Ένα «παραμυθομεγαλωμένο»  -προφανώς- κορίτσι, η Ανθή Κοκκίνου, (λέω το όνομα γιατί το σχόλιο έγινε επώνυμα στο facebook) μου άφησε τα χρόνια πολλά για τα γενέθλιά μου, μαζί με ένα link για ένα τραγούδι που έχει τίτλο, «Ο Παραμυθάς». Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ. Μου άρεσε και με συγκίνησε πάρα πολύ γιατί κάποιοι στίχοι αγγίζουν κάτι πολύ προσωπικό μου κι εντυπωσιάστηκα!!!
Το σχόλιο της Ανθής ήταν: «Ένα μικρό δώρο από ένα «παιδί» 30 χρονών!!!! Χρόνια πολλά και πάντα δημιουργικός και ονειροπόλος….»
Ευχαριστώ πολύ όπως ευχαριστώ και όλους σας για τις ευχές σας. Αποφάσισα  να βάλω κι εγώ εδώ το video του τραγουδιού, που είναι μίας εξαιρετικής ευαισθησίας και ευγένειας  (τουλάχιστον για τα γούστα μου) και από κάτω τους στίχους.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Click here to view the embedded video.

Ο Παραμυθάς

(στίχοι: Κώστας Γκολέμης/Μίλτος Πασχαλίδης, Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης)

Βρίσκω παρέες και γνωστούς
Φίλους καλούς και καρδιακούς
Και λέω παραμύθια

Κι ύστερα τρέχω στα στενά
Ψάχνοντας μες στα σκοτεινά
Να βρω καμιάν αλήθεια

Παραμυθάς γυρνώ ξανά
Σε μέρη γνώριμα παλιά
Με την κιθάρα μου αγκαλιά
Και δυο τραγούδια συντροφιά

Κι όταν για χρόνο αρκετό
Κρατώ το στόμα μου κλειστό
Το παραμύθι σβήνει

Κι όλοι μαζί κατηγορούν
Γιατί δεν πρόλαβαν να ειδούν
Και η αυλαία κλείνει

Παραμυθάς γυρνώ ξανά
Σε μέρη γνώριμα παλιά
Με τη κιθάρα μου αγκαλιά
Και δυο τραγούδια συντροφιά

Μα εγώ δεν ήρθα για να δω
Ήρθα μονάχα για να πω
Ρόλο και θα φύγω

Είμαι από μέρη μακρινά
Όπου η αλήθεια
Δεν μετρά πάνω από έναν στίχο

Παραμυθάς γυρνώ ξανά
Σε μέρη γνώριμα παλιά
Με την κιθάρα μου αγκαλιά
Και δυο τραγούδια συντροφιά

Χρόνια πολλά στο blog σου Άιναφετς, χαλάλι σου. Ευτυχώς που δεν υπήρχαν blog στα πρώτα χρόνια του γάμου μας.

Φιλιά,
Π.

Τις δύο φωτογραφίες που βλέπετε, τις χωρίζουν εικοσιπέντε χρόνια! Οι γονείς και τα παιδιά. Στην αριστερή, επάνω, το 1985,   βλέπουμε τη Μαρία και τον Φρεντ, και κάτω τον μπαμπά, τη μαμά και τον Κωνσταντίνο. Στη δεξιά, πριν τρεις μήνες, επάνω βλέπουμε τον Φρεντ και τον Κωνσταντίνο ή αλλιώς cpil σήμερα, και «μάστορα» αυτού του blog. Κάτω, η μαμά, ή αλλιώς Άιναφετς, σήμερα, ο μπαμπάς και η Μαρία. (Τρεις στους πέντε, δηλαδή, της οικογένειας έχουν blog! Ψωνάρες…)
Μια και σήμερα, λοιπόν, είναι η ημέρα του πατέρα, είπα να πω μερικά πράγματα για μένα ως «μπαμπά» – μεταχειρίζομαι αυτή τη λέξη, γιατί όπως είπε μια φίλη μου, «το να είσαι πατέρας είναι εύκολο, το να είσαι μπαμπάς είναι το δύσκολο», κι ένα «βραβείο» που πήρα κάποτε, γραμμένο στα αγγλικά, όπου χρησιμοποιείται η λέξη «μπαμπάς» (dad) και όχι «πατέρας» (father).
Για το πώς ήμουν ως μπαμπάς με αυτά τα τρία παιδιά,που σήμερα είναι  39, 35 και 26 χρονών, δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα τώρα εδώ, γιατί κατά καιρούς έχω βάλει  posts και για τους τρεις τους. Όσοι δεν τα έχετε δει ή όσοι δεν τα θυμάστε, κάντε κλικ πάνω στον τίτλο του καθένα που σας γράφω εδώ και το  LINK θα σας πάει στο post του. Λοιπόν:

Για τον Φρεντ έχω γράψει το, «Ο γιος της γυναίκας μου».

Για την Μαρία έχω γράψει 2. Το, «Αν φύγεις μπαμπά θ’αυτοκτονήσω» και το «Ωχ κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία».

Για τον Κωνσταντίνο έχω γράψει το, «Η κούκλα του Κωνσταντίνου».

Και λέω να κλείσω με μια φωτογραφία του … «βραβείου» που σας είπα στην αρχή ότι πήρα κάποτε. Είναι μία κάρτα που μου την είχε στείλει η Μαρία, στη ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ το 1990. Το βραβείο  είναι από τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΙΑ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ, και είναι η τιμητική ανακήρυξή μου ως μέλους του Συλλόγου. Αμέσως μετά τη φωτογραφία θα βάλω και την μετάφραση.

Λοιπόν: Αρχίζει λέγοντας ότι ο Σύλλογος είναι περήφανος που βραβεύει κάνοντας μέλος του τον Νίκο Πιλάβιο.
Επειδή έχεις πετύχει εξαιρετικά αποτελέσματα στο φτιάξιμο μιας οικογένειας. Επειδή θυμάσαι πως κάποτε ήσουνα κι εσύ νέος. (Εντάξει δεν είσαι και τόσο γέρος). Επειδή με βοηθάς στα μαθήματα. (Γιατί να είμαι πάντα πάτος στην τάξη;)  Επειδή έχεις ό,τι χρειάζεται για να είσαι ο αρχηγός της οικογένειάς μας. (Δηλαδή ατσάλινα νεύρα).  Επειδή καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι το χαρτζιλίκι (γι’ αυτούς που δεν έχουν μία).  Γι’ αυτά -και πολλά ακόμα- ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΠΑΜΠΑ!  Χαρισμένο από την ΜΑΡΙΑ ΠΙΛΑΒΙΟΥ. 17/6/90.

Αυτά…
Καλή Κυριακή σε μπαμπάδες και μαμάδες και τα παιδάκια τους. (Χμ… και παππούδες και γιαγιάδες και τα εγγονάκια τους).
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Αυτό το μικρό κοριτσάκι -ενός έτους για την ακρίβεια- που βλέπετε, είμαι εγώ! Ναι, εγώ. Φοβερό φουστανάκι, ε; Η φωτογραφία είναι βγαλμένη το καλοκαίρι του 1944, στο Πάρκο, στο «Πεδίον του Άρεως», που το λένε. Εκεί έχω περάσει  όλα τα παιδικά μου χρόνια, αφού έμενα δύο βήματα απο εκεί, στην οδό Ζαϊμη, στα Εξάρχεια («Αναρχοαλήτης», από γεννησιμού μου, δηλαδή. Χα, χα, χα…) Η φωτογραφία βγήκε ειδικά για να μείνει στην αιωνιότητα αυτό το φουστάνι, για το οποίο η μάνα μου ήταν περήφανη, επειδή -ως μοδίστρα που ήταν- το είχε ράψει μόνη της για τον κανακάρη της. Και θα μου πείτε, «καλά, αγόρι και τέτοιο φουστάνι»! Μάλιστα: «αγόρι με τέτοιο φουστάνι». Οπότε, θα ρωτήσετε, «καλά ήταν τρελλή η μάνα σου και σ’ έντυνε κορίτσι»; Όχι, παιδιά δεν ήταν τρελλή, ήταν από την Κωνσταντινούπολη. Είχε μεγαλώσει και ζήσει ως τα δεκάξι της εκεί, με το φόβο που είχαν όλοι οι Έλληνες για αιώνες: τους Τούρκους που παίρνανε όλα τα αρσενικά μωρά από την αγκαλιά της μάνας τους και τα έκαναν Γενίτσαρους – τα μεγάλωναν σαν Τούρκους. Και θα μου πείτε, τι δουλειά έχουν οι Τούρκοι και οι Γενίτσαροι το 1944 στην Αθήνα; Καμία. Αλλά η διαμόρφωση που κουβαλάει ο άνθρωπος στη ψυχή του είναι πολύ βαθιά, περνάει στο DNA του από γενιά σε γενιά, και δεν είναι εύκολο να τη δεις και να την ξεριζώσεις, όποια κι αν είναι. Όπως, λοιπόν, φοβόταν η μάνα μου εντελώς παράλογα μην με πάρουν οι Τούρκοι και με κάνουν Γενίτσαρο,  έτσι εντελώς παράλογα φοβούνται σήμερα μερικοί άνθρωποι την ομοφυλοφιλία και την πολεμάνε με εμπάθεια! Τι να πει κανείς! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… Τώρα, θα με ρωτήσετε, πώς μου’ ρθε κι έβαλα σήμερα αυτό το post, ενώ έχω ξαναγράψει για το θέμακαι τις απόψεις μου πάνω σ’ αυτό. Μου το ζήτησε η κορούλα μου, επειδή σήμερα το απόγευμα είναι η εκδήλωση του Athens Pride και μ’ ‘ ένα κλικ μπορείτε να μάθετε όσοι δεν ξέρετε . Κι αν θέλετε να δείτε και κάποιο σχόλιο που μου άρεσε , είναι αυτό ΕΔΩ.

Τώρα: όσο κι αν προσπάθησα να γράψω κάτι ακόμα, δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα καλύτερο από ό,τι έχω ήδη γράψει στα δύο παλιά posts το Μία ιστορία από το στρατό. και το  Η αγάπη που δεν τολμούν να πουν το όνομά της. Όσοι δεν τα έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να τα δείτε κάνοντας κλικ πάνω στο τίτλους τους.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Φιλιά.
Π.

Σας φιλώ.
Καλό μήνα.
Π.

Σήμερα είναι η συναυλία του Bob Dylan, εδώ στη γειτονιά μας, στον Κάλαμο. Ο Dylan είναι ο στιχουργός (ποιητής καλύτερα), μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής, που μου άρεσε πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον στα νιάτα μου – κι ακόμα θα ‘λεγα. Σε ένα από τα διαφημιστικά βίντεο για τη συναυλία του στον Κάλαμο, είδα τον Dylan να λέει το τραγούδι  «Knocking on Heaven’s Door». Αυτό με πήγε 37 χρόνια πίσω! Τον  Bob Dylan, μου τον γνώρισε στην εφηβεία μας ο καλύτερός μου φίλος, ο Άλκης, που σας έχω ξαναγράψει  για ‘κείνον σ’ αυτό το blog, αν δεν το έχετε διαβάσει και θέλετε να το δείτε  κάντε κλικ ΕΔΩ. Το Φθινόπωρο του 1973, κυκλοφόρησε  σε δίσκο το sound track της ταινίας, «Pat Garrett & Billy the Kid», όπου ο Dylan είχε γράψει τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Εκείνο τον καιρό ο Άλκης είχε μπει στο Νοσοκομείο. Πήγαινα και τον έβλεπα κάθε μέρα. Ύστερα από καμιά δεκαπενταριά μέρες, με ρώτησε αν είχα αγοράσει τον δίσκο του Dylan με τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Του είπα, «Όχι». «Πήγαινε παρ’ τον αύριο», μου είπε, «κι άκουσέ τον».  «Γιατί, αύριο;» τον ρώτησα. «Πάρ’ τον  και θα δεις», είπε. Την άλλη μέρα πήγα και τον αγόρασα. Τον έχω ακόμα. Τον έβαλα στο πικάπ και τον άκουγα. Όταν έφτασα στο δεύτερο τραγούδι,  της Β΄ΠΛΕΥΡΑΣ, το  «Knocking on Heaven’s Door», κατάλαβα ότι επέμενε να το αγοράσω για να μου πει με αυτό το τραγούδι, ότι σύντομα θα πέθαινε. Πέθανε δύο μέρες μετά, στα 29 του χρόνια. Σ’ αυτό με πήγε πίσω το διαφημιστικό για τη σημερινή συναυλία του Dylan. Κι έτσι είναι που σκέφτηκα να βάλω αυτό το τραγούδι, που μου θύμισε τον καλύτερό μου φίλο και να κάνω μια προσπάθεια να μεταφράσω ελεύθερα τα λόγια του τραγουδιού. Το τραγούδι, όχι σε video clip αλλά μόνο ο ήχος του, όπως το άκουσα τότε, μετά τους στίχους.
Καλό βράδυ.
Π.

ΧΤΥΠΑΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ
Βγάλε μου τ’ άστρο του Σερίφη
Δεν μου χρειάζεται άλλο πια
Όλα σκοτεινιάζουν πολύ για να μπορώ να δω
Νοιώθω σαν να χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού
Χτυπάω, χτυπάω, χτυπάω την  πόρτα τ’ Ουρανού.

Ακούμπα τα όπλα μου στη γη
Δεν μπορώ να πυροβολήσω πια
Εκείνο το μαύρο σύννεφο έρχεται κάτω
Νοιώθω σαν να χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού.
Χτυπάω, χτυπάω, χτυπάω την  πόρτα τ’ Ουρανού.

Καλό βράδυ.
Ν.Π.

Ερώτηση (Μαθήτρια): Τι είναι νοημοσύνη;
Κρισναμούρτι: Ας εμβαθύνουμε σιγά σιγά στην ερώτηση με υπομονή, για να ανακαλύψουμε την απάντηση. Το ν’ ανακαλύπτεις δεν σημαίνει να καταλήγεις σε κάποιο συμπέρασμα. Δεν ξέρω αν βλέπετε τη διαφορά. Από τη στιγμή που βγάζεις συμπέρασμα, ας πούμε για το τι είναι νοημοσύνη, παύεις να έχεις νοημοσύνη. Αυτό κάνουν οι περισσότεροι ενήλικες: Έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους, οπότε έπαψαν να έχουν νοημοσύνη. Αμέσως-αμέσως, λοιπόν, ανακαλύψατε κάτι: Ότι νους με νοημοσύνη είναι εκείνος που συνεχώς μαθαίνει και ποτέ δεν βγάζει συμπεράσματα.
Τι είναι νοημοσύνη; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα αρκούνταν σε έναν ορισμό τού τι είναι νοημοσύνη. Ή θα λέγανε «καλή αυτή η ερμηνεία» ή θα προτιμούσαν τη δική τους ερμηνεία, και ένας νους που αρκείται σε κάποια ερμηνεία είναι πολύ επιφανειακός, οπότε δεν έχει νοημοσύνη.
Έχετε αρχίσει να βλέπετε ότι νους με νοημοσύνη είναι ο νους που δεν ικανοποιείται με ερμηνείες και με συμπεράσματα· και επίσης δεν έχει νοημοσύνη ο νους που πιστεύει, γιατί η πίστη είναι και πάλι άλλο ένα είδος συμπεράσματος. Νους με νοημοσύνη είναι ο ερευνητικός νους, ο νους που παρατηρεί, που μαθαίνει, που μελετά. Που σημαίνει τι; Ότι νοημοσύνη υπάρχει μόνο όταν δεν υπάρχει φόβος, όταν είσαι έτοιμος να επαναστατήσεις, να πας κόντρα σε όλο το κοινωνικό οικοδόμημα προκειμένου να βρεις τι είναι θεός ή να ανακαλύψεις την αλήθεια οποιουδήποτε πράγματος.
Η νοημοσύνη δεν είναι γνώση. Ακόμα κι αν μπορούσες να διαβάσεις όλα τα βιβλία του κόσμου, αυτό δεν θα σου έδινε νοημοσύνη. Η νοημοσύνη είναι κάτι πολύ λεπτό, δεν είναι κάτι για να στρογγυλοκαθίσεις πάνω του. Εμφανίζεται μόνο όταν καταλάβεις τη συνολική διαδικασία του νου – όχι του νου σύμφωνα με κάποιο φιλόσοφο ή δάσκαλο, αλλά με το δικό σου το νου. Ο νους σου είναι απόρροια όλης της ανθρωπότητας, και όταν το καταλάβεις αυτό δεν χρειάζεται να διαβάσεις ούτε ένα βιβλίο, γιατί ο νους σου περιέχει όλη τη γνώση του παρελθόντος της ανθρωπότητας. Η νοημοσύνη, λοιπόν, εμφανίζεται όταν κατανοήσεις τον εαυτό σου, και τον εαυτό σου θα τον κατανοήσεις μόνο σε σχέση με τον κόσμο των ανθρώπων, των πραγμάτων και των ιδεών. Η νοημοσύνη δεν είναι κάτι που μπορείς να το αποκτήσεις, όπως τη μάθηση. Εμφανίζεται μαζί με μεγάλη εσωτερική επαναστατικότητα, δηλαδή εμφανίζεται όταν δεν υπάρχει φόβος – που σημαίνει, στην πραγματικότητα, όταν υπάρχει μια αίσθηση αγάπης. Διότι όταν δεν υπάρχει φόβος, υπάρχει αγάπη.
Αν ενδιαφέρεστε μόνο για ερμηνείες, φοβάμαι ότι θα σκεφτείτε πως δεν έχω απαντήσει στην ερώτηση. Το να ρωτάς τι είναι νοημοσύνη είναι σαν να ρωτάς τι είναι ζωή. Ζωή είναι μελέτη, παιχνίδι, σεξ, δουλειά, τσακωμοί, ζήλιες, φιλοδοξίες, αγάπη, ομορφιά, αλήθεια – η ζωή είναι τα πάντα, έτσι δεν είναι; Αλλά, βλέπετε, οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε την υπομονή, έντιμα και με συνέπεια, να κάνουμε αυτή την έρευνα.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Ν.Π.

* Που μπορεί να βρει κανείς ένα ανάλογο μαγικό γιλέκο του ήρωά σας, του παππού Παραμυθά, για να πετάει, να μικραίνει και να ψηλώνει, να καταλαβαίνει τη γλώσσα των ζώων και των πραγμάτων; Κοστίζει ακριβά;
Δεν κοστίζει τίποτα. Αρκεί να έχετε την τύχη να πέσετε πάνω σε κάποια αετόπουλα που κινδυνεύουν από ένα φίδι και να σώσετε τη ζωή τους. Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσει η μαμά τους, η κυρία αετίνα, για να σας δείξει την ευγνωμοσύνη της.

* Με τους μικρούς ή τους μεγάλους τα πάτε πιο καλά; Τι εφόδια χρειάζονται ιδιαίτερα για την πρώτη κατηγορία;
Νομίζω το ίδιο. Τώρα, για να τα πηγαίνει κανείς καλά με τα παιδιά (δεν μ’ αρέσει να τα λέω μικρούς ή μικρές) το μόνο εφόδιο που χρειάζεται να ‘χεις είναι να μην έχεις ξεχάσει πώς ήσουν, τι ένοιωθες και τι ήθελες όταν ήσουνα παιδί.

* Η φαντασία, τα «ταξίδια» της σκέψης, τα όνειρα είναι εξίσου σημαντικά με τα αληθινά ταξίδια;
Όταν κάνεις αληθινά ταξίδια, κυριολεκτικά -σε άλλες χώρες- αλλά και μεταφορικά, κάνεις ταξίδια όπως το ταξίδι σε μια φιλία, σε μια ερωτική ή συντροφική σχέση, σε μια δουλειά που αγαπάς κ.λπ. τότε τα «ταξίδια» της φαντασίας, της σκέψης, είναι από ασήμαντα έως άχρηστα.

* Στην εποχή της κυριαρχίας της εικόνας μέσω τηλεόρασης, σινεμά, κομπιούτερ, τεχνολογικών παιχνιδιών, τι περιθώρια απήχησης κι επιβίωσης έχει η αφήγηση ή η ανάγνωση μιας ιστορίας; Πως μπορεί ο Παραμυθάς να τα κερδίσει ανταγωνιζόμενος την εύκολη λύση; Η εμπειρία σας τι λέει;
Γιατί να τα ανταγωνιστεί; Μπορεί απλώς να τα χρησιμοποιήσει κι αυτά. Μπορεί να λέει παραμύθια με όλους αυτούς τους τρόπους. Για παράδειγμα, οι τηλεοπτικές εκπομπές του Παραμυθά και το blog του, το έχουν αποδείξει αυτό με την απήχησή τους. 26 καινούργια επεισόδια περιμένουν να παιχτούν, μία ταινία μεγάλου μήκους ετοιμάζεται, ενώ έχουν μπει τα σκαριά για ένα τηλεοπτικό κανάλι και διάφορα τεχνολογικά παιχνίδια με ήρωα τον Παραμυθά.

* Στα βιβλία σας συχνά η καθημερινότητα μπλέκεται με το παραμύθι. Γιατί;
Γιατί όλη η ζωή μου υπήρξε σαν παραμύθι. Τελευταία, μάλιστα, κατέληξα στην απόφαση ότι αυτός θα είναι και ο τίτλος κάποιος αυτοβιογραφίας μου — αν αποφασίσω να την γράψω: «Μια ζωή σαν παραμύθι».

* Σε τρεις ιστορίες σας το… γαργάλημα, η μουσική κι η ζωγραφική φέρνουν αίσιο τέλος εξουδετερώνοντας τη σκανδαλιάρικη και κατσούφικη συμπεριφορά κακών μάγων. Το γέλιο και οι τέχνες κάνουν καλό;
Το γέλιο και οι τέχνες κάνουν σίγουρα καλό, αλλά στις ιστορίες που αναφέρεστε, χρησιμοποιούνται για να δείξουν ότι μπορεί κανείς πάντα να δώσει λύσεις χωρίς να χρησιμοποιήσει βία.

* Η καλοσύνη και η φιλία είναι μοτίβα που επανέρχονται στις ιστορίες σας. Λειτουργούν παρηγορητικά στα παιδιά; Στους ενήλικες λένε κάτι ή έχουν φθαρεί;
Νομίζω ότι για τα παιδιά δεν είναι θέμα παρηγοριάς, γιατί η καλοσύνη και η αίσθηση της φιλίας είναι πράγματα αυτονόητα για εκείνα. Τώρα: στους ενήλικες που έχουν κρατήσει κάποια γωνιά της καρδιάς τους όπου εκεί έχουν διατηρήσει την παιδική τους αθωότητα, σίγουρα κάτι τους λέει η καλοσύνη και η φιλία, για τους υπόλοιπους μάλλον είναι αδιάφορα.

*Πάμπολλα διαφορετικά ζώα έχουν την τιμητική τους  ιδιαίτερα στο βιβλίο σας «Οι φίλοι μου» Γιατί; Λειτουργούν καταπραϋντικά στα παιδιά;  Είστε ζωόφιλος;
Δεν το έχω σκεφτεί αυτό και πάντως δεν το κάνω για να τα «καταπραΰνω». Τα ζώα, έχουν μια γνησιότητα συμπεριφοράς που τα παιδιά με την αθωότητά τους την αναγνωρίζουν αυτόματα κι έτσι τα νοιώθουν φίλους τους ή τα φοβούνται. Όχι, δεν είμαι «ζωόφιλος», όπως δεν είμαι και «φιλάνθρωπος». Έχω δει πολλούς «ζωόφιλους» να φέρονται σκληρά στα ζώα – αλλιώς δεν θα τα σκότωναν για να τα φάνε – και «φιλάνθρωπους» να σκοτώνουν στον πόλεμο.

* Η «ομορφιά της ψυχής δε φτιάχνεται· ή την έχεις ή δεν την έχεις», λέτε σε μια ιστορία. Είναι από γεννησιμιού;  Δεν καλλιεργείται;
Ναι, έτσι νομίζω. Είναι κάτι σαν το ταλέντο να ζωγραφίζεις, να γράφεις μουσική και λοιπά: ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις.

* Ποια τα αγαπημένα σας παραμύθια; Τι ιστορίες λέτε στα εγγόνια σας;
Τα αγαπημένα μου παραμύθια είναι όλα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Κι αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα είναι, «Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο». Δυστυχώς δεν λέω ακόμα ιστορίες στα εγγόνια μου γιατί είναι πάρα πολύ μικρά και μένουμε και πάρα πολύ μακριά.

Η ΕΙΔΗΣΗ

«Σοκ προκαλεί στη γαλλική κοινή γνώμη η είδηση ότι  οι γονείς και τα συγγενικά πρόσωπα τεσσάρων παιδιών από 6 μηνών ως 4,5 ετών ασελγούσαν συστηματικά σε βάρος τους. Οι δράστες, ηλικίας από 18 έως 30 ετών ασελγούσαν από το 2007 σε βάρος των παιδιών, το μικρότερο από τα οποία ήταν ένα βρέφος έξι μηνών.
Η είδηση ήρθε στη δημοσιότητα όταν το ένα από τα αδέρφια χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Οι γιατροί αντιλήφθηκαν ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε στην οικογένεια και ειδοποίησαν τις αρχές.
Στην υπόθεση εμπλέκονται τέσσερις θείοι και μία θεία των θυμάτων. Οι επτά δράστες συγκεντρώνονταν στο σπίτι της οικογένειας και  υπό την επήρεια αλκοόλ συνήθως, ασελγούσαν στα παιδιά.
Ο εφιάλτης ξεκίνησε το 2007 όμως κανείς δεν είχε καταλάβει τι συνέβαινε σε αυτό το σπίτι….»

Σε λίγο είμαστε στο Γυμνάσιο και βρέθηκα σε μια μεγάλη αίθουσα, όπου είχαν μαζευτεί όλα τα παιδιά και μ’ έκαναν να θέλω να βγάλω μια φωτογραφία μαζί τους, πριν αρχίσω την παρουσίασή μου, η οποία συνοδεύτηκε από προβολή του τρέιλερ «ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ», που ανέβασα στο προηγούμενο post, από ένα σύντομο ντοκιμαντέρ για το πώς φτιάχτηκε η καινούργια σειρά των εκπομπών, που θα το ανεβάσω κι αυτό κάποια στιγμή, και ένα επεισόδιο της καινούργιας σειράς, που πριν παιχτεί από την ΕΡΤ, δεν μπορώ να το ανεβάσω εδώ.  Η φωτογραφία με τα παιδιά, είναι αυτή που βλέπετε εδώ.

Μερικές μέρες πριν επισκεφτώ το Σχολείο, η Καθηγήτρια των παιδιών που είχε έρθει σε επαφή μαζί μου, μου ζήτησε να στείλω ένα DVD με παλιές εκπομπές, για να μάθουν τα παιδιά ποιον θα συναντήσουν.  Έτσι, με το που μπήκα στο σχολείο και πριν μπω στην τάξη, με υποδέχτηκε ένα αγόρι, κι αντί λουλούδια μου έδωσε τη ζωγραφιά που είχε κάνει από μνήμης, μετά το DVD. Την πήρα στα χέρια μου:  Ήταν ο Παραμυθάς, με μούσι σαν τον Χότζα! Ενθουσιάστηκα! Αυτή είναι η ζωγραφιά.

Μέσα στη Βιβλιοθήκη του Σχολείου, υπήρχε μια μικρή έκθεση και με άλλα σχέδια των παιδιών, εμπνευσμένα από τις παλιές εκπομπές που είδαν και από ένα παλιότερο βιβλίο μου. Δείτε εδώ μερικές, γιατί δυστυχώς δεν μπορώ να τις βάλω όλες. Και πρώτα, άλλη μια εκδοχή του Παραμυθά, πιο κοντά στην «αληθινή».

Και μια τελευταία ζωγραφιά, από το βιβλίο «Ο Παραμυθάς», όπου πετάει με τη μάγισσα Άιναφετς.

Η παορουσίαση μαζί με ένα θεατρικό παιχνίδι που παίξαμε, κράτησε μια ώρα. Κι ύστερα αφού μου έκαναν μια ξενάγηση – αστραπή σε όλο το σχολείο, τα παιδιά μπήκαν στις ταξεις τους για μάθημα κι εγώ γύρισα στην Ξάνθη. Το βράδυ πέρασα υπέροχα, σε μια ομιλία που είχα να κάνω σε εκπαιδευτικούς και γονείς, στο υπέροχο κτίριο του Λαογραφικού Μουσείου Ξάνθης.

Η ομιλία θα είχε θέμα «Τα παιδιά και η τηλεόραση», αλλά βρέθηκα μπροστά σε ένα κοινό που στην παιδική του ηλικία έβλεπε «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»!!! Οπότε, επειδή με ρώταγαν διάφορα για το πώς γινόταν ο «Παραμυθάς», τους έκανα την ερώτηση: «Μήπως αντί να σας βγάζω λόγο τώρα, να σας δείξω όλα τα βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ που έδειξα το πρωί στα παιδιά στο Γυμνάσιο του Εχίνου»; Και με μια φωνή, όλοι στην αίθουσα, φώναξαν με ενθουσιασμό, «Ναιαιαιαιαι…». Κι έτσι πέρασα και μια πραγματικά συγκινητική βραδιά, με όλα αυτά τα παιδιά μεταξύ 30 και 40κάτι!

Την άλλη μέρα γύρισα Αθήνα. Αλλά πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι η καρδιά μου είναι ακόμα μαζί με τα παιδιά του Γυμνάσιου Εχίνου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.