμα να ανεβάσω τίποτα σήμερα, άλλαξα γνώμη. Μετά το δεύτερο μέρος του post για τον γάμο, πήρα κάποια σχόλια και mails που κάνουν νύξεις και για τρίτο μέρος!!! Και καλά: οι παντρεμένοι από αυτούς είναι μαζόχες, αλλά οι ανύπαντροι; Ε, θα θέλουν να μάθουν τι τους περιμένει. Οπότε, σκέφτηκα ότι μπορεί και να τη «γλυτώσουν» με κάποιο ακόμα post, οπότε άρχισα να το δουλεύω στο κεφάλι μου. Αλλά κάτι οι Βαγγέληδες· κάτι η γαστρεντερίτιδα (όχι η δική μου, απλώς στο γάμο τα μοιράζεσαι όλα)· κάτι τα γενέθλια της εγγονής (η φωτογραφία που έβαλα δείχνει τη μία από τις πιο γλυκές και τρυφερές παγίδες του γάμου, η άλλη είναι τα παιδιά), έμεινε έτσι πολύ πίσω το τρίτο post για το γάμο, που θα είναι γύρω από το ψέμα που υπάρχει σ’ αυτόν. Σήμερα το πρωί, όμως, μόλις ξύπνησα –ποιος ξέρει τι γινόταν στον ύπνο μου- μου ήρθε η ιδέα να βάλω μια ιστορία του Χότζα για την Αλήθεια! Όπως ίσως θα ξέρετε, οι ιστορίες του Χότζα έχουν δύο επίπεδα ανάγνωσης: το πρώτο είναι το χιουμοριστικό, το αστείο και το άλλο είναι εκείνο όπου κρύβονται διάφορα μηνύματα, άλλοτε ένα κι άλλοτε παραπάνω, που ο αναγνώστης ή ο ακροατής της ιστορίας μπορεί, αν τον ενδιαφέρει, να ανακαλύψει.
Μια φορά, κάποιοι «αναζητητές» της Αλήθειας, έχοντας περάσει από διάφορους Δασκάλους, άκουσαν για τη σοφία του Χότζα και πήγαν να τον συναντήσουν.
«Τι είναι για σένα η Αλήθεια, Δάσκαλε;» τον ρώτησαν.
«Αν θέλετε να μάθετε για την Αλήθεια, θα πρέπει να πληρώσετε πολλά γι αυτήν», τους απάντησε.
«Και γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε για κάτι σαν την Αλήθεια;» απόρησαν οι αναζητητές της.
«Δεν έχετε παρατηρήσει», είπε ο Χότζας, «ότι η έλλειψη ενός πράγματος είναι που καθορίζει την τιμή του;»
Χα, χα, χα… Ελπίζω να «πιάσατε» και τα δύο πράγματα που δηλώνει η ιστορία.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.
Κανείς δεν ξέρει στ’ αλήθεια
Από το πρωί, από χτες το βράδυ για την ακρίβεια, δεν ξέρω ποιο από τα τρία posts που έχω σκεφτεί να ανεβάσω. Ήθελα κάποιο που να δείχνει στ’ αλήθεια πώς νοιώθω και σκέφτομαι αυτόν τον καιρό. Κι αυτό το, «στ’ αλήθεια» μου έδωσε τη λύση: Θυμήθηκα μια ιστορία του Χότζα, που –όπως όλες του οι ιστορίες- κρύβει πίσω από το αστείο και κάτι σοβαρό, που μου έμοιασε σχετικό με αυτό που έψαχνα. Ε, και μια κι έχω καιρό ν’ ανεβάσω κάποια ιστορία του, αποφάσισα να την ανεβάσω σήμερα.
Καλό βράδυ και καλή Κυριακή.
Π.
Κάποτε κάλεσαν τον Χότζα, να μιλήσει σε μια πόλη που δεν είχε ξαναπάει. Κλεισμένος στο δωμάτιό του πριν την ομιλία, εκεί που σκεφτόταν διάφορα, συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι δεν ήξερε ποιος πραγματικά ήταν. Βγήκε, λοιπόν, στο δρόμο κι άρχισε να κοιτάζει γύρω του, μήπως και συναντήσει κάποιον που θα τον αναγνωρίσει. Είχε πολύ κόσμο, αλλά καθώς ήταν ξένος σ’ αυτή την πόλη δεν είδε κανένα γνώριμο πρόσωπο.
Ξαφνικά, βρέθηκε μέσα σ’ ένα ξυλουργείο.
«Τι θα θέλατε να αγοράσετε», ρώτησε ο μάστορας πλησιάζοντάς τον.
«Τίποτα», απάντησε ο Χότζας.
«Ίσως θα θέλατε κάτι φτιαγμένο από ξύλο», επέμενε ο μάστορας.
«Ένα, ένα με τη σειρά», είπε ο Χότζας και συνέχισε: «Κατ΄ αρχήν, με είδες να μπαίνω στο μαγαζί σου»;
«Ναι, σε είδα», απάντησε ο μάστορας.
«Ωραία. Τώρα: με έχεις ξαναδεί ποτέ;» ρώτησε ο Χότζας.
«Ποτέ, σε όλη μου τη ζωή», απάντησε ο μάστορας.
«Και τότε, πώς ξέρεις ότι είμαι εγώ;» λέει ο Χότζας.
«Αποταύτιση από το εγώ»
Μόλις πήρα χαμπάρι ότι έχω πολύ καιρό να βάλω κάποια ιστορία του Χότζα, που είναι η αδυναμία μου, από μικρό παιδί. Ορίστε μία με θανατηφόρο χιούμορ.
Κάποτε ο Χότζας συνάντησε έναν γκουρού και πιάσανε τη συζήτηση για διάφορα θέματα αυτογνωσίας και εσωτερικής εργασίας. Και κάποια στιγμή όταν η συζήτηση ήταν γύρω από το «εγώ» του ανθρώπου και την ταύτιση που έχουν οι άνθρωπο μ’ αυτό, ο γκουρού λέει στον Χότζα: «Είμαι τόσο πολύ αποταυτισμένος από τα πάντα, που δεν σκέφτομαι ποτέ τον εαυτό μου, αλλά μόνο τους άλλους».
Κι ο Χότζας του απαντάει: «Εγώ είμαι τόσο αντικειμενικός με τα πάντα ώστε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου σαν να είμαι κάποιος άλλος· έτσι μου επιτρέπεται να σκέφτομαι τον εαυτό μου».
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
Η σωστή προϋπόθεση
Σήμερα υπάρχει μια ιστορία του Χότζα, αλλά σε videopost. Κάντε κλικ και θα τη δείτε και θα την ακούσετε από τον… Ν.Π.
Φιλιά
Π.
Το παλιό κρασί και η τιμή της Αλήθειας
Ναι και δυο ιστορίες-αστραπή του Χότζα, που τον θυμήθηκα ξαφνικά.
ΤΟ ΚΡΑΣΙ
Μια φορά, ο Χότζας είχε καλέσει ένα γείτονά του για φαγητό και του πρόσφερε από ένα παλιό κρασί που είχε στο κελάρι του.
«Πολύ ωραίο κρασί, Χότζα μου» λέει ο γείτονας.
«Ναι, είναι πολύ παλιό» λέει ο Χότζας.
«Πόσο παλιό;» ξαναρωτάει ο γείτονας.
«Σαράντα χρόνων», λέει ο Χότζας.
«Μπράβο!» κάνει με θαυμασμό ο γείτονας και συνεχίζει. «Θα μου δώσεις λίγο σ’ ένα μπουκαλάκι όταν φύγω;»
«Όχι. Δεν δίνω ποτέ», απαντάει ο Χότζας.
«Γιατί Χότζα μου;» επιμένει ο γείτονας κι εκείνος του απαντάει:
«Αν ήταν να δίνω κάθε τόσο, λίγο από το κρασί μου, δεν θα είχε γίνει ποτέ σαράντα χρονών».
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Μία ομάδα αναζητητών της Αλήθειας, ήρθε να συναντήσει το Χότζα για να ακούσει τη διδασκαλία του.
«Αν θέλετε να μάθετε για την Αλήθεια», τους λέει εκείνος, «θα πρέπει να το πληρώσετε ακριβά».
«Και γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε ακριβά για να μάθουμε κάτι σαν την Αλήθεια», ρώτησε ένας από την ομάδα.
«Δεν έχετε προσέξει», είπε ο Χότζας «ότι η σπανιότητα ενός πράγματος είναι που καθορίζει την τιμή του;».
Καλή εβδομάδα.
Π.
Δυο ιστορίες του Χότζα.
Χαθήκαμε. Εκτός που βγήκαν κάτι δουλειές που δεν μπορούσα… να αποφύγω, συνεχίστηκε τα βασανιστήριο με τα lap top. Τις πρώτες μέρες δούλευα με το παλιό που του λείπαν διάφορα και επίσης κάθε τόσο «κατέβαζε» κάτι ενημερώσεις και μου ‘σπαγε τα νεύρα που σερνότανε. Στα μέσα της εβδομάδας πήρα καθαρισμένο και μια χαρά το lap top που είχε αρπάξει ιούς, αλλά του λείπαν προγράμματα που θα βάλω τη Δευτέρα κι έτσι, τελικά, δούλευα και με τα δύο κομπιούτερ!!! Πριν λίγο ξεμπέρδεψα με τις δουλειές που είχα να κάνω – βασικά του «μάστορα» ήταν αλλά είπα να τον ξαλαφρώσω. (Κάτι τέτοια κάνω και με μαλώνει η αδελφή του ότι τον κακομαθαίνω). Έλεγα να πάω για ύπνο, αλλά ξαφνικά σας αποθύμησα κι είπα να ανεβάσω κάτι. Κι επειδή η ιστορία που σκέφτομαι εδώ και μέρες να γράψω θα ήθελε κάνα τρίωρο, «έτρεξα» στον σωτήρα μου: στον Χότζα. Οπότε πιάστε δυο ιστορίες του.
Καλή εβδομάδα.
Π.
«Πιστεύω ότι έχεις δίκιο».
Κάποτε ο Χότζας διορίστηκε Πρόεδρος Δικαστηρίου. Στη πρώτη του δίκη, ακούγοντας τον κατήγορο να αγορεύει πολύ πειστικά, μόλις τέλειωσε η αγόρευση του είπε: «Πιστεύω ότι έχεις δίκιο». Ο Εισαγγελέας του Δικαστηρίου, παρακάλεσε τον Χότζα να συγκρατηθεί γιατί ακόμα δεν είχε ακουστεί η υπεράσπιση.
Λίγο αργότερα, ο Χότζας παρασυρμένος από την ευφράδεια της υπεράσπισης με το που ολοκλήρωσε ο δικηγόρος το λόγο του, δεν κρατήθηκε και φώναξε: «Πιστεύω ότι έχεις δίκιο».
Ο Εισαγγελέας δεν μπορούσε να το επιτρέψει αυτό και είπε στον Χότζα: «Εξοχώτατε, δεν είναι δυνατόν και οι δύο να έχουν δίκιο»!
Κι ο Χότζας του απάντησε: «Πιστεύω ότι έχεις δίκιο».
Πόσο πολύ μπορεί να κοροϊδεύει κανείς τον εαυτό του;
Μια μέρα, περνώντας ο Χότζας από μία λίμνη είδε κάτι πάπιες να παίζουν μέσα στη λίμνη και σκέφτηκε ότι θα ήταν νοστιμότατες αν τις έκανε σούπα. Μπήκε, λοιπόν, μέσα στη μικρή λίμνη και προσπάθησε να πιάσει κάποια απ’ αυτές, αλλά εκείνες πέταξαν μακριά. Τότε ο Χότζας, έκατσε στην άκρη της λίμνης, έβγαλε ένα καρβέλι ψωμί από το δισάκι του, το έκοψε σε μπουκιές και τις έριξε στο νερό. Μόλις μούσκεψαν άρχισε να τις τρώει.
Κάποιος περαστικός που τον πρόσεξε τον ρώτησε τι είναι αυτό που κάνει, κι ο Χότζας του απάντησε: «Τρώω σούπα από πάπια».
Το λάθος του Χάρου
Επιθύμησα και καμιά ιστορία του Χότζα. Για πιάστε μία τύπου, «μαύρο χιούμορ».
Καλή Κυριακή.
Π.
Ο Χότζας είχε πέσει στο κρεβάτι βαριά άρρωστος. Όλοι νόμιζαν πως θα πεθάνει. Η γυναίκα του ντύθηκε στα μαύρα κι άρχισε τα κλάματα και τα μοιρολόγια. Οι μαθητές του που είχαν μαζευτεί γύρω από το κρεβάτι του, τον κοίταζαν με βαθιά θλίψη. Μόνο ο Χότζας, έμενε ατάραχος και κάθε τόσο γέλαγε…
«Δάσκαλε», τον ρωτάει ένας από τους μαθητές του, «πώς γίνεται να αντιμετωπίζεις το θάνατο με τέτοια ψυχραιμία, και μάλιστα κάθε τόσο να γελάς, ενώ εμείς που δεν πρόκειται να πεθάνουμε, αγωνιούμε μήπως μας αφήσεις»;
«Πολύ απλό», απάντησε ο Χότζας. «Καθώς σας κοιτάζω ξαπλωμένος, λέω στον εαυτό μου: » Όλοι σας έχετε τόσο βαριά θλιμμένη όψη, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι όταν έρθει ο Άγγελος του Θανάτου, θα νομίσει ότι κάποιος από εσάς είναι που τον περιμένει και θα τον πάρει κατά λάθος, και θα μ’ αφήσει εμένα να ζήσω κι άλλο. Γι’ αυτό κάθε με πιάνουν τα γέλια…»
Μόνο τότε εκτιμούν…
Όλη μέρα προσπαθώ να βρω ευκαιρία να σας πω καλό μήνα. Ευτυχώς τα κατάφερα πριν πάει δώδεκα, κι έτσι ισχύει ακόμα η ευχή. Και μια και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι έχω πολύ καιρό να βάλω και κάποια ιστορία του Χότζα, πιάστε μία.
Καλό μήνα και καλό ξημέρωμα.
Π.
Έλεγε μια φορά ο Χότζας σε ένα μαθητή του: «Ποτέ μη δίνεις κάτι που σου ζήτησαν, αν δεν περάσει τουλάχιστον μια μέρα».
«Και γιατί να μην το δίνεις Νασρεντίν», τον ρώτησε κάποιος.
Και ο Χότζας συνέχισε: «Γιατί η ζωή μάς έχει δείξει ότι εκτιμούν κάτι που τους δίνεις, μόνο όταν έχουν αναγκαστικά το χρόνο να αμφιβάλλουν αν θα τους το δώσεις τελικά ή όχι».
Δυο ιστορίες του Χότζα
Πεθύμησα το Χότζα, οπότε να δυο ιστορίες του.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.
1. Στην Ψυχανάλυση.
Μια μέρα ο Χότζας πήγε να δει έναν ψυχίατρο. Ξάπλωσε στον καναπέ και είπε:
«Το πρόβλημά μου γιατρέ είναι ότι δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα».
«Και πότε άρχισε αυτό;» τον ρωτάει ο γιατρός.
Κι ο Χότζας απαντάει: «Πότε άρχισε ποιο;»
2. Όλα έχουν κάποιο λόγο.
Αργά ένα μεσημέρι, τρομερά πεινασμένος ο Χότζας, πάει σ’ ένα εστιατόριο, παραγγέλνει το φαγητό και μόλις του το φέρνουνε αρχίζει να τρώει λαίμαργα και με τα δυο του χέρια, χωρίς να χρησιμοποιεί πιρούνι και μαχαίρι.
Ένας γνωστός του που καθόταν στο διπλανό τραπέζι, τον ρωτάει:
«Γιατί τρως με τα δυο σου χέρια Χότζα μου»;
«Γιατί δεν έχω τρία», απαντάει εκείνος.
Τρεις γρήγορες ιστορίες
Και για να μη σας βάλω απότομα στα ζόρικα – έχω έτοιμο παραμυθοσεντόνι γύρω από το θάνατο – θα σας πω τρεις γρήγορες ιστορίες του Χότζα που μ’ αρέσουν πολύ.
Η πρώτη:
Μια φορά ο Χότζας είχε να μιλήσει σε μια συγκέντρωση σε κάποια γειτονική πόλη κι έφτασε λίγο καθυστερημένος, αλλά εντελώς γυμνός. Οπότε ο κόσμος άρχισε να ρωτάει γιατί είναι γυμνός κι εκείνος απάντησε: «Βιαζόμουν τόσο πολύ να ντυθώ που ξέχασα να βάλω τα ρούχα μου».
Η δεύτερη:
Σε μια συνάντηση ρώτησε κάποιος τον Νασρεντίν: «Πόσων χρονών είσαι Χότζα»;
«Πενήντα», απάντησε εκείνος.
«Το ίδιο μου είπες και πριν δυο χρόνια που συναντηθήκαμε και σε ξαναρώτησα».
Κι ο Χότζας απαντάει: «Ναι, είμαι πάντα σταθερός στις απόψεις μου».
Η τρίτη:
«Γιατί Χότζα μου, σε κάθε ερώτηση που σου κάνουν, απαντάς με μια άλλη ερώτηση;»
«Έτσι κάνω;»
Καλές διακοπές σε όσους φεύγουν. Εγώ εδώ θα ‘μαι – όπου κι αν πάω.
Σας φιλώ
Π.
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.