«Στο νησί των τεμπέληδων»

Από σήμερα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία το καινούργιο βιβλίο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που είναι το έβδομο  από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.  Όσοι έχετε διαβάσει παλαιότερες ιστορίες που έχει ζήσει ο Παραμυθάς, θα δείτε ότι οι ιστορίες που υπάρχουν σ’ αυτό το βιβλίο, έχουν όλες κάτι διαφορετικό, αλλά και κάτι κοινό. Το κοινό είναι ότι όλες γίνονται στη θάλασσα! Αφού, λοιπόν,  πρώτα μας συστηθεί ο Παραμυθάς, όπως πάντα, θα μας πει πώς βρέθηκε σε ένα πειρατικό καράβι και βοήθησε τους πειρατές να βρουν τον θησαυρό που έψαχναν. Μετά θα μάθουμε για τα σαλιγκάρια που βρήκε σε ένα άλλο καράβι και που ήταν οι ναύτες του καραβιού που τους είχε μεταμορφώσει σε σαλιγκάρια ένας μάγος για να τους τιμωρήσει. Έπειτα θα δούμε πώς ένα τεράστιο χταπόδι τον βοήθησε να ανεβάσει ένα παμπάλαιο βυθισμένο καράβι στη στεριά και τέλος θα μας πει πώς βρέθηκε μια μέρα σε ένα παράξενο νησί, το νησί των τεμπέληδων.  Καλό διάβασμα στα παιδάκια σας, όσοι θα το πάρετε.
Σας φιλώ.
  Π.

 

 

Τρώγοντας με βρώμικα χέρια

Στο ιντερνετικο περιοδικό   Medical News  που μου στέλνουν, είχε ένα άρθρο που θα το σύστηνα με όλη μου την καρδιά σε όλους τους γονείς και στους δασκάλους. Σας το αντιγράφω εδώ όπως είναι.
Σας φιλώ.
  Π.

Όταν η μητέρα σου φώναζε, «έπλυνες τα χέρια σου;» και επέμενε να το κάνεις πριν φας, κάτι παραπάνω ήξερε.Όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι να πλένουμε τα χέρια μας πριν φάμε. Και όντως, ίσως να το κάνουμε πριν καθίσουμε στο τραπέζι.Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας όμως, οι περισσότεροι δεν είμαστε και τόσο επιμελείς με το απαραίτητο πλύσιμο των χεριών πριν αυτό έρθει σε επαφή με φαγητό. Αρκεί να σκεφτείτε πόσες φορές έχετε φάει κάτι στο χέρι καθώς περπατάτε στο δρόμο ή πόσες φορές έχετε γυρίσει πεινασμένοι στο σπίτι και έχετε φάει κατευθείαν με τα χέρια σας χωρίς πρώτα να κάνετε μια στάση στο μπάνιο. Και δε μιλάμε καν για τις φορές που μασουλάτε κάτι την ώρα που δουλεύετε και παράλληλα πιάνετε το ποντίκι και το πληκτρολόγιο ή τρώτε κάτι με το ίδιο χέρι με το οποίο πριν από λίγο στέλνατε μήνυμα από το κινητό σας.  Αυτό που όλοι, λίγο-πολύ, κάνουμε ασυνείδητα, αλλά χωρίς να καταλαβαίνουμε πόσο επικίνδυνο είναι μπορεί να έχει πολύ τρομακτικές συνέπεις στην υγεία μας.

Μια δασκάλα από τη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών, στην προσπάθεια της να διδάξει στα παιδιά πόσο σημαντική είναι η υγιεινή των χεριών, αποφάσισε να κάνει ένα απλό και αποστομωτικό πείραμα που αποδεικνύει τη δύναμη των μικροβίων και πως αυτά εξαπλώνονται πάνω σε ένα τρόφιμο όταν το ακουμπάμε με άπλυτα χέρια.
«Σε όλους τους φίλους και συναδέλφους, αυτό είναι το πιο αηδιαστικό και ταυτόχρονα κουλ πείραμα. Το έκανα καθώς δίδασκα για τα μικρόβια και πόσο εύκολα αυτά εξαπλώνονται. Παίρνεις τρεις φέτες ψωμί. Τις δείχνεις σε όλα τα παιδιά και ξεκινάς να τις βάζεις κάθε μια σε ένα ξεχωριστό διάφανο σακουλάκι για τρόφιμα», γράφει περιγράφοντας την αρχή της διαδικασίας.
«Την πρώτη την πιάνεις με ένα γάντι και τη βάζεις μέσα γράφοντας απ’ έξω την ένδειξη «Ελεγχόμενο». Στη συνέχεια πλένεις τα χέρια σου και βάζεις και τη δεύτερη φέτα μέσα σε ένα σακουλάκι με την ένδειξη «Καθαρό». Τέλος, παίρνεις την τρίτη φέτα, τη δίνεις σε κάθε παιδί στην τάξη να την πιάσει και τη βάζεις σε ένα τρίτο σακουλάκι με την ένδειξη «Βρώμικο». Παρατήρησε πως θα αλλάξει το ψωμί με την πάροδο των ημερών εξαιτίας των μικροβίων. Ο καλύτερος τρόπος να διδάξεις τη σημασία του να πλένει κανείς τα χέρια του πριν φάει!», προσθέτει αναλύοντας το πανέξυπνο κόλπο της.

 

Τι είναι αγάπη;


Πριν από, σχεδόν, δέκα χρόνια, είχα ανεβάσει ένα post  με τίτλο, «Οι Δάσκαλοί μου όπως λέμε ‘οι φίλοι μου’.»  Αν θέλετε, μπορείτε να το δείτε,  κάνοντας κλικ πάνω στον τίτλο.  Ένας από αυτούς του «Δασκάλους μου» ήταν και ο Καζαντζάκης που προχθές έπεσα, τυχαία, πάνω σε ένα μικρό κείμενό του που μου άρεσε πολύ, κι αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ;
Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη…
Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει.
Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένας…
Σμίγουν οι δύο και γίνοναι ένα. Δεν ξεχωρίζουν…
Το εγώ κι εσύ αφανίζονται.
Αγαπώ θα πει χάνομαι…
Νίκος Καζαντζάκης

 

 

Το έλατο τη γλύτωσε!!!

Διακοπές στη Σκιάθο τέλος και επιστροφή στο σπίτι μας στο Καπανδρίτι, όπου τα πράγματα είναι ζόρικα. Όπως ίσως θα ξέρετε, υπήρχε μεγάλη φωτιά στην περιοχή και περάσαμε ανήσυχες ώρες στη Σκιάθο, όταν ακούσαμε ότι η φωτιά ήταν εκεί όπου βρίσκεται το σπίτι μας, στο Μετόχι-ΡΗ στην οδό Οδυσσέα Ελύτη!

Αυτό που βλέπετε είναι η μεταλική συρόμενη πόρτα της εισόδου. Έτσι άρχισε η σωτηρία του σπιτιού. Οι πυροσβέστες που βρίσκονταν στην περιοχή, ξήλωσαν την πόρτα μπήκαν μέσα και έσβησαν τη φωτιά που είχε απλωθεί στη δεξιά μεριά του κτήματος και την σταμάτησαν εκεί, γλυτώνοντας έτσι το σπίτι και όλη την μπροστινή πλευρά του κτήματος.

Αυτή είναι η δεξιά πλευρά της εισόδου έως το σπίτι. Ολόκληρη η είσοδος είναι στην επόμενη φωτογραφία.

Όσο ακούγαμε ειδήσεις, ανησυχούσα τρομερά για το έλατο που έχω φυτέψει από μικρό μπροστά στο σπίτι και σας έχω μιλήσει γι’ αυτό σε παλιότερο ποστ όπου μπορείτε να πάτε κάνοντας  κλικ ΕΔΩ. Και στην επόμενη φωτογραφία, είναι το δέντρο, όπως είναι σήμερα. Τις φωτογραφίες τις έβγαλε ο γιος μου ο Κωνσταντίνος.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

 

 

Ιστορικό βιβλίο για τη Σκιάθο

Φέτος στη Σκιάθο με περίμενε μια έκπληξη! Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικό ββλίο γραμμένο από την φιλόλογο και ιστορική ερευνήτρια, την Κατερίνα Κουρκούμπα-Δελακουβία, και με τίτλο: «Η ΣΚΙΑΘΟΣ: Από την προϊστορία στον 21ο αιώνα».  Είναι μια έκδοση που έκανε η ίδια και απλώνεται σε 330 σελίδες.  Προς το παρόν κυκλοφορεί μόνο στη Σκιάθο, αλλά ελπίζω να πάει και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Διάβασα πράγματα που ούτε τα ήξερα και νομίζω ότι και οι περισσότεροι δεν τα γνωρίζουν. Όσα γράφονται στο βιβλίο είναι αποτέλεσμα απίστευτης δουλειάς, σε άψογα σημερινά ελληνικά. Επίσης, υπάρχουν ωραίες εικόνες από χάρτες, λιθογραφίες, φωτογραφίες και πίνακες από όλες τις εποχές της ιστορίας του νησιού. Και θα κλείσω το ποστ με τα περιεχόμενα του βιβλίου για να πάρετε έστω μια πολύ γενική εικόνα γι’ αυτό.

Στον Πρόλογο γίνετατ αναφορά στη Γεωγραφία του νησιού, τη μορφολογία του εδάφους της Σκιάθου, το κλίμα και την πλούσια χλωρίδα του τόπου. Και μετά ακολουθούν τα κεφάλαια:
-Από την προϊστορία ως την κλασική εποχή (3η χιλιετία – 4ος αι. π.Χ.)
-Ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή
-Βυζαντινή περίοδος – Μέσοι Χρόνοι
-Τουρκοκρατία: 1538-1821
-Ελληνική Επανάσταση
-Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο
-Από το 1940 ως σήμερα
 Στο τέλος του βιβλίου, αντί  για επίλογο υπάρχει μια πλουσιότατη βιβλιογραφία, για πιο παλιές και τις  σύγχρονες πηγές, μελέτες και κρίσεις για πρόσωπα και γεγονότα της ιστορίας της Σκιάθου.

Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Διακοπές

Αυτό είναι ένα κομμάτι της θέας που βλέπω στο σπίτι στη Σκιάθο, από το μπαλκόνι όπου γράφω αυτό το post. Φτάσαμε σήμερα το απόγευμα και θα μείνουμε μέχρι τις 24 του μήνα. Από Δευτέρα θα συνεχίσω τη δουλειά μου εδώ. Προς το παρόν να σας ευχηθώ, καλό Σαββατοκύρικο και καλές διακοπές.
Σας φιλώ πολύ
 Π.

 

Οι σημαιοφόροι

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η έκτη Δημοτικού, του 35ου  Δημοτικού Σχολείου Εξαρχείων, από τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, του 1957.  Στην κάτω σειρά με τ’ αγόρια, ο τρίτος από δεξιά είμαι εγώ.   Ο λόγος που ανέβασα αυτή τη φωτογραφία είναι επειδή αυτόν τον καιρό γίνεται πολύ φασαρία για το πώς γίνεται κανείς σημαιοφόρος: επειδή έχει πάρει άριστα ή επειδή έχει βγει με κλήρωση;  Όλο αυτό τον καιρό περιμένω ότι όλο και κάποιος της γενιάς μου ή λίγο μικρότερος, θα βγει να πει πώς διαλέγανε τότε τον σημαιοφόρο στα Σχολεία. Πολύ απλό και λογικό: σημαιοφόρος γινόταν ο πιο ψηλός, πράγμα που εμείς οι κοντύτεροι το θεωρούσαμε φυσιολογικό, βλέποντας πόσο ήταν το κοντάρι της σημαίας. Αν προσέξετε τη φωτογραφία, θα δείτε ότι το αγόρι που κρατάει τη σημαία, είναι το πιο ψηλό. Βέβαια έχει και δύο ψηλά κορίτσια, αλλά τότε στα μικτά σχολεία, σημαιοφόροι ήταν μόνο αγόρια. Πρέπει να πω, ακόμα,  ότι δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι το σύστημα έχει αλλάξει πιο πριν και σημαιοφόροι γίνονταν οι αριστούχοι κι όχι οι πιο ψηλοί. Και πάνω σ’ αυτό σκέφτηκα κάτι που μ’ έκανα να γελάσω πολύ. Φανταστείτε σε μια τάξη να υπάρχει κάποιος που είναι από τη φύση του νάνος και να είναι αυτός ο μοναδικός αριστούχος της τάξης του ή να του πέσει ο κλήρος να γίνει σημαιοφόρος!  Πάνε περίπατο και οι δύο νόμοι, ενώ εξακολουθεί να μην έχει πρόβλημα ο παλιός ο τρόπος επιλογής, του υψηλότερου.
Καλό βράδυ.
Π

Τρία τέταρτα αιώνα!

Ε, όπως βλέπετε η φωτογραφία είναι από τα χθεσινά μου γενέθλια, όπου συνειδητοποίησα ότι τα 75 που μπήκα είναι τρία τέταρτα ενός αιώνα! Οπότε το «να τα εκατοστήσεις», έχει έρθει κοντά. Πα, πα, πα… Χα, χα, χα… Τα γενέθλια τα γιορτάσαμε στο ίδιο ταβερνάκι στο Καπανδρίτι, όπως και πέρσι. Μόνο που φέτος είχε ορχήστρα και τραγουδιστές που λέγανε παλιά ελληνικά τραγούδια, οπότε το βίντεο που τραβήξαμε δεν έχει και πολύ νόημα γιατί δεν ακουγόμαστε και είναι σαν… αφιέρωμα στον Αττίκ! Χα, χα, χα… Στη φωτογραφία είμαστε η … γνωστή μάγισσα Άιναφετς κι εγώ και τη φωτογραφία την έχει βγάλει ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, που είχε έρθει μαζί με τη φίλη του Κατερίνα.
Θέλω να κλείσω λέγοντας σε όλους σας που μου στείλατε «χρόνια πολλά»  στο face book, με SMS και  mail – και είσαστε συγκινητικά πολλοί – να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις ευχές σας. Θα τα πούμε.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

Φεύγω για λίγο…

Αύριο φεύγω για Αγγλία. Πάω στο Μπρόκγουντ Παρκ, που το βλέπετε στη φωτογραφία και όπου βρίσκεται το Krishnamurti Foundation Trust. Εκεί θα γίνει η συνάντηση, που γίνεται κάθε δύο χρόνια. μελλών από επιτροπές που ασχολούνται με τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, σε όλο τον κόσμο. Αποφάσισα να μην πάρω μαζί μου το κομπιούτερ μου για μία… αποτοξίνωση. Γυρνάω Δευτέρα και θα τα πούμε από Τρίτη.
Καλό βράδυ.
Φιλιά
 Π.

 

 

«Η αγάπη είναι επικίνδυνη»

Ο τίτλος του post, είναι από μια φράση του Κρισναμούρτι  που είπε στη δεύτερη ομιλία του στο Μπαγκαλόρε, στην Ινδία, το 1948 και με είχε βάλει σε σκέψεις όταν την πρατάκουσα. Μια φίλη προσπαθούσε να θυμηθεί κάποιες από αυτές τις προσωπικές μου σκέψεις που είχα γράψει με ανάλογο τίτλο, τον Νοέμβριο του 2007. Κι επειδή από τότε, έχουν περάσει δέκα χρόνια, έχουν μπει πολλοί καινούργιοι φίλοι  στο blog – και μια και μου άρεσε και το κείμενο – είπα να το ξανανεβάσω κάνοντας κάποιες μικρές αλλαγές. Διαβάστε το, αν σας κάνει κέφι.

Κατ΄αρχήν να πω ότι όσα θα ακολουθήσουν είναι προσωπικές μου σκέψεις και μπορεί και να μην είναι σωστές, άσχετο αν εκφράζομαι απόλυτα. Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, να πω ότι δεν υπάρχει «αληθινή» και «ψεύτικη» αγάπη, όπως έχω ακούσει να λένε. Ή υπάρχει αγάπη ή δεν υπάρχει. Μετά να σημειώσω ότι η πειθαρχία και η υπακοή σημαίνουν υποταγή. Η υποταγή σημαίνει φόβο κι όταν υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη. Τα παιδιά που φοβούνται τους γονείς τους, δεν τους αγαπούν. Μην κοροϊδευόμαστε. Το παιδί που το έχει σαπίσει στο ξύλο ο γονιός του δεν αγαπά τον γονιό του. Αυτό που νομίζει για αγάπη είναι απλώς η ενοχή που νοιώθει επειδή δεν αγαπά το γονιό του κι η κοινωνία και η θρησκεία λένε ότι πρέπει να «αγαπάς τους γονείς σου».
Επίσης να πω ότι , συγνώμη, αλλά… ο έρωτας δεν είναι αγάπη. Ο έρωτας είναι «μαστούρα», ενώ η αγάπη είναι διαύγεια. Ο έρωτας – όπως πολύ καλά ξέρετε – πεθαίνει, η αγάπη όμως ποτέ.
Η καρδιά δεν ξέρει από δέσμευση, γιατί η δέσμευση είναι ανάγκη του μυαλού. Το μυαλό είναι που ζητάει ψυχολογική ασφάλεια σε γάμους και τέτοια. Η καρδιά δεν τα χρειάζεται αυτά. Ακόμα, ο έρωτας είναι ιδιοτελής, η αγάπη όχι.
Όταν είσαι ερωτευμένος μοιάζει σαν να υπάρχει ανιδιοτέλεια, αφού νοιώθεις ένα ολοκληρωτικό δόσιμο του εαυτού σου στον άλλον, δηλαδή κάτι σαν να σβήνει το «εγώ» που είναι η πηγή της ιδιοτέλειας. Ναι, αλλά ταυτόχρονα, συνεχίζει να υπάρχει και το «εγώ», γιατί αυτό είναι που αναζητάει ευχαρίστηση από την ερωτική σχέση, ευχαρίστηση για τις αισθήσεις και το μυαλό. Αυτό σημαίνει ότι η ανιδιοτέλεια, που συνεπάγεται το δόσιμο ακόμα και της ζωής σου για το αγαπημένο σου πρόσωπο, λειτουργεί ταυτόχρονα με κάτι αντιφατικό, δηλαδή ότι αυτό γίνεται επειδή προσφέρει ευχαρίστηση στο εγώ σου. Το «εγώ», ο εαυτός, είναι που γεννάει στην ερωτική σχέση το αίσθημα του ανικανοποίητου. Κι αυτό με τη σειρά του γεννά την αβεβαιότητα, που θρέφει: την κτητικότητα, τη ζήλεια, το φόβο. Σ’ αυτή τηv κτητικότητα, σ’ αυτή τηv εξάρτηση υπάρχει μια ψεύτικη αίσθηση εvότητας πoυ συvτηρεί και θρέφει τηv πρoσωριvή αίσθηση ότι «όλα πάvε καλά»· αλλά αυτό δεv είvαι αγάπη, γιατί μέσα της υπάρχει  καχυποψία που φέρνει φόβο.
Ξέρετε, ν’ αγαπάς σημαίνει να είσαι ελεύθερος – και οι δύο σε μια σχέση να είναι ελεύθεροι. Και όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, τότε αυτό δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. Γι’ αυτό καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι επόμενο να δημιουργεί ταραχή, ζήλια, πόνο και δυστυχία. Κι έτσι ο καθένας σ’ αυτή τη σχέση – και συνήθως η γυναίκα – πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να συμμορφωθεί με αυτά που ζητάει το άλλο πρόσωπο. Πόσες γυναίκες δεν εγκατέλειψαν το επάγγελμά τους ή φιλίες τους επειδή τους το ζήτησε – από δήθεν αγάπη – ο άντρας τους; Με άλλα λόγια, η συνεχής απώθηση παρορμήσεων που φέρνει αυτή η δήθεν αγάπη, καταστρέφει τελικά τη ζωή και των δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτή μορφή σκλαβιάς –  ηθελημένης ίσως επειδή γεννάει ασφάλεια – αλλά πάντως σκλαβιάς. Για πόσες γυναίκες , άραγε, δεν είναι σίγουρα η αιτία καρκίνου του μαστού αυτή η μη συνειδητοποιημένη σκλαβιά, η υποταγή, η υπακοή, που προσφέρει πρακτική ασφάλεια και μόνο. Γιατί ψυχολογική ασφάλεια δεν υπάρχει, αφού η κάθε στιγμή στη ζωή μπορεί να είναι και η τελευταία. Και ο άνθρωπος που πάνω του έχεις επενδύσει συναισθηματικά μπορεί αύριο να πάψει να υπάρχει. Αλλά όταν νοιώθεις αγάπη, δεν την επενδύεις, την προσφέρεις.  Αν αγαπούσαμε πραγματικά, ξέρετε τι διαφορετικός που θα ήταν αυτός ο κόσμος; Πόσο διαφορετικοί θα είμαστε εμείς οι ίδιοι; Θα είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οπότε δεν θα επενδύαμε την ευτυχία μας σε αντικείμενα, στην οικογένεια, σε άλλους ανθρώπους, σε ιδανικά. Θα είμαστε ευτυχισμένοι κι επομένως τα αντικείμενα, οι άνθρωποι και τα ιδανικά δεν θα δυνάστευαν τις ζωές μας και θα υπήρχε αληθινή επικοινωνία ανάμεσά μας Αλλά, βλέπετε, δεν μας απασχολεί η αγάπη, δεν ενδιαφερόμαστε να επικοινωνούμε με τους άλλους. Θέλουμε να έχουμε ασφάλεια περιφραγμένοι είτε μέσα στην οικογένεια και στην ιδιοκτησία είτε στις ιδέες· και όταν ο νους αναζητάει ασφάλεια δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει  την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα που υπάρχει, επειδή όταν αγαπάμε κάποιον είμαστε ευάλωτοι, είμαστε ανοιχτοί. Αλλά δεν θέλουμε να είμαστε ανοιχτοί, δεν θέλουμε να είμαστε ευάλωτοι. Θέλουμε – πιο πολύ από καθετί άλλο – να είμαστε περιφραγμένοι, θέλουμε να έχουμε την ησυχία μας. Η αγάπη είναι το πιο επικίνδυνο και αβέβαιο στοιχείο στη ζωή· και επειδή δεν θέλουμε να ζούμε στην αβεβαιότητα, ζούμε με το μυαλό.  Το αίσθημα είναι πολύ επικίνδυνο, το να νοιώθεις είναι πολύ επικίνδυνο, δεν είναι; Το να νοιώθεις πολύ έντονα μπορεί να σε οδηγήσει σε ό,τι ονομάζεις χάος, σε μπέρδεμα, σε αταξία· οπότε το ελέγχεις εκλογικεύοντάς το και με την εκλογίκευσή του παύεις να είσαι μεγαλόψυχος. Τα δυνατά αισθήματα – όχι τα ρομαντικά, τα μελό συναισθήματα – είναι επικίνδυνα, η αγάπη είναι πολύ επικίνδυνη· οπότε αρχίζεις να σκέφτεσαι γύρω από την αγάπη κι όχι να τη νοιώθεις, πράγμα που ελαχιστοποιεί την αγάπη και σιγά σιγά την καταστρέφεις για να μην σου χαλάει την ησυχία. Και σου χαλάει την ησυχία επειδή η αγάπη φλέγεται, δεν ησυχάζει ποτέ, υπάρχει από στιγμή σε στιγμή, είναι δημιουργική, νέα, φρέσκια, χαρούμενη, κι επομένως είναι πολύ επικίνδυνη για την κοινωνία, για τις σχέσεις μας. Οπότε η σκέψη μετριάζει την αγάπη, την ελέγχει, την τιθασεύει, την καθοδηγεί, την νομιμοποιεί, εξουδετερώνει τους κινδύνους της.
Όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς όλη την ανθρωπότητα όχι απλώς ένα πρόσωπο, αγαπάς τον άνθρωπο. Και είναι επικίνδυνο να αγαπάς τον άνθρωπο σήμερα, δεν είναι;

Αυτά…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.