Η γυναίκα με τα άσπρα
Ε, παρόλο που η ημέρα της γυναίκας είναι κάθε μέρα, σκέφτηκα να βάλω σήμερα – ημέρα της επίσημης γιορτής της - ένα ειδικό post με τις ιστορίες δύο γιαγιάδων. Αλλά διαβάζοντας ένα από τα σχόλια στο προηγούμενο post σκέφτηκα να ανεβάσω άλλο ένα τραγούδι του φίλου μου του Γιώργου του Στεφανάκη πάνω σε ένα ποίημα του Κρισναμούρτι, εξαιρετικής ευαισθησίας για τις γυναίκες, με τίτλο: «Η γυναίκα με τα άσπρα». Παρόλο που έχουμε καταλήξει ότι όλα τα τραγούδια πρέπει να λέγονται από αντρική φωνή, αυτή τη φορά θα βάλω το τραγούδι σε μία από τις πρώτες εκτελέσεις που είχε ηχογραφήσει ο Γιώργος, με μία εξαιρετική τραγουδίστρια, την Χρύσα Στεφανάκη. Ακούστε το. Σας το αφιερώνω κορίτσια. Σας αντιγράφω και τους στίχους, στην πρωτότυπη μορφή.
Καλή εβδομάδα.
Φιλιά
Π.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ
Α, τι αρμovία πoυ έχει ετoύτo τo τραγoύδι!
Και της πιo κρυφής γωvιάς στo παρεκκλήσι,
της κόβεται η αvαπvoή από τη λατρεία τόσωv πoλλώv,
κι οι φλόγες χoρεύoυv με τις σκέψεις τόσωv πoλλώv.
Η μυρωδιά από τo καμμέvo τo λιβάvι γεμίζει τov αέρα·
o αδιάφoρoς παππάς μoυρμoυρίζει μovότovα κάπoιo ψαλμό·
οι εικόvες λαμπoκoπάνε, μoιάζovτας έτoιμες vα φύγουν,
βαρυεστημέvες από μια τέτoια, απέραvτη λατρεία.
Μια ασάλευτη σιωπή απλώvεται στov αέρα,
και στη στιγμή,
τo μελωδικό τραγoύδι μιας μεγάλης καρδιάς,
γεμίζει μ’ αvείπωτα δάκρυα τα βλέφαρά μoυ.
Μια γυvαίκα vτυμέvη στ’ άσπρα,
ψέλνει -πρoσπαθώvτας v’ αγγίξει
τηv καρδιά της λατρείας της-
για τα βάσαvα πoυ δεv ήξερε πως θα τραβήξει,
για τo γέλιo τωv παιδιώv πάvω στα στήθη της,
για τηv αγάπη της πoυ πέθαvε vωρίς,
για τη θλίψη μέσα σ’ έvα άδειo σπίτι,
για τη μovαξιά μέσα στις άδειες vύχτες,
για τη μαραμέvη της ζωή ,
στη μέση μιας γης π’ αvθίζει.
Κλαίω μαζί της.
Η καρδιά της έγιvε δική μoυ.
Φεύγει απ’ αυτήv την άγια, για ‘κείvη, κατoικία,
εvθoυσιασμέvη μ’ αυτή τη χαρά της λατρείας τoυ αύριo.
Τηv ακoλoυθώ μέσα στηv αιωvιότητα τoυ χρόvoυ.
Ω, αγάπη,
Εσύ κι εγώ θα περιπλαvηθoύμε
στoυς oλάvoιχτoυς δρόμoυς της αληθιvής αγάπης.
Εσύ κι εγώ δεν θα χωρίσoυμε πoτέ.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Μακρινή Αίσθηση
Πριν λίγες μέρες είχα μια συζήτηση για το τι είναι αληθινά Ιερό, κάτι που δεν έχει καμία σχέση με οργανωμένες θρησκείες, βιβλία, πράγματα που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος κατ’ εικόνα και ομοίωσή του και μετά τα φοβάται, τα λατρεύει κ.λπ. Τίποτα απ’ όλα αυτά και άλλα παρόμοια, αλλά κάτι που δεν έχει όνομα, δεν έχει αρχή ή τέλος, γέννηση ή θάνατο. Κάτι που δεν μπορεί κανείς να το περιγράψει με λόγια, κάτι που το μόνο που μπορεί να έχει είναι μια αίσθησή του κι αυτή μακρινή και μαζί βαθιά μέσα του. Ξεκίνησα να γράψω κάτι γι’ αυτό, αλλά δεν μου βγαίνει τίποτα. Και πάνω που πήγα να εγκαταλείψω, θυμήθηκα ότι στις διάφορες μουσικές που έχω διαλέξει γιατί έχουν κάποια σχέση με κάτι από τη ζωή μου και τους έχω δώσει διάφορα ονόματα (σας έχω ξαναπεί γι’ αυτές), είναι κι ένα κομμάτι που το έχω ονομάσει: «Μακρινή Αίσθηση από κάτι Ιερό». Δεν έχει σημασία ποιος το έχει γράψει ή ποιος παίζει. Απλώς ακούστε το – αν δεν βαρυέστε.
Καλό ξημέρωμα.
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Τα γενέθλιά μου που θα λείπω
Εκεί ανάμεσα στις μέρες που ανέβαζα τα posts για τα γενέθλια της κόρης μου, του γιου μου και του blog, ένας ξάδελφός μου, μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Γέλασα πολύ, έψαξα στο internet να δω τι σημαίνει η πρώτη λέξη (gilfs), ξαναγέλασα και ξαφνικά συνειδητοποίησα τι σημαίνει για μένα η χρονιά που υπάρχει στο κάτω μέρος της φωτογραφίας, 2043. Χα, χα, χα… Το 2043, θα έχω πεθάνει! Αν ζούσα, θα συμπληρώνονταν εκατό χρόνια από τότε που γεννήθηκα, αλλά δεν πρόκειται να τα… «εκατοστίσω», όπως εύχονται στα γενέθλια… Χα, χα, χα… Λοιπόν, να σας προειδοποιήσω ότι από ‘δω και κάτω, αν δεν τα πάτε και πολύ καλά με το θέμα θάνατος… «αλλάξετε κανάλι», που λένε.
Είχα την «τύχη» -ναι, ήταν τύχη από μια μεριά- ν’ αντιμετωπίσω το θέμα, από πολύ νεαρή ηλικία, με το θάνατο του πιο αγαπημένου μου φίλου, του Άλκη, που σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτόν, ΕΔΩ. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί έτσι αναρωτήθηκα πολύ νωρίς, «γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ το θάνατο»; Μήπως ο θάνατος είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής που το ξεχωρίζουμε επειδή θεωρούμε κέντρο του σύμπαντος τον εαυτό μας και δεν βλέπουμε πως υπάρχει διαρκώς αρχή και τέλος μαζί, μία ενιαία κίνηση; Ζώντας εδώ και είκοσι χρόνια, σχεδόν, στην εξοχή, παρατήρησα αυτή την κίνηση ζωής και θανάτου να είναι ΜΙΑ κίνηση. Όταν βλέπεις το φύλλο που πέφτει στη γη νοιώθεις ότι δεν φοβάται το θάνατο; Όταν κοιτάζεις τα πουλιά που πετάνε, δεν μοιάζουν να ζούνε με το φόβο του θανάτου; Συναντάνε το θάνατο όποτε έρθει, αλλά δεν ασχολούνται πριν με τον θάνατο, είναι πολύ πιο απασχολημένα με τη ζωή: με το κυνήγι εντόμων, με το κτίσιμο μιας φωλιάς, με το κελάηδημα ενός τραγουδιού, με το πέταγμα για την ίδια τη χαρά του πετάγματος. Μοιάζει να το ευχαριστιούνται ατέλειωτα! Δεν τα ενδιαφέρει ο θάνατος. Μοιάζει να μην νοιάζονται για το τι πρόκειται να τους συμβεί. Μοιάζει να ζούνε με πάθος τη στιγμή. Τώρα: χωρίς αυτό να υπονοεί την επιπολαιότητα του να νοιάζεσαι μόνο για το σήμερα, μπορεί, άραγε, να ζει κανείς αληθινά την κάθε στιγμή και να μην ενδιαφέρετε ψυχολογικά για το μέλλον; Μπορούμε να ζούμε χωρίς το φόβο του αύριο; Ή πάρτε το κι ανάποδα: Αν ξέραμε σίγουρα ότι δεν θα ζούσαμε αύριο, θα φοβόμαστε τίποτα; Αν μπορέσει κανείς να πάψει –έτσι σαν παιχνίδι- να μην κουβαλάει μαζί του τις ανησυχίες του από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα, από στιγμή σε στιγμή, και βάλει στην άκρη ό,τι τον κάνει να φοβάται το θάνατο, τότε θα πρέπει να εμφανίζεται μία πρωτόγνωρη ελευθερία, ένας τρόπος ζωής που θα πρέπει να έχει μέσα του τόσο το να ζεις όσο και το να πεθαίνεις. Ο θάνατος είναι μόνο ένα τέλος που μπαίνει σε κάτι, αλλά μέσα σ’ αυτόν ακριβώς το θάνατο υπάρχει πάντα και μία ανανέωση. Αλήθεια, τι είναι θάνατος; Ο φόβος του έχει γεννήσει διάφορα πιστεύω και δόγματα: της ανάστασης, της μετενσάρκωσης, της απορρόφησης από ένα λευκό φως, της ζωής μετά θάνατο. Θέλουμε να ξέρουμε αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αν θα ξαναγεννηθούμε, αλλά αυτή η ερώτηση, δεν νομίζω ότι είναι σημαντική. Τι σημασία έχει να σου πει κάποιος ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο; Εσύ και πάλι δεν το ξέρεις. Ίσως, όμως, να μπορούμε να ανακαλύψουμε ο ίδιοι τι είναι θάνατος όχι αφού πεθάνουμε, αλλά όσο ζούμε και είμαστε υγιείς και σφύζουμε από ζωή. Αρνούμαστε να δεχτούμε τα θάνατο του έρωτα, το θάνατο μιας σχέσης. Δεν θέλουμε να αφήσουμε αυτό που ξέρουμε. Το τέλος μιας σχέσης ανοίγει την πόρτα για μια άλλη. Το γεγονός είναι ότι ο θάνατος είναι το τέλος και οι περισσότεροι από μας είμαστε απρόθυμοι να αντιμετωπίσουμε αυτό το γεγονός. Δεν θέλουμε ν’ αφήσουμε το γνωστό και νομίζω ότι η εξάρτησή μας από το γνωστό είναι εκείνη που δημιουργεί το φόβο μέσα μας και όχι το άγνωστο, που μπορεί να είναι απλώς η συνέχεια της μίας και ίδιας κίνησης.
Κοίταγα τις προάλλες, ένα κίτρινο φύλλο που είχε πέσει στα χόρτα. Ήταν το ίδιο όμορφο όπως κι όταν ήταν πράσινο πάνω στο δέντρο. Υπήρχε ομορφιά στο θάνατό του. Και στο δέντρο συνεχιζόταν η ζωή, καθώς σε λίγο θα έβγαιναν καινούργια φύλλα.
Α, ρε ξάδελφε, τι μ’ έκανες να σκέφτομαι με τις γιαγιές του SEX AND THE CITY όταν θα παίζεται στα γενέθλιά μου που θα λείπω.
Καλό βράδυ.
Π.
Οι καλύτερες στάσεις στο κρεβάτι!
Χα, χα, χα… Ναι, ναι… ξέρω πού πήγε το βρώμικο μυαλό σας… Χα, χα, χα… Και μένα εκεί πήγε διαβάζοντας το ΘΕΜΑ του e-mail που πήρα το μεσημέρι! Αλλά όταν το άνοιξα είδα ότι εννοεί κάτι, εντελώς διαφορετικό, όπως κι εσείς ήδη βλέπετε, σε κάποιες από τις φωτογραφίες σε… κρεβάτια που διάλεξα να ανεβάσω εδώ.
Πάει, λοιπόν, και για σήμερα, το post που είχα ετοιμάσει. Όμως, αυτό το θέαμα, απίστευτης αθωότητας, τρυφερότητας, αγνότητας, καθαρότητας και γλύκας, αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε post.
Οι φωτογραφίες – που δεν χρειάζονται κανένα σχόλιο- είναι της Anne Geddes και μπορείτε να μάθετε περισσότερα γι’ αυτήν και τη δουλειά της κάνοντας κλικ πάνω στο όνομά της.
Αχ, πώς θα ‘θελα ακόμα ένα μωράκι!!!…. Αλλά… Άλλο «μπαμπάς» κι άλλο «παππούς».
Σας φιλώ γλυκά
Π.
«Η φωτιά που καίει»
Και ας εγκαινιάσουμε τα λίγο πιο … «βαριά» posts για την καινούργια χρονιά (την τέταρτη!!!) του blog, κάπως απαλά κι όχι κατ’ ευθείαν με αυτό που σας απειλώ εδώ και καιρό για το γάμο ή κάτι άλλο που έχω σκεφτεί για τον θάνατο. Χα, χα, χα… Είναι ένα από τα τραγούδια που έχει γράψει ο φίλος μου ο Γιώργος ο Στεφανάκης, πάνω σε στίχους ποιημάτων του Κρισναμούρτι. Πριν λίγες μέρες μου έφερε ένα CD με τα πρώτα 11 -έτοιμα πια – τραγούδια. Ένα από αυτά είναι και το «Η φωτιά που καίει». (Ε, δεν είναι και πολύ «απαλό»… χα, χα, χα…). Πριν σας αντιγράψω εδώ τους στίχους, θα σας βάλω κάτι όντως πολύ απαλό, έως και πολύ ελαφρύ: Μία γελοιογραφία του Κρισναμούρτι μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο (!!!!) που δημοσιεύτηκε σε ελληνική εφημερίδα, όταν ο Κρισναμούρτι επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα το 1930.
Και τώρα οι στίχοι:
Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ
Σαν πήλινο αγγείο που σπάει σε κομμάτια,
Κομμάτια γίνονται κι αυτοί που ψάχνουν καταφύγια,
Εκεί απλώνεται θλίψη
Και το ένα μπέρδεμα γεννάει άλλο.
Όσοι ποθούν παρηγοριά θα βρουν ερημιά
και δάκρυα εκείνους καρτερούν
που έχουν την απόλαυση
ανώτερο σκοπό τους.
Βρήκα κάποιον άνθρωπο στη σκιά ενός ναού
και μες τα δάκρυά του το πρόσωπό μου είδα.
Κανείς δεν θα ρθει να σε βγάλει απ’ το βυθό της πλάνης
ο ήλιος θα χει ανατείλει και θα χει δύσει
πριν ένα βήμα κάνεις.
Της καρδιά σου η απονιά
θα τυφλώνει τα δικά σου μάτια την ώρα της οδύνης
και σαν αυτόν που χάνεται στου δάσους το σκοτάδι
έτσι και συ θα χαθείς
στο άδυτο μιας σκέψης ταραγμένης αν παραμείνεις.
Αχ φίλε πρέπει να φουντώσει δυνατά η φωτιά
της παρηγόριας το σπίτι να κάνει στάχτη,
την αδηφάγο σου ανησυχία να μεγαλώσει
και μέσα απ’ αυτή την ταραχή
τέλεια κατανόηση να γεννηθεί.
Και τώρα με ένα κλικ, όπως πάντα, μπορείτε ν’ ακούσετε το τραγούδι.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Happy birthday… anacardium
Χα, χα, χα… Μου άρεσε πολύ αυτό που σκέφτηκα: «Μωρέ μπας και τελικά, ΕΙΜΑΙ anacardium»; Χα, χα, χα…
Αναρωτιέστε τι είναι το anakardium και γιατί happy birthday? Κατ’ αρχήν το happy birthday, είναι για τα τρία χρόνια που κλείνει σήμερα αυτό το blog. «Βγήκε στον αέρα», όπως λέμε στην τηλεόραση, στις 9 Φεβρουαρίου του 2007. Και το anacardium; Χα, χα, χα… Αυτό είναι ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο. Όπως έχω ξαναγράψει και παλιότερα, εδώ και πολλά χρόνια -από τον Φεβρουάριο του 1983 (ωχ! κι άλλη επέτειος)- η ιατρική που ακολουθώ είναι η Ομοιοπαθητική. Κατά διαστήματα βλέπω τον γιατρό μου, συζητάμε και ή συνεχίζω το φάρμακο που παίρνω ή μου το αλλάζει, καθώς η όλη ιστορία γίνεται με βάση την πρόληψη κι όχι το πότε θα αρρωστήσει κανείς. Ετσι, πριν λίγες εβδομάδες, συζητώντας μαζί του για τα ζόρια που τραβάω τον τελευταίο καιρό, αλλά και ότι από μια άλλη πλευρά είμαι καλύτερα από ποτέ, μου λέει: «δηλαδή νοιώθεις σαν είσαι δύο»; Μου φάνηκε… «γοητευτικό», γέλασα και του είπα, «ναι, ναι…». Κι έτσι μου έδωσε μια σειρά από χάπια anacardium. (Φάρμακο για ανθρώπους με κάτι σαν διπλή προσωπικότητα). Δυο μέρες αργότερα, όμως, καθώς το ξανασκέφτηκα και πριν το πάρω, μου φάνηκε ότι δεν του τα είχα πει καλά και το ξανασυζητήσαμε. Αποφάσισε τότε κι εκείνος να μην το πάρω και μου έδωσε κάτι άλλο. Σήμερα, όμως, καθώς ετοίμαζα αυτό το post, θυμήθηκα ότι κατά καιρούς έχω γράψει πράγματα που δεν ταιριάζουν -θεωρητικά, τουλάχιστον- με αυτό που υποννοεί το όνομα του blog, ενώ κατά καιρούς με διασκεδάζει πολύ να γίνομαι προκλητικός όταν μπαίνουν κάποια σχόλια που θεωρώ απρεπή, αρνητικά ή οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα και να γίνεται εδώ μέσα της π%Uτ@ν@s το κάγκελο. Επίσης, άλλοτε ανεβάζω παραμύθια κι άλλοτε «σεντόνια» που μόνο για παιδιά δεν είναι. «Μία έτσι – και μία γκιουβέτσι», που λένε. Μία «Παραμυθάς» και μία «Πιλάβιος», όπως έχω γράψει και σε κάποιο παλαιότερο post. (Ε, και τα δύο από «Π» αρχίζουνε). Πάνω εκεί, λοιπόν, που σκεφτόμουν αυτά που θα έγραφα, μου ‘ρθε η ιδέα να φτιάξω μία φωτογραφία μου, που να είναι μισή Παραμυθάς μισή Πιλάβιος. Είναι αυτή που βλέπετε. Δυστυχώς, όμως, τώρα που γράφω το post είναι 12 το βράδυ και βρίσκομαι σε ένα Ξενοδοχείο στη Λιβαδειά (!!!) γιατί το πρωί θα μιλήσω για τα βιβλία μου με τα παιδιά της Α’ τάξης του Τέταρτου Γυμνασίου Λιβαδειάς. Έτσι, δεν έχω σκάνερ και άλλες ευκολίες και η φωτογραφία φτιάχτηκε με το κινητό. Μόλις γυρίσω στο σπίτι μου θα την ξαναφτιάξω γιατί με έχει διασκεδάσει πολύ.
Το blog αυτό, λοιπόν, μπαίνει στον τέταρτο χρόνο του! Στατιστικά, στα τρία χρόνια του, έχουν ανέβει 496 posts, έχουν γραφτεί 7.783 σχόλια, το έχουν επισκεφτεί για πρώτη φορά: 169.811 computers, ενώ οι επιστροφές τους και τα hits μέσα στο blog, είναι 623.733. Όπως έχω ξαναπεί, το blog αυτό μου το άνοιξε ο γιος μου και «μάστορας¨ αυτού του blog, που είναι και ο νονός του. Είναι από τα λίγα επώνυμα blogs και μάλιστα με βιογραφικό και φωτογραφίες του συντάκτη του.Όταν το άνοιξα, δεν είχα ιδέα τι είναι blog . «Θα ανεβάζουμε παλιά βίντεο του ΠΑΡΑΜΥΘΑ και θα γράφεις και εσύ ιστορίες», μου είπε το παιδάκι μου, αλλά πολύ σύντομα άρχισα να γράφω και τις σκέψεις μου για διάφορα θέματα της ζωής μας, που ο «μάστορας» τα ονόμασε «σεντόνια». Αυτό ήταν κάτι που το έκανα με την καρδιά μου κι αυτά ακριβώς τα «σεντόνια» ήταν που κατά καιρούς δημιούργησαν αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις υπήρξαν γιατί άλλοτε κάποιοι δεν διάβαζαν προσεκτικά αυτά που έγραφα κι άλλοτε επειδή δεν κατάλαβαν ότι όσα γράφω είναι κομμάτια από τη ζωή μου, που για μένα ΕΤΣΙ είναι και τα λέω σαν πατέρας στα παιδιά του, όχι για να τα επιβάλω, αλλά για να σκεφτούν πάνω σ’ αυτά, αν τους κάνουν κάποιο κλικ, αλλιώς μπορούν να τα «γράψουν» κανονικά.
Μπαίνοντας σε διάφορα blogs, όλα αυτά τα τρία χρόνια, θα έλεγα ότι εκείνο που έχω νοιώσει στα περισσσότερα, είναι πως τα blogs τα γέννησαν τα δάκρυα των ανθρώπων για τη μοναξιά και την έλειψη επικοινωνίας που υπάρχει στη ζωή τους. Κι ακόμα το blog διευκολύνει να ανοίγει κανείς την καρδιά του σε άλλους κρυμμένος πίσω απ’ αυτό, καθώς το να ανοίγεις την καρδιά σου κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο για τους περισσότερους ανθρώπους. Όπως πολλά πράγματα, έτσι και τα blogs έχουν ξεκινήσει από κάποιον -ας τον πούμε- αγαθό παλμό της καρδιάς. Όμως, όπως σε καθετί αγαθό, έτσι και σ’ αυτά, το «σκοτάδι» παραμονεύει να τη «χωθεί». Όσοι μπαίνετε, λοιπόν, εδώ ή έχετε δικά σας blogs, να έχετε το νου σας.
Όπως και να ‘ναι, το «κακό» μπορεί να είναι πιο ισχυρό από το «καλό», αλλά το «καλό» είναι πιο ανθεκτικό, γι’ αυτό μπορεί να περιμένει και να επιμένει ατέλειωτα. Χάρη στη δική σας καλή ενέργεια που στέλνετε εδώ, έχει τελικά «ξεράσει» αυτό το blog διάφορες σκοτεινούλες περιπτώσεις, που μας ξεγέλασαν και μπήκαν, αλλά…
Σας ευχαριστώ όλους σας για την αγάπη που μου έχετε στείλει αυτά τα τρία χρόνια. Έχει παίξει πολύ ρόλο στο ότι ξαναγίνεται η εκπομπή μου στην ΕΡΤ και στο ότι πριν μερικές μέρες βγήκαν άλλα δύο καινούργια βιβλία μου.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ πολύ
Και ο Π. και ο Π.
Η επιστροφή του… μου…
Τριάντα δύο χρόνια, σχεδόν, μετά που πρωτοβγήκε ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ στην τηλεόραση και 28 από τότε που πρωτοβγήκε βιβλίο του… μου… τέλος πάντων, όπως το βλέπει κανείς, πριν 15 μέρες, λοιπόν, βγήκαν δύο καινούργια βιβλία μου… του … «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Έτσι την προηγούμενη Κυριακή, σε μία εκδήλωση στα πλαίσια της 3ης Έκθεσης Εφηβικού και Παιδικού Βιβλίου και των συναντήσεων των παιδιών με συγγραφείς, βρέθηκα να μιλάω σε μία αίθουσα της HELLEXPO, μπροστά σε γονείς, που -οι περισσσότεροι- έβλεπαν τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ ως παιδιά, και στα παιδιά τους, που σε λίγες εβδομάδες θα δούνε και αυτά τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ στην τηλεόραση. Είναι μια εξαιρετικά συγκινητική κατάσταση να βλέπεις εκείνους που μεγάλωσαν με ιστορίες σου και εκπομπές σου να είναι μπροστά σου, παρέα πια με τα παιδιά τους!!! Στη φωτογραφία ένα μέρος της μεγάλης παρέας, με ηλικίες από 6 χρονών έως 46.
Σας φιλώ
Καλή Κυριακή
Π.
Λίγα λόγια για το τεστ με το κόμμα
Και λίγα λόγια για να κλείσουμε το «τεστ» με το κόμμα. Το πήρα από μια είδηση που διάβασα στο internet και έλεγε ότι, στα πλαίσια ενός κοινωνικού πειράματος, σε μια ομάδα 50 ανθρώπων που ήτανε μισοί-μισοί , άνδρες και γυναίκες, δόθηκε ένα κείμενο με την για να επιλέξουν πού θα βάλουνε σ’ αυτό το κείμενο ένα κόμμα, που λείπει.
Το κείμενο ήταν: «Αν ο άνδρας ήξερε πραγματικά την αξία που έχει η γυναίκα θα πήγαινε στα τέσσερα.»
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Όλες οι γυναίκες βάλανε το κόμμα μετά από τη λέξη «γυναίκα» και όλοι οι άνδρες βάλανε το κόμμα μετά τη λέξη «έχει».
Όπως καταλαβαίνετε, αν το κόμμα μπει μετά το «γυναίκα» το «αξία» πάει στη γυναίκα· αν μπει μετά το «έχει», η «αξία» είναι του άντρα.
Τώρα: αν θα με ρωτούσατε εμένα αν έκανα αυτό το τεστ, η απάντηση είναι «όχι», γιατί με το που το διάβασα σκέφτηκα ότι: αν ο άντρας και η γυναίκα ήξεραν αληθινά και με την καρδιά τους την αξία ο ένας του άλλου, χωρίς ρομαντισμούς, χωρίς καμιά ανάγκη επιβεβαίωσης ή επιβολής εξουσίας του ενός πάνω στον άλλο, και έξω από κάθε κοινωνικοθρησκευτικοοικονομικό μοντέλο, τότε θα ήξερε ο καθένας ακριβώς το ρόλο του και δεν θα πήγαινε κανένας σε κανέναν στα τέσσερα, αλλά θα περπατούσαν πλάι πλάι, κρατημένοι από το χέρι.
«Τότε», θα με ρωτήσετε, «και γιατί έβαλες το τεστ;» Ε, να, βρε παιδιά, από περιέργεια. Είδατε; Υπήρξαν και παρεκκλίσεις από το μοντέλο. Μέχρι και δύο κόμματα μπήκανε κάπου!
Φιλιά
Π.
Ένα γρήγορο τεστ.
Λέω να σας βάλω ένα γρήγορο τεστ, ανάμεσα στ’ αφιερώματα για τα γενέθλια των παιδιών μου. Αν σας το έκανα ζωντανά, σε κάποια αίθουσα θα σας έδινα το πολύ 5 λεπτά για να το κάνετε. Γι’ αυτό σας παρακαλώ μην το πολυσκεφτείτε, κάντε το αμέσως και αυθόρμητα και μετά που θα το κάνετε, μην το αλλάξετε και αν -βέβαια- το έχετε ξανακάνει, αφήστε το. Λοιπόν: Αντιγράψτε την παρακάτω φράση όπως είναι και βάλτε την χωρίς κανένα άλλο σχόλιο στα ΣΧΟΛΙΑ αυτού του post, προσθέτοντας μόνο το κόμμα όπου θεωρείτε ότι λείπει. Η λύση τη Δευτέρα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Φιλιά
Π.
Υ.Γ. Η εκδήλωση που θα πάρω μέρος στην 3η Έκθεση Παιδικού-Εφηβικού βιβλίου, στην HELEXPO, δεν είναι η εκδήλωση σε μεγάλο χώρο που σας είχα πει πριν καιρό. Εκείνη θα γίνει σε συνδυασμό της ΕΡΤ και του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, με κάποιο μικρό εισιτήριο που θα πάει όλο στο «ΧΑΜΟΓΕΛΟ», για την παρουσίαση της καινούργιας σειράς του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που δεν ξέρουμε ακόμα πότε ακριβώς θα αρχίσει, αφού μόλις εχθές τοποθετήθηκαν εκείνοι που θα αποφασίσουν στην ΕΡΤ. Όταν ξέρω θα σας πω. Στην Κυριακάτικη εκδήλωση, που θα κρατήσει καμιά ώρα, θα κάνω ένα γρήγορο θεατρικό παιχνίδι με τα παιδιά που θα είναι εκεί, θα διαβάσω ένα παραμύθι από τα δύο καινούργια βιβλία του «Παραμυθά» που βγήκαν αυτή την εβδομάδα από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ και θα δούμε πώς αυτό το παραμύθι έγινε εκμπομπή για την τηλεόραση.
Η ΦΡΑΣΗ.
«Αν ο άνδρας ήξερε πραγματικά την αξία που έχει η γυναίκα θα πήγαινε με τα τέσσερα».
«Ανοιχτοί σε ιδέες και σκέψεις»
Ετοιμαζόμουν να γράψω ένα post που σκέφτηκα ξαφνικά (δεν ήρθε η ώρα για το γάμο ακόμα), αλλά έφτασε ένα e-mail μιας κοπέλας που δεν έχει ξαναγράψει, ειδικά για το post με το εκκρεμές και τα διάφορα σχόλια που ακολούθησαν. Όπως θα δείτε, ενώ το πήγαινε για σχόλιο, της βγήκε μεγάλο και μου το έστειλε απ’ ευθείας. Τη ρώτησα και μου επέτρεψε να βάλω το όνομά της: Νατάσσα Μπετζούνη. Την ευχαριστώ πολύ. Για να έρχομαι σε επαφή με τέτοιους ανθρώπους, είναι ο ένας από τους λόγους που υπάρχει αυτό το blog — και υπάρχουν αρκετοί εδώ μέσα.
Από μένα, πιάστε ένα από τα παλιά τραγούδια του Σταμάτη Σπανουδάκη για τον «Παραμυθά», έτσι όπως το διασκεύασε για τις καινούργιες εκπομπές της Ε.Ρ.Τ η Μαριέττα Φαφούτη. Θα το βρείτε στο τέλος. Ποιο είναι; Δεν λέω. Έκπληξη. Ξέρω ότι αρέσει στους «Παραμυθομεγαλωμένους».
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.
Αγαπητέ κύριε Πιλάβιε,
Μπήκα στην ιστοσελίδα σας με αρχικό σκοπό να βρω τη νέα διεύθυνση του γραφείου σας, είδα όμως τα post και την ανταλλαγή απόψεων για το εκκρεμές και ένιωσα έντονα την επιθυμία να σχολιάσω κι εγώ για το θέμα, αρχικά στην ίδια την ιστοσελίδα. Όταν όμως είδα ότι το σχόλιό μου μετατράπηκε σε «σεντόνι», που λέτε κι εσείς, και επίσης όταν σκέφτηκα ότι πιθανόν να μην θέλετε να δώσετε συνέχεια σε αυτήν την κουβέντα, προτίμησα να σας στείλω τις σκέψεις μου σε email και ΑΝ εσείς θέλετε, δημοσιεύετε ΟΣΟ θέλετε από το κείμενό μου. Λοιπόν:
Θα ήθελα να προσθέσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει με αφορμή το post για το εκκρεμές.
Πριν από την επιστήμη προηγείται η παρατηρητικότητα ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων, που λένε κάτι διαφορετικό από την πλειοψηφία. Στη συνέχεια και όταν ικανός αριθμός ατόμων ισχυριστεί το ίδιο, έρχεται ή σειρά της επιστήμης να ασχοληθεί . Επειδή ακριβώς όμως η επιστήμη βασίζεται σε αποδείξεις και πειράματα δεν πετυχαίνει πάντα εξ’ αρχής το σκοπό της. Η επιστήμη έχει περιορισμένες δυνατότητες λόγω του ότι η γνώση που δεν έχει κατακτηθεί ακόμη από τον άνθρωπο, είναι απεριόριστη και ασύλληπτη.
Ένας διορατικός άνθρωπος παραδείγματος χάριν, ή μελλοντολόγος όπως συνηθίζουμε να τον ονομάζουμε (προσωπικά έχω γνωρίσει τέτοιο άτομο που μάλιστα δεν το ασκεί ως επάγγελμα) δεν είναι μάγος, δεν κάνει μαγικά, δεν είναι «γκαγκά» , απλά μπορεί με κάποιο τρόπο να δει εικόνες από το μέλλον.
«Πού βρίσκεται το μέλλον;» αναρωτιέμαι αρκετές φορές με παιδική αφέλεια, «πού υπάρχει και μπορούν κάποιοι να το δούνε σαν να είναι το τώρα»; Τι είναι ο χρόνος; Ο ίδιος ο Αϊνστάιν αμφισβήτησε την έννοια του χρόνου όπως την εννοούμε σήμερα με τα «ξεκάθαρα»: όρια χθες, σήμερα, αύριο. Στον Μεσαίωνα οι διορατικοί άνθρωποι κατέληγαν στη φωτιά, σήμερα η επιστήμη όχι μόνο αμφισβητεί το χρόνο, αλλά μας λέει ότι με την ανάλογη επιτάχυνση που σήμερα δεν μπορούμε να πετύχουμε, θα μπορούσαμε τεχνικά να μεταφερθούμε μέσα στο χρόνο.
Άλλο παράδειγμα είναι το θέμα της ενέργειας, όλη η Ανατολίτικη φιλοσοφία, τα «τσάκρας», τα οποία είναι ένα γεγονός , και είναι γεγονός γιατί κατ’ αρχάς ασχολούνται και το βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Δεν γνωρίζω η επιστήμη τι έχει αποδείξει μέχρι στιγμής παρά μόνο ότι έχουν καταφέρει να φωτογραφίσουν την αύρα. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μόνο ύλη είναι και κάτι άλλο, και αυτό το κάτι άλλο είναι που αξίζει… ίσως και περισσότερο. Ούτε ή Ανατολίτικη φιλοσοφία είναι κάτι το μαγικό και περίεργο. Κάποτε θα μπορέσουμε να τα εξηγήσουμε και να τα αποδείξουμε. Σήμερα απλώς τα παρατηρούν κάποια εκατομμύρια ανθρώπων.
Υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια θέματα που τώρα ο πολύς κόσμος τα αμφισβητεί και είναι απόλυτα θεμιτό και λογικό να μη συμφωνούμε όλοι για όλα. Αν πάντα συμφωνούσαμε τόσο… συλλογικά, τότε ακόμη θα πιστεύαμε ότι η Σελήνη είναι ένας Θεός, και ότι η γη είναι το κέντρο του κόσμου που μάλιστα δεν υπάρχει και δεύτερο…
Γι αυτό δεν βρίσκω νόημα στις αρνητικές κριτικές που κατά καιρούς γίνονται σε παρέες φίλων, στην τηλεόραση, σε blogs κ.λπ. του τύπου «τι είναι αυτά που λες», γιατί θεωρώ -εντελώς υποκειμενικά μιλώντας, τι άλλο άλλωστε θα μπορούσα να κάνω- ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν γεννηθεί με κάποιες δυνατότητες. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι είναι εξυπνότεροι ή δυναμικότεροι ή ρισκάρουν περισσότερο ακόμη και τη ζωή τους, με τον ίδιο κάποιοι άλλοι βλέπουν το μέλλον, έχουν αποτελέσματα με ένα εκκρεμές, νιώθουν την ενέργεια, θεραπεύουν με τα χέρια, διαλογίζονται και γενικά χρησιμοποιούν μεγαλύτερο ποσοστό των δυνατοτήτων του εγκεφάλου τους από κάποιους άλλους.
Γιατί, από τη στιγμή που το θαύμα που ονομάζεται ανθρώπινος εγκέφαλος, αποδεδειγμένα λειτουργεί με ανταλλαγή ηλεκτρικών σημάτων μεταξύ των νευρώνων και παράγει τη σκέψη, τη λογική, την αντίληψη κ.λπ. -εκτός από το να κινεί απλώς τους μυς και τα κόκκαλα, χρησιμοποιώντας μάλιστα και πάλι ηλεκτρικά σήματα- ποιος είναι εκείνος που μπορεί με σιγουριά να ισχυριστεί ότι ενέργεια, εγκέφαλος και ηλεκτρικά σήματα δεν είναι αλληλένδετα; Και επεκτείνοντας το ίδιο θέμα, από τη στιγμή που και στον μακρόκοσμο, στο σύμπαν υπάρχει ηλεκτρομαγνητική ενέργεια όπως ΚΑΙ στη γη, ποιος μπορεί να είναι βέβαιος ότι όλα αυτά δεν αλληλεπιδρούν, χωρίς μαγικά, αλλά με νόμους που ακόμη δεν γνωρίζουμε. Και, άρα, ποιος μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα ότι το εκκρεμές -και μάλιστα εκκρεμές με κρύσταλλο- δεν επηρεάζεται από τη σκέψη μας (ηλεκτρικά κύματα, ενέργεια) και την ενέργεια της γης;
Όλες αυτές τις σκέψεις τις γράφω γιατί προσπαθώ να πω ότι τελικά υπάρχουν πάααααρα πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε και γι αυτό καλό θα ήταν να μην είμαστε απόλυτοι και αρνητικοί με οτιδήποτε ακούμε να μας λένε, αλλά να είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες και σκέψεις»
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ο «ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», υπήρξε η πιο δημοφιλής παιδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης από το 1978 έως το 1987.