Ήταν ένας παπαγάλος που τον λέγανε Παρλαπίπα. Ο Παρλαπίπας, ήταν πολύ μορφωμένος παπαγάλος, γιατί εκτός από τη γλώσσα των παπαγάλων, είχε μάθει κι άλλες ξένες γλώσσες γιατί του άρεσε να μαθαίνει. Πρώτα έμαθε τη γλώσσα των ανθρώπων για να συνεννοείται με τ’ αφεντικά του, ύστερα έμαθε τη γλώσσα των γατιών, για να μιλάει με τη γάτα του σπιτιού και τέλος, έμαθε τη γλώσσα των σκυλιών, αν και δεν είχαν σκύλο στο σπίτι που έμενε, γιατί του άρεσε. Ζούσε σε μια πολυκατοικία, στο ισόγειο, και όλα τα πρωινά που έμενε μόνος του στο σπίτι, τον είχαν φέρει κοντά στο παράθυρο για να βλέπει έξω και χαζεύοντας τον κόσμο που περνούσε, να μην βαριέται. Κι έτσι, μια μέρα του φάνηκε πολύ χρήσιμο που είχε μάθει τη γλώσσα την σκυλιών. Εκεί που χάζευε από το μισάνοιχτο παράθυρο, που δεν το είχαν κλείσει γιατί έκανε ζέστη, είδε ένα μεγαλόσωμο σκυλί να περνάει απ’ έξω. «Α, να μια καλή ευκαιρία για να δω αν μιλάω καλά τα σκυλίσια», σκέφτηκε, κι αμέσως, χτύπησε με το ράμφος του το τζάμι φωνάζοντας: «Ε, σκυλάκι, πού πας;» Το σκυλί σταμάτησε και κοίταξε γύρω του παραξενεμένο, γιατί δεν έβλεπε κανένα άλλο σκυλί να φωνάζει. Κούνησε με απορία το κεφάλι του κι έκανε να φύγει. «Ε, σκυλάκι, μη φεύγεις, εγώ σου μιλάω, ο παπαγάλος, εδώ στο παράθυρο». Το σκυλί κοίταξε παραξενεμένα τον παπαγάλο στο παράθυρο και του ‘πε: «Μπα. Και πώς γίνεται και μιλάς στη γλώσσα μου»; «Α, ξέρω πολλές γλώσσες. Μιλάω με τους ανθρώπους, με τις γάτες και με τα σκυλιά και τ΄ όνειρό μου είναι να μάθω να μιλάω με τα λιοντάρια, αλλά όλοι λένε ότι είναι άχρηστο γιατί δεν έχει λιοντάρια εδώ γύρω». «Τι λες παιδάκι μου! Εσύ είσαι φοβερός παπαγάλος! Και πώς σε λένε;» είπε το σκυλί με θαυμασμό. «Με λένε Παρλαπίπα, κι εσένα»; «Γαβγούλα», απάντησε το σκυλί. «Α, κορίτσι είσαι», είπε ο Παρλαπίπας». «Ναι, κορίτσι», απάντησε η Γαβγούλα. «Και πώς βρέθηκες στη γειτονιά;» ξαναρώτησε ο Παρλαπίπας. «Αααχ…» αναστέναξε εκείνη. «Εμένα που με βλέπεις, ζούσα σε ένα πολύ ωραίο μεγάλο σπίτι με πολλά δωμάτια και τ’ αφεντικά μου φαίνεται ότι είχαν πολλά λεφτά γιατί είχαν τέσσερα αυτοκίνητα, δύο ο καθένας για να κυκλοφορούν και τις μονές μέρες και τις ζυγές. Είχαν από τρία κινητά τηλέφωνα ο καθένας για την περίπτωση που θα τέλειωνε η μπαταρία σε κάποιο να έχουν το άλλο, γιατί μιλάγανε πολύ. Είχανε τέσσερις τηλεοράσεις για να μην χάνουν αυτό που βλέπανε όταν άλλαζαν δωμάτιο κι άλλα πολλά. Αφού και για μένα είχαν εφτά λουριά, με εφτά διαφορετικά χρώματα, για ένα έχω άλλο χρώμα λουρί κάθε μέρα! Αλλά φαίνεται πως έκαναν πολλές σπατάλες – και αυτοί και όλοι σ’ αυτή τη χώρα – γιατί μια μέρα, είδα και στις τέσσερις τηλεοράσεις έναν πολύ χοντρό κύριο, που έλεγε: “Δεν έχουμε πια λεφτά. Όλοι μαζί τα φάγαμε…”. Κι έτσι, τ’ αφεντικά μου, που μείνανε και τα δύο χωρίς δουλειά, άρχισαν να πουλάνε τα πράγματά τους κι έφτασαν να τρώνε μια φορά την ημέρα! Και στο τέλος, μου είπαν: “Γαβγούλα, εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, δεν μπορούμε πια να ταΐζουμε κι εσένα. Πρέπει να φύγεις και να πας να βρεις τη τύχη σου”.  Έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη, βρέθηκα στους δρόμους. Βέβαια, εμείς τα σκυλιά, μένουμε συχνά άστεγα και μάλιστα πολλά από μας κι από την ώρα που θα γεννηθούμε, γιατί οι άνθρωποι δεν μας σκέφτονται και μας πετάνε στο δρόμο, αλλά εγώ δεν έχω συνηθίσει να είμαι συνέχεια στο δρόμο κι έχω να φάω και δυο μέρες», είπε η Γαβγούλα, τελειώνοντας την ιστορία της. «Τι λες Γαβγούλα μου», είπε στενοχωρημένος ο Παρλαπίπας, «έχεις να φας δυο μέρες! Πω, πω… Λοιπόν. Έλα. Θα σου κάνω το τραπέζι. Σ’ αρέσουν τα μακαρόνια»; «Και βέβαια, μ’ αρέσουν», απάντησε η Γαβγούλα. «Η αφεντικίνα μου», είπε ο Παρλαπίπας, «πριν φύγει έφτιαξε μακαρονάδα για το μεσημέρι κι είναι ακόμα ζεστά μέσα στον τέντζερη. Έλα, πήδα μέσα από το παράθυρο και πάμε στην κουζίνα να φάμε». Κι η Γαβγούλα, δίνει μια και βρέθηκε μέσα στο σαλόνι του σπιτιού. Αμέσως, ο Παρλαπίπας πέταξε για τη κουζίνα και πήγε και κάθισε  δίπλα στον τέντζερη με τη μακαρονάδα, ενώ η Γαβγούλα έτρεξε πίσω του.  Εκεί, όμως, κατάλαβαν, ότι η Γαβγούλα δεν χώραγε ν’ ανέβει κι αυτή στην κουζίνα και να φάει από τον τέντζερη γιατί ήταν μεγάλο σκυλί. «Μη σε νοιάζει», της είπε ο Παρλαπίπας, «θα σε ταΐσω εγώ».  Και πραγματικά, ο Παρλαπίπας τσίμπαγε τα μακαρόνια με το ράμφος του, και τα έριχνε μέσα στο στόμα της Γαβγούλας που στεκόταν δίπλα στην ηλεκτρική κουζίνα. Κι από τότε η Γαβγούλα και ο Παρλαπίπας, γίνανε δυο καλοί φίλοι και βλέπονταν κάθε μέρα.
Πώς σας φάνηκε; Πώς είπατε; Ωραίο παραμύθι; Τσ, τσ, τσ…  Αφού ξέρετε ότι ο Παραμυθάς δεν λέει παραμύθια, αλλά αληθινές ιστορίες  που τις έχει ζήσει.  Κι αφού ξέρετε ότι όταν φοράω το μαγικό γιλέκο μου, μπορώ και μιλάω με όλα τα ζώα. Αυτή που σας είπα είναι η ιστορία που μου είπε η ίδια η Γαβγούλα πριν λίγες μέρες που τη συνάντησα στο δρόμο. Και μάλιστα, με πήρε μαζί της και με γνώρισε στον Παρλαπίπα, προχθές που είχε ξαναπάει για να φάει μακαρονάδα. Κι επειδή ήξερα ότι μπορεί και να μην με πιστεύατε, τους γύρισα ένα βίντεο με το κινητό μου, του έβαλα μουσική και σας το ανέβασα εδώ να το δείτε. Για να μάθετε να με πιστεύετε.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Click here to view the embedded video.

Αφρατούλα Μπουλούκου (Γ’ μέρος)

Τώρα που η Αφρατούλα ήξερε πια πως δεν θα έρχονταν άλλα παιδιά για να κάνει παρέα ένοιωσε να την πλημυρίζει μια τρομερή μοναξιά. Δεν της άρεσε και πολύ η συντροφιά του Γουρουνάκη και, πραγματικά, την ενοχλούσε πολύ ο τρόπος που καταβρόχθιζε το φαγητό του, αλλά τι να ‘κανε, ήταν τουλάχιστον μια παρέα. O Γουρουνάκης την έμαθε να τρώει κάτι φρούτα που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ της. ‘Oπως, ένα φρούτο που το έλεγαν γλυκοφύλια κι έμοιαζε με πεπόνι, αστερόφρουτο και αβοκάντο. Τα φαγητά που ζητούσε να του φέρνουν ήταν διάφορες λιχουδιές, Κινέζικες, Σουηδέζικες, Γιαπωνέζικες και από κάτι άλλες χώρες σε άλλους πλανήτες που πρώτη φορά τις άκουγε η Αφρατούλα. Αυτή, με τη σειρά της του θύμισε μερικά πολύ συνηθισμένα φαγητά που εκείνος τα είχε ξεχάσει, όπως: φασολάδα, πιλάφι, σπανακόριζο και τέτοια. Παρ’ όλο όμως που έκαναν παρέα φέρνονταν πολύ άσχημα ο ένας στον άλλον. Κυρίως από τη στιγμή που η Αφρατούλα κατάλαβε πως όσο περισσότερο έτρωγε, τόσο λιγότερο μπορούσε να σκεφτεί και του γκρίνιαζε συνέχεια. Κάθε πρωί που ξυπνούσε, σκεφτόταν:
- Δεν θέλω να χοντρύνω άλλο. Αφού φάω το πρωινό μου, θα κάνω δυο φορές το γύρο του πάρκου τρέχοντας.
Όταν τα έλεγε όλα αυτά στον Γουρουνάκη και του έλεγε να προσπαθήσουν να φύγουν, εκείνος τη ρώτησε:
- Είσαι βέβαιη πως θέλεις να φύγεις; Για σκέψου ότι εδώ μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις κι όποτε το θέλεις.
-Ναι… Και να χοντραίνω να χοντραίνω ώσπου να σκάσω.
- Ναι, αλλά για συλλογίσου τι έχεις να χάσεις αν φύγεις από ‘δω.
-Καλά. Κάτσε εσύ και γίνε σαν ελέφαντας. Εγώ θα συνεχίσω να σκέφτομαι και να ψάχνω πώς μπορώ να φύγω από ‘δω.
Στο τέλος, τα δύο παιδιά τσακώθηκαν για τα καλά κι ο Γουρουνάκης χάθηκε μέσα στον απέραντο κήπο και η Αφρατούλα δεν τον ξανασυνάντησε ποτέ.
Εκείνη δεν έπαψε να σκέφτεται πώς θα φύγει από εκεί και πώς θα πάψει να παχαίνει. Συνέχισε να τρέχει, αλλά κάθε φορά, ύστερα από το πολύ φαΐ που είχε καταβροχθίσει για πρωινό, δεν της έμενε καμιά διάθεση για τρέξιμο. Κι αφού την έπαιρνε ο ύπνος κάτω από τα δέντρα, ξανάτρωγε πάλι μόλις ξυπνούσε, γιατί είχε φτάσει πια η ώρα του μεσημεριανού.  Συνέχισε, όμως, να λέει και να ξαναλέει στον εαυτό της:
- Πρέπει να βρω κάποιο τρόπο να φύγω από δω. Αχ, γιατί να μην έχω γεννηθεί έξυπνη…
Εκείνο το μεσημέρι την πλησίασε βιαστικά ένας από τους φίλους του Άρκαν, και κοιτώντας την με τα μεγάλα γαλάζια μάτια του που ήταν γεμάτα ανυπομονησία, της πρότεινε διάφορα αναψυκτικά: Λεμονάδα, πορτοκαλάδα, βυσσινάδα, ότι ήθελε εκείνη τέλος πάντων. Η απογοήτευσή του, όμως ήταν μεγάλη, όταν την άκουσε να του ζητάει μόνο ένα ποτήρι νερό.
- Το νερό δεν έχει καμιά γεύση, της είπε απογοητευμένος εκείνος.
Αλλά η Αφρατούλα επέμενε κι εκείνος της είπε:
- Πιες τουλάχιστον μια σόδα, που το ανθρακικό της σε κάνει να νοιώθεις εκείνο το ευχάριστο κάψιμο στη γλώσσα, είπε ο άντρας και τα μάτια έλαμψαν από ευχαρίστηση.

- Το βρήκα! Το βρήκα Κλοκλό, φώναξα ενθουσιασμένος στη φίλη μου πίσω στη γη, 1024 χρόνια πίσω.
- Τι βρήκες Παραμυθά, με ρώτησε εκείνη παραξενεμένη με τον ενθουσιασμό μου.
- Βρήκα τι πρέπει να κάνει η Αφρατούλα για να φύγει από ‘κει.
- Τι πρέπει να κάνει, Παραμυθά;
- Πρόσεξέ με: Οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη, έχουν χάσει την αίσθηση της γεύσης, όπως ακούσαμε να της λένε. Όλοι αυτοί, λοιπόν, μπορούν να γεύονται τη γεύση των φαγητών που διαλέγει εκείνη, κοιτάζοντας την στα μάτια την ώρα που τρώει. Και η συμφωνία που υπέγραψε η Αφρατούλα όταν κέρδισε το διαγωνισμό, έλεγε ότι είναι όλοι υποχρεωμένοι να της φέρνουν ό,τι ζητήσει να φάει κι αν κάποτε της αρνηθούν κάτι, τότε εκείνη είναι ελεύθερη να φύγει. Άρα αυτό που πρέπει να κάνει η Αφρατούλα, είναι να τρώει φαγητά ή γλυκά χωρίς καμιά γεύση ή τόσο άσχημη γεύση που να της αρνηθούν να τα της σερβίρουν. Οπότε, θα πρέπει να την αφήσουν να φύγει…
- Μπράβο Παραμυθά!  Φοβερή ιδέα!
- Ναι, αλλά πώς θα της το πούμε;
- Α, μην στενοχωριέσαι Παραμυθά. Θα σε στείλω εγώ εκεί με την μαγική κρυστάλλινη σφαίρα μου. Η μαγική κρυστάλλινη σφαίρα μου είναι πια, όπως είδες και μόνος σου, μια μαγική κρυστάλλινη σφαίρα του χρόνου. Και όχι μόνο  βλέπω ιστορίες με παιδιά κάπου στο μέλλον, αλλά μπορώ να στείλω στο μέλλον οτιδήποτε μπορεί να βρεθεί μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα, μπαίνοντας από το μικρό άνοιγμα που έχει από κάτω. Θυμάσαι το μυθιστόρημα του Γουέλς, «Η Μηχανή του Χρόνου»;
- Ναι, απάντησα εγώ, αλλά τι σχέση έχει μένα;
- Αφού μπορείς χάρη στο μαγικό γιλέκο σου να γίνεις μικρός σαν καρφίτσα, θα μπεις μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα και θα βρεθείς εκεί που έχουμε πάει και βλέπουμε την Αφρατούλα.
- Αααα… κατάλαβα Κλοκλό μου. Αλλά… για στάσου. Και πόσο χρονών θα γίνω; Η Αφρατούλα βρίσκεται στο 3.025, δηλαδή πάνω από χίλια χρόνια από σήμερα.

- Χα, χα, χα… Αχ, Παραμυθά… Δεν θ’ αλλάξει τίποτα. Θα μείνεις όσο είσαι.

- Και κάτι ακόμα, είπα εγώ που είχε αρχίσει να μου αρέσει πολύ η ιδέα, και πώς θα γυρίσω πίσω;
- Είναι απλό. Θα σε βλέπω συνέχεια μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα, κι όταν δεις ότι έχεις πετύχει αυτό που θέλεις, κάνε μου νόημα κουνώντας  τα χέρια σου και θα βρεθείς πάλι εδώ.
- Εμπρός, λοιπόν. Μην χάνουμε καιρό…
…είπα και «τσουπ», έγινα μικρός πολύ πολύ μικρός, η Κλοκλό σήκωσε λίγο την μαγική κρυστάλλινη σφαίρα της, χώθηκα από κάτω κι εκείνη ξανακούμπησε τη σφαίρα στο τραπέζι κι εγώ βρέθηκα μέσα στη σφαίρα. Και πριν προλάβω να καταλάβω τι έγινε, ακούω μια τρομαγμένη φωνή να λέει…
- Μανούλα μου! Τι είναι αυτό! Φώναξε η Αφρατούλα καθώς είδε αυτό μικρό ανθρωπάκι που είχα γίνει πάνω στα πόδια της, εκεί που καθόταν σ’ ένα περίεργο παγκάκι του κήπου. Αμέσως έγινα πάλι κανονικός και της χαμογέλασα.
- Γεια σου Αφρατούλα.
- Ποιος είσαι εσύ; Πώς βρέθηκες εδώ; Πώς ήσουν μικρούλης και έγινες μεγάλος; Πώς ξέρεις το όνομά μου;
- Χα, χα, χα… μία μία τις ερωτήσεις σου, θα στις απαντήσω όλες. Και πρώτ’ απ’ όλα με λένε Παραμυθά. Κι επειδή δεν έχουμε καιρό να σου πω γρήγορα γρήγορα  τι συμβαίνει.
Πολύ γρήγορα της εξήγησα ποιος είμαι, τι μπορώ να κάνω με το μαγικό γιλέκο μου, ποια είναι η Κλοκλό και τι καταφέραμε με τη μαγική κρυστάλλινη σφαίρα μας. Και τέλος της εξήγησα γιατί ήρθα και ποιο είναι το σχέδιό μου. Το κοριτσάκι είχε ξετρελαθεί με αυτά που της έλεγα και στο τέλος όρμησε στην αγκαλιά μου κι άρχισε να με φιλάει λέγοντας: «Αχ Παραμυθά, τι καλός που είσαι, θέλεις να είσαι ο παππούς μου γιατί δεν γνώρισα κανένα από τους δύο παππούδες μου;»
«Χα, χα, χα… Να είμαι μωρό μου, να είμαι… είπε γελώντας αλλά πολύ συγκινημένος από αυτή την ξαφνική κι αυθόρμητη εκδήλωση αγάπης του δεκαπεντάχρονου κοριτσιού. Χα, χα, χα… Όταν γυρίσω θα τους λέω ότι έχω μια εγγονούλα που με περιμένει στο 3.025 και δεν θα με πιστεύει κανείς. Θα νομίζουν ότι τους λέω κάποιο από τα παραμύθια μου. Έλα, όμως, να βάλουμε μπροστά το σχέδιό μου.
Έγινα πάλι πολύ μικρός και χώθηκα ανάμεσα στα φουντωτά μακριά μαλλιά της, πίσω από τ’ αυτί  της για να της λέω τι να κάνει. Φώναξε κάποιον και του ζήτησε να της φέρει σκέτο ψωμί και νερό. Γύρω της μαζεύτηκαν κι άλλοι τέσσερις για να την παρακολουθήσουν που θα τρώει. Μέσα σε δύο ώρες, ζήτησε τρεις φορές να της φέρουν ψωμί και νερό. Το ψωμί ήταν πάντα φρεσκοψημένο και νόστιμο και το νερό δροσερό από τη μεγάλη πηγή του πάρκου. Αλλά από τις ματιές που της έριχναν εκείνοι που την παρακολουθούσαν, βεβαιωθήκαμε  πως αυτό που έκανε είχε θαυμάσια αποτελέσματα. Την τρίτη φορά που ζήτησε ψωμί και νερό, της το έφερε ο ίδιος ο ‘Αρκαν, που της είπε μ’ ένα ψυχρό ύφος:
-Για πόσο καιρό σκοπεύεις να συνεχίσεις αυτή την παράξενη δίαιτα;
-Μέχρι που να την βαρεθείτε και να με διώξετε.
-Θα μπορούσα, όμως, να αρνηθώ να σου φέρω αυτά που ζητάς.
-Αν κάνεις κάτι τέτοιο, θα έχεις παραβεί εσύ τη συμφωνία μας και τότε θα είμαι ελεύθερη να φύγω.
-Δεν πρόκειται να παραβώ τη συμφωνία μας…
…υποσχέθηκε ο Άρκαν μ’ ένα παγωμένο βλέμμα.
- Ωραία, είπε η Αφρατούλα. Ενώ εγώ βλέποντας ότι μάλλον πήγαινε καλά το σχέδιο που είχα σκεφτεί, της ψιθύρισα στο αυτί μια άλλη παραγγελία.
- Θέλω μία μερίδα κρύα μακαρόνια, σκέτα και χωρίς αλάτι και για σαλάτα, κρύο ανάλατο μισοβρασμένο λάχανο.
Της το έφεραν κι άρχισε να το τρώει. Φοβερό κορίτσι! Και η ίδια έκανε προσπάθεια να τα καταπίνει όλα αυτά, αλλά ευχαριστιόταν πολύ να βλέπει εκείνους που είχαν μαζευτεί και την κοίταζαν, να έχουν πάρει μια τρομερή έκφραση αηδίας. Αλλά πάνω εκεί που έτρωγε αυτό το κρύο, ανάλατο κι ανούσιο φαγητό, ήρθε ο ίδιος ο Άρκαν, κουβαλώντας μέσα σε ένα μεγάλο δίσκο μερικά αφράτα, καλοψημένα κεφτεδάκια με πολλές τηγανιτές πατάτες, πατζαροσαλάτα, κι ένα μεγάλο παγωτό. Ακούμπησε το δίσκο μπροστά της και της είπε μ’ ένα κακό χαμόγελο:

-Μπορείς να τρως αυτά τα φριχτά πράγματα, ενώ δίπλα υπάρχουν τόσο υπέροχα φαγητά;
Η Αφρατούλα δεν άντεξε κι ετοιμάστηκε ν’ απλώσει το χέρι της στα κεφτεδάκια.
- Μηηη, μωρό μου… της φώναξα στ’ αυτί της. Παράγγειλε αμέσως αυτά που θ’ ακούς να σου λέω.
Και το φοβερό αυτό κοριτσάκι άρχισε να δίνει την παραγγελία που της υπαγόρευα.
- Δεν μ’ ενδιαφέρει. Θέλω να μου φέρεις κάτι να πιω. Να μου φέρεις ένα ποτήρι ζεστό νερό και μέσα να βάλεις δυο κουταλιές μουστάρδα, δυο κουταλιές μαύρο πιπέρι, δυο κουταλιές κόκκινο πιπέρι και μια χούφτα χοντρό αλάτι.
O Άρκαν έδειξε να διστάζει ενώ τα μάτια του είχαν γουρλώσει από έκπληξη.
-Αν δε μου το φέρεις αυτό που σου ζήτησα θα έχεις παραβεί τη συμφωνία μας.
-Θα στο φέρω κι ελπίζω να ευχαριστηθείς πολύ πίνοντάς το.
O  Άρκαν γύρισε μ’ ένα γεμάτο ποτήρι που έμοιαζε να βράζει μ’ όλα αυτά που είχε μέσα. Η Αφρατούλα το πήρε και για μια στιγμή δίστασε. Ακόμα κι η μυρωδιά του ήταν φριχτή κι έφτανε ως εμένα που ήμουν κρυμμένος στα μαλλιά της. Αλλά μόλις είδε μια λάμψη θριάμβου στα μάτια του Άρκαν, έδωσε μια και κατάπιε το φοβερό μίγμα μια και κάτω. Το υγρό κύλησε στο λαιμό της σαν αναμμένο κάρβουνο κι όταν έφτασε στο στομάχι της νόμιζε πως έγινε έκρηξη.
- Κουράγιο μωρό μου, τελειώνουμε, της είπα. Παράγγειλε το ίδιο και με ξύδι αυτή τη φορά.
Η Αφρατούλα, όταν κατάφερε επιτέλους ν’ ανασάνει και σκούπισε τα μάτια της από τα δάκρυα, πρόσεξε ότι ο ‘Αρκαν  κι οι υπόλοιποι κυλιόντουσαν ακόμα στο έδαφος πιάνοντας το λαιμός τους, καθώς προσπαθούσαν να ανασάνουν. Χρειάστηκε να περάσουν κάμποσα λεπτά ώσπου να σηκωθούν όρθιοι και να σταθούν στα πόδια τους.
- Ανόητο κορίτσι, είπε ο Άρκαν με πνιγμένη φωνή ενώ οι άλλοι γύρω του έβηχαν. Ξέρεις κι άλλες τέτοιες συνταγές;
- Θέλω ξανά το ίδιο, είπε σταθερά το γενναίο κοριτσάκι, μόνο που αυτή τη φορά θέλω να βάλεις μέσα και μπόλικο ξύδι.
Σε λίγο εμφανίστηκε πάλι ο Άρκαν κατάχλωμος και δίνοντάς της το γεμισμένο ποτήρι ψιθύρισε:
- Ποτέ δεν πρόκειται να πιεις αυτό το πράγμα…
- Κοίτα με λοιπόν, είπε η Αφρατούλα κι έφερε το ποτήρι στο στόμα της.
Η έκρηξη που έγινε αυτή τη φορά στο στομάχι της ήταν χειρότερη από πριν. Ήταν σαν να έσκαγανι πυροτεχνήματα μέσα της. Αλλά ξαφνικά, πριν προλάβει να το πιει όλο, ο Άρκαν τινάχτηκε και έδωσε μια στο ποτήρι που έπεσε κάτω κι έγινε χίλια κομμάτια, σκορπίζοντας στο πάτωμα το φριχτό υγρό.
- Γρήγορα, πηγαίνετέ την στο Διαστημοδρόμιο και στείλτε την σπίτι της, ούρλιαξε ο ΄Άρκαν. Τέσσερις άντρες όρμησαν, σήκωσαν στα χέρια τους την Αφρατούλα και την πέταξαν σ’ ένα παράξενο αυτοκίνητο χωρίς ρόδες, που έμοιαζε με ελικόπτερο χωρίς έλικα. Κρατήθηκα από τα μαλλιά της για να μην πέσω. Το παράξενο αυτοκίνητο σηκώθηκε ένα μέτρο πάνω από το έδαφος και ξεκίνησε σαν βολίδα.
- Τα καταφέραμε Παραμυθά, μου ψιθύρισε η Αφρατούλα.
- Εσύ τα κατάφερες μωρό μου, όχι εγώ.
- Το μόνο που σκέφτομαι τώρα, είναι ο Γουρουνάκης. Τον λυπάμαι.
- Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτόν Αφρατούλα μου. Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τα πάντα, για να μη χάσουν αυτά που τους δίνουν ευχαρίστηση. Πρέπει, όμως, να σε χαιρετήσω μωρό μου, γιατί μπαίνουμε στο Διαστημοδρόμιο και πρέπει να σ’ αφήσω πριν μπεις στι διαστημόπλοιο για τη γη.
- Και δεν θα σε ξαναδώ Παραμυθά;
- Χα, χα, χα… Μη σε νοιάζει μωρό μου… Για χάρη σου θα ξαναγεννηθώ το 3.025 και θα βρεθούμε.
- Σ’ αγαπώ πολύ Παραμυθά.
- Κι εγώ σ’ αγαπώ πολύ μωρό μου, της είπα και δίνοντάς της ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο, πήδηξα στο έδαφος του Διαστημοδρόμιου.
«Ελπίζω να με βλέπει η Κλοκλό», σκέφτηκα κι άρχισα να κουνάω τα χέρια μου, κάνοντάς της σινιάλο να με γυρίσει χίλια τόσο χρόνια πίσω.
Φρουουουουπ…. Και βρέθηκα ξαφνικά μέσα στη μαγική κρυστάλλινη σφαίρα του χρόνου . Εκείνη σήκωσε τη σφαίρα, βγήκα από κάτω και ξαναπήρα το κανονικό μου ύψος.

- Μπράβο Παραμυθά, είπε η Κλοκλό δίνοντάς μου ένα φιλί στη μάγουλο. Μια χαρά τα κατάφερες!
- Χωρίς τη μαγική σου σφαίρα Κλοκλό, δεν θα κατάφερνα τίποτα. Αλλά και η Αφρατούλα ήταν πολύ θαρραλέο κι έξυπνο κοριτσάκι. Και μια και τη θυμήθηκα, για να δούμε στ κρυστάλλινη σφαίρα σου τι έγινε.
Σκύψαμε και οι δύο πάνω από τη  μαγική κρυστάλλινη σφαίρα της, που βρισκόταν ακόμα στο 3.025 και παρακολουθούσε την Αφρατούλα. Την είδαμε μέσα στο Διαστημόπλοιο, μετά την είδαμε να κατεβαίνει στο Διαστημοδρόμιο «Αίσωπος» κι ύστερα ένα υπερηχητικό ταξί, την πήρε και την πήγε στο σπίτι της. Κατέβηκε με τις δυο βαλίτσες της και χτύπησε την πόρτα. Της άνοιξε η μητέρα της κι αφού έπεσε στην αγκαλιά της, την ρώτησε:
- Τι φαΐ έχουμε σήμερα μαμά;

- Αδιόρθωτο κοριτσάκι, μουρμούρισε η Κλοκλό, και βάλαμε και δύο τα γέλια κοιτάζοντας την Αφρατούλα Μπουλούκου μέσα στη μαγική κρυστάλλινη σφαίρα του χρόνου.

Και να και η φωτογραφία του 1952 στο ίδιο σημείο.

Τα πλακάκια στο πεζοδρόμιο τα ίδια, τα δέντρα τα ίδια, το σπίτι της γωνίας αριστερά το ίδιο, η μεγάλη διαφορά είναι στα αυτοκίνητα (δύο ταξί μόνο εδώ)  και σε… μένα, φυσικά. «Γιατί δεν ντύνεσαι κι εσύ σαν όλα τ’ αγοράκια της ηλικίας σου παιδάκι μου;» έλεγε  η μάνα μου επειδή ήθελα  πάντα να φοράω γραβάτα. Εγώ όμως, δεν άκουγα γιατί έτσι ένοιωθα πιο μεγάλος.

Αφού, λοιπόν, έβγαλα φωτογραφία την οδό Τοσίτσα σήμερα, αποφάσισα να κατέβω περπατώντας προς την Πατησίων, στην είσοδο του Μουσείου. Αυτή η είσοδος όμως είχε πια μια μεγάλη κλειστή καγκελόπορτα. Αλλά ξαφνικά είχα μια φλασιά: Εκεί όπου ήταν παρκαρισμένο ένα αυτοκίνητο  σήμερα, είχα βγάλει το 1948, σε ηλικία 5 χρονών και ντυμένος ναυτάκι όπως ήταν η μόδα για τ’ αγόρια τότε, μία φωτογραφία μπροστά σε κάποιο παρκαρισμένο αυτοκίνητο.  Δείτε τη φωτογραφία σήμερα και προσέξτε το δέντρο πίσω από το παρμπρίζ.

Να και η φωτογραφία του 1948, με το ίδιο δέντρο όπως και σήμερα, αλλά πολύ μικρότερο, όπως κι εγώ άλλωστε όπως βλέπετε.

Κι εκεί αποφάσισα να γυρίσω πίσω στην οδό Ζαίμη και να βγάλω φωτογραφία την πολυκατοικία όπου έζησα από τότε που γεννήθηκα μέχρι τα δεκαοχτώ μου. Είναι αυτή που βλέπετε εδώ, ίδια όπως τότε.

Δεξιά από την είσοδο και κάτω, είναι τα δύο παράθυρα του σπιτιού, του υπόγειου που μέναμε οι γονείς μου, οι δύο αδελφές μου κι εγώ. Μόνο που τότε δεν υπήρχαν, βέβαια, τα κάγκελα, τα χόρτα και τα  graphiti  στον τοίχο.

Τη στιγμή που έβγαζα αυτή τη φωτογραφία, ήρθε ένα παιδί με πίτσες από κάποια πιτσαρία, χτύπησε ένα κουδούνι, του άνοιξαν και καθώς η βαριά ξύλινη πόρτα έκλεινε αργά, αποφάσισα να μπω στο σπίτι, ακριβώς 50 χρόνια μετά από τότε που βρισκόμουν εκεί για τελευταία φορά. Μπήκα μέσα, ανέβηκα τα σκαλοπάτια της εισόδου, και βρέθηκα στην κορφή της σκάλας που οδηγούσε κάτω στο σπίτι μας.

Ωραία παλιά σκάλα. Την κατέβηκα και κοίταξα προς τα πάνω.

Χα, χα, χα… Όταν άρχισα να πηγαίνω σχολείο, η χαρά μου ήταν τα μεσημέρια να κατεβαίνω στο σπίτι κάνοντας τσουλήθρα σ’ αυτή την ξύλινη, φαρδιά κουπαστή. Κοίταξα προς τα κάτω. Η πόρτα του σπιτιού μας κλειστή, καθώς δεν έμενε κανείς πια εκεί! Παραήταν υπόγειο για να ‘ναι σπίτι και το έκαναν αποθήκη.

Κοιτώντας την πόρτα που είχα περάσει εκατοντάδες φορές στη ζωή μου, συνειδητοποίησα ότι δεν ένοιωθα κανενός είδους συγκίνηση. Ήταν κάτι πολύ διασκεδαστικό, σαν να έπαιζα κάποιο παιχνίδι. Και τότε, καθώς θυμόμουν όλα όσα είχα ζήσει σ’ αυτό το σπίτι, κατάλαβα εκείνο που λέγεται σβήσιμο ψυχολογικής μνήμης. Φαίνεται πως όταν συμβεί αυτό, γυρνάει όλη η πρακτική μνήμη. Θυμάσαι τα πάντα, χωρίς κανενός είδους συναισθηματισμό. Είναι αυτό που λέμε καμιά φορά, «αχ μη μου τα θυμίζεις τώρα…», όταν ακόμα υπάρχουν πράγματα στην ψυχολογική μνήμη που πονάνε, και εμποδίζουν την πρακτική να έρθει στην επιφάνεια. Κι εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα το πιο έντονο πράγμα που έχω ζήσει εκεί σαν μικρό παιδί. Ένα μεγάλο μάθημα που πήρα: Να μην φοβάμαι να φοβάμαι. Κατέβηκα την υπόλοιπη σκάλα, στάθηκα στην αρχή του διαδρόμου με τις αποθήκες που οδηγούσε στην αυλή κι ανακάλυψα ότι τώρα πια υπήρχε φως και πάτησα το κουμπί. Και ξανάκανα την ίδια διαδρομή προς την αυλή που είχα κάνει και τότε. Για να καταλάβετε τι είναι αυτή η διαδρομή, θα πρέπει να διαβάσετε, όσοι δεν το είχατε διαβάσει, ένα post  που είχα ανεβάσει το Μάιο του 2009 με τίτλο, «ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΒΟ’. Κάντε κλικ ΕΔΩ και θα σας πάει.  Και μετά, δείτε το βίντεο για να παρακολουθήσετε τη διαδρομή που έκανα ζωντανά, κι όχι απλώς το σχέδιό της, όπως σ’ εκείνο το post. Δυστυχώς η πόρτα της αυλής ήταν κλειδωμένη αυτή τη φορά.

Click here to view the embedded video.

Μεγάλο Σχολείο αυτός ο διάδρομος!!!… Στο σημερινό πέρασμα από το Εξάρχεια, κατάλαβα τι σήμαινε για τη στάση μου απέναντι στο φόβο από τότε και μετά, το πέρασμα αυτού του διάδρομου.

Καλό βράδυ.
Π.

Πριν μερικές  μέρες μια από τις μάγισσες φίλες που έχω, γέννησε ένα αγοράκι. Γιατί, βέβαια, και οι μάγισσες γεννάνε παιδιά. Θα ‘λεγε κανείς ότι μια μάγισσα δεν έχει ανάγκη από αυτά, αλλά φαίνεται ότι και μάγισσες –κι ίσως περισσότερο αυτές- θέλουν έναν άντρα να τις αγαπάει και να τις φροντίζει, να κάνουν παιδιά, να έχουν οικογένεια και τέτοια. Έτσι, λοιπόν, κι η φίλη  μου η μάγισσα, αφού βρήκε το σύντροφό της,  μετά από πολλά βάσανα κατάφερε με τα μαγικά της (ε, και τη βοήθεια των γιατρών) να γεννήσει ένα αγοράκι. Όπως είναι φυσικό, αγαπούσε το μωράκι της πριν ακόμα γεννηθεί και θα το αγαπάει  έτσι για πάντα. Κι επειδή είναι μάγισσα το πιο πιθανό είναι να  προσέξει ώστε όταν  το αγοράκι της   γίνει άντρας, να μην συνεχίσει να του φέρεται σαν αγοράκι και να έχει φροντίσει μεγαλώνοντάς το  να μην  κάνει το λάθος που κάνουν πολλές μαμάδες αγοριών και  τα κάνουν αυτές οι ίδιες να μένουν μέσα τους για πάντα «αγοράκια», που ψάχνουν τη μαμά τους  κι έτσι να παιδεύουν  άλλες γυναίκες, χωρίς να ξέρουν γιατί και πώς το κάνουν αυτό.
Όμως το αγοράκι της μάγισσας γεννήθηκε πολύ καλότυχο, γιατί  ανακάλυψα ότι  έχει και μια καλή Νεράιδα που το προστατεύει από τη μέρα που γεννήθηκε. Έτσι –επειδή οι Νεράιδες είναι κι αυτές γυναίκες και ξέρουν απ’ αυτά- φρόντισε να δώσει στο αγοράκι προστασία. Τη δεύτερη κι όλας μέρα , λοιπόν, που  γεννήθηκε το αγοράκι και ήταν ακόμα στην κλινική, η καλή Νεράιδα του έκανε επίσκεψη. Και για να μην την πάρει χαμπάρι κανείς, μεταμορφώθηκε σε μια φωτεινή αχτίδα ήλιου και κάθισε πάνω στο πρόσωπο τού αγοριού. Εκείνη τη στιγμή  η μάγισσα μάνα του,  κάτι ένοιωσε κι άπλωσε το χέρι της στο μικρό καροτσάκι-κρεβάτι του μωρού, σαν να για να το προστατέψει. Όλες οι μάνες θα ένοιωθαν και θα έκαναν κάτι τέτοιο, όχι μόνο οι μάγισσες. Η Νεράιδα-αχτίδα ήλιου, λοιπόν, έδωσε στο αγοράκι υγεία σωματική και ψυχική για πάντα. Κι ύστερα του έδωσε να έχει αγάπη, σεβασμό και φροντίδα για τη μάνα του, αλλά να μην έχει καμιά ψυχολογική εξάρτηση απ’ αυτήν όταν μεγαλώσει, ούτε και να συγκρίνει τις γυναίκες που θα γνωρίζει με τη μάνα του, ούτε σε αυτές να ψάχνει να βρει εκείνη. Όχι που η μάνα του μικρού αγοριού, η μάγισσα, δεν θα φρόντιζε γι’ αυτό, αλλά για καλό και για κακό είπε να βάλει κι εκείνη το χεράκι της.
Εκείνη τη στιγμή που μπήκε η Νεράιδα μεταμορφωμένη σε αχτίδα  ήλιου στο δωμάτιο, έτυχε να είμαι κι εγώ εκεί, γιατί όταν κάποια από τις φίλες μου τις  μάγισσες  γεννήσει, είναι σπουδαίο γεγονός και δεν υπάρχει περίπτωση να μην της κάνω επίσκεψη. Κι έτσι, επειδή φορούσα το μαγικό γιλέκο μου κάτω από το σακάκι , που, όπως ξέρετε από την ιστορία της Ντόλλυ με βοηθάει –εκτός των άλλων- να βλέπω καιν’ ακούω  πράγματα που οι περισσότεροι δεν μπορούν,  κατάλαβα αμέσως τη νεράιδα  μόλις μπήκε, που τα ‘χασε και «άκουσα» τη  φωνή της σαν σκέψη  μέσα στο κεφάλι μου να με ρωτάει:
«Τι θες εδώ Παραμυθά»;
« Ήρθα να δω τη φίλη μου τη μάγισσα», σκέφτηκα κι εγώ για να τ’ «ακούσει».
«Αχ, μην με μαρτυρήσεις σε παρακαλώ», μου είπε.
«Μην ανησυχείς», την καθησύχασα, «δεν θα πω τίποτα. Και στη φωτογραφία που θα βγάλω το μωράκι, δεν θα καταλάβει κανένας τίποτα, αφού είσαι μεταμορφωμένη σε αχτίδα του ήλιου».
Κι έτσι είναι, που στη φωτογραφία του μωρού που έβγαλα εκείνη τη στιγμή που απλώθηκε το χέρι της μάγισσας μαμάς του, υπάρχει μια φωτεινή αχτίδα στο πρόσωπό του, που όλοι νομίζουν ότι είναι ο ήλιος που πέφτει από το παράθυρο!
Να ζήσει.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ όλους
Π.

Ο Νικόλαος Γ. Πιλάβιος, παράλληλα με τη κρυφή σχέση του με την Βασίλισσα Αμαλία, παντρεύτηκε στην Αθήνα με μία  εύπορη γνωστή Αθηναία και απόκτησαν ένα γιο, τον Γεώργιο Πιλάβιο, που γεννήθηκε το 1852, σπούδασε κτηνιατρική στο Μόναχο κι όταν επέστρεψε, κατατάχτηκε στο στρατό κι έφτασε έως το βαθμό του Αρχικτηνίατρου, και -λόγω πατέρα φυσικά-  με αυτό τον βαθμό, υπηρέτησε στα Ανάκτορα, ενώ υπήρξε Καθηγητής Ιππολογίας στη Σχολή Ευελπίδων και συγγραφέας πολλών βιβλίων για την κτηνιατρική. (ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, ΣΕΛ.680 και ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ Αλ.Καρδούλη. ΣΕΛ. 50).  Από τον Γεώργιο Πιλάβιο, σώθηκε μόνο αυτή η φωτογραφία του,  με τη μεγάλη του στολή.

Και ο Γεώργιος Ν.  Πιλάβιος παντρεύτηκε μία γνωστή Αθηναία από εύπορη και καλή οικογένεια, και το 1882, απόχτησαν ένα γιο, τον Νικόλαο Πιλάβιο, που πήρε φυσικά  το όνομα του παππού του ο οποίος ζούσε ακόμα (!) , αφού πέθανε το 1890,  γύρω στα 80 του.

Ο Νικόλαος Γ. Πιλάβιος, γεννήθηκε το 1882 και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στις Βρυξέλλες. Παντρεύτηκε -και αυτός- με μία εύπορη Αθηναία καλής οικογένειας, την Μαρία Θεοδωρίδου. Από τον Νικόλαο Γ. Πιλάβιο σώζονται αρκετές φωτογραφίες, που μία από αυτές είναι και τούτη.

Ο Νικόλαος  Γ. Πιλάβιος, το 1914 απόχτησε ένα γιο που επειδή ο παππούς Γεώργιος Πιλάβιος, ήταν προληπτικός και έλεγε ότι αν έδιναν στον εγγονό του το όνομά του εκείνος θα πέθαινε (!!!), απαγόρευσε να δώσουν το δικό του όνομα στον μικρό, κι έτσι ο γιος του Νικόλαου Πιλάβιου πήρε το όνομα του αδελφού της μητέρας του κι ονομάστηκε Κωνσταντίνος. Έτσι, έσπασε η σειρά Νίκος-Γιώργος, Νίκος-Γιώργος, κι έχουμε για πρώτη φορά: Νίκος-Κωνσταντίνος, κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ πια.
Ο Νικόλαος Γ. Πιλάβιος, ζώντας με την γυναίκα του και το μικρό του γιο Κωνσταντίνο στην Ελβετία  με νταντάδες, υπηρέτριες και τέτοια -δεν ξέραν τι να τα κάνουν τότε τα λεφτά τους και τα τρώγανε  με τέτοια χαϊλίκια, με αποτέλεσμα να υποφέρουν σήμερα οι απόγονοί τους. Ζώντας, λοιπόν, ο Νικόλαος Πιλάβιος με την οικογένειά του, στην Ελβετία, κόλλησε το 1918 Ισπανική γρίπη, που ήταν εκείνο τον καιρό επιδημία στην Ευρώπη, και καθώς δεν υπήρχε τότε η πενικιλλίνη, ανέβασε πάρα πολύ υψηλό πυρετό και πήδηξε από το μπαλκόνι έχοντας πάθει παραισθήσεις από τον πυρετό. Ποιος ξέρει,  ίσως και να είδε από διαίσθηση τον εγγονό του -χρόνια αργότερα- σαν «Παραμυθά», νόμισε ότι μπορεί να πετάξει κι αυτός, και την έκανε από το μπαλκόνι στο κενό…  Έτσι, ο πρώτος Κωνσταντίνος Ν. Πιλάβιος, έμεινε ορφανός στα τέσσερά του. Αλλά δεν ήταν μόνο  ο πρώτος Κωνσταντίνος ανάμεσα σε Νικόλαους και Γεώργιους, αλλά και ο πρώτος που έμεινε ορφανός μικρός, ο πρώτος που δεν κατάφερε να σπουδάσει λόγω χασίματος της περιουσίας του από τη μάνα του στο χρηματιστήριο  προς το τέλος της δεκαετίας του ’30, ο πρώτος που δεν παντρεύτηκε εύπορη και γνωστή Αθηναία από καλή οικογένεια, αλλά τη φτωχιά μοδίστρα της θείας του,  μία κωλοπετσωμένη πρόσφυγα από την Κωνσταντινούπολη, που είχε πάει έως την Τρίτη Δημοτικού, την Γεωργία Ιωαννίδου.  Κι ακόμα, ήταν ο πρώτος που τίναξε όλο το καθώς πρέπει στυλ  120 χρόνων, της οικογένειάς του και έγινε χαρτοπαίκτης και αλκοολικός. Τέλος ήταν και ο πρώτος που δεν απέκτησε μόνο ένα γιο – τον Νίκο – αλλά και δύο κόρες: την Αικατερίνη και την Αλίκη. Και επίσης, ήταν ο πρώτος που και τα τρία παιδιά του, δεν θυμούνται να έχει απλώσει ποτέ χέρι επάνω τους , όπως άκουγαν για άλλους γονείς,  που θυμούνται και τα τρία παιδιά  να έχουν εισπράξει πολύ αγάπη απ’ αυτόν, όπως θυμούνται και ότι, όταν μεγάλωσαν, εείνος δεν έκανε ποτέ και για κανένα λόγο καμία επέμβαση στη ζωή τους. Από τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, υπάρχει μία φωτογραφία από το γάμο της μικρότερης κόρης του, γύρω στα 65 του.

Ο Νικόλαος Κ. Πιλάβιος, που γεννήθηκε το 1943, σε κάποια πράγματα συνέχισε την παράδοση των παππούδων του, σε άλλα του πατέρα του, αλλά έφερε και κάποια δικά του. Έκανε σπουδές και στο εξωτερικό όπως οι τρεις πρώτοι, παντρεύτηκε δύο  εύπορες Αθηναίες καλών οικογενειών (κάνοντας δύο γάμους για να αναπληρώσει τον πατέρα του που δεν ακολούθησε την παράδοση των Πιλάβιων που παντρεύονταν εύπορες από καλές οικογένειες), ήταν ο πρώτος από τους  προηγούμενους τέσσερις που ακολούθησε καλλιτεχνικό επάγγελμα, ανοίγοντας το δρόμο στο δικό του γιο. Τέλος  -όπως και ο πατέρας του- σε αντίθεση με τους παππούδες του, απέκτησε και γιο και κόρη, ένα παιδί από τον κάθε γάμο δηλαδή. Η κόρη του, που ήταν πρώτη, παραλίγο να βαφτιστεί Γεωργία, αλλά αυτό το όνομα δεν άρεσε ούτε στη μάνα της ούτε στον πατέρα της, κι ευτυχώς συμφώνησε κι η γιαγιά της, κι έτσι της έβγαλαν το όνομα τής προγιαγιάς της: Μαρία. Όσο για το γιο, αυτός παραλίγο να λεγόταν Γιώργος, αν ο προπάππους του δεν ήταν προληπτικός και δεν είχε ζητήσει να μην βαφτίσουν τον εγγονό του Γιώργο, αλλά Κωνσταντίνο. Θα ήταν τραγικό σήμερα για τον πατέρα του που δεν θα μπορούσε να τον φωνάζει «Κώτσο» που του άρεσε, αλλά «Γιώργη», ενώ το ιντερνετικό  όνομα του παιδιού του δεν θα ήταν cpil , αλλά gpil.
Και μπορούμε να κλείσουμε αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο με μία φωτογραφία και των τριών τελευταίων Πιλάβιων μαζί, βγαλμένη πριν κάμποσα χρόνια στην Αγγλία που βρέθηκαν και οι τρεις, εξαιτίας ενός φιλόσοφου  ονόματι Τζίντου Κρισναμούρτι. Εδώ είναι στριμωγμένοι στο αυτόματο μηχάνημα:  η παραλίγο Γεωργία Πιλαβίου, ο παραλίγο  Γιώργος Πιλάβιος και ο Νικόλαος, παραλίγο Γεωργίου, Πιλάβιος.

Χα, χα, χα… Μου πήρε σχεδόν δυο μέρες να γράψω αυτό το post, αλλά το διασκέδασα πολύ – ελπίζω να φαίνεται. Εδώ και κάποιο καιρό ψήνομαι -και από μόνος μου και από κάποιους φίλους- να γράψω για τη ζωή μου. Επειδή έχω διαβάσει τις αυτοβιογραφίες δύο άλλων φίλων ηθοποιών, δεν με πολυενθουσιάζει η ιδέα. Μου μοιάζει λίγο σαν αυτολιβάνισμα, κυρίως αν έχεις ζήσει πράγματα που είναι κάπως ιδιαίτερα. Νομίζω ότι αν τελικά αποφάσιζα, θα ήταν για να πω κυρίως για τη γνωριμία μου με τον Κρισναμούρτι και γι’ αυτόν. Και πάντως, αν έγραφα τελικά κάτι που να έχει σχέση με τη ζωή μου, θα έπρεπε να έχει κάτι από παραμύθι, κάτι που έχουν οι ιστορίες που γράφω για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Αλλά δεν το έχω βρει  ακόμα. Πριν μερικές μέρες μου πέρασε η ιδέα να αρχίσω να γράφω σιγά σιγά αυτό το βιβλίο εδώ, κάπως σαν posts. Μία πρώτη προσπάθεια, ήταν το post με την «Ιστορία του αγοριού με το κερί». Σήμερα, έγραψα κάτι που θα μπορούσε να είναι σαν πρόλογος του βιβλίου. Κι έχω κάποιες άλλες ιδέες. Θα δούμε.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ
Π.

Αργότερα, στην εφηβεία του, θα είχε ξανά μία μακρινή αίσθηση εκείνου του βυθίσματος, την πρώτη φορά που ερωτεύτηκε. Και με τα χρόνια κατάλαβε, ότι ο αληθινός και βαθύς έρωτας, γεννιέται από τη νοσταλγία για μια χαμένη ενότητα με κάτι,  και καθώς φέρνει  την ενότητα με έναν άλλο άνθρωπο – όπως τίποτε άλλο δεν τη φέρνει έτσι στη ζωή – δημιουργεί μία ψευδαίσθηση αποκατάστασης αυτής της ενότητας, αλλά δεν είναι αλήθεια.  Είναι όπως όταν δεν έχεις δοκιμάσει φρέσκο κρεμμυδάκι, μπορείς να βράσεις ένα ξερό και η γεύση του μόλις το δαγκώσεις, μοιάζει με του φρέσκου, αλλά δεν είναι το αληθινά φρέσκο, κρεμμυδάκι. Φαίνεται, όμως, πως όταν γεννηθεί μέσα σε κάποιον ο έρωτας για το «Ιερό» που δεν έχει σχέση με θρησκείες και θεούς, αλλά με ένα «απέραντο χάος χωρίς όνομα αρχή και τέλος», με ένα «κενό» που πάλλεται  από ζωή, κι αγάπη,τότε κάθε άλλος έρωτας που μπορεί να γεννηθεί μέσα στα πλαίσιά του -γιατί μπορεί να γεννηθεί και τότε- είναι κάπως σαν να υπάρχει, αλλά και να μην υπάρχει. Δεν είναι το ίδιο όπως συμβαίνει σε ανθρώπους που πληγώθηκαν πολύ από τις ερωτικές τους ιστορίες, που πόνεσαν κι έτσι βλέποντας λογικά όλο τον μηχανισμό του έρωτα, από την αρχή έως το τέλος, δημιουργούν ένα προστατευτικό τοίχος γύρω από την καρδιά τους και: ή δεν ξαναερωτεύονται ή όταν δουν ότι πάνε να ερωτευτούν, ή το τελειώνουν επιτόπου ή ερωτεύονται χλιαρά, χωρίς πάθος. Αυτό όμως δεν έχει σχέση με την κατανόηση του τι είναι αληθινά ο έρωτας. Αυτό μοιάζει με το να σου κόψει για λόγους υγείας ο γιατρός το κάπνισμα, χωρίς να μάθεις έτσι ποτέ ο ίδιος γιατί καπνίζεις και το κάπνισμα να σταματήσει από μόνο του. Όταν γεννηθεί ο έρωτας για κάτι «Ιερό», τότε είσαι ανοιχτός να ερωτευτείς ακόμα  και πέντε λεπτά πριν πεθάνεις κι ας πονέσεις, κι ας πληγωθείς κι ας… οτιδήποτε. Γιατί ο έρωτας, είναι πια στη θέση του. Δεν είναι υποκατάστατο τίποτε άλλου· δεν είσαι γενικώς ερωτευμένος με τον έρωτα· δεν μπαίνει θέμα «πιστεύω στον έρωτα», όπως έχει πει κάποιος·  δεν μπαίνει θέμα «πίστης» ή «απιστίας» στο άλλο πρόσωπο,  αποκλειστικότητας δηλαδή και ιδιοκτησίας. Τότε λειτουργεί η ηθική του: ό,τι γίνεται με αγάπη είναι σωστό – όντας η αγάπη κάτι που δεν το νιώθεις, που δεν είναι συναίσθημα, αλλά είναι μία κατάσταση που ή είσαι μέσα της ή δεν είσαι.

Το κοριτσάκι που φώναζε βοήθεια

Οι δυο γυναίκες γνωρίστηκαν σ’ ένα φιλικό σπίτι, στα γενέθλια κάποιας κοινής γνωστής. Πολύ γρήγορα  ένοιωσαν και οι δύο μια βαθιά συμπάθεια η μία για την άλλη. Η μία είχε μόλις περάσει τα εξήντα, αλλά πραγματικά δεν την έκανες πάνω από πενήντα!  Είχε μια καθαρότητα στο βλέμμα  κι ένοιωθες να υπάρχει ένα τρομερό άνοιγμα καρδιάς, μιας καρδιάς έτοιμης ν’ αγκαλιάσει  όποιον θα το ήθελε. Και αν και περασμένα εξήντα, έβγαζε εκείνη τη θηλυκότητα που έχουν οι μεγάλες γυναίκες, που έχουν ζήσει μια ζωή χωρίς αναστολές και ταμπού στο  σεξ, αλλά με ευαισθησία. Ξέροντας πως ό,τι γίνεται με αγάπη – όχι με έρωτα- είναι στη θέση του, είναι σωστό. Η άλλη γυναίκα, είχε κλείσει τα τριάντα πέντε, αλλά την ένοιωθες να είναι ρουφηγμένη μέσα της και με χαμηλή ενέργεια.

Όταν τα δώρα, τα κεράσματα, το σβήσιμο των κεριών κι όλα τα κλασσικά των γενεθλίων είχαν καταλαγιάσει και οι μισοί, σχεδόν, καλεσμένοι είχαν φύγει, άρχισε μία συζήτηση για την ψυχανάλυση. Η νεαρή γυναίκα, δήλωσε από την αρχή ότι τα δύο τελευταία χρόνια κάνει ψυχανάλυση, ενώ η μεγαλύτερη μιλούσε ξεκάθαρα εναντίον. Ήταν φανερό ότι οι δύο γυναίκες διαφωνούσαν εντελώς γι’ αυτό το θέμα, αλλά ήταν επίσης φανερό ότι μεταξύ τους υπήρχε  επικοινωνία. Γιατί η επικοινωνία δεν προϋποθέτει και συμφωνία στις απόψεις πάνω σε κάποιο θέμα, όπως και το αντίθετο: το ότι συμφωνούν δυο άνθρωποι σε κάτι, δεν σημαίνει και ότι επικοινωνούν.  Υπάρχει η επικοινωνία με έναν άλλο άνθρωπο που είναι αυτόματη – ένα είδος «χημείας» που δεν εξηγείται – όπως υπάρχει και η επικοινωνία δύο ανθρώπων που τη γεννάει το ενδιαφέρον: για το ίδιο πράγμα, την ίδια στιγμή και με την ίδια ένταση.

Όταν τέλειωσε η βραδιά, οι δυο γυναίκες είχαν γίνει φίλες κι αποφάσισαν να βρεθούν την άλλη μέρα οι δυο τους. Η συζήτηση άρχισε πάλι με το θέμα της ψυχανάλυσης και η νέα γυναίκα ρώτησε την άλλη γιατί έλεγε αυτά που έλεγε το προηγούμενο βράδυ, κι εκείνη της απάντησε:
«Ποιος μπορεί να ξέρει τον εαυτό σου καλύτερα από σένα; Και, ναι, χρειαζόμαστε βοήθεια σε πρακτικά πράγματα, αλλά σε ψυχολογικά  γιατί να ζητάει κανείς  βοήθεια; Γιατί να θες “πατερίτσες” για  να αντιμετωπίσεις τα ψυχολογικά σου προβλήματα; Και γιατί να ζητάς βοήθεια από κάποιον που και ο ίδιος θέλει βοήθεια; Όπως ξέρεις οι ψυχαναλυτές που ψυχαναλύουν άλλους, χρειάζονται κι οι ίδιοι ψυχανάλυση. Και οι ίδιοι, κάνουν ψυχανάλυση κάθε χρόνο με κάποιον άλλο ψυχαναλυτή, που επίσης κάνει ψυχανάλυση με κάποιον άλλον και πάει λέγοντας. Πόσα χρόνια κάνεις ψυχανάλυση;»
«Πέντε», είπε η νέα κοπέλα.
«Για ποιο θέμα πήγες»;
«Για διάφορα, αλλά το βασικό είναι ότι παθαίνω κρίσεις πανικού».
«Έχεις δει καμιά καλυτέρευση»;
«Μικρή».
Η συζήτηση συνεχίστηκε πηγαίνοντας όλο και πιο βαθιά, και η νέα γυναίκα εμπιστευόταν όλο και πιο πολύ την καινούργια της φίλη που ένοιωθε να της στέλνει κύματα αληθινής στοργής χωρίς να υπάρχει κανένα και κανενός είδους προσωπικό ενδιαφέρον για την  ίδια — μόνο στοργή και καλοσύνη.
Το νέο κορίτσι είχε γεννηθεί και μεγαλώσει έως τα δεκαοχτώ του σ’ ένα από τα νησιά της άγονης γραμμής. Ο πατέρας της ήταν καπετάνιος σε φορτηγό καράβι που έκανε δρομολόγια ανάμεσα στα κοντινά νησιά. Η μητέρας της, κόρη παπά, ήταν αυταρχική και φανατικά θρησκόληπτη που φρόντιζε το σπίτι και τα δυο παιδιά της, την νέα γυναίκα δηλαδή και τον μικρότερο αδελφό της με αυταρχικότητα. Καθώς μεγάλωνε το κορίτσι,  η μάνα της όλο και σκλήραινε τη θρησκευτική  ανατροφή του. Όσο κι αν προσπαθούσε να θυμηθεί, είπε ότι μέχρι τα δώδεκα ήταν σαν να είχαν σβήσει μέσα της όλα όσα είχε ζήσει. Θυμόταν  μόνο, ότι στα δώδεκα όταν είχει αδιαθετήσει για πρώτη φορά,  η μάνα της τής απαγόρευσε να πάει στην εκκλησία γιατί, «όταν είναι έτσι η γυναίκα, είναι βρώμικη και δεν κάνει να πηγαίνει στην εκκλησία», ενώ ο πατέρας της που μπήκε στο δωμάτιο, κοίταξε την κόρη του μ’ ένα βλέμμα παράξενο, που την έκανε να νοιώσει πολύ άσχημα.

Καθώς η ηλικιωμένη γυναίκα άκουγε τη νεαρή κοπέλα να της διηγείται τα πρώτα χρόνια της ζωής της, της φάνηκε σαν ν’ άκουσε  ένα κοριτσάκι να φωνάζει βοήθεια.  Για δευτερόλεπτα τα ‘χασε, αλλά αμέσως κατάλαβε ότι η φωνή δεν ακούστηκε απ’ έξω, αλλά μέσα στο κεφάλι της! Και τότε  ένοιωσε ότι καθώς η κοπέλα απέναντί της, της  διηγιόταν τη ζωή της, έμοιαζε σαν κάτι από μέσα της να ζητάει  βοήθεια. Αυτό το «κοριτσάκι» που είχε μείνει κρυμμένο από φόβο μέσα της από τα παιδικά της χρόνια, φώναζε βοήθεια. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η γυναίκα  θυμήθηκε το γέρο φίλο της που δεν υπήρχε πια στη ζωή, που εκείνη τον έλεγε δάσκαλό της κι αυτός την κορόιδευε. Της έλεγε ότι,  «μπορεί  να λέει κανείς πέντε πράγματα που έχει δει στη ζωή του σε κάποιον άλλον, αλλά όλοι μας είμαστε μαθητές και δάσκαλοι του εαυτού μας. Και όλοι εκείνοι – αλλά όλοι – που παριστάνουν τους πνευματικούς δάσκαλους και θέλουν “μαθητές”, απλώς διψάνε για χρήμα, για δύναμη, για εξουσία πάνω στην ψυχή των ανθρώπων. Αλλά ένας αληθινός δάσκαλος, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα δάσκαλο οδήγησης αυτοκινήτου. Σου λέει πέντε πράγματα και μετά φεύγεις και μαθαίνεις από σένα τον ίδιο που οδηγείς μόνος πια στους δρόμους, πώς να οδηγείς». Τα μάτια της βούρκωσαν καθώς θυμήθηκε το γέρο φίλο της και καθώς έπιασε τον εαυτό της εκείνη ακριβώς τη στιγμή να θέλει πάρα πολύ να βοηθήσει τη νέα κοπέλα απέναντί της, θυμήθηκε κάτι ακόμα που της είχε ο φίλος της, όταν κάποτε είχε πάει να τον ρωτήσει πώς θα μπορούσε να βοηθήσει μια φίλη της που είχε  ψυχολογικά προβλήματα. Εκείνος τότε της είχε απαντήσει:  «Όταν έρχεται κάποιος και σου ζητάει να τον βοηθήσεις για κάποιο ψυχολογικό του πρόβλημα, πρέπει  ν’ αφήσεις κατά μέρος τις εικόνες, τις ιδέες, τα συμπεράσματα, τις απόψεις και τις σκέψεις που έχεις για το θέμα που σου μιλάει ο άλλος.  Αλλά, όταν σου ζητάει κάποιος να τον βοηθήσεις για ένα ψυχολογικό του πρόβλημα, εσύ κάνεις προσπάθεια να τον βοηθήσεις; Γιατί; Οποιαδήποτε προσπάθεια κι αν κάνεις να  βοηθήσεις, ένα είναι σίγουρο: ότι θα  εμποδίσεις τον άλλο άνθρωπο να κατανοήσει τον εαυτό του. Οπότε καλύτερα μην βοηθάς. Σε παρακαλώ, μην παρεξηγήσεις αυτό που σου λέω. Ξέρω, ακούγεται φριχτό, αλλά πώς θα βοηθήσεις; Μην ξεκινάς, λοιπόν, ποτέ με στόχο ότι πρέπει να βοηθήσεις ή ότι μπορείς σίγουρα να το κάνεις.  Άκουσέ με σε παρακαλώ: Μου είπες ότι είναι κάποια φίλη σου που έχει ψυχολογικά προβλήματα κι έρχεται και στα λέει — δεν έχει σημασία ποια είναι τα προβλήματα.  Νοιώθει απελπισμένη, νοιώθει να είναι σε αδιέξοδο, βρίσκεται σε σύγκρουση, νοιώθει μοναξιά,  είναι βουτηγμένη στη θλίψη, στον πόνο και πολλά άλλα πράγματα. Οι σκέψεις που  βασανίζουν το μυαλό της την έχουν  εξουθενώσει. Έρχεται, λοιπόν,  κουβαλώντας όλα αυτά σε σένα κι εσύ νοιώθεις στοργή γι’ αυτήν. Έρχεται με όλα αυτά που τη βαραίνουν και τη βασανίζουν για να σου τα πει, για να την ακούσεις. Και καθώς στα λέει και εσύ την ακούς αληθινά τότε,  κάτι συμβαίνει. Αυτό το «κάτι», όμως, θα συμβεί μόνο εάν ξέρεις πώς να ακούς. Αν, πεις, “ναι, μπορώ να σε βοηθήσω”, τότε η σχέση σας είναι τελείως διαφορετική. Εσύ θεωρείς ότι βοηθάς κι εκείνη είναι πεισμένη ότι θα τη βοηθήσεις. Κι έτσι παύει κάθε κατανόηση κι από εσένα και από εκείνη, τού τι πραγματικά συμβαίνει. Ενώ αν εκείνη  έρθει με τα πραγματικά της προβλήματα και απλώς στα λέει γιατί θέλει να σου ανοίξει την καρδιά της, χωρίς να σου περιγράφει «λογοτεχνικά» τα συναισθήματα της, κι εσύ την ακούς με στοργή, με ανοιχτή και τη δική σου καρδιά, χωρίς να υποθέτεις ότι μπορείς να την βοηθήσεις, χωρίς εικόνες, χωρίς ιδέες, χωρίς φιλοσοφικές και  ψυχαναλυτικές απόψεις και συμπεράσματα γι’ αυτά που σου λέει, χωρίς να την επικρίνεις ή να την δικαιολογείς, αλλά απλώς ακούς βαθιά και αληθινά, τότε από το γεγονός και μόνο ότι εσύ την ακούς έτσι, ενώ εκείνη σου ανοίγει την καρδιά της κι εσύ ανοίγεις τη δική σου, τότε δημιουργείται μία σχέση ανάμεσα σας, όπου γεννιέται η κατανόηση  και η γνώση του εαυτού της, αλλά και εσένα του δικού σου. Αυτή ακριβώς η σχέση είναι το εύφορο έδαφος  όπου κάτι καινούργιο μπορεί  ν’ ανθίσει. Τότε και οι δύο μπορεί κάτι να δείτε.  Το να δείτε αναφέρεται στην καρδιά, όχι στο μυαλό· δεν είναι κάποιο λογικό συμπέρασμα είναι αίσθηση και συνειδητοποίηση αυτού που πραγματικά συμβαίνει, χωρίς να χρειάζονται λόγια και περιγραφές· απλώς ξέρεις κάτι που δεν ήξερες πριν. Και το ξέρεις όχι επειδή στο είπε κάποιος άλλος, αλλά επειδή το είδες από μόνη σου…»

Καθώς θυμόταν τα λόγια του γερο φίλου της, ένοιωθε την καρδιά της ν’ ανοίγει κι άλλο κι έμοιαζε να συμβαίνει το ίδιο και στη νέα γυναίκα που την κοίταγε και τα μάτια της είχαν βουρκώσει. Άρχισε να μιλάει ακούγοντας κι η ίδια αυτά που έλεγε, κάπως σαν να τ’ άκουγε για πρώτη φορά. Θυμόταν δυσάρεστες στιγμές με τη μάνα της και τον πατέρα της, που χρόνια τώρα ήταν θαμμένα μέσα της κι έμοιαζε να είχαν σβήσει. Αλλά δεν είχαν σβήσει. Ζούσαν στο σκοτάδι και «ροκάνιζαν» τη ψυχή της και το σώμα της. Ζούσαν στο σκοτάδι σαν φαντάσματα και τώρα έρχονταν στο φως. Κι επειδή τα φαντάσματα δεν ζουν στο φως, τώρα πια έσβηναν στ’ αλήθεια. Ανάμεσα στις δυο γυναίκες είχε γεννηθεί μια βαθιά επικοινωνία, που καθώς τελείωνε η διήγηση έσπρωξε, πολύ απλά και φυσικά, την μια στην αγκαλιά της άλλης.

Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, με προσκάλεσαν: ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Σκιάθου και τα δύο βιβλιοπωλεία του νησιού,  να πάω να παρουσιάσω τα βιβλία μου, στα πλαίσια της Έκθεσης Βιβλίου, που γίνεται κάθε χρόνο στο Δημοτικό Πάρκο στο λιμάνι. Ο ΕΚΔΟΤΙΚΌΣ ΟΙΚΟΣ ετοίμασε την πρόσκληση που έστειλε ο Δήμος.

Επειδή, όμως, η είσοδος ήταν έτσι κι αλλιώς ελεύθερη, φτιάχτηκε και μία ωραία αφίσα που μπήκε σε μαγαζιά, αλλά και σε όλα τα stands του Δήμου Σκιάθου, στον κεντρικότερο δρόμο του νησιού, στην οδό Παπαδιαμάντη. Τα δύο «μεγάλα» γεγονότα του Αυγούστου, ήταν η παρουσίαση των βιβλίων του Παραμυθά στις 20 και η συναυλία της Πίτσας Παπαδοπούλου στις 19. Βλέποντας τις δεκάδες αφίσες στο δρόμο, ένοιωσα ότι επιτέλους είχα φτάσει ψηλά –όχι στον ουρανό πετώντας, αυτό μου είναι εύκολο- είχα φτάσει ψηλά σαν καλλιτέχνης, αφού ήμουν μαζί με μία διάσημη λαϊκή τραγουδίστρια.

Εκτός, όμως, από την πρόσκληση για την παρουσίαση των βιβλίων, είχα και μια πρόσκληση για να πάω στα βαφτίσια της εγγονής της Άιναφετς, από το γιο της από τον πρώτο της γάμο. (Είδες η Άιναφετς! Και είναι και νέα ακόμα, και ζωηρούλα, ποιος ξέρει…)  Αυτή είναι η φωτογραφία της τούρτας πριν φαγωθεί, που μου την έστειλαν, για να δω πώς ήταν γιατί εγώ δυστυχώς , όπως θα δείτε, δεν μπόρεσα να πάω.

Κάπως μπερδεύτηκαν τα πράγματα και στάθηκε αδύνατο να πάω και στην παρουσίαση το βράδυ και στη βάφτιση το άλλο πρωί. Για καλή μου τύχη, όμως, μπαλώθηκαν τα πράγματα γιατί έτυχε να βρίσκεται αυτές τις μέρες εκεί ο καλός μου φίλος, ο ηθοποιός Νίκος Πιλάβιος, που με «κάνει» στην τηλεόραση. Ε, δεν πολυμοιάζουμε, είναι και πολύ πιο νέος… αλλά, είναι καλός ηθοποιός και τα ψιλοκαταφέρνει να με θυμίζει, κάπως. Αυτόν τον καιρό, παραθερίζει μόνος του στη Σκιάθο, σε μια ερημική παραλία και μένει σε ένα περίεργο κατασκεύασμα που έφτιαξε μόνος του!

Μόλις του είπα τη χάρη που ήθελα, δέχτηκε με χαρά του να κάνει την παρουσίαση των βιβλίων, γιατί είχε μαζί του κι ένα  DVD  με μερικά από τα καινούργια επεισόδια της ΕΡΤ με ιστορίες μου, όπου εκείνος «παίζει» εμένα και μου είπε ότι θα έδειχνε και ένα από αυτά. Εκεί, όμως, που γκρίνιαξε, λίγο ήταν για τη βάφτιση. Γιατί εκτός που από πέντε ετών ήταν άθρησκος επειδή απογοητεύθηκε που ο Θεός δεν του έκαψε τα χέρια, όπως του είχε πει η μάνα του, επειδή για να πειραματισθεί έριχνε κάτι ξεγυρισμένες μουτζιές στα εικονίσματα και με τα τέσσερα, εκτός από αυτό, δεν άντεχε να ακούει τα μωρά να σπαράζουν στο κλάμα, όταν μπαίνουν στην κολυμπήθρα. Μου είπε ότι αν η βάφτιση ήταν σε καμιά κοντινή εκκλησία απ’ όπου θα μπορούσε να φύγει όταν δεν θα άντεχε άλλο, δεν θα το συζητούσε, αλλά τώρα που θα έπρεπε να πάει σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν στου διαόλου τη μάνα (ήμαρτον, Κύριε) και δεν θα ήταν εύκολο να φύγει, δίσταζε.. Τότε κι εγώ του είπα να μην ανησυχεί, γιατί στη Σκιάθο ήταν η φίλη μου η μάγισσα Πόπη, που έφτιαχνε τα γνωστά  «T-SHIRTS Παραμυθά», που όταν τα φορούσες  και ήξερες και τα ανάλογα μαγικά λόγια, μπορούσες να πετάξεις. Το μόνο κακό, είναι ότι αυτά τα T-SHIRTS είναι μιας χρήσης.Αυτό το t-shirt είχε επάνω του τη φωτογραφία μου με τα τρία γουρουνάκια — ναι, τα γνωστά γουρουνάκια.

Έτσι, φίλος μου ο Νίκος ησύχασε και δέχτηκε και τις δύο χάρες που του ζήτησα: παρουσίαση βιβλίων και βάφτιση. Το βράδυ της Παρασκευής, στις εννιά η ώρα, έγινε η παρουσίαση. Το τι κόσμος μαζεύτηκε, μου είπε, δεν λέγεται. Ενώ είχαν βάλει στο χώρο της ΕΚΘΕΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ εκατό καρέκλες, μαζεύτηκαν πάνω από 180 άτομα, παιδιά και μεγάλοι! Μου έστειλε μια φωτογραφία με το κινητό του, που δεν πίστευα στα μάτια μου!

Και η παρουσίαση πήγε πολύ καλά. Τους εξήγησε ότι ήταν ο ηθοποιός που «παίζει» τον «Παραμυθά» στην τηλεόραση και μάλιστα για να δώσει στα μικρά παιδιά να καταλάβουν τι είναι ηθοποιός –αν και ήξεραν- τα φώναξε επάνω και τους ζήτησε να κάνουν σαν «ηθοποιοί» από κάποιο ζώο. Τα περισσότερα χειροκροτήματα τα πήρε ένα αγόρι που έκανε ένα πουλάκι, κι όταν τον ρώτησε τι είναι αυτό που κάνει, απάντησε «τσίου, τσίου» κι όταν τον ξαναρώτησε πώς τον λένε, είπε πάλι, «τσίου – τσίου».

Ο κόσμος, ενθουσιάστηκε με την προβολή του επεισοδίου για το «Μαγικό Γιλέκο» από την καινούργια σειρά που θ’ αρχίσει τα Σεπτέμβριο. Το μόνο που τον δυσκόλεψε στο τέλος, ήταν ότι τα παιδάκια που ήταν μαζεμένα εκεί, του φώναζαν να πετάξει, κι εκείνος που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το μαγικό T-SHIRT αφού ήταν μιας χρήσης, κι έτσι είπε ότι κι εκείνος θα ‘θελε να πετάξει, αλλά αυτό το μπορεί μόνο ο πραγματικός Παραμυθάς. Έτσι η παρουσίαση των βιβλίων μου πήγε μια χαρά. Τα δύσκολα ήταν την άλλη μέρα στη βάφτιση.

Όπως το φανταζόταν, το μικρό κοριτσάκι έκλαιγε συνέχεια· και μάλιστα όχι από τη στιγμή που το βάλανε στην κολυμπήθρα, αλλά από την αρχή. Τσίριζε τόσο πολύ που ο παππάς, που δεν άντεχε να το ακούει, άφησε να το κρατάει η μητέρα του που το καλμάριζε κι όχι η νονά του και τα έλεγε όλα γρήγορα – γρήγορα για να τελειώνει, τόσο γρήγορα που κανένας δεν καταλάβαινε τίποτα! Ωστόσο, ο φίλος μου ο Νίκος, δεν άντεξε για πολύ.

Κι έτσι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μαγικό TSHIRT της φίλης μου της Πόπης.  Άνοιξε το πουκάμισό του σε στυλ, «Superman»… είπε τα μαγικά λόγια, «Ίκου, μπίκου, πεταξίκουουουου… Φλικ»….

Και χάθηκε προς το χωριό της Σκιάθου, πετώντας πάνω από τις νησιώτικες στέγες.

Αυτή ήταν η ιστορία του φίλου μου του Νίκου στη Σκιάθο…

Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

Αγαπημένε μου Παραμυθά,
Πόσο χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω…. Ήμουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού όταν έγινα πιστό Παραμυθόπουλο και τώρα είμαι τριαντάρα!!!!Τα έχω χαμένα που σε ξαναβρήκα… Ξέρεις. το αγαπημένο μου κομμάτι ήταν πάντα η εισαγωγή (της εκπομπής)! Γιατί; Μα φυσικά επειδή πετούσες! Και νευρίαζα με τον πατέρα μου που δεν μπορούσε να πετάξει σαν εσένα! Εύχομαι να τα χιλιάσεις και τα χρόνια σου και τα χρόνια του blog και τα ανεπανάληπτα παραμύθια σου για να μπορούν να σε δουν και τα παιδιά μου!
Σε ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ για τις βόλτες στο όνειρο και στην φαντασία που μου χάρισες στα πιο αθώα μου χρόνια!!!!!
Σε φιλώ και σου στέλνω την πιο ζεστή μου αγκαλιά,
Η (μικρή) Κυριακούλα.

Τι της λες τώρα!!! Τίποτα. Απλώς μετά από αυτό, ΔΕΝ κλείνεις το blog. Είναι 32 χρόνια που έχει γίνει αυτή η εκπομπή, πάνε τρία χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, μου έχουν πει και μου έχουν γράψει διάφορα καλά, συγκινητικά, τρυφερά και τέτοια, αλλά αυτό δεν μου το έχουν ξαναπεί ποτέ: «Και νευρίαζα με τον πατέρα μου που δεν μπορούσε να πετάξει σαν εσένα»!
Πα, πα, πα, πα… Αν μου είχε πει κάτι τέτοιο η κόρη μου όταν ήταν μικρή, θα είχα σκάσει από το κακό μου και θα τα ‘χωνα μέσα μου σ’ αυτόν τον τύπο που μας το παίζει, «Υπεράνθρωπος»… Θα ήθελα, λοιπόν,  να ζητήσω αναδρομικά συγνώμη από τον πατέρα τής Κυριακούλας, αν τότε του δημιούργησα οποιαδήποτε ενόχληση…
Και για να κάνουμε μια… «καινούργια αρχή» , θα σας ανεβάσω εδώ κάτι πολύ προσωπικό μου. Αυτόν τον καιρό, αποφάσισα να αντιγράψω στο WORD το ημερολόγιο που άρχισα να κρατάω το 1965 (22 χρονών), λίγο πριν απολυθώ από το στρατό. Από τότε και μέχρι το 1994, που αγόρασα για πρώτη φορά lap top, το ημερολόγιό μου είναι χειρόγραφο. Έτσι, αποφάσισα, όσα είχα γράψει αυτά τα 29 χρόνια, να τα αντιγράψω στο computer μου. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, λίγο μετά που βρήκα το σχόλιο της Κυριακούλας, εκεί που αντέγραφα κάτι που είχα γράψει στις 11 Αυγούστου του 1980 –πριν είκοσι χρόνια, δηλαδή- σκέφτηκα να του βάλω τον τίτλο, «Μικρό αλληγορικό παραμύθι» και να το ανεβάσω εδώ. Μην μου ζητήσετε διευκρινίσεις, ό,τι πιάσετε, δεν πειράζει…
Σας φιλώ πολύ
Καλό βράδυ
Ο Παραμυθάς.

ΜΙΚΡΟ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Είναι ένα μακρινό «ταξίδι», που δεν ξέρεις πότε άρχισε και πότε θα τελειώσει· πόσο θα κρατήσει και από ποια «μέρη» θα σε περάσει.  Όταν φεύγεις ξεχνάς το «σπίτι» σου, χάνεις κάθε επαφή μαζί του, κι όμως εκεί θα γυρίσεις. Μόνο που δεν ξέρεις πότε, από πού και πώς.
Στην «πόρτα» σ’ αποχαιρετάει ο «Πατέρας». Πονάει για σένα. Όμως, ξέρει πώς δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να «μάθεις». Από Αγάπη Εκείνος σου δίνει Εφόδια που εσύ θα τα περιφρονήσεις, θα τα ξεχάσεις. Κι ύστερα από πολύ – πολύ καιρό θα τα ξαναθυμηθείς. Λίγα – λίγα στην αρχή… Με κόπο… Και θ’ ανακαλύπτεις, σιγά – σιγά,  πως η «γνώση»  από τα «ταξίδια» δεν είναι για τίποτ’ άλλο παρά για να μάθεις να χρησιμοποιείς τα Εφόδια που σου ‘δωσε ο «Πατέρας». Αυτό θα γίνει ύστερα από πολύ καιρό… και σιγά – σιγά, λίγο – λίγο στην αρχή. Μα αυτό το λίγο, θα ΄ναι σημάδι ότι γυρνάς στο «σπίτι». Κι ας έχεις άλλο τόσο δρόμο για να κάνεις. Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει ότι γυρνάς στο «σπίτι».
Ψάχνοντας το μονοπάτι με το φως
έχει δρόμους σκοτεινούς,
γεμάτους τρόμο.
Μην φοβηθείς.