Επέτειος γενοκτονίας Ποντίων

Αύριο, 19 του μήνα, κλείνουν 100 χρόνια από την ημέρα της σφαγής των Ποντίων και είπα να αφιερώσω το post  του Σαββατοκύριακου σε αυτό.
Η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου καθιερώθηκε το 1994 με απόφαση της Βουλής Ελλήνων και τιμάται κάθε χρόνο στις 19  Μαΐου.
Στις 19 Μαΐου 1919, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και δρομολόγησε τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων, που έγινε στο πλαίσιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Τούρκων κατά των Δυτικών (Αγγλογάλλων, Ιταλών, Ελλήνων), που κατείχαν εδάφη της Μικράς Ασίας. Από 200.000 έως 350.000 είναι οι Ελληνoπόντιοι, που εξολοθρεύτηκαν από τους Νεότουρκους κατά την περίοδο 1916-1923, σ’ ένα σύνολο 750.000 περίπου.
Καλό Σαββατοκύριακο
              Π.

 

 

 

 

Ο Ξάπλας

Ο σκυλάκος που βλέπετε είναι του γιου μου, του Κωνσταντίνου, και το όνομά του είναι Ξάπλας, επειδή του αρέσει να είναι συνέχεια ξαπλωμένος. Πριν  λίγο καιρό μάς τον είχε αφήσει στο σπίτι μας  για μία εβδομάδα και τον κατασυμπάθησα.  Χθες μου έστειλε αυτήν την φωτογραφία του που φοράει γυαλιά ηλίου και είπα να την ανεβάσω σήμερα εδώ για να σας ευχηθώ μ’ αυτήν καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

 

 

Χρόνια πολλά στις μανούλες

Με αυτή την τρυφερή φωτογραφία θέλω να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες.
Σας φιλώ.
     Π.

 

 

 

 

Καλή πρωτομαγιά

Με αυτήν την όμορφη και σπάνια εικόνα, ενός σαλιγκαριού και μίας πασχαλίτσας πάνω σε ένα κλαρί με λουλούδια (!) -που βρήκα τυχαία- σκέφτηκα να σας ευχηθώ καλή πρωτομαγιά και καλό μήνα.
Σας φιλώ.
     Π.

 

 

 

 

Καλό τριήμερο

                  Καλό τριήμερο και καλή ξεκούραση.
                                                Π.

 

 

 

 

 

“Μια ζωή σαν παραμύθι”

Πριν κάμποσο καιρό έχω γράψει εδώ, ότι ο Εκδότης και φίλος Θανάσης Καστανιώτης, μου έχει ζητήσει να γράψω την αυτοβιογραφία μου, με τίτλο, “Μια ζωή σαν παραμύθι”. Ομολογώ ότι η ιδέα δεν με έχει ενθουσιάσει γιατί δεν μου αρέσει και πολύ να μιλάω για μένα και την ζωή μου, γι΄αυτό το πάω πολύ αργά. Για σήμερα σκέφτηκα να ανεβάσω το τελευταίο κομμάτι που έχω γράψει έως τώρα και που είναι για την θητεία μου στον στρατό. 
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

” Την επόμενη χρονιά, το 1964 τον Ιανουάριο, έγινε κάτι που δεν ήταν καθόλου παραμυθένιο. Πήγα φαντάρος στο στρατό. Στην αρχή πήγα στο  Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στην Κόρινθο. Και μετά από τρεις μήνες περίπου, πήρα μετάθεση για το 644 Τεθωρακισμένο Τάγμα Πεζικού, στη Θεσσαλονίκη. Κόλαση. Το μόνο καλό ήταν ότι εκεί σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο ο φίλος μου ο Άλκης. Έτσι, δήλωσα τη διεύθυνση του σπιτιού του για δική μου και κάθε τόσο έπαιρνα διανυκτέρευση κι έφευγα από το στρατόπεδο και έμενα εκεί. Από τον Ιούνιο και μετά που έκλεισε το Πανεπιστήμιο κι ο Άλκης έφυγε για Αθήνα, μερικά Σαββατοκύριακα, έπαιρνα 48ωρη άδεια κι έμενα στο σπίτι του. Έτσι γνώρισα την Θεσσαλονίκη κάνοντας βόλτες στην πόλη. Και μετά από μερικούς μήνες, προς το τέλος του χρόνου, έγινε πάλι κάτι σαν παραμύθι. Ένας από τους φίλους που είχα κάνει στο στρατό, μετατέθηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, στο Χολαργό, στο Τμήμα Μεταθέσεων Οπλιτών Πεζικού και μου έκανε και εμένα μετάθεση στο ίδιο Τμήμα τού Γ.Ε.Σ (Γενικό Επιτελείο Στρατού)! Έτσι, μετά από λιγότερο από ένα χρόνο, ξαναγύρισα στο σπίτι μου στην Αθήνα!
Στο Γ.Ε.Σ, επειδή είχα απολυτήριο Λυκείου, με τοποθέτησαν σε γραφείο του Επιτελείου και μάλιστα στο Τμήμα Μεταθέσεων Οπλιτών Πεζικού. Έτσι, μπόρεσα να μεταθέσω τους δύο φίλους που είχα κάνει πριν στο Τάγμα Πεζικού, στην Αθήνα. Και το καλύτερο ήταν ότι επειδή δούλευα σε γραφείο, 8 το πρωί με 2 το μεσημέρι, δεν έμπαινα ποτέ σκοπιά! Και το καλύτερο όλων ήρθε προς το τέλος της θητείας. Κανονικά, η 69η  Ε.Σ.Σ.Ο ( Εκπαιδευτική Σειρά Στρατεύσιμων Οπλιτών), έπρεπε να απολυθεί στο τέλος Ιανουαρίου του 1966, αλλά επειδή φαίνεται ότι ήθελαν να κάνουν οικονομία στο δώρο των εορτών –εκτός του μικρού μισθού που παίρναμε- η σειρά μου απολύθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου. Να τι έχω γράψει στο ημερολόγιό μου:
4
.12.65
Tι ωραίο που είναι μετά από δύο χρόνια στρατό να απολύεσαι! … “

 

 

 

“Σαν τον σκύλο με τη γάτα”

Έπεσα πάνω σε αυτήν τη γλυκειά φωτογραφία στο ίντερνετ που μου άρεσε πολύ και είπα να την ανεβάσω.. Μου θύμησε την έκφραση, “σαν τον σκύλο με την γάτα”. Η φράση υπονοεί την εχθρικότητα που υπαρχει ανάμεσα στα δύο ζώα, και αυτή η φωτογραφία είναι η διάψευσή της.
Καί σκέφτηκα να κλείσω το post  με μερικές ανάλογες εκφράσεις με ζώα, που άκουγα τους μεγάλους να τις λένε από μικρό παιδί.

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα
Δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
Κατά φωνή κι ο γάιδαρος
Όταν λείπει η γάτα, χορεύουν τα ποντίκια
Ούτε γάτα, ούτε ζημιά
Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας
Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του
Γουρούνι στο σακί

Καλή εβδομάδα.
        Π.

 

 

 

“Κουραφέλκυθρα”

Πριν λίγο καιρό ήταν του Αγίου Αντωνίου και  σκέφτηκα να ευχηθώ χρόνια πολλά στον ανηψιό μου τον Αντώνη Βαβαγιάννη που γιόρταζε, αλλά κάτι έκανα λάθος και το post  δεν ανέβηκε. Σήμερα το θυμήθηκα και είπα να του αφιερώσω  το σημερινό post. Ο ανηψιός μου είναι δημιουργός  comics, που έγινε γνωστός αρχικά από την σειρά “Κουραφέλκυθρα”.  Όποιος θέλει να μάθει και να δει περισσότερα γι’ αυτόν -και να διασκεδάσει- μπορεί να κάνει κλικ ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα
         Π.

 

 

 

 

 

 

Χρόνια πολλά … blog

Πριν από μερικές ημέρες, στις 9 Φεβρουαρίου, το blog είχε τα γενέθλιά του και το ξέχασα. Το άνοιξα στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Άρα έγινε 12 χρονών! Έτσι, λέω να ανεβάσω για την επέτειο μία ιστορία του Παραμυθά. Συμπτωματικά, σήμερα πήρα μία ειδοποίηση από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, ότι τελικά δεν θα εκδόσουν το όγδοο βιβλίο, τον “Δράκο της Κίνας”  που σας είχα είπα σε προηγούμενο  post ότι έχω γράψει. Οπότε σήμερα θα βάλω εδώ την ιστορία απ’ όπου ήταν και το όνομα του βιβλίου. Χρόνια πολλά, λοιπόν, στο blog  με τον “Δράκο της Κίνας”.
Σας φιλώ
    Π.

     Ένα πρωί πριν από μερικές ημέρες, ήρθε ο ταχυδρόμος και μου έφερε ένα τηλεγράφημα από τον φίλο μου τον Τσεν, τον Κινέζο. Το άνοιξα αμέσως και το διάβασα. «Φίλε μου Παραμυθά, έλα γρήγορα εδώ γιατί είναι μεγάλη ανάγκη. Τσεν». Σκέφτηκα ότι για να γράφει κάτι τέτοιο ο φίλος μου, που συνήθως είναι πολύ ψύχραιμος, θα πρέπει να συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό. Έκλεισα το σπίτι μου, κι έφυγα πετώντας για την Κίνα. Τη διαδρομή αυτή μέχρι το χωριό του φίλου μου την είχα ξανακάνει και είναι υπέροχη! Και κάποια στιγμή, έφτασα και κατέβηκα στο σπίτι του φίλου μου, που με είχε δει από το παράθυρο και βγήκε έξω να με υποδεχτεί.
«Καλώς τον φτερωτό μου φίλο», είπε ο Τσεν, κάνοντας μια βαθιά υπόκλιση όπως συνηθίζεται στην Κίνα.
«Καλώς σε βρήκα, Τσεν», του απαντάω κι εγώ κι αμέσως εκείνος μου λέει: «Ήρθες πάνω στην ώρα του φαγητού, πέρασε μέσα».
Έτσι, κάθισα αμέσως στο τραπέζι μαζί με τον Τσεν και την οικογένειά του και φάγαμε ένα υπέροχο ρύζι με λαχανικά. Όταν τελειώσαμε το φαγητό λέω στον φίλο μου: «Και τώρα πες μου γιατί με κάλεσες, Τσεν».
«Πάμε να σου δείξω, Παραμυθά», μου λέει εκείνος. Βγήκαμε από το σπίτι κι αρχίσαμε να περπατάμε. Ύστερα από λίγο βρεθήκαμε μπροστά σε ένα καμένο δάσος, που ήταν δίπλα σε ένα μεγάλο ποτάμι.
«Πω, πω… Πώς κάηκε, Τσεν», ρώτησα τον φίλο μου.
«Έχει έρθει ένα δράκος στον τόπο μας, Παραμυθά. Ένας δράκος που βγάζει φλόγες από το στόμα του. Και δεν φτάνει που καίει τα φυτά που είναι γύρω του, αλλά πίνει και το νερό του ποταμού και θα μαραθούν όλα τα φυτά μας που είναι δίπλα στο ποτάμι. Γι’ αυτό σε φώναξα Παραμυθά, για να μας βοηθήσεις».
«Πάμε Τσεν. Πήγαινέ με εκεί που είναι ο Δράκος», είπα αμέσως και ξεκινήσαμε. Σε λίγο είχαμε πλησιάσει κοντά στο μέρος όπου ζούσε ο Δράκος. «Δεν προχωράω άλλο, φοβάμαι», μου λέει ο Τσεν. «Καλά, κάτσε εδώ και περίμενε», του είπα.
Έτσι, άφησα τον Τσεν και ξεκίνησα να πάω στον Δράκο, που ήταν εκεί κοντά. Ύστερα από λίγο περπάτημα, είδα στο βάθος του δάσους τον Δράκο. Ήταν πολύ μεγάλος, τεράστιος, και με εντυπωσίασε. «Πω… πω… ένας Δράκος!..», είπα δυνατά.
«Ποιος είσαι εσύ;» μου λέει ο Δράκος με μια φωνή τόσο ψιλή, που ήταν σαν να μιλούσε ένα μικρό κοριτσάκι, κι εγώ έβαλα τα γέλια.
«Χα, χα, χα… Πρώτη φορά βλέπω Δράκο που να έχει τόσο ψιλή φωνή… χα, χα, χα…»
«Δεν σε ακούω, έλα επάνω», μου είπε ο Δράκος κι εγώ πέταξα και κάθισα σε ένα κλαδί δίπλα στο κεφάλι του. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά από την πρώτη στιγμή συμπαθήσαμε ο ένας τον άλλον.
«Δεν ντρέπεσαι Δράκο μου, να καις τα δέντρα και να αδειάζεις το ποτάμι», του είπα ύστερα από λίγο
«Αχ, δεν το θέλω κι εγώ που βγάζω αυτές τις φλόγες, αλλά ξέρεις τι δίψα με πιάνει. Ούτε αν πιω όλο το ποτάμι δεν μπορώ να ξεδιψάσω».
«Έχω μια ιδέα», του λέω, «θέλεις να γίνεις μικρός; Να γίνεις ένα μικρό, συμπαθητικό Δρακάκι; Έτσι και οι φλόγες σου δεν θα κάνουν κακό και θα ξεδιψάς εύκολα».
Κι εκεί που δεν το περίμενα, με ρωτάει ο Δράκος: «Θέλω, αλλά πώς θα γίνει αυτό;» 
«Θα πάω σε ένα φίλο μου μάγο και θα μου δώσει κάτι για να το πιεις και να γίνεις μικρός. Ξέρω ότι μπορεί».
«Κάνε ό,τι θέλεις», μου φωνάζει ο Δράκος. «αλλά διψάω..»
«Κάνε υπομονή. Θα πάω και θα έρθω γρήγορα και θα ξεδιψάσεις με πολύ λίγο νερό».
Έτσι έφυγα πετώντας για τον φίλο μου τον μάγο. Πέταξα πάρα πολύ γρήγορα, όπως δεν πετάω συνήθως και σε λίγο έφτασα στο σπίτι του μάγου.
«Γεια σου, φίλε μου», του λέω, «έχεις κανένα μαγικό υγρό που να το πιεί ένας τεράστιος Δράκος και να γίνει μικρός;»
«Θα σου φτιάξω ένα, Παραμυθά μου», μου είπε ο μάγος. Πήγαμε μαζί στο εργαστήριό του κι εκεί μου ετοίμασε ένα μαγικό υγρό για τον Δράκο, που το έβαλε σε ένα γυάλινο μπουκάλι. Μόλις ήταν έτοιμο το πήρα, ευχαρίστησα τον φίλο μου τον μάγο και έφυγα πετώντας γρήγορα.
 Όταν έφτασα εκεί που ήταν ο Δράκος, πέταξα πάνω από το κεφάλι του και του φώναξα: «Άνοιξε το στόμα σου, άνοιξε το στόμα σου…». Μόλις άνοιξε το στόμα του, άδειασα εκεί όλο το μπουκάλι.
«Μμμ… πολύ ωραίο ήταν», είπε ο Δράκος γλύφοντας τα χείλια του και περίμενα να δω τι θα γίνει. Και πριν περάσει ένα λεπτό, ο Δράκος άρχισε να μικραίνει, να μικραίνει, μέχρι που έγινε λίγο πιο μικρός κι από ένα κοτόπουλο! Έγινε ένα όμορφο… Δρακάκι. Του έδωσα να πιει νερό και ξεδίψασε με πολύ λίγο πια. Τότε τον πήρα και πήγαμε πετώντας στο σπίτι του φίλου μου του Τσεν. Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Τα παιδιά του Τσεν ενθουσιάστηκαν με το Δρακάκι  κι έτσι η οικογένεια αποφάσισε να το κρατήσει. Ήταν όλοι ενθουσιασμένοι. Η οικογένεια επειδή είχαν και κάτι σαν ένα παράξενο ζωάκι στο σπίτι που το φρόντιζαν, κράτησαν  και το Δρακάκι, επειδή πια μπορούσε να πίνει λίγο νερό και να ξεδιψάει.

 

 

 

Και πάλι παροιμίες για μήνες

Καθώς έχουμε φτάσει στα μέσα του Φλεβάρη και δεν έχει “μυρίσει” καθόλου καλοκαίρι όπως λέει η παροιμία, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα ποστ με παροιμίες για τους μήνες. Έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα πολύ υλικό. Το αντέγραψα κι όταν τελείωσα, μετά από αρκετή ώρα, ανακάλυψα ότι έχω ανεβάσει ανάλογο ποστ πέρσι τον Φεβρουάριο, αλλά το είχα ξεχάσει. Επειδή, όμως, αυτή τη φορά έκανα πολύ περισσότερη δουλειά, αντιγράφοντας τρεις παροιμίες για τον κάθε μήνα, αποφάσισα να τις ανεβάσω, βάζοντας στον τίτλο του ποστ το “πάλι”.  Δείτε τις, είναι πολύ καλές. Αν θέλετε να δείτε περισσότερες -και υπάρχουν δεκάδες- κάντε κλικ ΕΔΩ και ΕΔΩ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

Ιανουάριος
-Σ’ όσους μήνες έχουν «ρο», μπάνιο με ζεστό νερό.
-Του Γενάρη το φεγγάρι, ήλιος της ημέρας μοιάζει.
-Να’ μουν το Μάη γάιδαρος και το Γενάρη γάτος.

Φεβρουάριος
Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει,
μα άμα τύχει και θυμώσει, μες το χιόνι θα μας χώσει.
-Καλώς το μήνα τον κουτσό, τον πιο μικρό απ’ όλους,
μας φέρνει κρύα και βροχές, αλλά και τις Αποκριές.
-Φλεβάρης , κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.

Μάρτιος
-Τα λόγια σου είναι ψεύτικα σαν του Μαρτιού το χιόνι,
που το ρίχνει από βραδύς και το πρωί το λιώνει.
-Το Μάρτη κι αν τον αγαπάς, φίλο να μην τον κάνεις.
-Ο ήλιος του Μαρτιού, τρυπάει κέρατο βοδιού.

Απρίλιος
-Του Απρίλη η βροχή, κάθε στάλα και φλουρί.
– Απρίλη, Απρίλη δροσερέ, με Πασχαλιές στα χέρια.
– Η αγάπη σου είναι ψεύτικη σαν τ’ Απριλιού το χιόνι, πρωί-πρωί απλώνεται, το μεσημέρι λειώνει.

Μάιος
– Μην πάρεις το Μάη άλογο, μήτε γυναίκα τη Λαμπρή.
– Το Μάη εγεννήθηκα και μάγια δε φοβούμαι.
– Στον καταραμένο τόπο, Μάη μήνα βρέχει.

Ιούνιος
– Από την αρχή του Θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή.
– Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι.
– Τζίτζιρας ελάλησε, πάρτε τα δρεπάνια σας.

Ιούλιος
– Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια.
– Έτσι το ‘χει το λινάρι να ανθεί τον Αλωνάρη.
– Η καλή αμυγδαλιά ανθίζει το Γενάρη και βαστάει τ’ αμύγδαλα όλο τον Αλωνάρη.

Αύγουστος
– Μακάρι σαν τον Αύγουστο να ‘ταν οι μήνες όλοι.
– Τον Αύγουστο τον χαίρεται οπόχει να τρυγήσει.
– Τ’Αυγούστου τα βοριάσματα, χειμώνα αναθυμιούνται

Σεπτέμβριος
– Του Σεπτέμβρη οι βροχές, πολλά καλά μας φέρνουν.
– Μάρτη και Σεπτέμβρη, ίσια τα μεσάνυχτα.
– Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια.

Οκτώβριος
– Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα ‘χεις
– Αϊ-Δημητράκη μικρό καλοκαιράκι.
– Οκτώβρης βροχερός, Οκτώβρης καρπερός.

Νοέμβριος
– Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας.
–  Ο Νοέμβρης κι αν βροντά, το κρασάκι να είναι καλά.
–  Νοέμβρη οργώματα και ελιές, δεν τελειώνουν οι δουλειές.

Δεκέμβριος
– Του Δεκέμβρη τ’ άσπρα φρύδια είν’ φτιαγμένα από παιχνίδια.
–  Δεκέμβρης μας επλάκωσε, το κρύο μας φαρμάκωσε.
– Χιόνι του Δεκεμβριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.