Διακοπές

Αυτό είναι ένα κομμάτι της θέας που βλέπω στο σπίτι στη Σκιάθο, από το μπαλκόνι όπου γράφω αυτό το post. Φτάσαμε σήμερα το απόγευμα και θα μείνουμε μέχρι τις 24 του μήνα. Από Δευτέρα θα συνεχίσω τη δουλειά μου εδώ. Προς το παρόν να σας ευχηθώ, καλό Σαββατοκύρικο και καλές διακοπές.
Σας φιλώ πολύ
 Π.

 

Οι σημαιοφόροι

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η έκτη Δημοτικού, του 35ου  Δημοτικού Σχολείου Εξαρχείων, από τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, του 1957.  Στην κάτω σειρά με τ’ αγόρια, ο τρίτος από δεξιά είμαι εγώ.   Ο λόγος που ανέβασα αυτή τη φωτογραφία είναι επειδή αυτόν τον καιρό γίνεται πολύ φασαρία για το πώς γίνεται κανείς σημαιοφόρος: επειδή έχει πάρει άριστα ή επειδή έχει βγει με κλήρωση;  Όλο αυτό τον καιρό περιμένω ότι όλο και κάποιος της γενιάς μου ή λίγο μικρότερος, θα βγει να πει πώς διαλέγανε τότε τον σημαιοφόρο στα Σχολεία. Πολύ απλό και λογικό: σημαιοφόρος γινόταν ο πιο ψηλός, πράγμα που εμείς οι κοντύτεροι το θεωρούσαμε φυσιολογικό, βλέποντας πόσο ήταν το κοντάρι της σημαίας. Αν προσέξετε τη φωτογραφία, θα δείτε ότι το αγόρι που κρατάει τη σημαία, είναι το πιο ψηλό. Βέβαια έχει και δύο ψηλά κορίτσια, αλλά τότε στα μικτά σχολεία, σημαιοφόροι ήταν μόνο αγόρια. Πρέπει να πω, ακόμα,  ότι δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι το σύστημα έχει αλλάξει πιο πριν και σημαιοφόροι γίνονταν οι αριστούχοι κι όχι οι πιο ψηλοί. Και πάνω σ’ αυτό σκέφτηκα κάτι που μ’ έκανα να γελάσω πολύ. Φανταστείτε σε μια τάξη να υπάρχει κάποιος που είναι από τη φύση του νάνος και να είναι αυτός ο μοναδικός αριστούχος της τάξης του ή να του πέσει ο κλήρος να γίνει σημαιοφόρος!  Πάνε περίπατο και οι δύο νόμοι, ενώ εξακολουθεί να μην έχει πρόβλημα ο παλιός ο τρόπος επιλογής, του υψηλότερου.
Καλό βράδυ.
Π

Τρία τέταρτα αιώνα!

Ε, όπως βλέπετε η φωτογραφία είναι από τα χθεσινά μου γενέθλια, όπου συνειδητοποίησα ότι τα 75 που μπήκα είναι τρία τέταρτα ενός αιώνα! Οπότε το «να τα εκατοστήσεις», έχει έρθει κοντά. Πα, πα, πα… Χα, χα, χα… Τα γενέθλια τα γιορτάσαμε στο ίδιο ταβερνάκι στο Καπανδρίτι, όπως και πέρσι. Μόνο που φέτος είχε ορχήστρα και τραγουδιστές που λέγανε παλιά ελληνικά τραγούδια, οπότε το βίντεο που τραβήξαμε δεν έχει και πολύ νόημα γιατί δεν ακουγόμαστε και είναι σαν… αφιέρωμα στον Αττίκ! Χα, χα, χα… Στη φωτογραφία είμαστε η … γνωστή μάγισσα Άιναφετς κι εγώ και τη φωτογραφία την έχει βγάλει ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, που είχε έρθει μαζί με τη φίλη του Κατερίνα.
Θέλω να κλείσω λέγοντας σε όλους σας που μου στείλατε «χρόνια πολλά»  στο face book, με SMS και  mail – και είσαστε συγκινητικά πολλοί – να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις ευχές σας. Θα τα πούμε.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

Φεύγω για λίγο…

Αύριο φεύγω για Αγγλία. Πάω στο Μπρόκγουντ Παρκ, που το βλέπετε στη φωτογραφία και όπου βρίσκεται το Krishnamurti Foundation Trust. Εκεί θα γίνει η συνάντηση, που γίνεται κάθε δύο χρόνια. μελλών από επιτροπές που ασχολούνται με τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, σε όλο τον κόσμο. Αποφάσισα να μην πάρω μαζί μου το κομπιούτερ μου για μία… αποτοξίνωση. Γυρνάω Δευτέρα και θα τα πούμε από Τρίτη.
Καλό βράδυ.
Φιλιά
 Π.

 

 

«Η αγάπη είναι επικίνδυνη»

Ο τίτλος του post, είναι από μια φράση του Κρισναμούρτι  που είπε στη δεύτερη ομιλία του στο Μπαγκαλόρε, στην Ινδία, το 1948 και με είχε βάλει σε σκέψεις όταν την πρατάκουσα. Μια φίλη προσπαθούσε να θυμηθεί κάποιες από αυτές τις προσωπικές μου σκέψεις που είχα γράψει με ανάλογο τίτλο, τον Νοέμβριο του 2007. Κι επειδή από τότε, έχουν περάσει δέκα χρόνια, έχουν μπει πολλοί καινούργιοι φίλοι  στο blog – και μια και μου άρεσε και το κείμενο – είπα να το ξανανεβάσω κάνοντας κάποιες μικρές αλλαγές. Διαβάστε το, αν σας κάνει κέφι.

Κατ΄αρχήν να πω ότι όσα θα ακολουθήσουν είναι προσωπικές μου σκέψεις και μπορεί και να μην είναι σωστές, άσχετο αν εκφράζομαι απόλυτα. Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, να πω ότι δεν υπάρχει «αληθινή» και «ψεύτικη» αγάπη, όπως έχω ακούσει να λένε. Ή υπάρχει αγάπη ή δεν υπάρχει. Μετά να σημειώσω ότι η πειθαρχία και η υπακοή σημαίνουν υποταγή. Η υποταγή σημαίνει φόβο κι όταν υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη. Τα παιδιά που φοβούνται τους γονείς τους, δεν τους αγαπούν. Μην κοροϊδευόμαστε. Το παιδί που το έχει σαπίσει στο ξύλο ο γονιός του δεν αγαπά τον γονιό του. Αυτό που νομίζει για αγάπη είναι απλώς η ενοχή που νοιώθει επειδή δεν αγαπά το γονιό του κι η κοινωνία και η θρησκεία λένε ότι πρέπει να «αγαπάς τους γονείς σου».
Επίσης να πω ότι , συγνώμη, αλλά… ο έρωτας δεν είναι αγάπη. Ο έρωτας είναι «μαστούρα», ενώ η αγάπη είναι διαύγεια. Ο έρωτας – όπως πολύ καλά ξέρετε – πεθαίνει, η αγάπη όμως ποτέ.
Η καρδιά δεν ξέρει από δέσμευση, γιατί η δέσμευση είναι ανάγκη του μυαλού. Το μυαλό είναι που ζητάει ψυχολογική ασφάλεια σε γάμους και τέτοια. Η καρδιά δεν τα χρειάζεται αυτά. Ακόμα, ο έρωτας είναι ιδιοτελής, η αγάπη όχι.
Όταν είσαι ερωτευμένος μοιάζει σαν να υπάρχει ανιδιοτέλεια, αφού νοιώθεις ένα ολοκληρωτικό δόσιμο του εαυτού σου στον άλλον, δηλαδή κάτι σαν να σβήνει το «εγώ» που είναι η πηγή της ιδιοτέλειας. Ναι, αλλά ταυτόχρονα, συνεχίζει να υπάρχει και το «εγώ», γιατί αυτό είναι που αναζητάει ευχαρίστηση από την ερωτική σχέση, ευχαρίστηση για τις αισθήσεις και το μυαλό. Αυτό σημαίνει ότι η ανιδιοτέλεια, που συνεπάγεται το δόσιμο ακόμα και της ζωής σου για το αγαπημένο σου πρόσωπο, λειτουργεί ταυτόχρονα με κάτι αντιφατικό, δηλαδή ότι αυτό γίνεται επειδή προσφέρει ευχαρίστηση στο εγώ σου. Το «εγώ», ο εαυτός, είναι που γεννάει στην ερωτική σχέση το αίσθημα του ανικανοποίητου. Κι αυτό με τη σειρά του γεννά την αβεβαιότητα, που θρέφει: την κτητικότητα, τη ζήλεια, το φόβο. Σ’ αυτή τηv κτητικότητα, σ’ αυτή τηv εξάρτηση υπάρχει μια ψεύτικη αίσθηση εvότητας πoυ συvτηρεί και θρέφει τηv πρoσωριvή αίσθηση ότι «όλα πάvε καλά»· αλλά αυτό δεv είvαι αγάπη, γιατί μέσα της υπάρχει  καχυποψία που φέρνει φόβο.
Ξέρετε, ν’ αγαπάς σημαίνει να είσαι ελεύθερος – και οι δύο σε μια σχέση να είναι ελεύθεροι. Και όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, τότε αυτό δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. Γι’ αυτό καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι επόμενο να δημιουργεί ταραχή, ζήλια, πόνο και δυστυχία. Κι έτσι ο καθένας σ’ αυτή τη σχέση – και συνήθως η γυναίκα – πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά που ζητάει το άλλο πρόσωπο. Πόσες γυναίκες δεν εγκατέλειψαν το επάγγελμά τους ή φιλίες τους επειδή τους το ζήτησε – από δήθεν αγάπη – ο άντρας τους; Με άλλα λόγια, η συνεχής απώθηση παρορμήσεων που φέρνει αυτή η δήθεν αγάπη, καταστρέφει τελικά τη ζωή και των δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτή μορφή σκλαβιάς –  ηθελημένης ίσως επειδή γεννάει ασφάλεια – αλλά πάντως σκλαβιάς. Για πόσες γυναίκες , άραγε, δεν είναι σίγουρα η αιτία καρκίνου του μαστού αυτή η μη συνειδητοποιημένη σκλαβιά, η υποταγή, η υπακοή, που προσφέρει πρακτική ασφάλεια και μόνο. Γιατί ψυχολογική ασφάλεια δεν υπάρχει, αφού η κάθε στιγμή στη ζωή μπορεί να είναι και η τελευταία. Και ο άνθρωπος που πάνω του έχεις επενδύσει συναισθηματικά μπορεί αύριο να πάψει να υπάρχει. Αλλά όταν νοιώθεις αγάπη, δεν την επενδύεις, την προσφέρεις.  Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος; Πόσο διαφορετικοί θα είμαστε εμείς οι ίδιοι; Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας και θα υπήρχε αληθινή επικοινωνία ανάμεσά μας Αλλά, βλέπετε, δεν μας απασχολεί η αγάπη, δεν ενδιαφερόμαστε να επικοινωνούμε με τους άλλους. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια περιφραγμένοι είτε μέσα στην οικογένεια και στην ιδιοκτησία είτε στις ιδέες· και όταν ο νους αναζητάει ασφάλεια δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει  την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που υπάρχει, επειδή όταν αγαπάμε κάποιον είμαστε ευάλωτοι, είμαστε ανοιχτοί. Αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ανοιχτοί, δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι. Θέλουμε – πιο πολύ από καθετί άλλο – να είμαστε περιφραγμένοι, θέλουμε να έχουμε την ησυχία μας. Η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, ζούμε με το μυαλό.  Το αίσθημα είναι πολύ επικίνδυνο, το να νοιώθεις είναι πολύ επικίνδυνο, δεν είναι; Το να νοιώθεις πολύ έντονα μπορεί να σε οδηγήσει σε ό,τι ονομάζεις χάος, σε μπέρδεμα, σε αταξία· οπότε το ελέγχεις εκλογικεύοντάς το και με την εκλογίκευσή του παύεις να είσαι μεγαλόψυχος. Τα δυνατά αισθήματα – όχι τα ρομαντικά, τα μελό συναισθήματα – είναι επικίνδυνα, η αγάπη είναι πολύ επικίνδυνη· οπότε αρχίζεις να σκέφτεσαι γύρω από την αγάπη κι όχι να τη νοιώθεις, πράγμα που ελαχιστοποιεί την αγάπη και σιγά σιγά την καταστρέφεις για να μην σου χαλάει την ησυχία. Και σου χαλάει την ησυχία επειδή η αγάπη φλέγεται, δεν ησυχάζει ποτέ, υπάρχει από στιγμή σε στιγμή, είναι δημιουργική, νέα, φρέσκια, χαρούμενη, κι επομένως είναι πολύ επικίνδυνη για την κοινωνία, για τις σχέσεις μας. Οπότε η σκέψη μετριάζει την αγάπη, την ελέγχει, την τιθασεύει, την καθοδηγεί, την νομιμοποιεί, εξουδετερώνει τους κινδύνους της.
Όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς όλη την ανθρωπότητα όχι απλώς ένα πρόσωπο, αγαπάς τον άνθρωπο. Και είναι επικίνδυνο να αγαπάς τον άνθρωπο σήμερα, δεν είναι;

Αυτά…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

 

Αντίο Άνοιξη

Ψάχνοντας να βρω κάτι στο ίντερνετ για την Κρήτη,  όπου απ’ ό,τι φαίνεται θα ξαναπάω τον Ιούλιο, έπεσα πάνω σε κάτι απίστευτα λουλούδια  της Νότιας Κρήτης, από ένα Μοναστήρι της Παναγίας της Καλυβιανής και σκέφτηκα να βάλω σήμερα εδώ κάποια από αυτά, σαν αποχαιρετισμό  στην Άνοιξη, που έφυγε προχθές.
Σας φιλώ. Καλό καλοκαίρι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                 Π.

 

 

Μετά από 6 χρόνια…

Την Παρασκευή,  2 του μήνα, είχε μια ροκ συναυλία στο Πολιτιστικό Κέντρο Σταύρος Νιάρχος. Ένας απίστευτος χώρος και μέσα και έξω!!!  Εκεί, λοιπόν στις 2 του μήνα, είχε συναυλία με τα ροκ συγκρότηματα, Royksopp και  Moderat.  Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, κάλεσε την αδελφή του τη Μαρία και τη φίλη της τη Τζό να έρθουν για να δούνε τη συναυλία. Κι επειδή θα έφταναν από την Κρήτη στο Πολιτιστικό Κέντρο από τις πέντε και μισή, μου είπε ο Κωνσταντίνος να πάμε με τη Στεφανία να τους δούμε. Κι αν και το Παρασκευοσαββατοκύριακο, δεν το κουνάω από το Καπανδρίτι, πήγαμε, γιατί είχα να δω και τα δύο μου παιδάκια μαζί, έξι χρόνια και κάτι – απο τότε που η Μαρία μετακόμισε στα Χανιά. Κάναμε μια υπέροχη βόλτα, σχεδόν μιάμιση ώρα, περπατώντας, κυρίως, στον απίστευο κήπο αυτού του τρομερού χώρου και μετά τους αφήσαμε να πανε στη συναυλία και φύγαμε. Δεν θα σας παιδέψω άλλο. Θα ανεβάσω μόνο μια φωτογραφία με τα παιδάκια μου και πίσω μας με την «Άιναφετς» να μας… κάνει μάγια. Χα, χα, χα…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

 

Μάνα είναι μόνο μία

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε φέτος να αναφερθώ στη σημερινή Γιορτή της Μητέρας, χιουμοριστικά. Είναι ένα ανέκδοτο που μου άρεσε πολύ από παιδί.

Στο σπίτι του Μπόμπου έχουν έρθει επισκέπτες και κάποια στιγμή του λέει η μητέρα του: «Μπόμπο, πήγαινε στο ψυγείο και φέρε τρεις πορτοκαλάδες».
Πάει ο Μπόμπος, ανοίγει το ψυγείο, κοιτάζει και φωνάζει: «Μάνα… είναι μόνο μία».

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες, αλλά  και τις γιαγιάδες, που είναι κι αυτές μανούλες βέβαια.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Κι άλλο Ανοιξιάτικο…

Ο τίτλος δηλώνει ότι σήμερα θα ανεβάσω και δεύτερο απανωτό post για την Άνοιξη. Μόνο που αυτή τη φορά έχει σχέση με τη Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι για την οποία σας έχω ξαναμιλήσει. Είναι ένα υπερυψωμένο ισόγειο στους Αμπελοκήπους, που απέναντί του ‘εχει ένα παλιό νεοκλασσικό με υπέροχο κήπο και δέντρα. Μπροστά στο παράθυρο της Βιβλιοθήκης, στο πεζοδρόμιο, είναι αυτή η τζανεριά που βλέπετε.

Τη φωτογραφία την έχω βγάλει γύρω στις 5 το απόγευμα όταν ο ήλιος  άρχισε να δίνει ένα υπέροχο φως στα κατακόκκινα φύλλα. Δείτε το υπέροχο χρώμα και φως τους σε μια πιο κοντινή φωτογραφία.
Καλό Ανοιξιάτικο Σαββατοκύριακο.
Π

«Μεσαιωνικό τοπίο»

Στα δέκα χρόνια που έχω αυτό το blog, μόλις δύο χρονιές έβαλα post για την επέτειο της Δικτατορίας της 21 Απριλίου 1967, καθώς είναι από τις πολύ δυσάρεστες περιπτώσεις στη ζωή μου. Ούτε σήμερα ήθελα να γράψω κάτι σχετικό, παρόλο που φέτος κλείνει μισός αιώνας (!!!) από τότε που έγινε. Αλλά ψάχνοντας να βρω τι έχω γράψει γι’ αυτήν εδώ, βήκα  2 παλιά posts που έχουν ποιήματά μου γραμμένα  γι’ αυτήν τη μέρα, Το 2008  και το 2010. Και για μεγάλη μου έκπληξη, ανακάλυψα ότι ένα από αυτά τα ποιήματα, γραμμένο το 1968, (στα 25 μου) μιλάει για εκείνο που που θα έκανα επαγγελματικά  στη ζωή μου μετά από λίγα χρόνια και μέχρι σήμερα!   Ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά το πέσιμο της δικτατορίας, τον Οκτώβριο του 1975, άρχισα να κάνω ραδιοφωνική εκπομπή για παιδιά στην ΕΡΤ! Από τότε, ό,τι κάνω έχει στόχο τα παιδιά. Διαβάζοντας το ποίημα που το ανέβασα εδώ θα καταλάβετε. Η φωτογραφία έχει σχέση με αυτό το ποίημα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ
Π.

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
Μοιάζει σαν να ‘γινε σεισμός!
Στα δυο ανοίχτηκε η γη
κι  ορμήσανε τα τέρατα
που μέσα της είχανε κρυφτεί.
Κάτι άντρες μ’ έξι γλώσσες
και χέρια κολλημένα στα πλευρά,
σπάζουν συνέχεια τις μέσες τους,
σκύβοντας το κεφάλι χαμηλά.
Μάτια που σε κοιτούν νεκρά.

Και στη γωνιά,
εκείνο το παιδί με το μπαλόνι,
τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
δεν ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει.

Έπρεπε να ‘χω αφήσει
την πόλη από το πρωί,
νύχτωσε όμως κι έμενα
στην ίδια θέση που ‘χα ‘ρθει.
Επάνω στη βαλίτσα μου
όλη μέρα καθιστός,
ολόκληρη τη μέρα εκεί
με πίεζε ο σταθμός.
Στις άμαξες που φεύγανε
Δεν ήθελα να μπω.
«Εδώ θα μείνω», έλεγα,
«να ζωγραφίσω  ό,τι μπορώ,
για ‘κείνο το παιδί με το μπαλόνι,
που τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
χωρίς να ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει».