Μια αναπάντεχη παράσταση
Λίγο πριν τη Δικτατορία της 21ης Απριλίου, τον Μάρτιο του 1967, σαράντα πέντε χρόνια πριν ακριβώς, έπαιζα στο θέατρο ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑ, στην οδό Σίνα και Ακαδημίας, που δεν υπάρχει πια. Έκανα το ρόλο του Σαχλότου, στον «Έμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ. Ήταν η εποχή που κάθε μέρα είχε διαδηλώσεις στην Αθήνα, και κυρίως σ’ αυτήν την περιοχή, όπου εκεί, απέναντι από το θέατρο, ήταν το κτίριο της ΕΦΕΕ, που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Εκεί μπροστά μαζεύονταν οι φοιτητές και τους ακούγαμε να φωνάζουν μέχρι μέσα στο θέατρο! Έτσι, ήταν πολύ δύσκολο για τον κόσμο να πλησιάσει στο θέατρο για να δει την παράσταση. Ακριβώς γι’ αυτό, ο Διονύσης ο Παγουλάτος που ήταν και ο θεατρικός επιχειρηματίας, μας είχε δώσει να μοιράζουμε προσκλήσεις όπου θέλαμε, για να μην είναι άδειο το θέατρο. Έτσι κι έγινε, κι έδωσα δύο προσκλήσεις στον ιδιοκτήτη της Ταβέρνας στην Πλάκα, που τότε πηγαίναμε σχεδόν κάθε βράδυ.
Η πρώτη φορά που βγαίνει στη σκηνή ο Σαχλότος, είναι γύρω στη μισή ώρα μετά που έχει αρχίσει η παράσταση, με μια κλωτσιά που υποτίθεται ότι του δίνει το αφεντικό του ο Σάυλοκ, κι έρχεται κουτρουβαλώντας στο προσκήνιο, για να κάτσει κάτω, σε απόσταση αναπνοής από την πρώτη σειρά. Έτσι κι έγινε κι εκείνο το βράδυ που ξαναθυμήθηκα προχθές. Με το που κάθομαι κάτω και κοιτάζω την πλατεία πριν αρχίσω να μιλάω, βλέπω ότι το θέατρο είναι άδειο. Μόνο στην πρώτη σειρά, μπροστά μου, είναι ένα ζευγάρι. Και το ζευγάρι αυτό ήταν ο ταβερνιάρης με τη γυναίκα του, που τους είχα δώσει τις προσκλήσεις. Κι όχι μόνο ήταν αυτοί οι γνωστοί μου, αλλά είχαν γύρει ο ένας στον ώμο του άλλου και κοιμόντουσαν! Χα, χα, χα… Αλλά δεν πτοήθηκα. Είπα την πρώτη φράση από το μονόλογό μου επίτηδες πολύ δυνατά, τους ξύπνησα, τους χαμογέλασα και συνέχισα κανονικά, ενώ εκείνοι μου χαμογέλασαν αμήχανα. Κάτι τέτοιο δεν μου είχε ξανατύχει ποτέ πριν και ποτέ μετά έως το 1974 που εγκατέλειψα το θέατρο. Έπαιξα με πολλούς θεατές, με λίγους θεατές, αλλά με δύο ποτέ! Έως προχθές την Κυριακή, στην πρώτη παράσταση του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» στο θέατρο «Όνειρο» στον Αγ. Ιωάν. Τον Ρέντη! Χα, χα, χα… Γι αυτό έκανα αυτόν τον πρόλογο. Όπως ξέρετε από προηγούμενο post, την περασμένη Κυριακή άρχισαν οι παραστάσεις του «Παραμυθά» στο «Όνειρο» για τρεις Κυριακές τον Μάρτιο. Η παράσταση ήταν να αρχίσει στις τρεις και μισή, αλλά είχε πάει τέσσερις παρά και δεν είχε έρθει κανείς, ενώ ακυρώνονταν συνέχεια με το τηλέφωνο οι κρατήσεις εισιτηρίων που είχαν γίνει, γιατί έβρεχε καρεκλοπόδαρα! Έτσι κάποια στιγμή, κοίταξα από πάνω την πλατεία και είδα μόνο στην πρώτη σειρά δύο κοριτσάκια. Μου είπαν ότι μόνο αυτά τα δύο παιδιά ήταν που είχαν έρθει με τη γιαγιά τους, και μου είπαν να αποφασίσω εγώ αν θα παίξω ή αν θα αναβάλλουμε την παράσταση. Κοίταξα από πάνω τα δύο μικρά κορίτσια, που είχαν ανέβει στη σκηνή και χόρευαν με τη μουσική που είχαμε βάλει ν’ ακούγεται πριν την παράσταση! Μου ήρθε να κατέβω και να χορέψω κι εγώ μαζί τους. «Θα γίνει η παράσταση», τους είπα και σε λίγο, έσβησαν τα φώτα κι άρχισε η προβολή του εισαγωγικού βίντεο. Όταν τέλειωσε, μπήκα από το πίσω μέρος της πλατείας και είδα εκτός από τα δύο κοριτσάκια στην πρώτη σειρά, τη γιαγιά τους μερικές σειρές πιο πίσω, κάπου αριστερά τους φίλους μου και πιστούς «παραμυθομεγαλωμένους» θεατές του «Παραμυθά», Γιάννη Παπαστρατή και Γιάννη Καραπιπέρη με τη γυναίκα του τη Μάρθα, δίπλα τους τη μάγισσα Άιναφετς και πάρα πίσω την επιχειρηματία του θεάτρου, τον άντρα της και την κόρη τους. Δηλαδή, όλοι μαζί ήταν δέκα σε ένα θέατρο με 150 θέσεις. «Ε», σκέφτηκα, «εδώ έχω παίξει με δύο, το δέκα είναι πολυκοσμία». Και γέλασα καθώς θυμήθηκα την παράσταση πριν 45 χρόνια με τους δύο που κοιμόντουσαν. Πήγα μπροστά στη σκηνή και κάθισα μπροστά στα δύο μικρά κορίτσια. Στις προηγούμενες παραστάσεις στο Δαναό που το θέατρο ήταν γεμάτο, άρχιζα ζητώντας στα παιδιά να φωνάξουν με το τρία όλα μαζί το όνομά τους και μετά τους έλεγα εγώ το δικό μου, Νίκος, για να συστηθούμε. Αυτή τη φορά συστηθήκαμε «δια χειραψίας» που λένε με τα δύο κορίτσια που μου είπαν το όνομά τους η κάθε μία χωριστά, κι εγώ βέβαια το δικό μου. Πιάσαμε λίγο κουβέντα και μου είπαν ότι ήταν αδελφές, ότι η μία πήγαινε Νηπιαγωγείο και η άλλη Α’ Δημοτικού κι ότι η μαμά τους με έβλεπε στην τηλεόραση όταν ήταν μικρή, πράγμα που επιβεβαίωσε κι η γιαγιά τους που καθόταν τρεις σειρές πιο πίσω. «Να πείτε στη μαμά σας για να ζηλέψει», τους είπα, «μαμά, ο Παραμυθάς έπαιξε για χάρη μας, μόνο για μας». Ενθουσιάστηκαν. Χα, χα, χα… Κι άρχισε μετά η παράσταση. Σ’ αυτήν, συζητάω και παίζω κάποια θεατρικά παιχνίδια με τα παιδιά και δείχνω βίντεο με ιστορίες του «Παραμυθά». Ε, αυτά τα βίντεο, τα απόλαυσα, γιατί τα είδα καθισμένος στην πρώτη σειρά, δίπλα στα δύο κορίτσια, τρώγοντας ποπ κορν που μου το κερνάγανε από αυτά που τρώγανε εκείνες, προσφέροντάς τα με τη μεγάλη σακούλα, λέγοντας, «πάρε κι άλλα, πάρε…». Και βέβαια έπαιρνα. Κουφό:Έβλεπα τον εαυτό μου «Παραμυθά» σε μεγάλη οθόνη κινηματογράφου, τρώγοντας ποπ κορν!!! Χα, χα, χα… Ε, λοιπόν, δεν νομίζω ότι έχω ξαναευχαριστηθεί ποτέ τόσο πολύ, άλλη παράσταση στη ζωή μου. Είχα ενθουσιαστεί, όσο και τα δύο κοριτσάκια. Τόσο που στο τέλος του πρώτου μέρους, καθώς έπαιζε ένα από τα τραγούδια, τις πήρα κι ανεβήκαμε πάνω στη σκηνή και χορέψαμε κι οι τρεις μας, προς μεγάλο ενθουσιασμό των υπόλοιπων… οκτώ θεατών της παράστασης. Χα, χα, χα…. Να και μια φωτογραφία από το τέλος του πρώτου μέρους.
Και θα κλείσω αυτό το post, με ένα πολύ μικρό –δυστυχώς- βιντεάκι που πρόλαβαν να μας τραβήξουν καθώς χορεύαμε με τη μουσική στο τέλος της παράστασης!
Σας φιλώ πολύ.
Π
Γεια σου ρε Δόμνα…
Μόλις πριν λίγο, έμαθα ότι έφυγε μια παλιά μου φίλη και συνεργάτης, η Δόμνα η Σαμίου. Έχω ανεβάσει και παλιά ένα ποστ για εκείνη εδώ, αλλά μόλις πήγα και το είδα και έχουν εξαφανιστεί τα τραγούδια που είχα βάλει. Έτσι έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα ένα βίντεο, που η Δόμνα τραγουδάει με παιδιά και που μάλιστα το είχα δανειστεί και το είχα παίξει και στην εκπομπή που είχα στην ΕΡΤ, το «Για να δούμε τι θα δούμε», τον πρώτο καιρό, λίγο πριν η τηλεόραση γίνει έγχρωμη. Δείτε το κι ακούστε. Και θα ήθελα να την ευχαριστήσω, γιατί το θάρρος της στη ζωή, η ποιότητά της, η ευγένειά της, το ταλέντο της και η εντιμότητά της, με βοήθησαν να αποκτήσω την κατανόηση που χρειάστηκα αργότερα για την κόρη μου. «Τα υπόλοιπα είναι σιωπή…»
Π.
Ο Παραμυθάς πετάει στο Όνειρο
Τελικά, από την Κυριακή που μας έρχεται, 11 του μήνα, αρχίζουν οι παραστάσεις του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο «Το Όνειρο», στου Ρέντη, που αναβλήθηκαν την προηγούμενη Κυριακή και είχα βγάλει αυτό το post, λίγη ώρα μετά που το είχα ανεβάσει. Σήμερα το ξανανεβάζω προσθέτοντας και κάποιες οδηγίες για όσους δεν ξέρουν την περιοχή και θα ήθελαν να έρθουν. Στα φανάρια που είναι μετά τη γέφυρα που βγάζει στην Εθνική οδό, στα καταστήματα Jumbo και Leroy Merlin, πάνω στην Πειραιώς: αν κατεβαίνετε από την Ομόνοια προς το Φάληρο στρίβετε δεξιά, κι αν ανεβαίνετε από την Παραλιακή, στρίβετε αριστερά. Μπαίνετε στη Λεωφόρο Φλέμινγκ. Κάνετε αριστερά στον τέταρτο δρόμο που είναι η οδός Καραολή και Δημητρίου και μετά πάλι αριστερά, στην Οδό Χρυσοστόμου Σμύρνης. Εκεί θα δείτε μια μικρή πλατεία κι ένα παλιό κτίριο με μια χρωματιστή ταμπέλα που γράφει, «Παλιό Βυρσοδεψείο». Παρκάρετε όπου βρείτε, γιατί έχετε φτάσει.
Και τώρα, για όσους δεν πρόλλαβαν να το δουν, το post, που είχα ανεβάσει την προηγούμενη Πέμπτη.
_______________________________________________________________________________________________________
Χα, χα, χα… «Ο Παραμυθάς πετάει στο Όνειρο». Με έχει ενθουσιάσει αυτός ο τίτλος! Έχει πολύ πλάκα. Είναι σαν να υπονοεί κάτι… παραμυθένιο… κάτι το ονειρικό… αλλά, δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι μία απλή πρακτική πληροφορία. Δείτε τη φωογραφία και θα καταλάβετε. Ο Παραμυθάς, θα πετάξει εδώ που βλέπετε.
Ναι, ακριβώς. Σωστά μαντέψατε. σ’ αυτό το χώρο, θα δώσω παραστάσεις «Παραμυθά». Δεν είχα βρει τίτλο γι’ αυτό το post αλλά και ό,τι σκεφτόμουν δεν μου άρεσε, όταν καθώς άρχισα να το ετοιμάζω πρόσεξα τον τίτλο του διαφημιστικού φυλλάδιου. Για δείτε το κι αυτό.
Ε; Πλάκα δεν έχει, πώς ήρθε κι έδεσε ο τίτλος με το όνομα του θεάτρου; Λοιπόοον…
Από την επόμενη Κυριακή και όλες τις Κυριακές του Μαρτίου, στις 3 και μισή το απόγευμα, θα ξανακάνω παραστάσεις με τον «Παραμυθά», στο Δημοτικό Κινηματογράφο του Ρέντη, στην οδό Χρυσοστόμου Σμύρνης και Μπαλτατζή, στον Ρέντη, κατεβαίνοντας την Πειραιώς δεξιά ή ανεβαίνοντας από την παραλιακή αριστερά. Τα τηλέφωνα είναι: 21090902842 και 2104834977. Έτσι, μετά τις παραστάσεις που έκανα στις γιορτές στους Αμπελοκήπους, τώρα θα γίνουν και στα Νότια. Όσοι σας κάνει κέφι πάρτε τα παιδάκια σας κι ελάτε – αλλά και μόνοι σας, χωρίς παιδιά… επιτρέπεται η είσοδος. Και μια προσφορά του «καταστήματος». Το είσιτήριο είναι 12 ευρώ για τους μεγάλους και 8 ευρώ για τα παδιά, αλλά αν πείτε στο ταμείο, «θα ήθελα εισιτήρια από την προσφορά του Παραμυθά», τότε θα πληρώσετε όλοι 8 ευρώ.
Και θα κλείσω το post με ένα μικρό τρέυλερ από την παράσταση που έκανα στις γιορτές και που ένα μεγάλο μέρος της, είναι θεατρικό παιχνίδι με τα παιδια, αλλά και τους μεγάλους, βέβαια, που είναι ακόμα παιδιά.
Σας φιλώ
Π
Αυτό θα πει εορτασμός!
Δεν είχα κάνει καμία σκέψη να ανεβάσω φέτος post για την Ημέρα της Γυναίκας, μια κι έχω εξηγήσει και την άποψή μου γι’ αυτές τις Παγκόσμιες Ημέρες, που είναι κάτι σαν άλλοθι για να μην αλλάζει τίποτα. Αλλά μου έστειλαν μία φωτογραφία, που δείχνει πραγματική και ζόρικη αλλαγή, που αυτό θα πει εορτασμός. Σε μια χώρα σαν την Ινδία, όπου ξέρουμε τη θέση της γυναίκας σε σχέση με τον άντρα (σύμφωνα με τον Ινδουισμό, μία γυναίκα που θα υπηρετήσει πιστά τον άντρα της, στην επόμενη ζωή της η ανταμοιβή της θα είναι ότι θα γεννηθεί άντρας!!!) σε μια τέτοια χώρα, λοιπόν, είναι πραγματική αλλαγή ή τουλάχιστον προμήνυμα μεγάλης αλλαγής, να βλέπεις μία γυναίκα να δέρνει έναν άντρα και μάλιστα αστυφύλακα!!! Χα, χα, χα… Αυτό είναι κοινωνική αλλαγή για να την γιορτάσεις μέρα που είναι!
Χρόνια πολλά κορίτσια.
Π.
«Το τραγούδι του Αγαπημένου μου»
Από χθες ψάχνω να βρω ένα παλιό βίντεο με κάτι αποκρηάτικο αλλά δεν το βρίσκω με τίποτα. Έτσι ήρθε η ώρα όπως φαίνεται να ανεβάσω κάτι που το γυροφέρνω εδώ και καιρό, αλλά δεν το αποφασίζω. Είναι ένα post που το έχω ετοιμάσει εδώ και καιρό με ένα τραγούδι του Γιώργου Στεφανάκη πάνω σε ένα από τα ποιήματα του Κρισναμούρτι που είχε γράψει στα νιάτα του, ανάμεσα στα 28 του και στα 36 του, κάτι που δεν το ξανάκανε ποτέ μετά. Τα ποιήματα αυτά τα έχω μεταφράσει το 2001 και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, σε βιβλίο με τίτλο, «ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ». Το ποίημα έχει τίτλο, «Το τραγούδι του Αγαπημένου μου» και με τη λέξη «Αγαπημένος μου» ο Κρισναμούρτι εννοεί κάτι το θείο που δεν έχει όνομα, αρχή και τέλος, και όχι κάποια συγκεκριμένη θεότητα βέβαια, όπως ο ίδιος έχει πει. Η μουσική είναι του ΓιώργουΣτεφανάκη, που έχει κάνει και κάποιες αλλαγές στους στίχους και στον τίτλο, και τραγουδάει ο ίδιος, μαζί με την Χρύσα Στεφανάκη. Για όσους θέλουν, βάζω εδώ και στίχους.
Σας φιλώ.
Π.
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΜΟΥ
Ω, ακούστε με!
Για σάς θα τραγουδήσω
του Αγαπημένου μου το τραγούδι.
Εκεί όπου το απαλό πράσινο χρώμα
της πλαγιάς του γαλήνιου βουνού
συναντά το αστραφτερό γαλάζιο
των νερών της φουρτουνιασμένης θάλασσας,
εκεί όπου το αφρισμένο το ρυάκι φωνάζει από χαρά,
εκεί όπου οι ακίνητες λίμνες καθρεφτίζουν
των ουρανών την ησυχία,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Στο λαγκάδι που κρέμεται από πάνω του
ένα σύννεφο μοναχικό
κι αναζητάει κάποιο βουνό
για ν’ ακουμπήσει και να ξαποστάσει,
στον καπνό που σκαρφαλώνει ολόισιος προς τον ουρανό,
στην καλύβα με φόντο τον ήλιο πίσω της
να βασιλεύει αργά,
στο λεπτό φωτοστέφανο των σύννεφων
που χάνονται σαν αστραπή,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Ανάμεσα στις κορφές των πανύψηλων κυπαρισσιών που στήνουνε χορό,
ανάμεσα στα αιωνόβια ανεμοδαρμένα δέντρα,
ανάμεσα στους φοβισμένους θάμνους που δεν ξεκολλάνε από τη γη,
ανάμεσα στ’ αναρριχητικά φυτά
που κρέμονται τεμπέλικα στους τοίχους,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Μέσα στα φρεσκοργωμένα τα χωράφια
όπου τρώνε φασαριόζικα πουλιά,
πάνω στο σκιερό το μονοπάτι που παρέα τρέχει
με το γεμάτο, το γαλήνιο ποτάμι,
δίπλα στης θάλασσας τις ακτές
όπου σκάν’ τα κύματα με ορμή,
ανάμεσα στις λεύκες τις ψηλόλιγνες
που παίζουν με τον άνεμο χωρίς σταματημό,
μέσα στο δέντρο που τ’ άφησε νεκρό
το περασμένο καλοκαίρι κάποιος κεραυνός,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Μέσα στ’ ακίνητα, τα γαλάζια ουράνια,
εκεί όπου το στερέωμα συναντά τη γη
μαζί με το λαχανιασμένο αγέρι,
στο πρωινό το φορτωμένο μ’ ευωδιές,
ανάμεσα στις πλούσιες σκιές κάποιου καυτού μεσημεριού,
ανάμεσα στις μακριές σκιές του σούρουπου που πέφτει,
ανάμεσα στα όλο χαρά και λάμψη σύννεφα
την ώρα που ο ήλιος βασιλεύει,
στο φωτεινό το μονοπάτι που χαράζεται
πάνω στα νερά καθώς η μέρα σβήνει,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Μέσα στις σκιές των αστεριών,
μέσα στης σκοτεινής της νύχτας την ηρεμία τη βαθιά,
μέσα στο καθρέφτισμα του φεγγαριού
πάνω στ’ ακίνητα νερά,
μέσα στη μεγάλη τη σιωπή που απλώνεται
πριν από την αυγή,
ανάμεσα στους ψιθύρους των φρεσκοξυπνημένων δέντρων,
μέσα στων πουλιών το πρωινό κελάηδημα,
ανάμεσα στις σκιές καθώς πρωτοξυπνάνε,
ανάμεσα στων μακρινών βουνών
τις ηλιοφωτισμένες τις κορφές,
πάνω στο νυσταγμένο ακόμα πρόσωπο της γης,
εκεί τον Αγαπημένο μου θα συναντήσεις.
Αχ, νερά, το χορό σας σταματήστε
κι αφουγκραστείτε του Αγαπημένου μου τη φωνή.
Μπορείς να Τον ακούσεις
στο χαρούμενο το γέλιο των παιδιών.
Ο ίδιος ο ήχος της μουσικής
είναι η δική Του η φωνή.
Η ξαφνική κραυγή ενός μοναχικού πουλιού
φέρνει δάκρυα συγκίνησης στην καρδιά,
γιατί είναι που ακούγεται Εκείνου η φωνή.
Το μουγκρητό της αιωνόβιας θάλασσας
αναμνήσεις που έχουν αποκοιμηθεί ξυπνά
γιατί είναι το νανούρισμα της δικής Του της φωνής.
Το αεράκι τ’ απαλό,
που τεμπέλικα σαλεύει στων δέντρων τις κορφές,
σου φέρνει τον ήχο της δικής Του της φωνής.
Ο κρότος του κεραυνού
που πέφτει ανάμεσα σε δυο βουνά
γεμίζει την ψυχή σου
με της δικής Του της φωνής
τη δύναμη.
Μέσα στης τεράστιας πόλης το βουητό,
με το διαπεραστικό το μούγκρισμα
κάποιου γρήγορου αυτοκινήτου,
με τους ήχους των κραδασμών μιας μηχανής
που ακούγεται μακριά,
με της νύχτας τις φωνές,
με της θλίψης την κραυγή,
με της χαράς τα ουρλιαχτά,
με την ασχήμια του θυμού,
έρχεται του Αγαπημένου μου η φωνή.
Στα μακρινά τα γαλάζια τα νησιά,
στην απαλή δροσοσταλίδα,
στο κύμα που σκάει με ορμή,
στο λαμπύρισμα των νερών,
στου πουλιού που πετάει το φτερό,
στο τρυφερό της άνοιξης το φύλλο,
του Αγαπημένου μου το πρόσωπο μπορείς να δεις.
Μέσα στους ιερούς ναούς,
μέσα στα κέντρα του γλεντιού,
πάνω στου ερημίτη το άγιο πρόσωπο,
στο τραύλισμα του αλκοολικού,
μαζί με την πόρνη,
μαζί με την αγνή παρθένα,
τον Αγαπημένο μου μπορείς να δεις.
Στ’ ανθισμένα τα λιβάδια,
στις βρομερές και άθλιες πολιτείες,
μαζί με τον αγνό, μαζί με τον ανίερο,
στο λουλούδι που κρύβει μέσα του ιερότητα,
ο Πολυαγαπημένος μου είναι εκεί.
Αχ! Η θάλασσα έχει πλημμυρίσει
την καρδιά μου.
Μέσα σε μια μέρα
ζω χιλιάδες καλοκαίρια.
Ω, φίλε,
στο πρόσωπο σου βλέπω το δικό μου,
το πρόσωπο του Πολυαγαπημένου μου.
Αυτό ήταν το τραγούδι της αγάπης μου.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Γενέθλια του blog με… μένα.
Χα, χα, χα… Ναι, κάπως εγωκεντρικός ο τίτλος του post για τα πέμπτα γενέθλια του blog, αλλά ύστερα από διάφορες ιδέες, κατέληξα ότι εκείνο που ταίριαζε πιο πολύ με όσα σκεφτόμουν να γράψω για το κλείσιμο των πέντε χρόνων αυτού του blog, που μου έφτιαξε το παιδάκι μου ο Κωνσταντίνος -γνωστός και ως cpil στην μπλογκοπιάτσα- ήταν ένα βίντεο από μια παράσταση που δεν θα γινόταν ποτέ, αν δεν είχε υπάρξει αυτό το blog! Αυτό το blog μου έδειξε πολύ σύντομα ότι η εκπομπή του «Παραμυθά», που πρωτάρχισε τον Οκτώβριο του 1978, γράφτηκε στις καρδιές των τότε παιδιών, έτσι όπως δεν το φανταζόμουν και που ακόμα δεν το έχω χωνέψει εντελώς! Αυτή η τρυφερότητα που μου ερχόταν μέσα από τα σχόλιά σας, είναι που μ’ έκανε να σκεφτώ να ξανακάνω την εκπομπή στην τηλεόραση κι έτσι έγιναν τα 26 καινούργια επεισόδια που παίχτηκαν για πρώτη φορά το 2010 στην ψηφιακή τηλεόραση της ΕΡΤ, και που από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο άρχισαν να επαναλαμβάνονται για πέμπτη φορά! Ξεκινώντας απ’ αυτό το blog έγραψα τις ιστορίες των τριών καινούργιων βιβλίων του «Παραμυθά» για τα παιδιά και το βιβλίο «Ιστορίες της καρδιάς» για εσάς, τα μεγάλα πια παιδιά. Και τέλος, όλα αυτά κατέληξαν στη θεατρική παράσταση που παίχτηκε πέρσι στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ και που φέτος, παίρνοντας την τελική της μορφή παίχτηκε στις γιορτές στον ΔΑΝΑΟ. Μια σκηνή από αυτή την παράσταση, είναι και το βίντεο που ανέβασα εδώ και που το γύρισε μία φίλη με το κινητό της. Αυτό υποννοεί ο τίτλος του post.
Και πριν κλείσω θα ήθελα να γράψω και μερικά στατιστικά στοιχεία από αυτά που παίρνω. Στα πέντε χρόνια που υπάρχει το blog, γράφτηκαν 724 posts και έγιναν 10.134 σχόλια, ενώ μπήκαν στο blog 295.051 κομπιούτερς για πρώτη φορά και έγιναν 972.364 επιστροφές και hits. Ναι, με διασκεδάζουν τα στατιστικά, αλλά δίνουν και καλή πληροφόρηση. Για παράδειγμα, από αυτά είδα ότι, ναι μεν από τη στιγμή που σταμάτησα να απαντάω στα σχόλια άρχισαν και να λιγοστεύουν, αλλά η επισκεψιμότητα του blog δεν σταμάτησε να μεγαλώνει.
Κλείνοντας, θα ήθελα για άλλη μια φορά να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου, για όλη τη δύναμη που μου δώσατε με όλη αυτή την αγάπη που μου στείλατε και μου στέλνετε και με σπρώξατε να κάνω όσα έκανα αυτά τα πέντε χρόνια και που πολύ πιθανόν έχω να κάνω ακόμα, γιατί μπορεί πρακτικά να έχω πάρει σύνταξη, αλλά ψυχολογικά και πνευματικά σκοπεύω ν’ αργήσω ακόμα. Χα, χα, χα… Αυτοπεποίθηση ο παππούς, ε;
Και δυο λόγια για το βίντεο που θα δείτε. Είναι ένα από τα θεατρικά παιχνίδια που έκανα με τα παιδιά και που για μεγάλη μου χαρά και συγκίνηση, είδα να τα παίζουν και οι μεγάλοι που ήταν στην παράσταση, σαν να ήτανε κι εκείνοι παιδιά!!! Αρχίζει με την παρουσίαση των ήχων που θα ήθελα να κάνουν, όσο εγώ θα λέω μια ιστορία, για να την ζωντανεύουν.
Σας φιλώ πολύ όλες και όλους.
Νίκος
Ε. όχι!!! Χα, χα, χα…
Τέρμα οι δισταγμοί. Δεν πάει άλλο, θα το ανεβάσω αυτό το κείμενο εδώ. Από το πρωί το γυροφέρνω και δεν το αποφασίζω. Αλλά έχω ρίξει τέτοιο γέλιο από χθες που μου έστειλαν αυτό το διαφημιστικό, με τη μορφή τάχα μου δήθεν ιατρικής ενημέρωσης, που σκέφτηκα ότι είναι αμαρτία να μην γελάσετε κι εσείς, αν δεν το πήρατε ήδη με τα mail σας. Έκοψα τα ονόμα των δύο γιατρών και κάθε άλλη διαφημιστική πληροφορία και παρακαλώ πολύ αν τα ξέρετε ή αν τα βρείτε μην τα βάλετε στα σχόλια του post. Επίσης εγκατελειψα την ιδέα για κάποιες φωτογραφίες, και απορίες, όπως: τι θόρυβο θα κάνει αυτό το πράγμα, πώς θα το έβλεπαν κάτι τέτοιο τα κορίτσια, τι λέτε κι εσείς αγόρια… και τέτοια. Εγώ, πάντως, προσωπικά κατανοώ το πρόβλημα που θα κάλυπτε μια τέτοια εγχείρηση, δεν θέλω να πω μεγάλη κουβέντα, αλλά καλύτερα να μην ξανα… ποτέ, παρά αυτό!
Και μια διευκρίνηση για όσους δεν το ξέρουν. Η λέξη «πρόθεση», εκτός των άλλων εννοιών της, στην ιατρική σημαίνει την αντικατάσταση μέλους ή οργάνου του σώματος, που έχει χαθεί ή ακρωτηριασθεί.
Χα, χα, χα, χα…. Διαβάστε το.
Καλή διασκέδαση.
Π.
Χειρουργική αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας
Μια από τις μεθόδους αντιμετώπισης της στυτικής δυσλειτουργίας είναι και η χειρουργική τοποθέτηση ενδοπεϊκών προθέσεων. Η πρώτη τοποθέτηση πρόθεσης, έγινε με επιτυχία το 1947 και αφορά στην τοποθέτηση δύο κυλίνδρων στο πέος κατά την διάρκεια μιας απλής επέμβασης, η οποία γίνεται από ειδικούς ουρολόγους – ανδρολόγους. Η επέμβαση αυτή έχει γίνει τα τελευταία 25 χρόνια στις ΗΠΑ σε περισσότερους από 250.000 άνδρες, ενώ στην Ελλάδα η μέθοδος εφαρμόζεται με επιτυχία τα τελευταία χρόνια.
Οι προθέσεις διακρίνονται σε μόνιμης και μεταβλητής σκληρότητας. Οι εύπλαστες προθέσεις έχουν το μειονέκτημα ότι διατηρούν το πέος σε κατάσταση μερικής στύσης, με αποτέλεσμα να είναι ορατές κάτω από εφαρμοστά ρούχα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα τους είναι εξασφαλισμένη. Αντίθετα, οι υδραυλικές προθέσεις προσφέρουν το πλεονέκτημα της μεταβλητής σκληρότητας, εξασφαλίζοντας ένα απολύτως φυσιολογικό αποτέλεσμα, τόσο λειτουργικά, όσο και αισθητικά και κατά συνέπεια προτιμούνται από την πλειονότητα των ασθενών. Ο μηχανισμός αποτελείται από μία υδραυλική διάταξη ( δύο κύλινδροι, μια δεξαμενή και μια αντλία). Η επέμβαση γίνεται διαμέσου μιας μικρής τομής 1 1 εκατοστών, στο σημείο όπου το πέος ενώνεται με το δέρμα που καλύπτει τους όρχεις. Στη συνέχεια δημιουργούνται δύο κανάλια στα σηραγγώδη σώματα και οι κύλινδροι τοποθετούνται εκεί. Η δεξαμενή με το υγρό τοποθετείται στον χώρο δίπλα από την ουροδόχο κύστη, ενώ η αντλία τοποθετείται στο όσχεο σε τέτοιο σημείο που να είναι εύκολος ο χειρισμός της. Η διάρκεια της επέμβασης είναι περίπου μια ώρα και απαιτείται νοσηλεία μιας μόνο ημέρας στην κλινική.
Χα, χα, χα… Δεν αντέχω να μη βάλω τουλάχιστον ένα σχόλιο/απορία: Αυτό τον «εύκολο χειρισμό» είναι που δεν καταλαβαίνω τι είναι. Τι εννοεί ο… ιατρός; (Κατά το «τι εννοεί ο ποιητής;») Χα, χα, χα…
Μια συνέντευξη ως Παραμυθάς και bloger!
Πριν ένα- ένάμιση μήνα, κυκλοφόρησε από το ΒΗΜΑ ένα άλμπουμ με 80 συνεντεύξεις που είχαμε δώσει πριν μερικά χρόνια διάφοροι. Δεν έχει σημασία ο τίτλος του άλμπουμ. Ο ένας λόγος που ανεβάζω εδώ τις δύο σελίδες που μου αφιερώνει το άλμπουμ -και συγνώμη που εκμεταλεύομαι το χώρο για ένα είδος αυτοπροβολής- είναι που μου αρέσει όπως παρουσιάστηκαν από τη δημοσιογράφο Δέσποινα Λάδη αυτά που είπα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι για πρώτη και μοναδική φορά ως επάγγελμά μου δεν αναφέρεται ούτε ηθοποιός, ούτε συγγραφέας, ούτε παραγωγός και σκηνοθέτης τηλεόρασης, αλλά «Παραμυθάς» και «Μπλόγκερ»! Χα, χα, χα… Εξαιρετικό! Ο τρίτος και τελευταίος λόγος είναι η φωτογραφία που μου έβγαλε η φωτογράφος Ιδρα Πάρντος και όπου είμαι… έτσι όπως είμαι και με διασκεδάζω. Πρώτα σας έχω σκανάρει τη σελίδα με τη συνέντευξη και μετά εκείνη με τη φωτογραφία.
Καλή εβδομάδα.
Π.
Κρισναμούρτι – Σεφέρης – Θοδωράκης – Μπιθικώτσης
Χα, χα, χα… Ναι, ξέρω, ο τίτλος σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι: «Μήπως λάλησε ο τύπος και έκανε αυτόν τον αχταρμά»; Όχι, εντάξει. Πλησιάζω τα εβδομήντα, αλλά δουλεύει ακόμα το μυαλό μου – κάτι ονόματα ξεχνάω, αλλά κατά τ’ άλλα εντάξει. Απλώς αυτός ο τίτλος δίνει μία πολύ καλή αίσθηση του πώς δουλεύει η σκέψη μας. Το ‘χετε παρατηρήσει ποτέ; Έχετε κάτσει ήσυχα σε μια καρέκλα και να παρακολουθείτε τις σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, χωρίς να επεμβαίνετε κριτικάροντάς τες, αλλά να τις κοιτάτε ουδέτερα; Δεν εννοώ καμιά ανοησία του τύπου «διαλογισμός γκουρούδικου», που σημαίνει έλεγχος της σκέψης, αλλά αντίθετα, αμόλημα της σκέψης με παρακολούθησή της σαν παιχνίδι. Ε, αν το κάνετε, θα δείτε ότι γίνεται το σώσε. Ένας τέτοιο «σώσε» έγινε στο κεφάλι μου και γεννήθηκε αυτός ο τίτλος, δηλαδή αυτό το ποστ. Λοιπόοον… Πριν λίγο, δούλευα στο κομπιούτερ, μεταφράζοντας ένα κείμενο του Κρισναμούρτι, για δική μου χρήση, που έχει σχέση με το ότι: το αρνητικό πλησίασμα ενός πράγματος που σε απασχολεί, είναι η πιο θετική στάση για το τέλειωμά του. Δεν έχει προσπάθεια, γιατί δεν μπαίνει χρόνος στη μέση. Ας πούμε, η ανθρωπότητα, επειδή κατά βάθος δεν θέλει να τελειώνει με τον πόλεμο, αγωνίζεται αιώνες για την ειρήνη. Κάποτε, θα έρθει ειρήνη. Ή κάτι πιο απλό και στα καθημερινά μέτρα μας: θέλεις ν’ αδυνατίσεις και λες, «θ’ αρχίσω δίαιτα από Δευτέρα» ή πάλι, θέλεις να σταματήσεις το κάπνισμα και αγωνίζεσαι με διάφορους τρόπους, με φοβερή προσπάθεια, να κόψεις το τσιγάρο. Ενώ αν έλεγες αληθινά, βαθιά και έντιμα μέσα σου, «δεν θέλω άλλο να καπνίζω», το κάπνισμα θα σταματούσε αμέσως και χωρίς καμιά προσπάθεια. Οι παλιότεροι σ’ αυτό το blog, θα θυμάστε ίσως ότι έχω γράψει για το πώς σταμάτησα να καπνίζω, πριν 26 χρόνια, όταν είχα φτάσει να ανοίγω πέμπτο πακέτο το βράδυ, στο post, «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ» που είχε κι ένα δεύτερο μέρος. Για όσους ενδιαφέρονται έβαλα τα link που βλέπετε. Ένα μικρό μέρος, λοιπόν, από το κείμενο του Κρισναμούρτι που μετάφραζα πριν λίγο, παρακολουθώντας και τη σκέψη μου, είναι -συμπυκνωμένο- αυτό:
«…Το βγάλσιμο από κάτι, έρχεται με πέρασμα χρόνου ή υπάρχει κάποιος άλλος παράγοντας; Προφανώς υπάρχει κάτι που δεν έχει σχέση με πέρασμα χρόνου. Νομίζω πως είναι επιθυμία, το να νομίζεις ότι μπορεί να τελειώσεις κάτι με το πέρασμα χρόνου. Είναι μια αίσθηση που σου δίνει παρηγοριά, επειδή αναβάλεις συνέχεια∙ είσαι ψυχολογικά τεμπέλης και λες, «ε, καλά, θα το κάνω αύριο, την άλλη εβδομάδα, τον άλλο μήνα, του χρόνου, στην επόμενη ζωή…». Και πώς γίνεται να βγεις έξω από το χρόνο χωρίς προσπάθεια, χωρίς να σου πάρει χρόνο; Νομίζω ότι πράγματι βγαίνεις από το χρόνο, όταν αρνηθείς το χρόνο. Να αρνηθείς όχι τον φυσικό χρόνο, αλλά τον ψυχολογικό χρόνο, τη αίσθηση του να γίνεις κάτι, να υπάρχεις διαφορετικός, να πετύχεις συγκρίνοντας… Όλα αυτά. Εάν απαλλαγείς από όλα αυτά, αν απαλλαγείς από το να γίνεις κάτι, είσαι έξω από το χρόνο. Τώρα: Αυτή η απαλλαγή δεν είναι ζήτημα θέλησης, γιατί η θέληση είναι χρόνος. Η θέληση είναι ακριβώς το «γίνομαι κάτι». Αν, λοιπόν, το κατανοήσεις αυτό πολύ καθαρά, αν το δεις πολύ καθαρά, ότι ο χρόνος φέρνει απλώς ένα άλλοθι να συνεχίζεις αυτό που κάνεις, αν το δεις έστω και διανοητικά, μετά παύεις να δρας με βάση το χρόνο. Παύεις να είσαι χρόνος. Είσαι έξω απ’ αυτόν. Γιατί το βγάλσιμο απ’ αυτόν είναι σαν… σαν… Να: προχθές έβλεπα ένα πιγκουίνο να πηδάει έξω από το νερό πάνω σε μία ψηλή εξέδρα. Το έκανε με μία και μόνο κίνηση. Είναι ακριβώς το ίδιο και μια πράξη άρνησης. Κι έτσι το αρνητικό είναι το θετικό, όχι όταν αρνηθείς κάτι λεκτικά, αλλά όταν το αρνηθείς εντελώς, με την καρδιά σου. Το θετικό είναι σαν το πήδημα έξω από το νερό, του πιγκουίνου: μια κι έξω…»
Καθώς, λοιπόν, μετάφραζα αυτό το κείμενο, σκέφτηκα πόσο παιδεύεται μια φίλη μου να κάψει το τσιγάρο εδώ και καιρό. Προσπαθεί και μια το κόβει και μια το αρχίζει, αλλά δεν τελειώνει «μια κι έξω», όπως ο πιγκουίνος του Κρισναμούρτι που πήδηξε έξω από το νερό. «Δεν υπάρχει άρνηση», σκέφτηκα. Και πάνω εκεί, η σκέψη μου πήρε στροφή και πήγε στον Σεφέρη και συγκεκριμένα σε ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματά του, των νιάτων μου, την «Άρνηση». Αυτό:
ΑΡΝΗΣΗ
Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.
Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.
Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
Κι αλλάξαμε ζωή.
Ε, και μόλις το θυμήθηκα αυτό, το μυαλό μου επιτόπου παίρνει κι άλλη στροφή και θυμάμαι ότι αυτό το ποίημα το έχει κάνει τραγούδι ο Θοδωράκης και το τραγουδάει υπέροχα, με αληθινό αίσθημα, χωρίς συναισθηματισμούς, ο Μπιθικώτσης. Αυτοί είναι οι κύκλοι που παρακολούθησα να κάνει η σκέψη μου, με τελευταία αυτήν: «Ρε συ, αυτό είναι ωραίο post». Και είναι ετούτο που διαβάζετε. Ίσως να σας φανεί κι εσάς ωραίο. Κι αν σας κάνει κέφι ακούστε το τραγούδι που λέει ο Μπιθικώτσης, που το έγραψε ο Θοδωράκης πάνω σε ένα ποίημα του Σεφέρη και που μου δίνει μια αίσθηση της άρνησης για την οποία μιλάει ο Κρισναμούρτιι! Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ.
Καλό βράδυ και… καλές αρνήσεις.
Π.
Η καρδιά μου χορεύει…
Επειδή μου ήρθαν κάποιες θετικές αντιδράσεις στο e-mail (ξέρω, το προτιμάτε αρκετοί αυτό από το να βάζετε σχόλια εδώ) για το τραγούδι που έχει γράψει ο Γιώργος ο Στεφανάκης πάνω σε στίχους του Κρισναμούρτι, αποφάσισα για το Σαββατοκύριακο να ανεβάσω ακόμα ένα που του έχω αδυναμία. Είναι κι αυτό από το βιβλίο ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, του Κρισναμούρτι που γράφτηκε μεταξύ 1926 και 1929 και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ. Αυτή η διετία ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ο Κρισναμούρτι έγραψε ποιήματα. Να και οι στίχοι. Είναι γραμμένο το 1929 και με τις λέξεις «αγάπη σου» εννοεί το Θείο» ή – όπως το λέει αλλού «το άλλο».
Η ΚΑΡΔIΑ ΜΟΥ ΧΟΡΕΥΕI ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τις προκαταλήψεις
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.
Ω αγάπη.
Πώς μπoρώ vα ξεχάσω τηv αγάπη σoυ;
Είvαι σαv vα ζητάς από τo ρόδο,
να χαρεί μια καλoκαιριάτικη μέρα,
χωρίς τα τρυφερά τoυ πέταλα.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Όπως o ήλιoς γεμίζει τη γη,
μεε σκιές πoυ χoρεύoυv και πλατιές κηλίδες από φως,
έτσι απίστευτα, άφθovα κι εσύ, γέμισες τηv καρδιά μoυ.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τους περιορισμούς
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.
Και τώρα μπορείτε, αν θέλετε, ν’ ακούσετε το τραγούδι.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
...
Φιλί!!!...
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.