Αφιέρωμα στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Όπως θα ξέρετε, προχθές έφυγε από τη ζωή ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Πολλά από τα τραγούδια του ανήκουν σε εκείνα που αγάπησα. Για το σημερινό αφιέρωμα διάλεξα ένα που δεν είναι από τα πιο γνωστά, είναι το τραγούδι “Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η Γυναίκα”. 
Καλό βράδυ.
    Π.

 

 

 

 

Ακρογιαλιές Δειλινά

Τυχαία έπεσα στο ίντερνετ σε ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά τραγούδια, από παλιά, το “Ακρογιαλιές Δειλινά”. Και θυμήθηκα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι στην κατηγορία, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ. Κι έτσι αποφάσισα να αρχίσω την εβδομάδα με αυτό το τραγούδι, που το τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη.
Καλή εβδομάδα
         Π.

 

 

 

 

“Αυτή η νύχτα μένει”

Ψάχνοντας στο ίντερνετ κάτι  που ήθελα, έπεσα πάνω σε ένα τραγούδι που μου θύμησε ότι έχω ξεχάσει άλλη μια κατηγορία posts την κατηγορία, “Τα Τραγούδια που αγάπησα”. Έτσι, για άλλη μια φορά άλλαξα τα σχέδιά μου  για σήμερα και ανέβασα το τραγούδι, “Αυτη η νύχτα μένει” του Σταμάτη του Κραουνάκη με την Πέγκυ Ζήνα. Νομίζω ότι είναι ένα εξαιρετικό -σουρεαλιστικό κατά τη γνώμη μου- τραγούδι. Αυτό το βλέπεις καλύτερα στους στίχους του, γι’ αυτό και τους ανέβασα εδώ.

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ’ άστρα μες στη λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου `γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο.

Ακούστε και το τραγούδι  τώρα.

Σας φιλώ.
Π

“Τ’ αστέρια σβήσανε”

Νομίζω ότι σας έχω πει εδώ, πως μου έχει ζητηθεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ να γράψω τη βιογραφία μου, με τίτλο, “Μια ζωή σαν παραμύθι”. Έτσι -χωρίς πίεση και βιασύνη- σε πρώτη φάση διαβάζω το ημερολόγιό μου, που άρχισα να κρατάω το 1965, Σήμερα, εντελώς τυχαία, έπεσα στο φάκελλο του 1998, που μου έδωσε την ιδέα για το σημερινό post, που είναι μιας κατηγορίας που έχω παραμελήσει. Της κατηγορίας, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ.  Και πρώτα το κομμάτι από το ημερολόγιό μου.

ΠΕΜΠΤΗ 9 ΑΠΡIΛIΟΥ 1998
Χθες τo απόγευμα καθώς γυρίζαμε με τov Κωνσταντίνο σπίτι τo ραδιόφωvo έπαιξε έvα καιvoύργιo τραγoύδι πoυ δεv είχα ξαvακoύσει. Iταλικό. Σαv από όπερα. Με συγκίνησε απίστευτα. Ήταν σαν να μιλούσε για στιγμές  της εφηβείας μου. Τίπoτα δε θα μπoρoύσε vα εκφράζει καλύτερα το πώς ένοιωθα κάποιες φορές τότε. ‘Εβαλα τoν Κωνσταντίνο  και πήρε τηλέφωvo στo σταθμό και ρώτησε τoν τίτλo τoυ τραγoυδιoύ. «SPENTE LE STELLE» του είπαν και τραγουδίστρια η Έμμα Σάπλιν.  Σήμερα πήγα και τo αγόρασα. Να και τα  λόγια του τραγουδιού μεταφρασμένα:

ΣΒΗΣΑΝΕ Τ’ ΑΣΤΕΡIΑ
‘Εχασες αυτή τηv καρδιά,
καθώς κυvηγoύσες μια ψευδαίσθηση.
Πρόδωσες αυτή τηv καρδιά,
και δεv μπoρώ vα κάvω τίπoτ’άλλo απ’τo vα σε μισώ.

Μπoρείς v’ ακoύσεις τov πόvo μoυ;
Η φωvή σoυ σβήvει.
Και καθώς είμαι αvόητoς θα σε περιμέvω για πάvτα.
Ξέχνα
ή μη ζήσεις άλλo πια
ή αλλιώς μόvo νύχτα, νύχτα νύχτα…

Τ’ αστέρια σβήσαvε.
Με τη χλωμή αχτίδα τoυ φεγγαριoύ,
η αγάπη oυρλιάζει
σαv κύμα πoυ oρμάει μπρoστά
κι ύστερα εξαφαvίζεται.
Η νύχτα είvαι άδεια
κι η ελπίδα πoυ φέρνει είvαι μικρή.

Πικρά δάκρυα πέφτoυv.
Μια ραγισμένη καρδιά σε απόγνωση,
πρoσπενvάει….
Τι συνέβη στα άδεια όνειρα;
Πoυ πήγαν oι σύντoμoι πειρασμoί;

Και τώρα το βίντεο με την Έμμα Σάπλιν, να λέει το τραγούδι.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

 

 

 

Αφιέρωμα στον Λέοναρντ Κοέν

Σήμερα θυμήθηκα μία κατηγορία posts που έχω παραμελήσει, από μία δυσάρεστη είδηση: τον θάνατο του Λέοναρντ Κοέν. Η κατηγορία είναι η, “ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ” και το τραγούδι που αγάπησα, είναι το, “DANCE ME TO THE END OF LOVE”  Πριν το βίντεο με το τραγούδι, σας βάζω εδώ ένα εξαιρετικό αφιέρωμα του LIFO. Κάντε κλικ ΕΔΩ. να το δείτε.
Και τώρα το βίντεο με το τραγούδι.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

Γαϊδουροκαλόκαιρο

kalokairi7

Το σημερινό post βγήκε εντελώς τυχαία και κατέληξα να το βάλω σε μια … παραμελημένη  κατηγορία “Τα τραγούδια που αγάπησα”. Σε μια συζήτηση που είχαμε προχθές με την Στεφανία, είπα ότι μου φαίνεται πως φέτος θα έχουμε τον Οκτώβριο πολύ… γαϊδουροκαλόκαιρο. Και προς μεγάλη μου έκπληξη, μου είπε ότι δεν την είχε ακούσει ποτέ αυτή τη λέξη. Κατ’ αρχήν, λοιπόν, να πω δυο λόγια για το τι είναι το γαϊδουροκαλόκαιρο, για όσους πιθανόν δεν το ξέρουν.

Γαϊδουροκαλόκαιρο είναι οι καλές μέρες μέσα στον Οκτώβριο κυρίως κοντά στην εορτή του αγίου Δημητρίου, ή ακόμη και μέσα στον Νοέμβριο. Είναι κάτι αντίστοιχο με τις Αλκυονίδες μέρες τον Ιανουάριο. Γενικά, γαϊδουροκαλόκαιρο είναι κάθε εντυπωσιακή καλοκαιρία, και με καύσωνες ακόμη, μέσα στο φθινόπωρο. Ψάχνοντας, λοιπόν, στο ίντερνετ να δω τι λέγεται για το γαϊδουροκαλόκαιρο  ανακάλυψα ότι υπάρχει και στα αγγλικά και λέγεται Indian summer  και στα γαλλικά που λέγεται   été indien . Ε, κι εκεί έπαθα πλάκα γιατί έλεγε ότι είναι και τραγούδι που το έχει γράψει και το λέει ο Joe Dassin!  Κι αυτό το τραγούδι, ήταν από τα αγαπημένα μου στα νιάτα μου!  Ε, είναι να μην το ανεβάσω. Έψαξα και το βρήκα και ζήτησα από τη Στεφανία να μεταφράσει τους στίχους. Ακούστε το αφού διαβάσετε τους στίχους, εκτός αν ξέρετε γαλλικά

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Ξέρεις, δεν υπήρξα ποτέ τόσο ευτυχισμένος όσο εκείνο το πρωινό
που περπατούσαμε στην αμμουδιά  που ήταν λιγάκι σαν αυτή.
Ήταν φθινόπωρο, ένα φθινόπωρο που είχε καλό καιρό
μια εποχή που υπάρχει μόνο στο Βορρά  της Αμερικής
Εκεί το λέμε Ινδικό καλοκαίρι
αλλά πολύ απλά ήταν το δικό μας.
Με το μακρύ σου φόρεμα έμοιαζες
με μια ακουαρέλα της Μαρί Λορενσίν
και θυμάμαι, θυμάμαι πολύ καλά
τι σου είπα εκείνο το πρωινό.
Πάει ένας χρόνος, ένας αιώνας,μια αιωνιότητα
θα πάμε εκεί  όταν θα το θέλεις
και θ’ αγαπηθούμε πάλι.
Όταν ο έρωτας θα έχει πεθάνει
όλη η ζωή θα είναι ίδια με αυτό το πρωινό
με τα χρώματα του Ινδικού καλοκαιριού.
Σήμερα βρίσκομαι πολύ μακριά απ΄ αυτό το φθινοπωρινό πρωινό
αλλά είναι σαν να βρίσκομαι εκεί
και σε σκέφτομαι.
Και τώρα το τραγούδι με ένα κλικ ΕΔΩ  γιατί άλλαξε το σύστημα και δεν μπορώ να ανεβάσω κατ’ ευθείαν το βίντεο.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλό μήνα.
Π.

“Το Λουλουδάκι”

PETITE F.
Το βραδινό φαγητό που έκανα το Σάββατο βράδυ στο Ρέθυμνο που ήμουνα, όπως σας είχα πει στο τελευταίο post, μου θύμησε μια ακόμα κατηγορία posts, που έχω παραμελήσει. Την κατηγορία ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ. Κάνοντας βόλτα στο λιμάνι για να δω πού θα φάω, έπεσα πάνω σε ένα εστιατόριο που το λέγανε, “Petite Fleur, δηλαδή, “Λουλουδάκι¨ – αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία.  Έτσι λεγόταν και ένα από τα αγαπημένα μου μπλουζ στα νιάτα μου, που το χορεύαμε στα πάρτι το 1953, 1954 και ίσως και λίγο μετά. Ήταν ένα επιτυχημένο ορχηστρικό κομμάτι  που είχε γράψει ένας εξαιρετικός κλαρινίστας,  ο Sidney Bechet  που το είχε ηχογραφήσει τον Ιανουάριο του 1952. Έψαξα στο internet και βρήκα αυτήν ακριβώς την εκτέλεση που άκουγα και χόρευα τότε! Ε, οπότε είπα να το ανεβάσω Αργότερα, γράφτηκαν και στίχοι. Το ξαναχόρεψα ως τραγούδι πια το 1964, όταν το τραγούδησε άλλη μια διάσημη της εποχής, η Petula Clark. Οι Γαλλομαθείς και όσοι θέλετε, μπορείτε να το ακούσετε, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

 

“Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη”;

arion
Υπάρχουν κάποιες κατηγορίες posts που τις έχω παραμελήσει. Μια από αυτές είναι και τα “Τραγούδια που αγάπησα”.  Το πώς τη θυμήθηκα έχει πλάκα.  Έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση και ξαφνικά λέγανε για κάποια εκδήλωση στο εξωτερικό όπου πήρε μέρος η Σοφία Λόρεν! Μου έκανε πολύ εντύπωση γιατί νόμιζα ότι πια θα είχε πεθάνει. Ήταν από τις αγαπημένες μου στα νιάτα μου. Μάλιστα τότε, στη δεκαετία του ’50,  που ο Ιταλικός κινηματογράφος μας άρεσε πολύ, άλλοι προτιμούσαν την Τζίνα Λολομπριγκίτα κι άλλοι την Σοφία Λόρεν – ήταν οι “Λολομπριγκιτικοί” και οι  “Λορενικοί”, κι εγώ ήμουν “Λορενικός”. Χα, χα, χα… Τι θυμήθηκα!!!…
Η ζωγραφιά από το αρχαίο αγγείο που βλέπετε, δείχνει ένα παιδί πάνω σ’ ένα δελφίνι. Ίσως απ΄ αυτήν να είναι εμπνευσμένο το εγγλέζικο μυθιστόρημα, “Το παιδί και το Δελφίνι”, που πάνω του βασίστηκε η ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστές τη Σοφία Λόρεν και τον Άλαν Λαντ κι εκεί ακούγεται η Σοφία Λόρεν να τραγουδάει στα Ελληνικά το τραγούδι που θυμήθηκα, το “Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;”. Η δράση της ταινίας, εκτιλίσσεται στην Ύδρα, ενώ σκηνές έχουν επίσης γυριστεί στην Ακρόπολη των Αθηνών, στο θέατρο της Επιδαύρου, στα Μετέωρα, ακόμα και στα «Αστέρια» της Γλυφάδας!  Θυμάμαι μάλιστα ότι είχε πέσει πολύ πλάκα, γιατί λέγανε οι Έλληνες τεχνικοί που είχαν πάρει μέρος στο γύρισμα, ότι στην Ακρόπολη, στις σκηνές όπου ο Άλαν Λαντ και η Σοφία Λόρεν ήταν δίπλα ο ένας στον άλλον, επειδή η Σοφία Λόρεν ήταν πολύ ψηλή κι ο Άλαν Λαντ πολύ κοντός, έσκαβαν μια φαρδιά λακκούβα κι έμπαινε η Λόρεν μέσα για να φαίνεται στο πλάνο λίγο πιο κοντή από τον Άλαν Λαντ!  Χα, χα, χα… Η ταινία αυτή, είναι η  πρώτη αμερικάνικη παραγωγή που ήρθε στη χώρα μας για γυρίσματα και ήταν η αφετηρία για τις επόμενες που ακολούθησαν. Ήταν επίσης η πρώτη εμφάνιση της Sophia Loren, στα 23 της σε αμερικάνικο έργο. Και όλο αυτό έγινε ύστερα από παράκληση της Βασίλισσας Φρειδερίκης στη Σοφία Λόρεν! Ναι, η Φρειδερίκη ανακατευόταν σε διάφορα, αλλά όχι μόνο σε τέτοια, αλλά κυρίως στα πολιτικά. Γι’ αυτό κι όταν κάποτε έγινε βασιλιάς ο γιος της, ο Κωνσταντίνος, στις διαδηλώσεις που γίνονταν εναντίον του, ένα από τα συνθήματα που φώναζαν ήταν και το, “Δεν σε θέλει ο λαός, πάρ’ τη μάνα σου και μπρος…”.  Χα, χα, χα… Πολλά θυμήθηκα με αυτό το τραγούδι!  Η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι η ιστορία μιας  μιας φτωχής σφουγγαρούς,στην Ύδρα που βρίσκει στο βυθό ένα αρχαίο άγαλμα, το «παιδί και το δελφίνι». Για αυτό θα ενδιαφερθεί ένας Αμερικανός αρχαιολόγος που υποδύεται ο Alan Ladd, αλλά  και ένας διάσημος αρχαιοκάπηλος που στην αρχή κερδίζει την εύνοια της Loren αλλά τον τελευταίο λόγο θα έχει ο έρωτάς της για τον αρχαιολόγο. Η ταινία έγινε μεγάλη επιτυχία, κι έκανε διάσημη την Ύδρα από το 1957 που γυρίστηκε η ταινία εκεί. Γι’ αυτό και πριν μερικά χρόνια, το 2006 νομίζω, έστησαν εκεί το άγαλμα που βλέπετε, με αφιέρωση στην ταινία.

Boy and Dolphin

 Ε, και τώρα, μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι και να δείτε την Σοφία Λόρεν να το τραγουδάει στον Άλαν Λαντ, ενώ τη συνοδεύει με την κιθάρα του ο Τώνης Μαρούδας, ένας από τους τρεις καλύτερους τραγουδιστές της εποχής, μαζί με τον Φώτη Πολυμέρη και τον Νίκο Γούναρη, που ακόμα έχω τις φωνές τους στ΄ αυτιά μου, από το ραδιόφωνο στο σπίτι που η μάνα μου το είχε όλη μέρα ανοιχτό!
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

Ειδικό post για… “της ψυχής το παρακάτω”

Όπως μου έχει ξανασυμβεί – και σε όλους σας φαντάζομαι – ψάχνοντας για κάτι στο internet, έπεσα τυχαία πάνω σε ένα τραγούδι που δεν το είχα ξανακούσει ποτέ (!!!) παρόλο που το λέει ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές, όπως σας έχω ξαναπεί, ο Δημήτρης Μητροπάνος. Και η μουσική είναι ενός εξαιρετικού μουσικοσυνθέτη, του Δημήτρη Παπαδημητρίου, που έχω δουλέψει μαζί του στην τηλεόραση – είχε κάνει τη μουσική στο σήριαλ, “Μη Φοβάσαι τη Φωτιά”, που είχα κάνει την παραγωγή της για το MEGA. Ίσως δεν το είχα ξανακούσει το τραγούδι, γιατί το είδος του δεν είναι από εκείνα που μου πολυαρέσουν. Εκείνο, όμως, που με συγκίνησε και μου άρεσε, είναι οι στίχοι του – κυρίως του ρεφραίν του. Οι στίχοι του τραγουδιού, με πήγαν 29 χρόνια πίσω, σε μια στιγμή που είχα νοιώσει έτσι, όπως μεταδίδουν αυτοί οι στίχοι. Είναι κάπως σαν αυτό που λέει ο Σεφέρης σε ένα ποίημά του, που κι αυτό έχει γίνει τραγούδι, “…πήραμε τη ζωή μας λάθος, κι αλλάξαμε ζωή”. Όλοι όσοι έχουν βρεθεί σε μια τέτοια στιγμή, θα ξέρουν πόσο οδυνηρή είναι, αλλά και τι φοβερή ελευθερία ξεχύνεται από μέσα σου, όταν τελειώσεις με το, “λάθος” ή τα “λάθη”, όταν πάψεις να λες διάφορα “παραμύθια” στον εαυτό σου. Γιατί το να λες παραμύθια σε παιδιά δεν πειράζει καθόλου και είναι πολύ καλό, αλλά όταν λες παραμύθια στον εαυτό σου… Αλλά ακούστε το τραγούδι, βλέποντας τον Μητροπάνο, με τη γνωστή του εξωτερική λιτότητα στην έκφραση, να βγάζει το τραγούδι μέσα από την καρδιά του, αφού πρώτα δείτε τους στίχους. Νομίζω πως αυτό που σου μαθαίνουν, είναι να είσαι πάντα έτοιμος στη ζωή σου, “να πηδήξεις στον αέρα”, χωρίς να φοβάσαι.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π. 

Άλλη μια μάχη νικημένος, νικημένος στα σημεία
τώρα δεν έχω παραμύθια,
ούτε παραμύθια ούτε αστεία
άλλη μια νύχτα, με τα όνειρα,
με τα όνειρα μπλεγμένος
για πόσα λάθη είμαι ακόμα,
για πόσα είμαι ακόμα χρεωμένος.

Η αλήθεια μου, άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα,
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

Τα χρόνια που πέρασαν μια χούφτα,
φύγανε σαν μια χούφτα αέρας
ό,τι μου αφήσαν σαν τσιγάρα,
τα τσιγάρα μίας μέρας.
Φίλοι που κάναν στη ζωή μου,
στη ζωή μου κάναν τη γιορτή τους
κι άδειο μπουκάλι είμαι πια κι εγώ,
άδειο μπουκάλι είμαι μεσα στη δική τους

Η αλήθεια μου άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

Της ζωής μου μόνο εγώ,
μόνο εγώ της απομένω.
Ένα φως αφήνω πάντα,
πάντα αφήνω αναμμένο
και στα χέρια μου οι μέρες,
είν’ οι μέρες φρέσκο χιόνι
έχω ακόμα μια ελπίδα,
μια ελπίδα που με σώνει.

Η αλήθεια μου άδειο πιάτο
και πηδάω στον αέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα
στης ψυχής το παρακάτω
στου μυαλού το παραπέρα.

 

Ηθοποιός, με… τη Σιωπή στην Άκρη των Ματιών.

Ψάχνοντας να βρω το τραγούδι που έβαλα στο προηγούμενο post έπεσα πάνω σε δύο αγαπημένα μου τραγούδια από τα νιάτα μου και έτσι συνειδητοποίησα ότι έχω μια… παραμελημένη κατηγορία  posts στο blog , την κατηγορία: ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ.  Είδα ότι έχω ανεβάσει μόνο τέσσερα και τα τέσσερα ξένα. Ε, είπαμε ότι ανήκω σε μια γενιά που έχει μεγαλώσει με ροκ και τον αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό της Βάσης του Ελληνικού, αλλά όχι  κι ότι δεν υπάρχουν και ελληνικά που να μου άρέσουν. Δύο απ΄ αυτά, λοιπόν, τα βρήκα στο ίντερνετ. Θα σας  τα ανεβάσω εδώ, με χρονολογική σειρά.
Το πρώτο, το έχω ακούσει για πρώτη φορά στην πρεμιέρα του έργου “Οδός Ονείρων”, του Μάνου Χατζιδάκι, στο θέατρο Μετροπόλιταν, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (θλιβερό ερείπιο πια), το καλοκαίρι του 1962 και είναι, “Ο Ηθοποιός” με τον Δημήτρη Χορν. Ακούγοντάς το, ύστερα από πολλά χρόνια  ολόκληρο, και βλέποντας τις φωτογραφίες του video clip, ήταν σαν να πέρναγε όλη, σχεδόν, η ζωή μου από μπροστά μου. Έβλεπα και άκουγα τον Χορν που εκτός ότι είχαμε τους ίδιους νονούς, από μικρό παιδί τον έβλεπα μαζί με την Λαμπέτη που έπαιζαν στο Θέατρο Κυβέλης όπου δούλευε ο πατέρας μου και μέχρι μεγάλο με βοήθησε να με προσλάβουν το 1978  στην Ε.Ρ.Τ.  Έβλεπα και την  Λ α μ π έ τ η που την ήξερα από μικρός, κι όπως έχω γράψει παλιότερα εδώ, έπαιξα για πρώτη φορά ως επαγγελματίας μαζί της το 1968. Είδα τον Μάνο τον Κατράκη που μου χάιδευε όταν μικρός το κεφάλι, κάθε φορά που με  έβλεπε στο Θέατρο Κυβέλης και το 1968, έπαιξα επαγγελματίας ηθοποιός πια, στο θίασό του. Είδα τον Θάνο τον Κωτσόπουλο που μικρός έπαιζα μαζί του σε εκπομπές στο ραδιόφωνο και μετά τον συνάντησα Δάσκαλό μου στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, και τα τρία χρόνια. Είδα  και τον Αλέκο Αλεξανδράκη που όταν ήμουν μικρός έπαιξα το ρόλο του σε παιδική ηλικία, στην ταινία “Η   Ά γ ν ω σ τ ο ς” το 1954 και το 1968 έπαιξα στο θίασο του, και κάναμε παρέα. Για όλους σε αυτό τo video clip θα είχα κάτι να πω – μόνο τον Βεάκη δεν πρόλλαβα να γνωρίσω. Πάνω απ’ όλα, όμως, εκείνο που με σύγκινησε ήταν ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις, που είναι ο άνθρωπος που μου άλλαξε τη ζωή: Γιατί όταν το 1975, είχα αποφασίσει ότι  δεν θέλω πια να δουλεύω ως ηθοποιός στο θέατρο, έπρεπε να κάνω κάτι για να ζω και είχα την ιδέα μιας παιδικής ραδιοφωνικής εκπομπής, που πήγα και του την πρότεινα και εκείνου του άρεσε πολύ. Έτσι άρχισε όλη μου η σχέση με τα παιδικά, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και στο γράψιμο βιβλίων, που κρατάει μέχρι σήμερα. Ακούστε και δείτε, λοιπόν, τον “ΗΘΟΠΟΙΟ” του Μάνου Χατζιδάκι με τον Δημήτρη Χορν.

Το δεύτερο τραγούδι, που μέχρι χθες είχα ξεχάσει ότι υπήρχε, το πρωτάκουσα το 1968 στην μπουάτ “Ρουλότα” στην Πλάκα, από τον Κώστα Χατζή, που έχει γράψει και τους στίχους και τη μουσική, είναι το, “Με τη Σιωπή στην Άκρη των Ματιών”. Ο Κώστας Χατζής, όπως και οι μπουάτ, έχουν συνδεθεί στη δεκαετία του ’60 με τους νεανικούς έρωτες πολλών από μας που ζούσαμε στην Αθήνα. Γι ΄αυτό, αν και δυστυχώς το video clip δεν έχει εικόνες από μπουάτ, κορίτσια κι αγόρια της δεκαετίας του ’60, αν σας έρθει να βάλετε τα κλάματα ακούγοντας το τραγούδι ,  αμολήστε τα, κάνει καλό.
Σας φιλώ πολύ
Π.