Ε. όχι!!! Χα, χα, χα…
Τέρμα οι δισταγμοί. Δεν πάει άλλο, θα το ανεβάσω αυτό το κείμενο εδώ. Από το πρωί το γυροφέρνω και δεν το αποφασίζω. Αλλά έχω ρίξει τέτοιο γέλιο από χθες που μου έστειλαν αυτό το διαφημιστικό, με τη μορφή τάχα μου δήθεν ιατρικής ενημέρωσης, που σκέφτηκα ότι είναι αμαρτία να μην γελάσετε κι εσείς, αν δεν το πήρατε ήδη με τα mail σας. Έκοψα τα ονόμα των δύο γιατρών και κάθε άλλη διαφημιστική πληροφορία και παρακαλώ πολύ αν τα ξέρετε ή αν τα βρείτε μην τα βάλετε στα σχόλια του post. Επίσης εγκατελειψα την ιδέα για κάποιες φωτογραφίες, και απορίες, όπως: τι θόρυβο θα κάνει αυτό το πράγμα, πώς θα το έβλεπαν κάτι τέτοιο τα κορίτσια, τι λέτε κι εσείς αγόρια… και τέτοια. Εγώ, πάντως, προσωπικά κατανοώ το πρόβλημα που θα κάλυπτε μια τέτοια εγχείρηση, δεν θέλω να πω μεγάλη κουβέντα, αλλά καλύτερα να μην ξανα… ποτέ, παρά αυτό!
Και μια διευκρίνηση για όσους δεν το ξέρουν. Η λέξη «πρόθεση», εκτός των άλλων εννοιών της, στην ιατρική σημαίνει την αντικατάσταση μέλους ή οργάνου του σώματος, που έχει χαθεί ή ακρωτηριασθεί.
Χα, χα, χα, χα…. Διαβάστε το.
Καλή διασκέδαση.
Π.
Χειρουργική αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας
Μια από τις μεθόδους αντιμετώπισης της στυτικής δυσλειτουργίας είναι και η χειρουργική τοποθέτηση ενδοπεϊκών προθέσεων. Η πρώτη τοποθέτηση πρόθεσης, έγινε με επιτυχία το 1947 και αφορά στην τοποθέτηση δύο κυλίνδρων στο πέος κατά την διάρκεια μιας απλής επέμβασης, η οποία γίνεται από ειδικούς ουρολόγους – ανδρολόγους. Η επέμβαση αυτή έχει γίνει τα τελευταία 25 χρόνια στις ΗΠΑ σε περισσότερους από 250.000 άνδρες, ενώ στην Ελλάδα η μέθοδος εφαρμόζεται με επιτυχία τα τελευταία χρόνια.
Οι προθέσεις διακρίνονται σε μόνιμης και μεταβλητής σκληρότητας. Οι εύπλαστες προθέσεις έχουν το μειονέκτημα ότι διατηρούν το πέος σε κατάσταση μερικής στύσης, με αποτέλεσμα να είναι ορατές κάτω από εφαρμοστά ρούχα. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα τους είναι εξασφαλισμένη. Αντίθετα, οι υδραυλικές προθέσεις προσφέρουν το πλεονέκτημα της μεταβλητής σκληρότητας, εξασφαλίζοντας ένα απολύτως φυσιολογικό αποτέλεσμα, τόσο λειτουργικά, όσο και αισθητικά και κατά συνέπεια προτιμούνται από την πλειονότητα των ασθενών. Ο μηχανισμός αποτελείται από μία υδραυλική διάταξη ( δύο κύλινδροι, μια δεξαμενή και μια αντλία). Η επέμβαση γίνεται διαμέσου μιας μικρής τομής 1 1 εκατοστών, στο σημείο όπου το πέος ενώνεται με το δέρμα που καλύπτει τους όρχεις. Στη συνέχεια δημιουργούνται δύο κανάλια στα σηραγγώδη σώματα και οι κύλινδροι τοποθετούνται εκεί. Η δεξαμενή με το υγρό τοποθετείται στον χώρο δίπλα από την ουροδόχο κύστη, ενώ η αντλία τοποθετείται στο όσχεο σε τέτοιο σημείο που να είναι εύκολος ο χειρισμός της. Η διάρκεια της επέμβασης είναι περίπου μια ώρα και απαιτείται νοσηλεία μιας μόνο ημέρας στην κλινική.
Χα, χα, χα… Δεν αντέχω να μη βάλω τουλάχιστον ένα σχόλιο/απορία: Αυτό τον «εύκολο χειρισμό» είναι που δεν καταλαβαίνω τι είναι. Τι εννοεί ο… ιατρός; (Κατά το «τι εννοεί ο ποιητής;») Χα, χα, χα…
Μια συνέντευξη ως Παραμυθάς και bloger!
Πριν ένα- ένάμιση μήνα, κυκλοφόρησε από το ΒΗΜΑ ένα άλμπουμ με 80 συνεντεύξεις που είχαμε δώσει πριν μερικά χρόνια διάφοροι. Δεν έχει σημασία ο τίτλος του άλμπουμ. Ο ένας λόγος που ανεβάζω εδώ τις δύο σελίδες που μου αφιερώνει το άλμπουμ -και συγνώμη που εκμεταλεύομαι το χώρο για ένα είδος αυτοπροβολής- είναι που μου αρέσει όπως παρουσιάστηκαν από τη δημοσιογράφο Δέσποινα Λάδη αυτά που είπα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι για πρώτη και μοναδική φορά ως επάγγελμά μου δεν αναφέρεται ούτε ηθοποιός, ούτε συγγραφέας, ούτε παραγωγός και σκηνοθέτης τηλεόρασης, αλλά «Παραμυθάς» και «Μπλόγκερ»! Χα, χα, χα… Εξαιρετικό! Ο τρίτος και τελευταίος λόγος είναι η φωτογραφία που μου έβγαλε η φωτογράφος Ιδρα Πάρντος και όπου είμαι… έτσι όπως είμαι και με διασκεδάζω. Πρώτα σας έχω σκανάρει τη σελίδα με τη συνέντευξη και μετά εκείνη με τη φωτογραφία.
Καλή εβδομάδα.
Π.
Κρισναμούρτι – Σεφέρης – Θοδωράκης – Μπιθικώτσης
Χα, χα, χα… Ναι, ξέρω, ο τίτλος σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι: «Μήπως λάλησε ο τύπος και έκανε αυτόν τον αχταρμά»; Όχι, εντάξει. Πλησιάζω τα εβδομήντα, αλλά δουλεύει ακόμα το μυαλό μου – κάτι ονόματα ξεχνάω, αλλά κατά τ’ άλλα εντάξει. Απλώς αυτός ο τίτλος δίνει μία πολύ καλή αίσθηση του πώς δουλεύει η σκέψη μας. Το ‘χετε παρατηρήσει ποτέ; Έχετε κάτσει ήσυχα σε μια καρέκλα και να παρακολουθείτε τις σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, χωρίς να επεμβαίνετε κριτικάροντάς τες, αλλά να τις κοιτάτε ουδέτερα; Δεν εννοώ καμιά ανοησία του τύπου «διαλογισμός γκουρούδικου», που σημαίνει έλεγχος της σκέψης, αλλά αντίθετα, αμόλημα της σκέψης με παρακολούθησή της σαν παιχνίδι. Ε, αν το κάνετε, θα δείτε ότι γίνεται το σώσε. Ένας τέτοιο «σώσε» έγινε στο κεφάλι μου και γεννήθηκε αυτός ο τίτλος, δηλαδή αυτό το ποστ. Λοιπόοον… Πριν λίγο, δούλευα στο κομπιούτερ, μεταφράζοντας ένα κείμενο του Κρισναμούρτι, για δική μου χρήση, που έχει σχέση με το ότι: το αρνητικό πλησίασμα ενός πράγματος που σε απασχολεί, είναι η πιο θετική στάση για το τέλειωμά του. Δεν έχει προσπάθεια, γιατί δεν μπαίνει χρόνος στη μέση. Ας πούμε, η ανθρωπότητα, επειδή κατά βάθος δεν θέλει να τελειώνει με τον πόλεμο, αγωνίζεται αιώνες για την ειρήνη. Κάποτε, θα έρθει ειρήνη. Ή κάτι πιο απλό και στα καθημερινά μέτρα μας: θέλεις ν’ αδυνατίσεις και λες, «θ’ αρχίσω δίαιτα από Δευτέρα» ή πάλι, θέλεις να σταματήσεις το κάπνισμα και αγωνίζεσαι με διάφορους τρόπους, με φοβερή προσπάθεια, να κόψεις το τσιγάρο. Ενώ αν έλεγες αληθινά, βαθιά και έντιμα μέσα σου, «δεν θέλω άλλο να καπνίζω», το κάπνισμα θα σταματούσε αμέσως και χωρίς καμιά προσπάθεια. Οι παλιότεροι σ’ αυτό το blog, θα θυμάστε ίσως ότι έχω γράψει για το πώς σταμάτησα να καπνίζω, πριν 26 χρόνια, όταν είχα φτάσει να ανοίγω πέμπτο πακέτο το βράδυ, στο post, «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ» που είχε κι ένα δεύτερο μέρος. Για όσους ενδιαφέρονται έβαλα τα link που βλέπετε. Ένα μικρό μέρος, λοιπόν, από το κείμενο του Κρισναμούρτι που μετάφραζα πριν λίγο, παρακολουθώντας και τη σκέψη μου, είναι -συμπυκνωμένο- αυτό:
«…Το βγάλσιμο από κάτι, έρχεται με πέρασμα χρόνου ή υπάρχει κάποιος άλλος παράγοντας; Προφανώς υπάρχει κάτι που δεν έχει σχέση με πέρασμα χρόνου. Νομίζω πως είναι επιθυμία, το να νομίζεις ότι μπορεί να τελειώσεις κάτι με το πέρασμα χρόνου. Είναι μια αίσθηση που σου δίνει παρηγοριά, επειδή αναβάλεις συνέχεια∙ είσαι ψυχολογικά τεμπέλης και λες, «ε, καλά, θα το κάνω αύριο, την άλλη εβδομάδα, τον άλλο μήνα, του χρόνου, στην επόμενη ζωή…». Και πώς γίνεται να βγεις έξω από το χρόνο χωρίς προσπάθεια, χωρίς να σου πάρει χρόνο; Νομίζω ότι πράγματι βγαίνεις από το χρόνο, όταν αρνηθείς το χρόνο. Να αρνηθείς όχι τον φυσικό χρόνο, αλλά τον ψυχολογικό χρόνο, τη αίσθηση του να γίνεις κάτι, να υπάρχεις διαφορετικός, να πετύχεις συγκρίνοντας… Όλα αυτά. Εάν απαλλαγείς από όλα αυτά, αν απαλλαγείς από το να γίνεις κάτι, είσαι έξω από το χρόνο. Τώρα: Αυτή η απαλλαγή δεν είναι ζήτημα θέλησης, γιατί η θέληση είναι χρόνος. Η θέληση είναι ακριβώς το «γίνομαι κάτι». Αν, λοιπόν, το κατανοήσεις αυτό πολύ καθαρά, αν το δεις πολύ καθαρά, ότι ο χρόνος φέρνει απλώς ένα άλλοθι να συνεχίζεις αυτό που κάνεις, αν το δεις έστω και διανοητικά, μετά παύεις να δρας με βάση το χρόνο. Παύεις να είσαι χρόνος. Είσαι έξω απ’ αυτόν. Γιατί το βγάλσιμο απ’ αυτόν είναι σαν… σαν… Να: προχθές έβλεπα ένα πιγκουίνο να πηδάει έξω από το νερό πάνω σε μία ψηλή εξέδρα. Το έκανε με μία και μόνο κίνηση. Είναι ακριβώς το ίδιο και μια πράξη άρνησης. Κι έτσι το αρνητικό είναι το θετικό, όχι όταν αρνηθείς κάτι λεκτικά, αλλά όταν το αρνηθείς εντελώς, με την καρδιά σου. Το θετικό είναι σαν το πήδημα έξω από το νερό, του πιγκουίνου: μια κι έξω…»
Καθώς, λοιπόν, μετάφραζα αυτό το κείμενο, σκέφτηκα πόσο παιδεύεται μια φίλη μου να κάψει το τσιγάρο εδώ και καιρό. Προσπαθεί και μια το κόβει και μια το αρχίζει, αλλά δεν τελειώνει «μια κι έξω», όπως ο πιγκουίνος του Κρισναμούρτι που πήδηξε έξω από το νερό. «Δεν υπάρχει άρνηση», σκέφτηκα. Και πάνω εκεί, η σκέψη μου πήρε στροφή και πήγε στον Σεφέρη και συγκεκριμένα σε ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματά του, των νιάτων μου, την «Άρνηση». Αυτό:
ΑΡΝΗΣΗ
Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.
Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.
Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
Κι αλλάξαμε ζωή.
Ε, και μόλις το θυμήθηκα αυτό, το μυαλό μου επιτόπου παίρνει κι άλλη στροφή και θυμάμαι ότι αυτό το ποίημα το έχει κάνει τραγούδι ο Θοδωράκης και το τραγουδάει υπέροχα, με αληθινό αίσθημα, χωρίς συναισθηματισμούς, ο Μπιθικώτσης. Αυτοί είναι οι κύκλοι που παρακολούθησα να κάνει η σκέψη μου, με τελευταία αυτήν: «Ρε συ, αυτό είναι ωραίο post». Και είναι ετούτο που διαβάζετε. Ίσως να σας φανεί κι εσάς ωραίο. Κι αν σας κάνει κέφι ακούστε το τραγούδι που λέει ο Μπιθικώτσης, που το έγραψε ο Θοδωράκης πάνω σε ένα ποίημα του Σεφέρη και που μου δίνει μια αίσθηση της άρνησης για την οποία μιλάει ο Κρισναμούρτιι! Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ.
Καλό βράδυ και… καλές αρνήσεις.
Π.
Η καρδιά μου χορεύει…
Επειδή μου ήρθαν κάποιες θετικές αντιδράσεις στο e-mail (ξέρω, το προτιμάτε αρκετοί αυτό από το να βάζετε σχόλια εδώ) για το τραγούδι που έχει γράψει ο Γιώργος ο Στεφανάκης πάνω σε στίχους του Κρισναμούρτι, αποφάσισα για το Σαββατοκύριακο να ανεβάσω ακόμα ένα που του έχω αδυναμία. Είναι κι αυτό από το βιβλίο ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, του Κρισναμούρτι που γράφτηκε μεταξύ 1926 και 1929 και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ. Αυτή η διετία ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που ο Κρισναμούρτι έγραψε ποιήματα. Να και οι στίχοι. Είναι γραμμένο το 1929 και με τις λέξεις «αγάπη σου» εννοεί το Θείο» ή – όπως το λέει αλλού «το άλλο».
Η ΚΑΡΔIΑ ΜΟΥ ΧΟΡΕΥΕI ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τις προκαταλήψεις
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.
Ω αγάπη.
Πώς μπoρώ vα ξεχάσω τηv αγάπη σoυ;
Είvαι σαv vα ζητάς από τo ρόδο,
να χαρεί μια καλoκαιριάτικη μέρα,
χωρίς τα τρυφερά τoυ πέταλα.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Όπως o ήλιoς γεμίζει τη γη,
μεε σκιές πoυ χoρεύoυv και πλατιές κηλίδες από φως,
έτσι απίστευτα, άφθovα κι εσύ, γέμισες τηv καρδιά μoυ.
Αv σ’ τov κόσμo αυτό υπάρχει μovαξιά,
τότε εσύ πoυ είσαι αγάπη μoυ;
Πώς μπoρώ από σέvα vα χωριστώ,
Ω δάσκαλε τωv δάσκαλωv;
Είvαι σαv από της θάλασσας τα vερά vα ζητάς
να χωριστoύv απ’ τα χαρoύμεvα κύματά τoυς.
Με τov voυ ήρεμο,νηφάλιο, και γαλήνιο,
ελεύθερο από τους περιορισμούς
η καρδιά μoυ χoρεύει με τηv αγάπη σoυ.
Και τώρα μπορείτε, αν θέλετε, ν’ ακούσετε το τραγούδι.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Η Αλήθεια
Πριν λίγες μέρες, η Άιναφετς ανέβασε για πρώτο post του χρόνου ένα ποίημα του Τζίντου Κρισναμούρτι με τίτλο, «Η Αλήθεια». Έτσι, θυμήθηκα ότι είναι ένα από τα τραγούδια που είχε γράψει ο Γιώργος Στεφανάκης πριν μερικά χρόνια, πάνω σε ποιήματα του Κρισναμούρτι και που δυστυχώς δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στα ελληνικά. Σκέφτηκα, λοιπόν, να ανεβάσω εδώ το τραγούδι για την «Αλήθεια» – μια κι εγώ είμαι του «Μουσικού Θεάτρου», όπως λέγανε παλιά τους ηθοποιούς της επιθεώρησης. Άσχετο! Ναι, είναι που μετά την τελευταία μου επιστροφή στο θέατρο με τον «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», έχω αρχίσει να θυμάμαι πολλά από την παιδική μου ηλικία σ’ αυτό. Χα, χα, χα… Και με την ευκαιρία, να σας ευχαριστήσω όλους όσους ήρθατε σε κάποια από τις τέσσερις παραστάσεις, εκπλήσσοντάς με για άλλη μια φορά καθώς μου δείξατε ξανά την απήχηση που είχε παλιά αυτή η εκπομπή, όχι επειδή σχεδόν όλες τις μέρες γεμίσατε το θέατρο, αλλά επειδή όλοι εσείς οι «Παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς, στα θεατρικά παιχνίδια που έκανα στην παράσταση, παίζατε κι εσείς μαζί με τα παιδάκια σας!!! Ήταν απίστευτα συγκινητική η στιγμή, που ζήτησα στα παιδιά να σηκώσουν ψηλά τα χέρια και να κάνουμε όλοι μαζί ότι πετάμε και τότε είδα μπροστά μου, ακόμα και γιαγιάδες να σηκώνουν τα χέρια τους και να κάνουν ότι πετάνε μαζί μου!!!
Σας φιλώ πολύ
Καλή χρονιά και καλή εβδομάδα.
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Επιτέλους!
Όταν ήμουν μικρός, δεν είχε ξεκινήσει ακόμα η μόδα να ντύνονται κάποιοι Αγιοβασίληδες και να φωτογραφίζονται στο δρόμο ή σε διάφορα μαγαζιά με τα παιδάκια – ναι, τόσο μεγάλος είμαι. Αυτού του είδους οι φωτογραφίες άρχισαν στη δεκαετία του ’50, πρώτα στο ΜΙΝΙΟΝ, στην Πατησίων, όπου πηγαίναμε και ψωνίζαμε με τη μάνα μου, αφού μέναμε εκεί κοντά, στα Εξάρχεια. Την πρώτη φορά που τον είδα στο ΜΙΝΙΟΝ, μου λέει η μάνα μου να κάτσω στα γόνατά του και να βγάλω φωτογραφία μαζί του, αλλά της έκοψα τη φόρα, λέγοντάς της, «έλα, σταμάτα, δεν είμαι κάνα μωρό». Αλλά κατά βάθος ήθελα να βγάλω τέτοια φωτογραφία κι έτσι μου έμεινε μέσα μου ένα κρυφό απωθημένο, μέχρι πριν λίγες μέρες που με είχαν καλέσει σε μια Χριστουγεννιάτικη γιορτή για παιδιά στη Νϊκαια. Ε, κι εκεί υπήρχε και ο κλασσικός Άη Βασίλης, έτοιμος να δεχτεί τα παιδάκια στα γόνατά του. Επιτέλους! Είχε έρθει η ώρα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Φαίνεται, πως είχε δίκιο ο Πικάσσο που έλεγε, «χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια για να ξαναγίνεις παιδί». Ή να ξεμωραθείς, θα μπορούσε να πει κανείς. Έτσι, ο καλός αυτός άνθρωπος που έκανε τον Άη Βασίλη, μόλις τοιυ το ζήτησα, δέχτηκε να κάτσω στα γόνατά του και να βγάλουμε φωτογραφία. Ε, είπα να την ανεβάσω εδώ για να σας ευχηθώ καλή πρωτοχρονιά κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.
Σας φιλώ πολύ.
Πάει… τα ‘χω χαμένα!
Τη Δευτέρα έκανα μια «πατατιά», που γελάω ακόμα. Δεν γίνεται, θα σας την πω γιατί είναι σαν ανέκδοτο.
Είχα πάει στην Πλατεία Μαβίλη για να γράψουν διάφορα που θέλανε να τους πω για το περιοδικό -που υπάρχει στο ίντερνετ και μοιράζεται δωρεάν- το LIFO και ανάμεσα στα άλλα είπα και για το αγαπημένο μου παραμύθι του Άντερσεν, «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» που είναι μία χειμωνιάτικη ιστορία με χιόνια. Μετά τη συνάντηση, πήγα στο Σούπερ Μάρκετ της Πλατείας να ψωνίσω μερικά πράγματα, κι ανάμεσα σ’ αυτά και κάτι γιαούρτια διαίτης που ήθελε η γυναίκα μου. Κοίταξα στο μεγάλο ψυγείο όπου τα βρίσκω συνήθως, αλλά δεν τα έβρισκα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι κάπου χωμένα και να μην τα βλέπω και είπα να ρωτήσω τον υπάλληλο που τακτοποιούσε εκεί τα τυριά.
«Δεν έχει σήμερα εκείνα τα γιαούρτια με τις νιφάδες χιονιού», τον ρώτησα.
«Πώς είπατε;», μου είπε εκείνος θεωρώντας ότι δεν άκουσε καλά.
«Γιαούρτια με νιφάδες χιονιού», επέμενα εγώ.
«Ποια γιαούρτια εννοείτε…» ψέλλισε κοιτώντας με ένα βλέμμα σαν να μιλούσε σε UFO.
» Καλά, είναι τελείως χαζός αυτός», σκέφτηκα κι άρχισα να του το εξηγώ και με χειρονομίες σαν να ήταν ξένος που ήθελα να του δώσω να καταλάβει. «Εκείνα τα γιαούρτια της δίαιτας που από πάνω έχουν ένα ξεχωριστό πλαστικό κουτί με…» κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή συνειδητοποίησα τι του έλεγα, και ότι ήμουν ακόμα στα χιόνια με το κοριτσάκι με τα σπίρτα και του είπα, «εκείνο το πλαστικό κουτί με τις νιφάδες δημητριακών μέσα».
«Α, μάλιστα, μας τελειώσανε», είπε με ένα ικανοποιημένο βλέμμα που ο ηλίθιος ήμουν εγώ κι όχι αυτός.
Καλό βράδυ.
Π.
Όταν απελευθερώνεις τα κακά σου, φέρνεις χαρά και ελπίδα
Ε, όλο αυτόν το τελευταίο δεκαήμερο, όπως θα προσέξατε υπήρχε μία πολιτική δυσκοιλιότητα – μέχρι που ήταν και … κολλητική! Αλλά τι ξαλάφρωμα από σήμερα ε; Ήρθε χαρά κι ελπίδα όπως όταν απελευθερώνεις τα κακά σου… Ορίστε; Πώς είπατε; Α, όχι… Τσ, τσ, τσ… Πού πήγε το μυαλό σας παλιόπαιδα! Δεν εννοώ αυτό που νομίσατε. Εννοώ τους παπαγάλους κακά που ζουν στα δάση της Νέας Ζηλανδίας. Για δείτε τι λέει η wikipedia. …
Ε, αυτά τα κακά, λοιπόν, όταν τα απελευθερώνεις, φέρνουν χαρά κι ελπίδα.
Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε την είδηση ΕΔΩ και θα το δείτε κι από μόνοι σας στο ρεπορτάζ της εφημερίδας Otago Daily Times.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.
Υ.Γ. Χα, χα, χα… Ναι, ναι, καλά καταλάβατε. Για να βάλω αυτό τον τίτλο και να σας παρασύρω σε …κακές σκέψεις τα έγραψα όλα αυτά. Είχα καιρό να κάνω καμιά αταξία κι είπα να την κάνω σήμερα, που όλη αυτή »η σκατίλα» της πολιτικής των τελευταίων ημερών στην ατμόσφαιρα, μου έδωσε αυτή την ιδέα. Ας είναι καλά αυτά τα παπαγαλάκια…
«Τζάμπα ήρθαμε»; Δεύτερο μέρος. Η Ραφαέλλα
Σήμερα το πρωί πήρα κάποιες φωτογραφίες από τη Σαββατιάτικη εκδήλωση που σας είπα στο χθεσινό post. Είναι φωτογραφίες με το κοριτσάκι που σας έλεγα και που μου επέτρεψε η μητέρα του, που μου τις έστειλε, να τις δείξω. Έτσι, αποφάσισα να ανεβάσω εδώ, και μία… εικονογραφημένη ιστορία για χθες, για να δείτε με τα μάτια σας τι έγινε.
Χτες, λοιπόν, σας έλεγα ότι έγιναν δύο πράγματα που με συγκίνησαν όσο υπέγραφα. Οι φωτογραφίες είναι από το πρώτο, με ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών, που σήμερα μπορώ να σας πω το όνομά του: Ραφαέλλα. Καθώς υπέγραφα το τελευταίο βιβλίο είδα δίπλα μου τη δημοσιογράφο που κάλυπτε την εκδήλωση για κάποια εφημερίδα, να στέκεται δίπλα μου, κρατώντας το κοριτσάκι της, την Ραφαέλα, με τα ωραία κοτσιδάκια της!
Μόλις γύρισα προς το μέρος τους είδα τη Ραφαέλα να είναι μελαγχολική και να τραβιέται για να μην την πλησιάσω. Όταν είπα να της δώσω κι ένα φιλί, κι εκείνη τραβήχτηκε, μου εξήγησε η μαμά της ότι ενώ από την προηγούμενη μέρα είχε ενθουσιαστεί που θα έβλεπε την άλλη μέρα τον Παραμυθά και ανυπομονούσε, τώρα δεν πίστευε ότι ήμουν εγώ γιατί δεν είχα άσπρα μαλλιά!
Τότε κι εγώ άρχιζα να την πειράζω και στο τέλος, έβαλα τα χέρια μου πάνω από το μέτωπό μου για να μην μπερδεύεται με τα μαλλιά μου και να δει ότι το πρόσωπο, τα γυαλιά και το μουστάκι είναι ίδια.
Τελικά την έπεισα, την πήρα στην αγκαλιά μου και μ’ άφησε να της δώσω ένα φιλάκι στο μάγουλο και μου ‘δωσε κι εκείνη άλλο ένα, αλλά για καλό και για κακό -όπως βλέπετε- κράταγε και το χέρι της μαμάς της!
Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
«Τζάμπα ήρθαμε»;
Πρέπει να πω ότι, όπως ξέρετε, επειδή δεν πολυλέω εδώ για παρουσιάσεις των βιβλίων μου, δεν είχα κανένα σκοπό να ανεβάσω post για μία παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, «Πετώντας ψηλά», για το οποίο σας μίλησα και πριν λίγο καιρό. Σ’ αυτή την παρουσίαση, όμως, έγιναν κάνα δυο πράγματα που με τσίγκλησαν να σας τα πω. Όπως και για να ζητήσω από ‘δω συγνώμη για μια πατατιά που έκανα και που όταν την ανακάλυψα ήταν αργά. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Χτες, Σάββατο, στις 12 το μεσημέρι, οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ, μού είχαν κανονίσει παρουσίαση του καινούργιου μου βιβλίου, σε έναν πολύ ωραίο χώρο που υπάρχει στο σούπερ-μάρκετ Σκλαβενίτη στην Καλλιθέα. Φύγαμε από το Καπανδρίτι στις 11.10’ περίπου, υπολογίζοντας ότι από Εθνική Οδό έως εκεί θέλω κάνα μισάωρο. Πράγματι, δεν είχε πολλά αυτοκίνητα μέχρι τη μέση περίπου της διαδρομής, οπότε άρχισε ξαφνικά να ζορίζει το πράμα. Κοίταξα το ρολόι μου κι έδειχνε 11.20’ και, για καλό και για κακό, πήρα τηλέφωνο να πω ότι θα καθυστερήσω γιατί – όπως είδα εκείνη τη στιγμή –υπήρχε κάποιο ατύχημα. «Μην ανησυχείτε» μου απάντησε ευγενικά η κυρία που ήταν υπεύθυνη «θα καθησυχάσουμε τους γονείς και τα παιδιά που περιμένουν». «Μπράβο», σκέφτηκα, «από τώρα έχει κόσμο και ανησυχούν κι όλας! Συνήθως πάω στην ώρα μου και περιμένω μετά μέχρι να μαζευτούν»!
Τέλος πάντων, η κυκλοφορία άνοιξε πιο κάτω και στις 12 παρά 20 είχα φτάσει, είχα παρκάρει και ήμουν μέσα στην αίθουσα. Η αίθουσα ήταν γεμάτη, και μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν τόσα παιδιά όσο και μεγάλοι, ηλικίας μεταξύ 35 και 45 χρονών.
Έκανα μια γρήγορη εισαγωγή για το βιβλίο και το τι θα έβλεπαν στο DVD που είχα φέρει. Όπως πάντα, με γέμιζε τρυφερότητα αυτό το φωτεινό κι αθώο βλέμμα των παιδιών, αλλά για άλλη μια φορά, εντυπωσιάστηκα από τη συγκίνηση που υπήρχε στα μάτια των «μεγάλων», προφανώς θεατών της εκπομπής όταν παιζόταν από το 1978 έως το 1987 και που τους έκανε να βγάζουν κι εκείνοι μια ίδια αθωότητα όπως τα παιδιά. Μόλις τέλειωσα αυτά που είχα να πω, έδωσα το DVD στον υπεύθυνο για την προβολή που ήταν εκεί, το έβαλε στο κομπιούτερ που θα το έπαιζε και… τζίφος! Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είχε κάνει για άλλη μια φορά το λάθος να μου δώσει αντίγραφο σε DVD τύπο «+R» και όχι «-R». Όσο κι αν παιδεύτηκε ο τεχνικός δεν γινόταν τίποτα. «Άγνωστο DVD», έλεγε το μήνυμα των windows. «Δεν παίζει τα +R», μου είπε ο τεχνικός. Και τότε, ακούστηκε ένα πεντάχρονο κοριτσάκι, με αυτή την υπέροχη έλλειψη «καθωσπρεπισμού» να ρωτάει δυνατά: «Τζάμπα, ήρθαμε, μαμά»; Χα, χα, χα… Την κοίταξα συνωμοτικά, της έκανα νόημα, «όχι» και έδωσα στον τεχνικό ένα άλλο DVD, που πάντα έχω μαζί μου, για καλό και για κακό. Αυτό δούλεψε. Κλείσανε τα φώτα και είδαμε για 15 λεπτά το επεισόδιο όπου ο Παραμυθάς διηγείται πώς απόκτησε το μαγικό γιλέκο του.
Όταν τέλειωσε, τους ρώτησα αν θέλουν να δούμε κι άλλο ένα επεισόδιο. Όλα τα παιδιά φώναξαν ενθουσιασμένα, «ναιαιαιαιαι…», αλλά οι γονείς μού έκαναν νόημα με το κεφάλι, «όχι, όχι» και μόνο ένας μπαμπάς είπε, «πρέπει να πάμε σπίτι για φαγητό». Κοίταξα το ρολόι μου κι απόρησα γιατί έδειχνε μόλις 1 παρά 20. Αλλά επειδή η κυρία που ήταν υπεύθυνη για την εκδήλωση μου είπε ότι θα έπρεπε να υπογράψω τα βιβλία σε όποιον ήθελε, βρήκα ότι αυτός ήταν ο λόγος της άρνησης. Κι άρχισα να υπογράφω…
Δύο πράγματα με συγκίνησαν όσο υπέγραφα. Πρώτα, ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών που ήταν μελαγχολικό και δίσταζε να με πλησιάσει που του είπα όταν υπόγραψα το βιβλίο του να του δώσω κι ένα φιλί, επειδή το είδα έτσι μελαγχολικό. Όπως μου εξήγησε η μαμά του, ενώ από την προηγούμενη μέρα είχε ενθουσιαστεί που θα έβλεπε την άλλη μέρα τον Παραμυθά και ανυπομονούσε, τώρα δεν πίστευε ότι ήμουν εγώ γιατί δεν είχα άσπρα μαλλιά! Τέλος πάντων, πες… πες… την έπεισα ότι ήμουν εγώ και μ’ άφησε να της δώσω ένα φιλάκι στο μάγουλο και μου ‘δωσε κι εκείνη άλλο ένα. Το άλλο που με συγκίνησε, είναι ότι μια μαμά, αφού μου έδωσε κι υπόγραψα το βιβλίο του μικρού γιου της, μετά λέγοντας, «θα μου κάνετε τη χάρη να μου υπογράψετε κι αυτό», μου έδωσε ένα αντίτυπο του πρώτου βιβλίου μου που είχε βγει το 1982! Φυσικά τη ρώτησα πώς τη λένε, και στην αφιέρωση έβαλα το όνομά της…
Λίγο αργότερα, καθώς οδηγούσα στην επιστροφή, θυμήθηκα το κοριτσάκι που φώναξε, «τζάμπα ήρθαμε, μαμά»; Καθώς σκεφτόμουν ότι αυτή δεν είναι έκφραση πεντάχρονου παιδιού, αλλά κάτι που έχει ακούσει από μεγάλο, για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι οι γονείς που έχουν μικρά παιδιά, καθώς μια απρόσεκτη κουβέντα ή μια απρόσεκτη χειρονομία, μπορούν να γραφτούν για πάντα στην ψυχή του παιδιού. Και βέβαια, μια έκφραση τύπου «τζάμπα είναι» δεν σημαίνει και τίποτα, αλλά μπορεί κάποια στιγμή στα σαράντα σου, ας πούμε, να ανακαλύψεις ότι έχεις μια στάση ζωής – ή μια συμπεριφορά – που κατά βάθος δεν θέλεις, επειδή έβλεπες όταν ήσουν παιδί, έως τα 7, ένα από τους γονείς σου να την έχει! Και βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά να δεις κάτι μέσα σου και να το τελειώσεις , αλλά γιατί κανείς να περνάει μια ζωή χωρίς να είναι ο εαυτός του και να μιμείται ένα γονιό που αγαπούσε, επειδή φοβόταν μήπως ο πατέρας του ή η μάνα του πάψει να τον αγαπάει, αν κάνει κάτι διαφορετικό.
Πάνω εκεί, άκουσα τη Στεφανία να μου λέει δίπλα μου, ότι δεν θα προλάβουμε να φάμε με τους γονείς της γιατί εκείνοι τρώνε στη μιάμιση. Κοίταξα το ρολόι μου κι έλεγε μία και τέταρτο. «Και γιατί; Αφού σε ένα τέταρτο θα είμαστε εκεί», είπα. «Ναι», μου απάντησε, «αλλά τώρα είναι δύο και τέταρτο». «Όχι…» πήγα να πω και τότε κάτι πέρασε από το νου μου και κοίταξα την ώρα στο κινητό. Ήταν δύο και τέταρτο! Κατάλαβα: Βγάζοντας από το συρτάρι ένα ρολόι που είχα καιρό να το φορέσω, το έβαλα μια ώρα πίσω για να δείχνει τη χειμερινή ώρα, ξεχνώντας ότι το είχα κάνει την ίδια μέρα που άλλαξε η ώρα! Έτσι μου εξηγήθηκε ή φράση της κυρίας, ότι θα καθησυχάσει τους γονείς και τα παιδιά. Δεν ήταν 11 και 20 όταν μου το είπε, ήταν 12 και 20 και η εκδήλωση θα άρχιζε στις 12!!! Κι επίσης, οι γονείς αρνήθηκαν να τους δείξω κι άλλο επεισόδιο επειδή ήταν πια όντως ώρα για φαγητό! Και καταντράπηκα.
Έτσι, θα ήθελα να κλείσω αυτό το post, ζητώντας συγνώμη γι’ αυτή την τρομερή καθυστέρηση που έκανα και να παρακαλέσω όσους από εκείνους που θα διαβάσουν αυτό το post ήταν χθες εκεί, να τη μεταφέρουν και στους υπόλοιπους.
Καλή εβδομάδα.
Π.
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.