Ημερολόγια, αλληγορίες, hackers και κατσαρίδες.
Καθισμένος στην βεράντα με το κομπιούτερ μπροστά μου, αλλά κυρίως μ’ αυτή τη θέα που βλέπετε στη φωτογραφία που έβγαλα για χάρη σας, διαβάζω μαζεμένα τα σχόλιά σας από τα τρία τελευταία posts – οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί – και καθώς εδώ είναι μαζεμένα παιδιά κι εγγόνια, μου ‘χει βγει το «μπαμπαδίστικο» μου στο φουλ κι έτσι διαβάζοντας κάποια από τα σχόλιά σας, μου ‘ρθε να σας απαντήσω «μπαμπαδίστικα», δηλαδή χωρίς «καθωσπρέπει» στυλ (ποτέ δεν το έχω, αλλά τέλος πάντων) και χωρίς καμιά απαίτηση να δεχτείτε ό,τι πω. Αντιθέτως. Για μένα είναι έτσι, αλλά εσείς μπορείτε να τα «γράψετε στα παλιά σας τα παπούτσια» όσα θα σας πω ή να τα τσεκάρετε από μόνοι σας για να δείτε αν είναι έτσι. Σαν μπαμπάς, λοιπόν, να σας πω κάποιες, «παπαριές» που εντόπισα σε μερικά σχόλια αυτών των posts.
— Κατ’ αρχήν, για άλλη μια φορά, θα ήθελα να παρατηρήσω (το ίδιο πράγμα για τέταρτη φορά, στα τρία χρόνια), ότι: δεν διαβάζετε αυτά που γράφω, αλλά κάτι άλλο που έχετε στο κεφάλι σας. Έτσι, λοιπόν, εγώ δεν λέω πουθενά ότι θα κλείσω το blog επειδή βαρέθηκα, εκείνο που έγραψα είναι: «…άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να σταματήσω πια να γράφω στο blog…» Ο λόγος βρίσκεται σε κάτι πολύ ειδικά προσωπικό μου, που δεν έχει σημασία για κανένα άλλον εκτός από μένα. Σας βεβαιώνω ότι όταν βαρεθώ το blog, θα σας το πω στα ίσα. Όπως λέει και κάποια από τις σημειώσεις που βρήκα στο ημερολόγιό μου, που σας έλεγα ότι αντιγράφω αυτές τις μέρες, «αν μπορέσει κανείς να πάρει διαζύγιο μετά από 19 χρόνια σχέσης – τα 14 χρόνια σε γάμο – και ένα παιδί, μετά απ’ αυτό μπορεί πια να φεύγει εύκολα απ’ οπουδήποτε, οποιονδήποτε και οτιδήποτε…». Σας βεβαιώ ότι όπως αποδείχτηκε τα επόμενα 29 χρόνια, είναι έτσι, τουλάχιστον για μένα.
— Το άλλο που έχω να πω είναι ότι μάλλον δεν δόθηκε προσοχή στο χαρακτηρισμό του μικρού παραμυθιού ως «αλληγορικό», που σημαίνει, ότι: κάτι εκφράζεται με σύμβολα υπονοώντας έμμεσα εκείνο που έχει να πει. Τώρα, αν προσέξετε, θα δείτε ότι οι λέξεις, «σπίτι», «ταξίδια», «μέρη», «πόρτα», «μάθεις», «γνώση» και «Πατέρας», είναι μέσα σε εισαγωγικά –ο τελευταίος μάλιστα με κεφαλαίο Π – για να τονιστεί η συμβολική χρήση τους, όπως και των λέξεων: Αγάπη, Εκείνος και Εφόδια, που είναι γραμμένα με κεφαλαία. Επομένως, το «παραμύθι» το ίδιο δεν «επιτρέπει» να ερμηνευτεί, κυριολεκτικά. Αν το πήρατε έτσι, ξαναδοκιμάστε -αν σας κάνει κέφι – έτσι, σαν παιχνίδι να το ξαναδιαβάσετε ως μία αλληγορία. Και για να σας βοηθήσω: το «κλειδί» του παραμυθιού, βρίσκεται στους τέσσερις τελευταίους στίχους στο τέλος του. Και πάλι πρόκειται για κάτι που είναι έτσι για μένα και πολύ πιθανόν για κανέναν άλλο.
— Τώρα, όσο για τις κατσαρίδες δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσω να τις κοιτάω προσπαθώντας να καταλάβω τι θέλουν να μου πουν με τις κεραίες τους. Ακόμα κι αν βγει ο Κάφκα από τον τάφο και με βρίζει. Χα, χα, χα… έχω τις διαστροφές μου, αλλά όχι κι έτσι. Ξέρετε πόσοι υπάρχουν που δεν σκοτώνουν κατσαρίδες, αλλά το Πάσχα σφάζουν και τρώνε αρνάκια; Κάποτε, λοιπόν, μου είχαν πει ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να τρώμε ούτε μαρούλια, γιατί έχουν ανακαλύψει πως όταν τα κόβουν εκείνα «φωνάζουν». Ε, ναι, αλλά υπάρχει κι ένα πράγμα που ονομάζεται «διάκριση» κι αυτή λέει ότι κανείς «τραβάει κάπου μια γραμμή», που λέει, «ως εδώ». Τις κατσαρίδες από πάντα τις θεωρούσα κάτι άχρηστο και σιχαμένο που μολύνει και έρχεται από το σκοτάδι και τη βρώμα των υπονόμων. Οπότε… Κι αυτό βέβαια είναι έτσι για μένα…
— Το σχόλιο για το post «Να ‘μαστε και πάλι», που αναφέρεται σε «ηθική» hackers, που είναι εντελώς διαφορετική από άλλων, κι αν δεν έχω κάνει λάθος υπονοεί ότι η «ηθική» αυτή τους επιτρέπει να «μπαίνουν» όπου νομίζουν εκείνοι και να κάνουν ό,τι θέλουν, το σχόλιο αυτό μου θύμισε την άποψη που είχαμε στη δεκαετία του ’60 ως «άγρια νιάτα» ότι υπάρχουν «δίκαιοι» και «άδικοι» πόλεμοι, «δίκαιες» και «άδικες» δολοφονίες. Με βάση τέτοιες ηθικές οι Σταυροφόροι κατάσφαξαν λαούς για να τους εκχριστιανίσουν, και οι διάφοροι «Μεγάλοι» της ιστορίας για να τους εκπολιτίσουν. Νομίζω ότι: κανένας, ποτέ και για κανένα λόγο – ούτε καν οι γονείς στα παιδιά τους – δεν έχουν δικαίωμα να παρεμβαίνουν ή να επιβάλουν οτιδήποτε, για οποιοδήποτε λόγο. Ποτέ και πουθενά: ούτε σε χώρα, ούτε σε άνθρωπο, ούτε σε site, ούτε σε τίποτα. Μπορεί η επέμβαση και η επιβολή να επιτρέπονται από κάποια κοινωνική ή θρησκευτική ηθική, αλλά δεν γίνονται όταν υπάρχει αληθινό ήθος, δηλαδή ειλικρίνεια, εντιμότητα και σεβασμός.
Και τέλος, θα ήθελα να πω δυο λόγια για το σχόλιο περί του να κρατάει κανείς ημερολόγιο όπου εκεί σημειώνεται, «ότι γράφεται ζει και εκφράζεται μόνο για το παρόν-άντε και για το πολύ άμεσο μέλλον- μετά χάνει το νόημά του… η αναπόληση είναι ωραία και γλυκιά, αλλά κρύβει τη χειρότερη παγίδα: τη λήθη…».
Ναι, όντως, αν κανείς κρατά ημερολόγιο για να μαζεύει αναμνήσεις, για να τις κοιτάει αργότερα και να αναθυμάται, να νοσταλγεί, να χαίρεται, να αναπολεί κ.λπ. τότε πράγματι αυτό είναι ένα είδος ψυχολογικού αυνανισμού. Το να ζει κανείς στο παρόν είναι όπως όταν κάνεις σεξ: το κάνεις, δεν σκέφτεσαι ότι το κάνεις· ερεθίζεσαι από την ίδια την πράξη κι όχι από τις σκέψεις γι’ αυτήν— αν και υπάρχει κι αυτό το είδος, αλλά τέλος πάντων. Έτσι είναι και με την ευτυχία, που νομίζει κανείς ότι μπορεί να τη διατηρήσει σε κάποιο ημερολόγιο. Αν προσέξει κανείς θα δει ότι την ώρα που του συμβαίνει ένα ευτυχισμένο γεγονός, απλώς το ζει, το χαίρεται, το απολαμβάνει. Το συναίσθημα της ευτυχίας έρχεται μετά ως ανάμνηση, όταν αναπολείς το γεγονός, δηλαδή όταν σκέφτεσαι αυτό που έγινε, που σημαίνει ότι είναι μνήμη, δηλαδή παρελθόν, δηλαδή είναι σκέψη που γεννάει το συναίσθημα της ευτυχίας. Αν το παρατηρήσετε, θα δείτε ότι όλες οι σκέψεις βασίζονται στη μνήμη. Και όλα τα συναισθήματα είναι σκέψεις. Ό,τι συναίσθημα νοιώθεις είναι αποτέλεσμα αστραπιαίας σκέψης, ενώ ό,τι ζεις αληθινά απλώς είσαι μέσα σ’ αυτό κι εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι, δεν νοιώθεις· απλώς ζεις, χαίρεσαι, απολαμβάνεις. Με αυτή την έννοια η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, αλλά κατάσταση που ή είσαι μέσα ή δεν είσαι. Γι’ αυτό και η αγάπη δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο όπως ο έρωτας (που δεν είναι αγάπη), αλλά είναι εκεί για ό,τι και όποιον την «πλησιάσει», την χρειαστεί ή την αναζητήσει. Τώρα: το κράτημα ενός ημερολογίου, αν γίνεται έντιμα και με ειλικρίνεια, μπορεί να γίνει ένα καλό εργαλείο για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, χρησιμοποιώντας το βέβαια με την έννοια που λέει η «Άιναφετς» στο σχόλιο που έχει βάλει, χρησιμοποιώντας ένα εξαιρετικό απόσπασμα σχετικό με αυτό το θέμα.
Χα, χα, χα… «σεντόνι» -και μάλιστα διπλόφαρδο -μας βγήκε το μπαμπαδίστικο «μάλωμα». Χα, χα, χα…
Καλό βράδυ.
Φιλιά.
Π.
Ένα τραγούδι για τα γενέθλια
Ένα «παραμυθομεγαλωμένο» -προφανώς- κορίτσι, η Ανθή Κοκκίνου, (λέω το όνομα γιατί το σχόλιο έγινε επώνυμα στο facebook) μου άφησε τα χρόνια πολλά για τα γενέθλιά μου, μαζί με ένα link για ένα τραγούδι που έχει τίτλο, «Ο Παραμυθάς». Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ. Μου άρεσε και με συγκίνησε πάρα πολύ γιατί κάποιοι στίχοι αγγίζουν κάτι πολύ προσωπικό μου κι εντυπωσιάστηκα!!!
Το σχόλιο της Ανθής ήταν: «Ένα μικρό δώρο από ένα «παιδί» 30 χρονών!!!! Χρόνια πολλά και πάντα δημιουργικός και ονειροπόλος….»
Ευχαριστώ πολύ όπως ευχαριστώ και όλους σας για τις ευχές σας. Αποφάσισα να βάλω κι εγώ εδώ το video του τραγουδιού, που είναι μίας εξαιρετικής ευαισθησίας και ευγένειας (τουλάχιστον για τα γούστα μου) και από κάτω τους στίχους.
Σας φιλώ πολύ
Π.
Ο Παραμυθάς
(στίχοι: Κώστας Γκολέμης/Μίλτος Πασχαλίδης, Μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης)
Βρίσκω παρέες και γνωστούς
Φίλους καλούς και καρδιακούς
Και λέω παραμύθια
Κι ύστερα τρέχω στα στενά
Ψάχνοντας μες στα σκοτεινά
Να βρω καμιάν αλήθεια
Παραμυθάς γυρνώ ξανά
Σε μέρη γνώριμα παλιά
Με την κιθάρα μου αγκαλιά
Και δυο τραγούδια συντροφιά
Κι όταν για χρόνο αρκετό
Κρατώ το στόμα μου κλειστό
Το παραμύθι σβήνει
Κι όλοι μαζί κατηγορούν
Γιατί δεν πρόλαβαν να ειδούν
Και η αυλαία κλείνει
Παραμυθάς γυρνώ ξανά
Σε μέρη γνώριμα παλιά
Με τη κιθάρα μου αγκαλιά
Και δυο τραγούδια συντροφιά
Μα εγώ δεν ήρθα για να δω
Ήρθα μονάχα για να πω
Ρόλο και θα φύγω
Είμαι από μέρη μακρινά
Όπου η αλήθεια
Δεν μετρά πάνω από έναν στίχο
Παραμυθάς γυρνώ ξανά
Σε μέρη γνώριμα παλιά
Με την κιθάρα μου αγκαλιά
Και δυο τραγούδια συντροφιά
Χρόνια πολλά Άιναφετς
Πριν κάνα χρόνο και, είχα τύψεις που καθόμουν με τις ώρες στο κομπιούτερ για το blog μου και εγκατέλειπα τη γυναίκα μου. Έτσι την έσπρωξα… στον όλεθρο (τον δικό μου) κι άνοιξε δικό της blog που σήμερα κλείνει ένα χρόνο. Πού να το φανταζόμουν ότι τώρα θα ήμουν εγώ ο «εγκαταλειμμένος»!!! Ξυπνάω το πρωί, εκείνη στο κρεβάτι με το κομπιούτερ στα πόδια. «Πάμε για φαγητό», λέω το μεσημέρι, «μισό λεπτό», μου λέει «απαντάω σε κάτι σχόλια. Πέφτω για ύπνο το βράδυ, εκείνη στο κρεβάτι με το κομπιούτερ στα πόδια. Τι να πω!
Χρόνια πολλά στο blog σου Άιναφετς, χαλάλι σου. Ευτυχώς που δεν υπήρχαν blog στα πρώτα χρόνια του γάμου μας.
Φιλιά,
Π.
Ε,ας περιαυτολογήσω-μέρα που’ναι.
Τις δύο φωτογραφίες που βλέπετε, τις χωρίζουν εικοσιπέντε χρόνια! Οι γονείς και τα παιδιά. Στην αριστερή, επάνω, το 1985, βλέπουμε τη Μαρία και τον Φρεντ, και κάτω τον μπαμπά, τη μαμά και τον Κωνσταντίνο. Στη δεξιά, πριν τρεις μήνες, επάνω βλέπουμε τον Φρεντ και τον Κωνσταντίνο ή αλλιώς cpil σήμερα, και «μάστορα» αυτού του blog. Κάτω, η μαμά, ή αλλιώς Άιναφετς, σήμερα, ο μπαμπάς και η Μαρία. (Τρεις στους πέντε, δηλαδή, της οικογένειας έχουν blog! Ψωνάρες…)
Μια και σήμερα, λοιπόν, είναι η ημέρα του πατέρα, είπα να πω μερικά πράγματα για μένα ως «μπαμπά» – μεταχειρίζομαι αυτή τη λέξη, γιατί όπως είπε μια φίλη μου, «το να είσαι πατέρας είναι εύκολο, το να είσαι μπαμπάς είναι το δύσκολο», κι ένα «βραβείο» που πήρα κάποτε, γραμμένο στα αγγλικά, όπου χρησιμοποιείται η λέξη «μπαμπάς» (dad) και όχι «πατέρας» (father).
Για το πώς ήμουν ως μπαμπάς με αυτά τα τρία παιδιά,που σήμερα είναι 39, 35 και 26 χρονών, δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα τώρα εδώ, γιατί κατά καιρούς έχω βάλει posts και για τους τρεις τους. Όσοι δεν τα έχετε δει ή όσοι δεν τα θυμάστε, κάντε κλικ πάνω στον τίτλο του καθένα που σας γράφω εδώ και το LINK θα σας πάει στο post του. Λοιπόν:
Για τον Φρεντ έχω γράψει το, «Ο γιος της γυναίκας μου».
Για την Μαρία έχω γράψει 2. Το, «Αν φύγεις μπαμπά θ’αυτοκτονήσω» και το «Ωχ κάποιος φιλάει την κόρη μου στην παραλία».
Για τον Κωνσταντίνο έχω γράψει το, «Η κούκλα του Κωνσταντίνου».
Και λέω να κλείσω με μια φωτογραφία του … «βραβείου» που σας είπα στην αρχή ότι πήρα κάποτε. Είναι μία κάρτα που μου την είχε στείλει η Μαρία, στη ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ το 1990. Το βραβείο είναι από τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΙΑ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ, και είναι η τιμητική ανακήρυξή μου ως μέλους του Συλλόγου. Αμέσως μετά τη φωτογραφία θα βάλω και την μετάφραση.
Λοιπόν: Αρχίζει λέγοντας ότι ο Σύλλογος είναι περήφανος που βραβεύει κάνοντας μέλος του τον Νίκο Πιλάβιο.
Επειδή έχεις πετύχει εξαιρετικά αποτελέσματα στο φτιάξιμο μιας οικογένειας. Επειδή θυμάσαι πως κάποτε ήσουνα κι εσύ νέος. (Εντάξει δεν είσαι και τόσο γέρος). Επειδή με βοηθάς στα μαθήματα. (Γιατί να είμαι πάντα πάτος στην τάξη;) Επειδή έχεις ό,τι χρειάζεται για να είσαι ο αρχηγός της οικογένειάς μας. (Δηλαδή ατσάλινα νεύρα). Επειδή καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι το χαρτζιλίκι (γι’ αυτούς που δεν έχουν μία). Γι’ αυτά -και πολλά ακόμα- ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΠΑΜΠΑ! Χαρισμένο από την ΜΑΡΙΑ ΠΙΛΑΒΙΟΥ. 17/6/90.
Αυτά…
Καλή Κυριακή σε μπαμπάδες και μαμάδες και τα παιδάκια τους. (Χμ… και παππούδες και γιαγιάδες και τα εγγονάκια τους).
Σας φιλώ πολύ.
Π.
To «κοριτσάκι».
Αυτό το μικρό κοριτσάκι -ενός έτους για την ακρίβεια- που βλέπετε, είμαι εγώ! Ναι, εγώ. Φοβερό φουστανάκι, ε; Η φωτογραφία είναι βγαλμένη το καλοκαίρι του 1944, στο Πάρκο, στο «Πεδίον του Άρεως», που το λένε. Εκεί έχω περάσει όλα τα παιδικά μου χρόνια, αφού έμενα δύο βήματα απο εκεί, στην οδό Ζαϊμη, στα Εξάρχεια («Αναρχοαλήτης», από γεννησιμού μου, δηλαδή. Χα, χα, χα…) Η φωτογραφία βγήκε ειδικά για να μείνει στην αιωνιότητα αυτό το φουστάνι, για το οποίο η μάνα μου ήταν περήφανη, επειδή -ως μοδίστρα που ήταν- το είχε ράψει μόνη της για τον κανακάρη της. Και θα μου πείτε, «καλά, αγόρι και τέτοιο φουστάνι»! Μάλιστα: «αγόρι με τέτοιο φουστάνι». Οπότε, θα ρωτήσετε, «καλά ήταν τρελλή η μάνα σου και σ’ έντυνε κορίτσι»; Όχι, παιδιά δεν ήταν τρελλή, ήταν από την Κωνσταντινούπολη. Είχε μεγαλώσει και ζήσει ως τα δεκάξι της εκεί, με το φόβο που είχαν όλοι οι Έλληνες για αιώνες: τους Τούρκους που παίρνανε όλα τα αρσενικά μωρά από την αγκαλιά της μάνας τους και τα έκαναν Γενίτσαρους – τα μεγάλωναν σαν Τούρκους. Και θα μου πείτε, τι δουλειά έχουν οι Τούρκοι και οι Γενίτσαροι το 1944 στην Αθήνα; Καμία. Αλλά η διαμόρφωση που κουβαλάει ο άνθρωπος στη ψυχή του είναι πολύ βαθιά, περνάει στο DNA του από γενιά σε γενιά, και δεν είναι εύκολο να τη δεις και να την ξεριζώσεις, όποια κι αν είναι. Όπως, λοιπόν, φοβόταν η μάνα μου εντελώς παράλογα μην με πάρουν οι Τούρκοι και με κάνουν Γενίτσαρο, έτσι εντελώς παράλογα φοβούνται σήμερα μερικοί άνθρωποι την ομοφυλοφιλία και την πολεμάνε με εμπάθεια! Τι να πει κανείς! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… Τώρα, θα με ρωτήσετε, πώς μου’ ρθε κι έβαλα σήμερα αυτό το post, ενώ έχω ξαναγράψει για το θέμακαι τις απόψεις μου πάνω σ’ αυτό. Μου το ζήτησε η κορούλα μου, επειδή σήμερα το απόγευμα είναι η εκδήλωση του Athens Pride και μ’ ‘ ένα κλικ μπορείτε να μάθετε όσοι δεν ξέρετε . Κι αν θέλετε να δείτε και κάποιο σχόλιο που μου άρεσε , είναι αυτό ΕΔΩ.
Τώρα: όσο κι αν προσπάθησα να γράψω κάτι ακόμα, δυστυχώς δεν βρήκα τίποτα καλύτερο από ό,τι έχω ήδη γράψει στα δύο παλιά posts το Μία ιστορία από το στρατό. και το Η αγάπη που δεν τολμούν να πουν το όνομά της. Όσοι δεν τα έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να τα δείτε κάνοντας κλικ πάνω στο τίτλους τους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Φιλιά.
Π.
Λουλούδια
Μπήκαμε στον τελευταίο μήνα της Άνοιξης και σκέφτηκα να σας στείλω μερικά λουλούδια. Για την ακρίβεια: όσα θέλετε. Λοιπόοον.. Πρώτα κάντε αριστερό κλικ ΕΔΩ. Θα εμφανιστεί μία μαύρη οθόνη που κάτω αριστερά θα γράφει, FLOWER GARDEN. Μετά πηγαίνετε σε όποιο σημείο θέλετε τον κάρσορα και κάντε αριστερό κλίκ. Όπου κι αν πάτε και κάνετε κλικ θα βγαίνει λουλούδι. Αν μάλιστα κρατήσετε το αριστερό κουμπί του «ποντικιού» συνέχεια πατημένο σέρνοντας τον κάρσορα στην οθόνη, ε τότε…
Σας φιλώ.
Καλό μήνα.
Π.
«Χτυπάω την πόρτα τ’ ουρανού».
Σήμερα είναι η συναυλία του Bob Dylan, εδώ στη γειτονιά μας, στον Κάλαμο. Ο Dylan είναι ο στιχουργός (ποιητής καλύτερα), μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής, που μου άρεσε πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον στα νιάτα μου – κι ακόμα θα ‘λεγα. Σε ένα από τα διαφημιστικά βίντεο για τη συναυλία του στον Κάλαμο, είδα τον Dylan να λέει το τραγούδι «Knocking on Heaven’s Door». Αυτό με πήγε 37 χρόνια πίσω! Τον Bob Dylan, μου τον γνώρισε στην εφηβεία μας ο καλύτερός μου φίλος, ο Άλκης, που σας έχω ξαναγράψει για ‘κείνον σ’ αυτό το blog, αν δεν το έχετε διαβάσει και θέλετε να το δείτε κάντε κλικ ΕΔΩ. Το Φθινόπωρο του 1973, κυκλοφόρησε σε δίσκο το sound track της ταινίας, «Pat Garrett & Billy the Kid», όπου ο Dylan είχε γράψει τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Εκείνο τον καιρό ο Άλκης είχε μπει στο Νοσοκομείο. Πήγαινα και τον έβλεπα κάθε μέρα. Ύστερα από καμιά δεκαπενταριά μέρες, με ρώτησε αν είχα αγοράσει τον δίσκο του Dylan με τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Του είπα, «Όχι». «Πήγαινε παρ’ τον αύριο», μου είπε, «κι άκουσέ τον». «Γιατί, αύριο;» τον ρώτησα. «Πάρ’ τον και θα δεις», είπε. Την άλλη μέρα πήγα και τον αγόρασα. Τον έχω ακόμα. Τον έβαλα στο πικάπ και τον άκουγα. Όταν έφτασα στο δεύτερο τραγούδι, της Β΄ΠΛΕΥΡΑΣ, το «Knocking on Heaven’s Door», κατάλαβα ότι επέμενε να το αγοράσω για να μου πει με αυτό το τραγούδι, ότι σύντομα θα πέθαινε. Πέθανε δύο μέρες μετά, στα 29 του χρόνια. Σ’ αυτό με πήγε πίσω το διαφημιστικό για τη σημερινή συναυλία του Dylan. Κι έτσι είναι που σκέφτηκα να βάλω αυτό το τραγούδι, που μου θύμισε τον καλύτερό μου φίλο και να κάνω μια προσπάθεια να μεταφράσω ελεύθερα τα λόγια του τραγουδιού. Το τραγούδι, όχι σε video clip αλλά μόνο ο ήχος του, όπως το άκουσα τότε, μετά τους στίχους.
Καλό βράδυ.
Π.
ΧΤΥΠΑΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ
Βγάλε μου τ’ άστρο του Σερίφη
Δεν μου χρειάζεται άλλο πια
Όλα σκοτεινιάζουν πολύ για να μπορώ να δω
Νοιώθω σαν να χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού
Χτυπάω, χτυπάω, χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού.
Ακούμπα τα όπλα μου στη γη
Δεν μπορώ να πυροβολήσω πια
Εκείνο το μαύρο σύννεφο έρχεται κάτω
Νοιώθω σαν να χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού.
Χτυπάω, χτυπάω, χτυπάω την πόρτα τ’ Ουρανού.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
«Η Αίσθηση της Ευτυχίας»
Για όσους τους ενδιαφέρει, θα ήθελα να σημειώσω ότι από αύριο θα υπάρχει στα περισσότερα Βιβλιοπωλεία, το καινούργιο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μετέφρασα (το πρώτο χέρι το έκανε η Στεφανία – γνωστή και ως «Άιναφετς») και έχει τίτλο, «Η Αίσθηση της Ευτυχίας». Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1964, με τον τίτλο, “Think on these things” ένα γλωσσικό παιχνίδι με τις λέξεις, Think (σκέψου) και Things (πράγματα), που στα ελληνικά χάνεται. Ξανακυκλοφόρησε το 1970 με τίτλο, “This matter of culture” (Αυτό το ζήτημα της εκπαίδευσης). Εγώ του είχα δώσει τον τίτλο, «Η μόνη αληθινή επανάσταση», που είναι από μια φράση που υπάρχει στο βιβλίο, αλλά προτιμήθηκε μία άλλη φράση πάλι μέσα από το βιβλίο, «Η αίσθηση της ευτυχίας» που είναι και ο τίτλος της Γαλλικής έκδοσης. Μία ιδιομορφία που έχει αυτό το βιβλίο, είναι ότι το περιεχόμενό του είναι συζητήσεις του Κρισναμούρτι με παιδιά Γυμνασίου. Να ένα απόσπασμα.
Καλό βράδυ.
Ν.Π.
Ερώτηση (Μαθήτρια): Τι είναι νοημοσύνη;
Κρισναμούρτι: Ας εμβαθύνουμε σιγά σιγά στην ερώτηση με υπομονή, για να ανακαλύψουμε την απάντηση. Το ν’ ανακαλύπτεις δεν σημαίνει να καταλήγεις σε κάποιο συμπέρασμα. Δεν ξέρω αν βλέπετε τη διαφορά. Από τη στιγμή που βγάζεις συμπέρασμα, ας πούμε για το τι είναι νοημοσύνη, παύεις να έχεις νοημοσύνη. Αυτό κάνουν οι περισσότεροι ενήλικες: Έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους, οπότε έπαψαν να έχουν νοημοσύνη. Αμέσως-αμέσως, λοιπόν, ανακαλύψατε κάτι: Ότι νους με νοημοσύνη είναι εκείνος που συνεχώς μαθαίνει και ποτέ δεν βγάζει συμπεράσματα.
Τι είναι νοημοσύνη; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα αρκούνταν σε έναν ορισμό τού τι είναι νοημοσύνη. Ή θα λέγανε «καλή αυτή η ερμηνεία» ή θα προτιμούσαν τη δική τους ερμηνεία, και ένας νους που αρκείται σε κάποια ερμηνεία είναι πολύ επιφανειακός, οπότε δεν έχει νοημοσύνη.
Έχετε αρχίσει να βλέπετε ότι νους με νοημοσύνη είναι ο νους που δεν ικανοποιείται με ερμηνείες και με συμπεράσματα· και επίσης δεν έχει νοημοσύνη ο νους που πιστεύει, γιατί η πίστη είναι και πάλι άλλο ένα είδος συμπεράσματος. Νους με νοημοσύνη είναι ο ερευνητικός νους, ο νους που παρατηρεί, που μαθαίνει, που μελετά. Που σημαίνει τι; Ότι νοημοσύνη υπάρχει μόνο όταν δεν υπάρχει φόβος, όταν είσαι έτοιμος να επαναστατήσεις, να πας κόντρα σε όλο το κοινωνικό οικοδόμημα προκειμένου να βρεις τι είναι θεός ή να ανακαλύψεις την αλήθεια οποιουδήποτε πράγματος.
Η νοημοσύνη δεν είναι γνώση. Ακόμα κι αν μπορούσες να διαβάσεις όλα τα βιβλία του κόσμου, αυτό δεν θα σου έδινε νοημοσύνη. Η νοημοσύνη είναι κάτι πολύ λεπτό, δεν είναι κάτι για να στρογγυλοκαθίσεις πάνω του. Εμφανίζεται μόνο όταν καταλάβεις τη συνολική διαδικασία του νου – όχι του νου σύμφωνα με κάποιο φιλόσοφο ή δάσκαλο, αλλά με το δικό σου το νου. Ο νους σου είναι απόρροια όλης της ανθρωπότητας, και όταν το καταλάβεις αυτό δεν χρειάζεται να διαβάσεις ούτε ένα βιβλίο, γιατί ο νους σου περιέχει όλη τη γνώση του παρελθόντος της ανθρωπότητας. Η νοημοσύνη, λοιπόν, εμφανίζεται όταν κατανοήσεις τον εαυτό σου, και τον εαυτό σου θα τον κατανοήσεις μόνο σε σχέση με τον κόσμο των ανθρώπων, των πραγμάτων και των ιδεών. Η νοημοσύνη δεν είναι κάτι που μπορείς να το αποκτήσεις, όπως τη μάθηση. Εμφανίζεται μαζί με μεγάλη εσωτερική επαναστατικότητα, δηλαδή εμφανίζεται όταν δεν υπάρχει φόβος – που σημαίνει, στην πραγματικότητα, όταν υπάρχει μια αίσθηση αγάπης. Διότι όταν δεν υπάρχει φόβος, υπάρχει αγάπη.
Αν ενδιαφέρεστε μόνο για ερμηνείες, φοβάμαι ότι θα σκεφτείτε πως δεν έχω απαντήσει στην ερώτηση. Το να ρωτάς τι είναι νοημοσύνη είναι σαν να ρωτάς τι είναι ζωή. Ζωή είναι μελέτη, παιχνίδι, σεξ, δουλειά, τσακωμοί, ζήλιες, φιλοδοξίες, αγάπη, ομορφιά, αλήθεια – η ζωή είναι τα πάντα, έτσι δεν είναι; Αλλά, βλέπετε, οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε την υπομονή, έντιμα και με συνέπεια, να κάνουμε αυτή την έρευνα.
Μια συνέντευξη
Παιδεύομαι με τρία posts από προχθές και δεν έχω καταλήξει ποιο θα τελειώσω για να το ανεβάσω. Και ξαφνικά μου ήρθε στο νου ένα τέταρτο. Είναι μια συνέντευξη για κάποια από τις μεγάλες εφημερίδες, που ήταν μάλιστα και βιαστική, που τελικά δεν μπήκε ποτέ! Μάλλον δεν άρεσαν οι απαντήσεις μου, γιατί νομίζω οτι ερωτήσεις ήταν τέτοιες, που κάπως σαν να περίμεναν απαντήσεις που δεν έδωσα. Επειδή, όμως, εμένα μου άρεσε το κείμενο, σκέφτηκα να το ανεβάσω εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Ν.Π.
* Που μπορεί να βρει κανείς ένα ανάλογο μαγικό γιλέκο του ήρωά σας, του παππού Παραμυθά, για να πετάει, να μικραίνει και να ψηλώνει, να καταλαβαίνει τη γλώσσα των ζώων και των πραγμάτων; Κοστίζει ακριβά;
Δεν κοστίζει τίποτα. Αρκεί να έχετε την τύχη να πέσετε πάνω σε κάποια αετόπουλα που κινδυνεύουν από ένα φίδι και να σώσετε τη ζωή τους. Τα υπόλοιπα θα τα φροντίσει η μαμά τους, η κυρία αετίνα, για να σας δείξει την ευγνωμοσύνη της.
* Με τους μικρούς ή τους μεγάλους τα πάτε πιο καλά; Τι εφόδια χρειάζονται ιδιαίτερα για την πρώτη κατηγορία;
Νομίζω το ίδιο. Τώρα, για να τα πηγαίνει κανείς καλά με τα παιδιά (δεν μ’ αρέσει να τα λέω μικρούς ή μικρές) το μόνο εφόδιο που χρειάζεται να ‘χεις είναι να μην έχεις ξεχάσει πώς ήσουν, τι ένοιωθες και τι ήθελες όταν ήσουνα παιδί.
* Η φαντασία, τα «ταξίδια» της σκέψης, τα όνειρα είναι εξίσου σημαντικά με τα αληθινά ταξίδια;
Όταν κάνεις αληθινά ταξίδια, κυριολεκτικά -σε άλλες χώρες- αλλά και μεταφορικά, κάνεις ταξίδια όπως το ταξίδι σε μια φιλία, σε μια ερωτική ή συντροφική σχέση, σε μια δουλειά που αγαπάς κ.λπ. τότε τα «ταξίδια» της φαντασίας, της σκέψης, είναι από ασήμαντα έως άχρηστα.
* Στην εποχή της κυριαρχίας της εικόνας μέσω τηλεόρασης, σινεμά, κομπιούτερ, τεχνολογικών παιχνιδιών, τι περιθώρια απήχησης κι επιβίωσης έχει η αφήγηση ή η ανάγνωση μιας ιστορίας; Πως μπορεί ο Παραμυθάς να τα κερδίσει ανταγωνιζόμενος την εύκολη λύση; Η εμπειρία σας τι λέει;
Γιατί να τα ανταγωνιστεί; Μπορεί απλώς να τα χρησιμοποιήσει κι αυτά. Μπορεί να λέει παραμύθια με όλους αυτούς τους τρόπους. Για παράδειγμα, οι τηλεοπτικές εκπομπές του Παραμυθά και το blog του, το έχουν αποδείξει αυτό με την απήχησή τους. 26 καινούργια επεισόδια περιμένουν να παιχτούν, μία ταινία μεγάλου μήκους ετοιμάζεται, ενώ έχουν μπει τα σκαριά για ένα τηλεοπτικό κανάλι και διάφορα τεχνολογικά παιχνίδια με ήρωα τον Παραμυθά.
* Στα βιβλία σας συχνά η καθημερινότητα μπλέκεται με το παραμύθι. Γιατί;
Γιατί όλη η ζωή μου υπήρξε σαν παραμύθι. Τελευταία, μάλιστα, κατέληξα στην απόφαση ότι αυτός θα είναι και ο τίτλος κάποιος αυτοβιογραφίας μου — αν αποφασίσω να την γράψω: «Μια ζωή σαν παραμύθι».
* Σε τρεις ιστορίες σας το… γαργάλημα, η μουσική κι η ζωγραφική φέρνουν αίσιο τέλος εξουδετερώνοντας τη σκανδαλιάρικη και κατσούφικη συμπεριφορά κακών μάγων. Το γέλιο και οι τέχνες κάνουν καλό;
Το γέλιο και οι τέχνες κάνουν σίγουρα καλό, αλλά στις ιστορίες που αναφέρεστε, χρησιμοποιούνται για να δείξουν ότι μπορεί κανείς πάντα να δώσει λύσεις χωρίς να χρησιμοποιήσει βία.
* Η καλοσύνη και η φιλία είναι μοτίβα που επανέρχονται στις ιστορίες σας. Λειτουργούν παρηγορητικά στα παιδιά; Στους ενήλικες λένε κάτι ή έχουν φθαρεί;
Νομίζω ότι για τα παιδιά δεν είναι θέμα παρηγοριάς, γιατί η καλοσύνη και η αίσθηση της φιλίας είναι πράγματα αυτονόητα για εκείνα. Τώρα: στους ενήλικες που έχουν κρατήσει κάποια γωνιά της καρδιάς τους όπου εκεί έχουν διατηρήσει την παιδική τους αθωότητα, σίγουρα κάτι τους λέει η καλοσύνη και η φιλία, για τους υπόλοιπους μάλλον είναι αδιάφορα.
*Πάμπολλα διαφορετικά ζώα έχουν την τιμητική τους ιδιαίτερα στο βιβλίο σας «Οι φίλοι μου» Γιατί; Λειτουργούν καταπραϋντικά στα παιδιά; Είστε ζωόφιλος;
Δεν το έχω σκεφτεί αυτό και πάντως δεν το κάνω για να τα «καταπραΰνω». Τα ζώα, έχουν μια γνησιότητα συμπεριφοράς που τα παιδιά με την αθωότητά τους την αναγνωρίζουν αυτόματα κι έτσι τα νοιώθουν φίλους τους ή τα φοβούνται. Όχι, δεν είμαι «ζωόφιλος», όπως δεν είμαι και «φιλάνθρωπος». Έχω δει πολλούς «ζωόφιλους» να φέρονται σκληρά στα ζώα – αλλιώς δεν θα τα σκότωναν για να τα φάνε – και «φιλάνθρωπους» να σκοτώνουν στον πόλεμο.
* Η «ομορφιά της ψυχής δε φτιάχνεται· ή την έχεις ή δεν την έχεις», λέτε σε μια ιστορία. Είναι από γεννησιμιού; Δεν καλλιεργείται;
Ναι, έτσι νομίζω. Είναι κάτι σαν το ταλέντο να ζωγραφίζεις, να γράφεις μουσική και λοιπά: ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις.
* Ποια τα αγαπημένα σας παραμύθια; Τι ιστορίες λέτε στα εγγόνια σας;
Τα αγαπημένα μου παραμύθια είναι όλα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Κι αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα είναι, «Η καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο». Δυστυχώς δεν λέω ακόμα ιστορίες στα εγγόνια μου γιατί είναι πάρα πολύ μικρά και μένουμε και πάρα πολύ μακριά.
Η ημέρα της μητέρας.2010
Ετοιμαζόμουν να ανεβάσω ένα post για την ημέρα της μητέρας, όπως κάνω κάθε χρόνο. Είχα βρει να ανεβάσω ένα εξαιρετικό ποίημα του Ραμπριντανάθ Ταγκόρ για τη μάνα, όταν εκεί που το αντέγραφα, άκουσα στο δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση που είχα ανοιχτή μία είδηση που με πάγωσε. Δοκίμασα μετά να συνεχίσω το ποίημα, αλλά δεν μπορούσα. Η είδηση γύριζε και ξαναγύριζε στο κεφάλι μου. Σκέφτηκα ότι πολλές φορές πέρνουμε κάτι πραγματικό και το μετατρέπουμε σε αφηρημένη εννοια, σε ιδέα, και θεωρούμε δεδομένο και αυτονόητο ότι αυτό που έχουμε φτιάξει στο κεφάλι μας, είναι έτσι χωρίς εξαιρέσεις, οπότε δεν είναι και τίποτα τρομερό. Έτσι θεωρούμε αυτονόητο και δεδομένο ότι η μάνα αγαπάει και φροντίζει τα παιδιά της και θα μπορούσε δώσει και τη ζωή της γι’ αυτά αν χρειαστεί. Ε, δεν είναι έτσι. Ξέρω ιστορίες μανάδων που αδιαφόρησαν για τα παιδιά τους ή ακόμα και που τα έβλαψαν. Αυτό, όμως, που άκουσα σήμερα, δεν το έχω ξανακούσει ποτέ!!! Απίστευτη σύμπτωση!!! Να γράφω post για την ημέρα της μητέρας, την παραμονή της γιορτής, και ν’ ακούσω αυτή την είδηση. Παιδεύτηκα να το αποφασίσω, αλλά αυτή την είδηση θα ανεβάσω εδώ για post. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και αυτονόητο στη ζωή. Και μάλιστα, τώρα μου ήρθε, θα βάλω όχι τους στίχους του Ταγκόρ, αλλά ένα τραγούδι που έχει γράψει ο Γιώργος ο Στεφανάκης πάνω σε αυτούς τους στίχους. Είναι ένα βιντεοκλίπ από την ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ, που το είχα ανεβάσει το δεύτερο μήνα που είχα ανοίξει το blog, τον Μάρτιο του 2007. Πήγα και τ’ άκουσα πριν λίγο. Σκεφτόμουνα τα παιδάκια της είδησης -το ένα μωρό ρε γαμώτο – και δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυά μου. Το τραγούδι, που έχει τίτλο «Το μωρό», μπορείτε να το ακούσετε κάνοντας κλικ ΕΔΩ. Διαβάστε, όμως, πρώτα την είδηση που ακολουθεί. Τη φωτογραφία την βρήκα στο internet και είναι η μητέρα, ή καλύτερα, «η μητέρα» καθώς μπαίνει στη φυλακή.
Καλό ξημέρωμα.
Π.
Η ΕΙΔΗΣΗ
«Σοκ προκαλεί στη γαλλική κοινή γνώμη η είδηση ότι οι γονείς και τα συγγενικά πρόσωπα τεσσάρων παιδιών από 6 μηνών ως 4,5 ετών ασελγούσαν συστηματικά σε βάρος τους. Οι δράστες, ηλικίας από 18 έως 30 ετών ασελγούσαν από το 2007 σε βάρος των παιδιών, το μικρότερο από τα οποία ήταν ένα βρέφος έξι μηνών.
Η είδηση ήρθε στη δημοσιότητα όταν το ένα από τα αδέρφια χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Οι γιατροί αντιλήφθηκαν ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε στην οικογένεια και ειδοποίησαν τις αρχές.
Στην υπόθεση εμπλέκονται τέσσερις θείοι και μία θεία των θυμάτων. Οι επτά δράστες συγκεντρώνονταν στο σπίτι της οικογένειας και υπό την επήρεια αλκοόλ συνήθως, ασελγούσαν στα παιδιά.
Ο εφιάλτης ξεκίνησε το 2007 όμως κανείς δεν είχε καταλάβει τι συνέβαινε σε αυτό το σπίτι….»
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.