Η αγάπη των παιδιών και των μεγάλων!

Έδεσσα.1

Αυτή την κάρτα με την καρδούλα, την έφτιαξαν -όπως βλέπετε- τα παιδιά του 4ου  Ολοήμερου Νηπιαγωγείου Έδεσσας, όπου όπως θα θυμάστε από το προηγούμενο post, ήμουν καλεσμένος  να κάνω παρουσιάσεις  των βιβλίων του «Παραμυθά», την Παρασκευή το πρωί σε Σχολεία και το απόγευμα στο Βιβλιοπωλείο Κράλλη. Στον τίτλο του post αναφέρω και τους μεγάλους, γιατί πρώτη φορά είδα τόσους πολλούς «παραμυθομεγαλωμένους» γονείς και Δάσκαλους και δέχτηκα τόση αγάπη από μικρούς και μεγάλους!!!  Πραγματικά με συγκίνησαν πάρα πολύ. Γι’ αυτό και ο τίτλος αναφέρεται και στους δύο, ενώ το υλικό που έχω ανεβάσει είναι φτιαγμένο και από τους δύο: και από τα παιδιά και από τους μεγάλους, όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς βλέποντάς το μεγαλύτερο μέρος του. Δυστυχώς δεν μπορώ να τα ανεβάσω όλα , γιατί είναι πολλά για το blog. Άρχισα με την κάρτα και θα συνεχίσω με τα εξώφυλλα από δύο άλμπουμ που μου χάρισαν τα παιδιά, με ζωγραφιές  τους. Το πρώτο είναι των παιδιών του 2ου  Νηπιαγωγείου της Έδεσσας.

Έδεσσα.2

 

Το δεύτερο  είναι των παιδιών του Γ1 Τμήματος του 2ου  Δημοτικού Σχολείου της Έδεσσας, που έχει και δύο ποιηματάκια. Στο δεύτερο, μάλιστα υπάρχει ένας στίχος που μιλάει για κάτι που δεν το έχω ξανακούσει και μου άρεσε πολύ! Μιλάει για νεράιδες που φοράνε… αρώματα! Χα, χα, χα… Φοβερή επινόηση για να γίνει ομοιοκαταληξία! 

Έδεσσα.3

 Στη συνέχεια σας έχω μια ωραία Χριστουγεννιάτικη κάρτα, με … 2015 ευχές των παιδιών του Γ1 Τμήματος του 20υ Δημοτικού Σχολείου Έδεσσας. 

 Έδεσσα.5

Και  τώρα κάτι που άρεσε πολύ και που κάποιο παραμυθομεγαλωμένο … «παιδάκι», έχει βάλει το χέρι του και γι’ αυτό με συγκίνησε. Στην αρχή σκέφτηκα να  το αντιγράψω, αλλά τελικά προτίμησα να το ανεβάσω όπως είναι, γιατί βγαίνουν μια χαρά τα γράμματα. Αυτό μου το χάρισαν τα παιδιά, του 1ου Ολοήμερου Τμήματος του 4ου Νηπιαγωγείου Έδεσσας.

Έδεσσα.6

 Και θα τελειώσω με το υλικό από κάποια πράγματα που μου χάρισαν στις επισκέψεις μου σε Νηπιαγωγεία και Δημοτικά Σχολεία της Έδεσσας. Είναι κάτι που δεν μου έχουν ξαναδώσει ποτέ, όλα αυτά τα χρόνια που κάνω παρουσιάσεις σε Σχολεία! Είναι ένα χειροποίητο «μετάλλιο» από χαρτί που μου κρέμασαν τα παιδιά ενός Νηπιαγωγείου, που δεν θυμάμαι ποιο ήταν γιατί το…  «μετάλλιο» ήταν σκόρπιο σε μια τσάντα που είχα βάλει όλο το υλικό, και δεν γράφει τίποτα από πίσω. Αν δει το post κάποια Δασκάλα αυτού του Σχολείου, ας γράψει κάτι στα σχόλια. Δείτε το… «μετάλλιο».

Έδεσσα.4

Ε;.. Εξαιρετικό! Και να και μια φωτογραφία από το βράδυ στο Βιβλιοπωλείο Κράλλη,  όπου έγινε χαμός! Ομολογώ δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο σε εκδήλωση Βιβλιοπωλείου! Και ενώ λέγαν στους γονείς να μπούνε μόνο τα παιδιά τους γιατί ήταν μικρός ο χώρος, εκείνοι χώθηκαν πίσω από τα ράφια, δεξιά, αριστερά, βγήκαν και μεγάφωνα έξω για να ακούνε όσοι κοιτάγανε από τις βιτρίνες… Τι να πω… Με κατασυγκίνησαν… Υπέγραφα για πολύ ώρα μετά βιβλία!… Να και μια φωτογραφία από το κέντρο του Βιβλιοπωλείου, που έβγαλα με το κινητό.

281120141958

 

Και θα κλείσω την επίσκεψη στην Έδεσσα, όπου πήγα για πρώτη φορά,  με ένα πολύ μικρό βίντεο που πρόλαβα  να τραβήξω από τη σύντομη επίσκεψη, σε ένα μέρος απίστευτης ομορφιάς: Τους καταρράκτες της Έδεσσας! 

Και θα περάσω στην εκδήλωση που σας είχα πει, στο Βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη το Σάββατο, στη Θεσσαλονίκη, όπου κι εκεί η ανταπόκριση όσων ήρθαν ήταν συγκινητική, και η όλη εκδήλωση είχε πολύ επιτυχία! Δυστυχώς, δεν μου έστειλαν – όπως και από την Έδεσσα – έως σήμερα, Δευτέρα βράδυ, που ετοιμάζω το post, καμία φωτογραφία ή βίντεο από ό,τι τράβηξαν.

Θεσσαλονίκη

 

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε, είναι το μέσα ενός χαρταετού που άνοιγε στα δύο κι έγραφε μέσα αυτά που βλέπετε. Η εκδήλωση στο Βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδη έγινε σε συνεργασία με τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη,  όπου τα παιδιά της Β’ Δημοτικού, μου είχαν ετοιμάσει μία έκπληξη! Είχαν κάνει θεατρική διασκευή μιας ιστορίας του «Παραμυθά», από το τελευταίο βιβλίο, «ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ», της «Μάχης των Χαρταετών» και δώσανε μια μικρή παράσταση μ’ αυτήν, πριν αρχίσω την παρουσίασή μου. Όταν τέλειωσαν, με φώναξαν και μου χάρισαν ένα πολύ ωραίο χαρταετό, σαν παιχνίδι, που είχαν φτιάξει και που όταν τον άνοιγες, διάβαζες αυτά που βλέπετε. Τράβηξα σε βίντεο την παράσταση, αλλά ο ήχος δεν ήταν καλός και καθώς πάρα πολλοί γονείς τράβαγαν φωτογραφίες και βίντεο από την παράσταση έμπαιναν άθελά τους μπροστά μου ή με σκούνταγαν,  κι έτσι το βίντεο που γύρισα δεν ήταν καλό. Κατάφερα μόνο, να μοντάρω το τραγούδι «Εγώ κι εσύ» που είπαν στο τέλος τα παιδιά και να βάλω για τίτλους αρχής, τον χαρταετό που σας είπα. Δείτε το.

Ελπίζω να μην σας κούρασα. Αλλά γι’ αυτό δεν έβαλα τίποτα με μένα αυτή τη φορά- ούτε βίντεο ούτε φωτογραφίες – για να ευχαριστηθείτε τη δουλειά των παιδιών.
Καλό μήνα και καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

Μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο

Καλά, έχω πολύ πράμα σήμερα σ’ αυτό το ποστ από την πιο παραμελημένη μου κατηγορία, το μπλογκοπεριοδικό.  Έτσι, μια και μου «έκατσαν» από το πουθενά τρία θέματα άσχετα μεταξύ τους, αποφάσισα να φτιάξω ένα μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο. Και πρώτα, κάτι που έχει σχέση με την επικαιρότητα: την Λέιντυ Γκαγκά. (Ναι, εκεί ο τόνος)  Καθώς μου έκανε εντύπωση το πώς έκανε ο κόσμος στο αεροδρόμιο και το ότι έχουν πουληθεί όλα τα ακριβά εισιτήρια  (500 ευρώ)  για τη σημερινή συναυλία, είπα να μπω στο ίντερνετ να δω «περί τίνος πρόκειται» που λένε, γιατί δεν την είχα δει κανονικά ποτέ μου. Για τα δικά μου γούστα, είναι ψιλονούμερο, αλλά επειδή υπάρχουν κι άλλα τέτοια πια στη μουσική, ίσως είναι το καλύτερο «ψιλονούμερο» έως και το πιο «χοντρονούμερο»,  που – οφείλω να το ομολογήσω – όταν την ακούς και δεν την βλέπεις,  η φωνή της είναι μια χαρά.  Ψάχνοντας, λοιπόν, το ίντερνετ, βρήκα στη σελίδα του face book που έχει μια φίλη μου, μια αγγλική  γελοιογραφία  για την «Λέιντυ», που μου άρεσε πολύ. Το σχόλιο από κάτω, λέει: «Νωρίτερα σήμερα, η Λέιντυ Γκάγκα, δώρησε γενναιόδωρα τα παλιά της ρούχα σε άστεγους». Χα, χα, χα… δείτε πώς έγιναν….
Lady Gaga

Το επόμενο …»άρθρο»  του περιοδικού μας, έχει να κάνει με τον «Παραμυθά». Συγνώμη που είναι κάπως σαν να περιαυτολογώ, αλλά είναι ένα σχόλιο μιας «παραμυθομεγαλωμένης’ μαμάς, στο face book, που μου έκανε εντύπωση γιατί δεν έχει ξαναπεί ποτέ κανείς κάτι τέτοιο ακριβώς για την εκπομπή: «Καθώς μου έρχεται συνέχεια ο Παραμυθάς στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως η μεγαλύτερη προσφορά του, κατά την υποκειμενική μου πάντα γνώμη, ήταν το μάθημα αισθητικής που έδινε στην εποχή του. Πολύ υψηλό επίπεδο αφήγησης, σχεδιασμάτων, παραγωγής. Και μετά εμείς μεγαλώνοντας είχαμε απαιτήσεις από το περιβάλλον μας. Δε νομίζω πως αγαπάμε τόσο αυτήν την εκπομπή μόνο για το μύθο ή τη νοσταλγία ή τη γλύκα έστω που μας άφησε».

Και θα κλείσω το «περιοδικό» με ένα βίντεο που μου έφερε μια γλύκα και μια μελαγχολία από τα νιάτα μου, από το 1967, από τα 23 μου. Η γλύκα έχει να κάνει με την πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου, που ένοιωσα «ερωτευμένος» με μια ηθοποιό του σινεμά, που ήταν όχι μόνο πανέμορφη και λαμπερή, αλλά και πολύ καλή ηθοποιός! Την Κατρίν Ντενέβ. Η μελαγχολία έχει να κάνει με το 1967 που είδα πρώτη φορά ταινία της, αλλά είναι και η χρονιά που έγινε η άθλια δικτατορία στην Ελλάδα και άλλαξε το δρόμο της ζωής πολλών από μας. Κάθε εβδομάδα παίρνω ένα μέιλ, που λέει ποια θα είναι τα καινούργια έργα που θα παιχτούν στην εβδομάδα που έρχεται. Ανάμεσα σ’ αυτά, είδα έκπληκτος να λένε ότι έγινε επανέκδοση και ξαναπαίζεται η ταινία, «Η ωραία της ημέρας», του Luis Bunuel με την Κατρίν Ντενέβ, που η κριτική την έχει χαρακτηρίσει ως: «Μια από τις πιο σημαντικές κλασικές ερωτικές ταινίες όλων των εποχών».  Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Αν σας κάνει κέφι να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την ταινία, κάντε κλικ ΕΔΩ.
Κι αν έχετε περιέργεια να πάρετε μια γεύση από την ταινία -αν δεν την έχετε δει ποτέ – δείτε το βίντεο που έχω βάλει ένα βίντεο και είναι το τρέιλερ της ταινίας, με ελληνικούς υπότιτλους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

 

Σκιαθίτικο «Μπλογκοπεριοδικό»

Επειδή τη Δευτέρα τελειώνουν οι διακοπές, κι έχουν μαζευτεί μερικά θέματα εδώ στη Σκιάθο, είπα να τα μαζέψω και να τα βάλω όλα σ΄ ένα post, της κατηγορίας  Μπλογκοπεριοδικό. Είναι τρία λοιπόν: ένα κείμενο λίγες γραμμές, γραμμένο από έναν άνθρωπο που δεν το περίμενα να γράψει κάτι τέτοιο, μία Κινέζικη παροιμία και ένα βίντεο που ετοίμασα από τη… γνωριμία μου με μερικά άλογα.

                                                              Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

120820141872

Εδώ και τριάντα ένα χρόνια που έρχομαι τα καλοκαίρια στη Σκιάθο, στο σπίτι των πεθερικών μου,  συναντώ έναν συμπαθέστατο άνθρωπο που είναι ο κηπουρός του σπιτιού. Από την αρχή είδα ότι είναι ξύπνιος και έχει και φοβερό χιούμορ. Γενικώς συμπαθηθήκαμε από την αρχή. Ξέροντας, όμως, ότι είχε τελειώσει μόνο το Δημοτικό και ότι γενικώς δεν ήταν και πολύ του διαβάσματος, μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν προχθές, μου έδωσε ένα μικρό κομμάτι χαρτί, λέγοντάς μου: «Κοίτα κάτι που έγραψα». Το διάβασα και έμεινα! Όσοι έχει κάποια σχέση με θέματα αυτογνωσίας θα καταλάβετε γιατί. Χωρίς κανένα άλλο σχόλιο, σας αντιγράφω αυτό που διάβασα:  «Γράφω γιατί με γοητεύει να υπακούω σ’ αυτόν που δεν γνωρίζω, που είναι ο εαυτός μου ολάκερος, όχι ο μισός  που ανεβοκατεβαίνει τους δρόμους και φέρεται εγγεγραμμένος  στα μητρώα αρρένων του Δήμου».

                                                  ΜΙΑ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ

Ακρίδα

Από μικρός μου άρεσε να πιάνω τα «αλογάκια της Παναγίτσας «, όπως τα έλεγε η μάνα μου, και να τους βγάζω τα φτερά για να την ακούω να μου λέει, «θα σου τα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα με αυτό που κάνεις», και τελικά να μην γίνεται τίποτα, όπως τότε που είχα μουτζώσει τα εικονίσματα και μου είπε, «μην το κάνεις αυτό, γιατί θα στα κόψει τα χέρια σου η Παναγίτσα». Αλλά επειδή η «Παναγίτσα» ήταν καλός άνθρωπος, δεν μου τα έκοψε ποτέ και για τίποτα. Όλα αυτά, τα θυμήθηκα χτες, Δεκαπενταύγουστο της Παναγίας, όταν στο τραπέζι της βεράντας, τ’ απόγευμα, είδα το αλογάκι που βλέπετε στη φωτογραφία. Και μου’ ρθε να το βγάλω φωτογραφία, γιατί ήταν πολύ μεγάλο κι αντί ζωηρό πράσινο, που είναι αυτά τα έντομα, ήταν άσπρο και ξεθωριασμένο πράσινο. Κι όπως όταν ήμουν μικρός, (ξαναμωράθηκε ο παππούς) άρχισα να το πλησιάζω σιγά σιγά, όπως τότε, όχι βέβαια για να του βγάλω τα φτερά, αλλά για να του βγάλω φωτογραφία. Με εντυπωσίασε τρομερά, γιατί έμεινε εντελώς ακίνητο, και μάλιστα – όπως βλέπετε –  κοιτάζοντάς με. Όμως, η ιστορία δεν τελειώνει εδώ! Ετοιμάζοντας σήμερα το post,  μου ήρθε να μπω στο internet για να δω αν έχει τίποτα για τα «αλογάκια της Παναγίτσας».  Όχι μόνο έχει, αλλά ανακάλυψα ότι υπάρχει και κινέζικη παροιμία  με αλογάκι της Παναγίας! Και θα αναρωτηθείτε, τι θέλει σε μια βουδιστική χώρα, ένα χριστιανικό όνομα εντόμου; Έλα, ντε! Χριστιανικό δάχτυλος, σίγουρα. Δείτε, λοιπόν, την ιστορία για το πώς γεννήθηκε και τι σημαίνει  αυτή η παροιμία στην Κίνα.
Κάπου εκεί στο 770 μ.Χ.), μια μέρα ο βασιλιάς Τσουάν Γκονγκ -του Βασιλείου Τσι- πήγε για κυνήγι με το άρμα του. Ξαφνικά είδε ένα μικρό έντομο δίπλα στον δρόμο που ύψωνε τα χέρια του για να σταματήσει το άρμα. Ο Τσουάν Γκονγκ ρώτησε τον οδηγό:  «Τι έντομο είναι αυτό;» και απάντησε ο οδηγός: «Είναι ένα αλογάκι της Παναγίας που είδε το άρμα να προχωράει και προσπαθεί να το σταματήσει αντί να το αποφύγει. Τι επηρμένο έντομο που είναι!» Ο Τσουάν Γκονγκ γέλασε και είπε: «Θα ήταν πολύ γενναίο παλικάρι αν ήτανε άνθρωπος». Και τότε διέταξε τον οδηγό να προχωρήσει παρακάμπτοντας το αλογάκι της Παναγίας, για να μην το πατήσει. Αυτό το επεισόδιο  διαδόθηκε γρήγορα στο Βασίλειο του Τσι, όπου λέγεται ότι επειδή ο Βασιλιάς Τσουάν Γκόνγκ σεβότανε τα παλικάρια, πολλοί γενναίοι πολεμιστές βρέθηκαν κάτω από την προστασία του. Όμως, Κινέζικη παροιμία που λέει:  «Σαν το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα»,   δεν συμβολίζει σήμερα τα παλικάρια. Συμβολίζει κυρίως τους ανθρώπους που έχουν έπαρση και επίσης την προδιαγεγραμμένη αποτυχία που θα έχει κάποιος που πάει να τα βάλει με μεγάλες και ακατανίκητες δυνάμεις. Για παράδειγμα, λένε: «Δεν μπορείς να τα βάλεις με τον κρατικό μηχανισμό. Θα χάσεις σίγουρα, σαν τον το αλογάκι της Παναγίας που προσπαθεί να σταματήσει το άρμα.»

                                 ΜΙΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΑΛΟΓΑ

Το τρίτο και τελευταίο θέμα του σημερινού μπλογκοπεριοδικού έχει να κάνει με… αλογάκια, αλλά κανονικά αυτή τη φορά. Την Τετάρτη πήγα μαζί με τα εγγονάκια μου, τον Αλέξανδρο και την Ίριδα, που είχαν μάθημα ιππασίας για να τραβήξω ένα βίντεο. Εκεί, όμως, με περίμενε μία έκπληξη: ένας από τους ιδιοκτήτες ήταν ένας φίλος που τον ξέρω εδώ απο παλιά, αλλά όχι σε σχέση με άλογα, Σχολή Ιππασίας και τέτοια, που όπως μου είπε είναι κάτι που ασχολείται εδώ και δύο χρόνια. Αφού είπαμε διάφορα, λοιπόν, και πριν αρχίσει το μάθημα, μου λέει: «Πάμε να σου γνωρίσω τα άλογά μας». Το βίντεο που θα δείτε, είναι από αυτή τη «γνωριμία» μου με τα άλογα, που την καταευχαριστήθηκα γιατί όλα ήταν πανέμορφα!
Θα τα πούμε από ‘βδομάδα πια, από την Αθήνα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

 

 

«Ποιο είναι το νόημα της ζωής;»

guru
Ο τίτλος του post είναι από τη γελοιογραφία που βλέπετε, που μου θύμισε κάποια πράγματα που έλεγε ο Κρισναμούρτι για τον κόσμο των επιχειρήσεων και τον αποκαλούμενο «πνευματικό κόσμο». Αυτό συμπίπτει με μια επέτειο. Τον Ιούλιο, πριν από τριάντα χρόνια, διάβασα για πρώτη φορά ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι, που ήταν κι η πρώτη μου επαφή με τη δουλειά του, που -με διάφορους τρόπους- συνεχίζεται έως σήμερα. Θέλω να ανεβάσω κατά διαστήματα εδώ, κάποια σχετικά posts, που ελπίζω να έχουν κι ένα γενικότερο ενδιαφέρον. Έτσι σήμερα, αρχίζω με αυτή τη γελοιογραφία που ανέβασε η κόρη μου στη σελίδα της στο facebook και ένα μικρό απόσπασμα από ομιλία του Κρισναμούρτι το 1985, σχετικό με εκείνο που σατιρίζει η γελοιογραφία  που βλέπετε, όπου ο επιχειρηματίας λέει στον γκουρού που έχει πάει να τον δει με το ελικόπτερό του: «Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αλλά πες το γρήγορα γιατί έχω μια σημαντική συνάντηση σε μιάμιση ώρα».

Και να και το απόσπασμα που σας είπα:
«Είμαστε εδώ μαζί, ο καθένας σας χωριστά και ο ομιλητής, ως δυο ανθρώπινα πλάσματα, εσύ κι αυτός, όχι εκείνος κι αυτό το μεγάλο ακροατήριο, αλλά εσύ ως άτομο και ο ομιλητής που έχουν μια συζήτηση μαζί, για τις ζωές τους, για τα προβλήματά τους, για όλα τα βάσανα της ζωής· για τη σύγχυσή τους,  τις προσδοκίες τους, τις επιθυμίες τους για να πετύχουν είτε στον κόσμο των επιχειρήσεων είτε στον αποκαλούμενο θρησκευόμενο κόσμο ή τον πνευματικό κόσμο, που σημαίνει ότι η επιτυχία να φτάσει στη Νιρβάνα, στον Παράδεισο ή στη Φώτιση είναι το ίδιο με την επιτυχία στον κόσμο των επιχειρήσεων. Ελπίζω να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον».

Καλό βράδυ και καλό μήνα.
Π.

 

 

 

Το ρούχο της Αντιγόνης

images

Το σημερινό post είναι κάπως ειδικό, καθώς έχει να κάνει με το θέατρο και ειδικότερα με την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, και την «Αντιγόνη». Το λέω αυτό ώστε όσοι δεν ενδιαφέρονται για τέτοια θέματα να μην προχωρήσουν και βαρεθούν.

Στο τέλος του 2012 με αρχές του 2013, όπως ίσως θα ξέρετε, κυκλοφόρησε στο ίντερνετ  ένα ποίημα για την Ελλάδα που έγραψε ο Γκίντερ Γκρας με τίτλο, «Η ντροπή της Ευρώπης».  Λέγοντας «ντροπή», εννοούσε όλα αυτά που συνέβαιναν στην Ελλάδα εξαιτίας της Ευρώπης και κυρίως  των συμπατριωτών του, Γερμανών. Για την περίπτωση που δεν έτυχε να το δείτε σας αντιγράφω το ποίημα του Γκίντερ Γκρας εδώ.

G.Gr.

Βρίσκεται στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε με τις αγορές· κι εσύ είσαι πια μακριά από τη Χώρα, που σου χάρισε το λίκνο.
Όσα εσύ με την ψυχή σου ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα·
κι εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: τη λεία που εσύ απλώς φυλάς.
Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσανε τον Χέλντερλιν.
Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγεις το ζωνάρι.
Σ’ εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη,
και σ’ όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που εσένα φιλοξένησε.
Όμως, έξω από τη Χώρα, οι ακόλουθοι του Κροίσου και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού, στοιβάζουν στο δικό σου θησαυροφυλάκιο.
«Πιες επιτέλους, πιες»! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων·
όμως ο Σωκράτηςμε οργή σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο έως επάνω.
Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό σου οι θεοί,
που τον Όλυμπό τους η δική σου θέληση ζητάει ν’ απαλλοτριώσει.
Στερημένη από πνεύμα, εσύ θα φθαρείς χωρίς αυτή τη Χώρα,
που το πνεύμα της, εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε. 

Διαβάζοντάς το, θυμήθηκα κάτι που έχω γράψει στα νιάτα μου σε σημειωματάριο για ένα θίασο νέων που τότε –στα 25 μου, το ’68 – συζητούσα με φίλους μου συμμαθητές από τη Σχολή του Εθνικού – τον Κώστα Στυλιάρη και τη Νίκη Τριανταφυλλίδη, που σας έβαλα link εδώ για να δείτε παλιότερα posts που έχω ανεβάσει γι’ αυτούς. Τελικά δεν καταφέραμε να φτιάξουμε το θίασο νέων ηθοποιών που θέλαμε, αλλά εμένα μου έμεινε όλη η δουλειά που είχα κάνει τότε για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, που θα τη σκηνοθετούσα, ενώ η Νί κη θα έκανε την Αντιγόνη και ο Κώστας τον Κρέοντα. Βασικό στοιχείο της δουλειάς που είχα κάνει, ήταν ότι διάβασα όλες τις Αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες όπου εμφανίζεται η Αντιγόνη. Είναι τρεις: «Η Αντιγόνη», του Σοφοκλή· «Οιδίπους επί Κολωνό», του Σοφοκλή και «Επτά επί Θήβας», του Αισχύλου. Διαβάζοντας την τελευταία, έφτασα σε κάτι στίχους από ένα μονόλογο της Αντιγόνης προς το τέλος, όπου λέει για τον νεκρό αδελφό της τον Πολυνείκη, που ο Κρέοντας λίγο πριν διέταξε να μην τον θάψουν, όπως τον αδελφό του τον Πολυνίκη. Όμως η Αντιγόνη επαναστατεί σε αυτή τη διαταγή και λέει ότι εκείνη θα τον θάψει. Σ’ αυτόν τον τελευταίο μονόλογό της, υπάρχουν κι αυτοί οι στίχοι:
«Εγώ τον τάφο, εγώ το λάκκο θα του σκάψω·
αν και γυναίκα, θα βρω τρόπο και θα φέρω
στου κόκκινου σαν βύσσινο του πέπλου μου τον κόρφο χώμα
να τον σκεπάσω, και μην πεις αλλιώς   πως θα ‘ναι
».

Εδώ, λοιπόν, ο Αισχύλος, μας λέει ότι το ρούχο της Αντιγόνης έχει ένα κόκκινο πέπλο. Αυτό σημαίνει, ότι στην επόμενη τραγωδία του Σοφοκλή, που η υπόθεσή της είναι ακριβώς η συνέχεια των «Επτά επί Θήβας», η Αντιγόνη πρέπει να φοράει ένα πέπλο –σάλι θα το λέγαμε σή μερα- που να είναι σκούρο κόκκινο! Όμως, ποτέ κανείς μέχρι σήμε ρα, δεν το έχει πάρει χαμπάρι αυτό, κι έτσι η Αντιγόνη βγαίνει πάντα, σε όσες παραστάσεις έχω δει εδώ και χρόνια, φορώντας ένα άσπρο φόρεμα, σαν αυτό που φοράει η ηθοποιός που παίζει την Αντιγόνη στη φωτογραφία που ανέβασα στην αρχή, και στη μια τραγωδία και στην άλλη.
Έτσι, είχα αποφασίσει τότε, ότι η Αντιγόνη, στην παράσταση που θα σκηνοθετούσα, θα φορούσε ένα κόκκινο σάλι. Και κάτι ακόμα, που θα έκανε πολλούς ν’ ανατριχιάσουν: Στο τέλος της παράστασης, την ώρα που αποχωρούν όλοι οι ηθοποιοί, είχα αποφασίσει ότι θ’ ακούγεται το τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, «Ακρογιαλιές, Δειλινά», που μου έδινε την αίσθηση ότι μιλάει για την Αντιγόνη κι έτσι θα συνδεόταν το τότε με το σήμε ρα.
Αλλά όπως σας είπα, ο θίασος των νέων που ετοιμάζαμε τελικά δεν έγινε κι έτσι δεν ανέβηκε η Αντιγόνη. Στις αρχές, όμως, του προηγούμενου χρόνου, διάβασα το ποίημα του Γκύντερ Γκρας για την Ελλάδα που σας αντέγραψα πιο πάνω, και ο στίχος, «φορώντας μαύρα η Αντιγόνη», μου θύμισε τους στίχους του Αισχύλου που λένε για το κόκκινο βυσσινί πέπλο που φοράει. Έτσι, σκέφτηκα τότε να ανεβάσω ένα post με όλα αυτά που σας είπα, αλλά κάποια στιγμή το παραμέλησα και ξεχάστηκε. Μέχρι προχθές, που ψάχνοντας κάτι στο ίντερνετ, ανακάλυψα ότι ο Γιάννης Τσαρούχης είχε ανεβάσει τους «Επτά επί Θήβας», το 1982, κάνοντας ο ίδιος τα κοστούμια, τα σκηνικά και τη σκηνοθεσία! Δεν το ήξερα και ενθουσιάστηκα. Πριν πολλά χρόνια είχα παρακολουθήσει μία άλλη παράσταση αρχαίας τραγωδίας του Τσαρούχη, τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη που με είχαν ενθουσιάσει και είχα γράψει τότε στο ημερολόγιό μου ότι αυτή η παράσταση είχε όλο το πνεύμα που ήθελα να έχει η παράσταση της «Αντιγόνης»  που δούλευα τότε!  Βλέποντας την παράσταση στο ίντερνετ που υπάρχει όλη, αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post, καθώς σ’ αυτήν η Αντιγόνη φορούσε ένα κόκκινο σκούρο σάλι! Έκλεψα και το τέλος για να το δείτε με τα μάτια σας και βρήκα ακόμα για αυτό το post μία εκτέλεση του τραγουδιού «Ακρογιαλιές, Δειλινά» με τη Γαλάνη. Και να πρώτα το απόσπασμα από την παράσταση του Τσαρούχη. Αν θέλετε να τη δείτε όλη (κρατάει μιάμιση ώρα) κάντε κλικ ΕΔΩ.

Και θα κλείσει το post με το τραγούδι του Τσιτσάνη, που νοιώθω λες και το είχε γράψει για την Αντιγόνη.
Σας φιλώ πολύ και συγνώμη αν σας κούρασα. Μπράβο σε όσους είχαν την αντοχή να το διαβάσουν όλο.
Π

Αρνήσου το αρνί σου

Εδώ και χρόνια, δεν θυμάμαι να έχει πέσει στην τηλεόραση τόση διαφήμιση με θέμα το αρνί του Πάσχα, αλλά και τόσες ειδήσεις  για την τιμή που πουλιέται, πόσο το αγοράζει ο κόσμος και τέτοια, όσο την εβδομάδα που μας πέρασε, κι αυτή που περνάμε!!  Έτσι κάποια στιγμή, αποφάσισα να φτιάξω ένα μικρό βίντεο με τις δύο βασικές διαφημίσεις και ένα τραγούδι για το αρνί, απ΄όπου μάλλον πήρανε και τον τίτλο, σε μια από τις διαφημίσεις, ενώ εγώ τον έχω βάλει τίτλο του post. Θα ήθελα, όμως, πριν το δείτε, να διαβάσετε ένα μικρό  απόσπασμα, σχετικό με τ’ αρνάκια που είχα ανεβάσει σ’ αυτό το blog τον Απρίλιο του 2007.

Πριν κάμποσα χρόνια, όταν είχαμε πρωτοέρθει να μείνουμε εδώ στην εξοχή, στο Καπανδρίτι, μας επισκέφθηκαν μια Κυριακή μερικοί φίλοι που έφεραν μαζί τους κι έναν κύριο που τον συναντούσα για πρώτη φορά. Βγήκαμε έξω για να δει τη θέα, και στον απέναντί μας λόφο, έβοσκαν αρνάκια, όπως ακριβώς και το πρωί που είχα τραβήξει αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε. Τα αρνάκια είναι γύρω από το απέναντι σε μας σπίτι. Προσπάθησα εδώ να αποκαταστήσω όσο μπορούσα με μεγαλύτερη ακρίβεια το σύντομο εκείνο διάλογο που έγινε πριν χρόνια, ανάμεσα σε εκείνο τον κύριο κι εμένα, για να τον διαβάσετε.

Κοιτάζαμε, λοιπόν, το λόφο κι εγώ, δείχνοντάς του το κοπάδι, είπα:

Εγώ: Φοβερά το αρνάκια, ε;
Κύριος: Α, μην το συζητάτε κι εμένα μ΄αρέσουν τρομερά!
Εγώ: Ναι κι εμένα.
Κύριος: Τι τα θέλετε, είναι το κάτι άλλο!
Εγώ: Εμείς εδώ έχουμε πολλά.
Κύριος: Α, είστε πολύ τυχεροί! Στην Αθήνα…
Εγώ: Ε, ναι, πού να βρεις στην Αθήνα κάτι τέτοιο;
Κύριος: Χα, χα, χα, ναι… Φαντάζεστε να έβοσκαν αρνάκια στον Λυκαβηττό;
Εγώ: Χα, χα, χα…
Κύριος: Ενώ, εδώ… Μη το συζητάτε… Ντόπιο αρνί; Πού να το βρεις στην Αθήνα;
Εγώ: (Εδώ κάτι ψιλιάστηκα και ρώτησα). Δεν κατάλαβα, μήπως εννοείτε…
Κύριος: Ναι, άλλο είναι το ντόπιο αρνάκι με πατάτες στο φούρνο, κι άλλο ένα αρνάκι πού δεν ξέρεις από πού το έχουν φέρει κι αν είναι κατεψυγμένο ή…
Εγώ: Δηλαδή, τόση ώρα που μιλάμε εννοείτε το αρνάκι ψητό; Για φαγητό δηλαδή;
Κύριος: Ε, ναι τι άλλο; Δεν ξέρω εσείς πώς το προτιμάτε, αλλά για μένα αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να μαγειρεύεις το αρνάκι. Στη σούβλα ή φρικασέ δεν μου αρέσει καθόλου… Ε, άντε και μπριζολάκια στα κάρβουνα…
Εγώ: Α!… Μάλιστα… Αλλά… Δηλαδή… Να, εγώ ξέρετε είμαι χορτοφάγος και δεν εννοούσα ότι μ’ αρέσει το αρνάκι στο φούρνο, αλλά ότι εδώ στην εξοχή μ’ αρέσει να βλέπω, το πρωί που ξυπνάω, τα αρνάκια να βόσκουν στο μεγάλο οικόπεδο εκεί στο λόφο, απέναντι από το σπίτι μας…

Χα, χα, χα… Το τι έκφραση πήρε εκείνη τη στιγμή αυτός ο άνθρωπος, δεν λέγεται. Σαν παιδί που το έπιασα να κάνει κάποια αταξία. Και πάμε πάλι στο βίντεο που ετοίμασα, με τίτλο, «Αρνήσου το αρνί σου».  Αρχίζει με μία μικρή έκπληξη: Με μένα που σουβλίζω αρνί!  Χα, χα, χα… Ναι εγώ ο «χορτοφάγος’ σουβλίζω αρνί, που το ‘φαγα κι όλας μετά. Χα, χα, χα… Σωστά μαντέψατε: Το βίντεο είναι γυρισμένο το Πάσχα του 1986,πριν 26 χρόνια, και  συγκεκριμένα στις 4 Μαίου του 1986, που τότε είχε πέσει η Κυριακή του Πάσχα. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έψησα αρνί, γιατί μερικούς μήνες μετά, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς έπαψα για πάντα να τρώω κρέας. Δεν θέλω να μπω εδώ σε λεπτομέρειες εκείνης της ημέρας, αλλά να πω ότι βρισκόμουν τότε στη Γενεύη, στην Ελβετία, που με είχε στείλει η Ε.Ρ.Τ. σε ένα συνέδριο παιδικών προγραμμάτων. Το βράδυ, είχαμε μαζευτεί όλοι οι σύνεδροι στο εκπληκτικό εστιατόριο  του Ξενοδοχείου, και επειδή – για να ξέρετε όσοι ενδιαφέρεστε –  τα καλύτερα ψητά παϊδάκια τα φτιάχνουν στην Ελβετία, παρήγγειλα μία παϊδάκια με πατάτες τηγανητές! Όταν ύστερα από λίγο ήρθαν μπροστά μου και πήρα το μαχαίρι και το πηρούνι, ανακάλυψα ότι δεν μπορούσα να τα φάω!!! Προσπάθησα, αλλά τίποτα. Κάτι μέσα μου βαθιά, αρνιόταν να φάει κρέας κι από τότε δεν ξανάφαγα ποτέ. Έκανα ότι μ’ έπιασε η κοιλιά μου, για να δικαιολογηθώ, και σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς ν’ αγγίξω τίποτα! Έτσι σταμάτησα να τρώω κρέας. Χωρίς προσπάθεια, χωρίς να μου το έχουν επιβάλει, χωρίς να θέλω, απλώς ΔΕΝ ήθελα άλλο. Το ίδιο ακριβώς μου είχε συμβεί και τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, που σταμάτησα, μετά από 30 χρόνια να καπνίζω. Έγινε το ίδιο: ΔΕΝ ήθελα άλλο, αν θέλετε μπορείτε να δείτε πως  έγινε αυτό στα δύο posts με τον τίτλο, «Το τσιγάρο δεν κόβεται ποτέ», κάνοντας κλικ πρώτα ΕΔΩ και μετά ΕΔΩ.
Και να πω εδώ, για πρώτη φορά, ότι ο άνθρωπος που αναφέρω στο πρώτο post από αυτά τα δύο, ως «τον άνθρωπο που είχε ιδρύσει το Σχολείο«, ήταν ο Κρισναμούρτι.
Και τώρα ήρθε η ώρα για το βίντεο που ετοίμασα και το διασκέδασα πολύ. Αρχίζει με μένα, που σουβλίζω ταυτόχρονα αρνί και κοκορέτσι, όπως γίνεται σατη διαφήμιση, αλλά συγνώμη που δεν φοράω φανελάκι χωρίς μανίκια, για να φαίνονται και τρίχες του στήθους, όπως το θέλει η Ελληνική παράδοση. Χα, χα, χα… Να πω μόνο δυο λόγια ακόμα για το τραγούδι,  «Αρνήσου το αρνί σου», της Ματούλας Ζαμάνη, που έχει εξαιρετικό τελάντο και φοβερό χιούμορ. Μπορείτε να ακούσετε ένα ποτ-πουρί από τραγούδια της ΕΔΩ κι αν βάλετε «Ματούλα Ζαμάνη» στο Google, θα βγάλει ένα σωρό πράγματα από τη δουλειά της!
Θα τα ξαναπούμε την Κυριακή του Πάσχα.
Σας φιλώ πολύ
Π. 

Κι άλλα για τον Παραμυθά. Υπομονή…

Τελικά αυτό το μήνα, το blog παραγματοποιεί το λόγο για τον οποίο μου το έφτιαξε το παιδάκι μου: Να ανεβάζω κείμενα, βίντεο  και ειδήσεις του «Παραμυθά», γιατί σήμερα, μετά το τελευταίο για το καινούργιο βιβλίο του «Παραμυθά», σας έχω άλλο ένα Παραμυθοπόστ και μάλιστα, «μπλογκοπεριοδικό» με πολλά θέματα.
Κι αρχίζω με τη συνέντευξη που που μου πήρε η συγγραφέας Κατερίνα Μουρίκη για ένα εξαιρετικό περιοδικό το, «Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού«. Εδώ, όπως θα δείτε πιο κάτω,  ανέβασα το εξώφυλλο του περιοδικού.  Παρόλο που το τεύχος αυτό είναι το Νο 80, πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είχα ξανακούσει γι’ αυτό το περιοδικό, που θεωρώ ότι είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο  για γονείς, εκπαιδευτικούς και γενικά για ανθρώπους που ασχολούνται με το παιδί. Με το link που έβαλα στο όνομα του περιοδικού μπορείτε να δείτε περισσότερα γι’ αυτό στο web site του, αλλά επειδή -δυστυχώς- το περιοδικό δεν υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή, αντέγραψα και ανέβασα τη συνέντευξη εδώ. Αν βαριέστε, πηδήξτε την. Ομολογώ ότι ανεβάζω τη συνέντευξη, κυρίως, γιατί είναι η πρώτη φορά που με ρωτάνε έτσι ξεκάθαρα για τη δουλειά μου για τον Κρισναμούρτι. Κι όπως θα δείτε, στο επόμενο θέμα του μπλογκοπεριοδικού, η κυρία Μουρίκη μου έκανε πολύ καλό ποδαρικό σε τέτοιες ερωτήσεις!


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Κατερίνας Μουρίκη.
Είναι γεγονός, κύριε Πιλάβιε,  ότι το όνομά σας έχει ταυτιστεί με τον «Παραμυθά», μια τηλεοπτική παραγωγή που μεγάλωσε τα παιδιά μας αλλά κέρδισε κι εμάς, ως γονείς. Επίσης η «Χιλιοποδαρούσα» υπήρξε μια ακόμα αξέχαστη επιτυχία σας κοντά σε άλλες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραγωγές. Γνωρίζοντας ότι ανεβήκατε στο σανίδι από τα οκτώ σας χρόνια,  σπουδάσατε στο Εθνικό Θέατρο, ολοκληρώσατε τις μεταπτυχιακές σπουδές σας στο Royal Academy of Dramatic Art of London και έχετε συνεργαστεί με Έλληνες και ξένους ηθοποιούς-κολοσσούς όπως τη μεγάλη Κυβέλη, την Έλλη Λαμπέτη, τον Δημήτρη Χορν, το Θάνο Κωτσόπουλο, την Ελένη Ζαφειρίου κ.ά, εύλογα γεννάται το ερώτημα πώς και δεν μείνατε στο χώρο του θεάτρου ή του κινηματογράφου; Τι ήταν αυτό που έστρεψε την προσοχή σας στο χώρο του παιδικού θεάματος;
Μετά από όλη αυτή τη σχέση με το θέατρο που περιγράφετε και άλλα οχτώ χρόνια καριέρας ως επαγγελματίας ηθοποιός, το 1974 -δηλαδή μετά από 23 χρόνια- βαρέθηκα. Βαρέθηκα το θέατρο, όχι τη δουλειά του ηθοποιού. Αυτή συνεχίστηκε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, από τότε έως σήμερα. Με τον κινηματογράφο δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις, γιατί οι γονείς μου δεν με αφήνανε να παίζω κι εκεί όταν ήμουν μικρός, εκτός από μία φορά στην «ΑΓΝΩΣΤΟ» με την Κυβέλη επειδή ήταν νονά μου, και στην «ΕΡΟΪΚΑ» του Κακογιάννη επειδή ήταν φίλος του πατέρα μου. Δυο τρεις φορές που έχω κάνει κάποιες σύντομες εμφανίσεις ως μεγάλος σαν «guest star», ήταν για χάρη φίλων σκηνοθετών. Η σχέση μου με το χώρο του «παιδικού» αρχίζει το 1975, όταν γεννήθηκε η κόρη μου κι έπρεπε να κάνω κάτι για να ζήσουμε. Τότε σκέφτηκα ότι όταν ήμουν μικρός, η αγαπημένη μου ραδιοφωνική εκπομπή (δεν υπήρχε τηλεόραση) ήταν η «Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη» και σκέφτηκα να κάνω την «Παιδική Ραδιοφωνική Βιβλιοθήκη», όπου διασκεύαζα και διάβαζα μόνος μου παιδικά μυθιστορήματα. Πρότεινα την ιδέα στον Μάνο Χατζιδάκι που ήταν τότε Διευθυντής όλης της Ραδιοφωνίας, του άρεσε και μου ανέθεσε να την κάνω τρεις φορές την εβδομάδα. Όταν το 1977, έφυγε και πήγε μόνο στο Τρίτο Πρόγραμμα, μου ανέθεσαν να φτιάξω πρόγραμμα για παιδιά, κάθε μέρα, μισή ώρα το πρωί και μισή ώρα το απόγευμα. Το πρόγραμμα αυτό είχε επιτυχία και το 1978 μου ζήτησαν να πάω στην τηλεόραση και μου ανέθεσαν να φτιάξω καθημερινό πρόγραμμα που τότε δεν υπήρχε. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Η ιδέα του «Παραμυθά» με το μαγικό γιλέκο και το αόρατο μολύβι  πώς ξεκίνησε; Υπήρχε κάτι ανάλογο στο εξωτερικό;
Όχι, δεν υπήρχε. Ήταν μια ιδέα του Αλέκου Κυριτσόπουλου και δική μου. Στην αρχή δεν πετούσε, αλλά μετά από κάποιες εκπομπές, σκέφτηκα να πραγματοποιήσω με τη βοήθεια των τηλεοπτικών εφφέ ένα παιδικό μου όνειρο και να… πετάω. Έτσι σκέφτηκα την ιδέα του «μαγικού γιλέκου» και ο Παραμυθάς έγινε «ιπτάμενος παππούς».

Στα παραμύθια σας περνάτε πάντα την ιδέα της μη βίας. Ωστόσο στις μέρες μας την αντιμετωπίζουμε συχνά, ακόμα στην καθημερινή ζωή των παιδιών μέσα κι έξω από το σχολείο. Κατά τη γνώμη σας πού οφείλεται αυτό το φαινόμενο;
Σε μας τους μεγάλους. Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε ένα κόσμο γενικότερης βίας, αλλά και ανταγωνισμού και σύγκρισης μέσα στο σπίτι και στο Σχολείο, που φέρνουν το φόβο της αποτυχίας, του να μην είσαι «κάποιος». Και αυτός ο φόβος είναι που γεννάει τη βία. Νομίζω ότι οποιαδήποτε βίαια αντίδραση είναι αποτέλεσμα φόβου για κάτι.

Πώς μπορούν γονείς και δάσκαλοι να αντιμετωπίσουν την παιδική επιθετικότητα;
Χα, χα, χα… είναι απλό: Πρώτα, να πάψουν να είναι βίαιοι και επιθετικοί οι ίδιοι. Το παιδί, από τη μέρα που γεννιέται –από έμβρυο στη κοιλιά, όπως έχει αποδειχτεί- ρουφάει αυτό που είναι ο «μεγάλος». Όταν οι μεγάλοι πάψουν να είναι ανταγωνιστικοί, φοβισμένοι και βίαιοι, τότε θα έρθουν και καινούργιες ανθρώπων που δεν θα ξέρουν τη βία. Αλλά βλέπετε, κάποιους συμφέρει να διαμορφώνονται οι άνθρωποι με βάση ότι η βία είναι στη φύση του ανθρώπου. Όχι δεν είναι. Έχει περάσει από γενιά σε γενιά στο DNA του, αλλά αυτό μπορεί και να σβήσει. Δεν ζούμε πια σε σπηλιές και να χρειαζόμαστε να προστατευτούμε από του δεινόσαυρους.

Θεωρείτε ότι το βιβλίο μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει πρότυπα συμπεριφοράς σε ένα παιδί ή χρειάζεται και μια παραπέρα στήριξη και επεξεργασία από τον γονιό ή το δάσκαλο;
Όχι, δεν νομίζω ότι το βιβλίο μπορεί από μόνο του να κάνει κάτι. Και, νομίζω, ότι  δεν είναι απλώς θέμα επεξεργασίας από το γονιό και το δάσκαλο, είναι θέμα ζωντανού παραδείγματος στην πράξη. Ας πούμε, δεν μπορείς να κάνεις κήρυγμα ή να μαλώνεις το παιδί να μη λέει ψέματα κι όταν εκείνο σηκώνει κάποια στιγμή το τηλέφωνο και σου λέει ότι ζητάνε εσένα, εσύ του κάνεις νοήματα να πει ότι δεν είσαι εκεί! Απλά πράγματα, αλλά…

Η σωστή ή όχι διαχείριση της τηλεόρασης στο σπίτι  πόσο μπορεί να επηρεάσει τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού;
Πολύ. Είναι άλλο να «παρκάρεις» το παιδί σου μπροστά στη τηλεόραση για να σ’ αφήνει ήσυχο, κι άλλο να ασχολείσαι μαζί του και να φροντίζεις τι βλέπει και τι δεν βλέπει και μάλιστα χωρίς να καταφεύγεις σε απειλές και τιμωρίες, δηλαδή βία.

Τι νομίζετε ότι λείπει σήμερα από την παιδική ζώνη των κρατικών καναλιών;
Πολύ, ποικίλο και καλό ΕΛΛΗΝΙΚΟ (παρακαλώ να διατηρηθούν τα κεφαλαία) παιδικό πρόγραμμα.

Αν σήμερα, με το ασφυκτικό τοπίο της αγοράς, σας δινόταν η ευκαιρία να οργανώσετε αυτή τη ζώνη, πώς θα συνταιριάζατε την έλλειψη χρημάτων με την ποιοτική παραγωγή;
Το ίδιο θέμα υπήρχε και τότε. Το «παιδικό πρόγραμμα» ήταν πάντα το «αποπαίδι» της τηλεόρασης, ανεξάρτητα από τη γενικότερη οικονομική κατάσταση. Υπάρχουν, όμως, πάντα ιδέες που δε χρειάζεται μεγάλο κόστος για να γίνουν, υπάρχουν άνθρωποι που τη «βρίσκουν» να δουλεύουν για παιδιά με λογική αμοιβή και τέλος –εγώ προσωπικά- θα βασιζόμουν πολύ στους ανθρώπους και τα μέσα του καναλιού.

Είστε  παραγωγός, σεναριογράφος, ηθοποιός, σκηνοθέτης. Επίσης έχετε γράψει ένα σωρό παραμύθια για παιδιά, πολλά από τα οποία έχουν εκδοθεί, έχετε γράψει βιβλία για μεγάλους, όπως το «Ιστορίες της καρδιάς» και τα «Ευτυχισμένα παιδιά», έχετε μεταφράσει βιβλία του Κρισναμούρτι, για τον οποίον γράψατε το βιβλίο «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα» και τελευταία κατακτήσατε και τον χώρο της ποίησης με το e-book, «Το Χαμένο κλειδί του Έρωτα». Πώς καταφέρνετε να συμμαχείτε τόσο παραγωγικά με το χρόνο σας;
Χα, χα, χα… Δεν συμμαχώ και γι’ αυτό γκρινιάζω ότι δεν μου φτάνει.

Και ο Κρισναμούρτι, τον οποίον έχετε μελετήσει ιδιαίτερα, και τον έχετε γνωρίσει προσωπικά, πόσο σας έχει επηρεάσει στη ζωή σας;
Θα έλεγα ότι μου άλλαξε «κατεύθυνση». Είναι, ας πούμε, σαν να ξεκινάς για Θεσσαλονίκη κι αντί βόρεια, να πηγαίνεις νότια, προς Καλαμάτα. Οπότε συναντάς κάποιον στο δρόμο που σου λέει, «πάτε λάθος, προς τα ‘κει είναι η Θεσσαλονίκη» και τότε παίρνεις στροφή και συνεχίζεις πια προς τη σωστή κατεύθυνση. Το πότε θα φτάσεις έρχεται δεύτερο. Άλλος πάει, με τραίνο, άλλος με αυτοκίνητο, άλλος με αεροπλάνο και άλλος με τα πόδια. Σημασία έχει να «πάρεις τη στροφή» και να πηγαίνεις προς τη σωστή κατεύθυνση, γιατί όπως λέει κι ο Κρισναμούρτι, «το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο», με τη έννοια ότι πηγαίνεις στη σωστή κατεύθυνση.

Και τώρα, την τελευταία ερώτηση την αφήνω για εσάς. Μπορείτε να μου μιλήσετε για ό,τι δεν σκέφτηκα εγώ να σας ρωτήσω.
Ομολογώ ότι μετά την τελευταία ερώτησή σας που δεν μου την έχουν ξανακάνει ποτέ, έχετε σκεφτεί να ρωτήσετε τα πάντα και δεν έχει μείνει τίποτα.

Πώς σας φάνηκε; (Αν δεν βαρεθήκατε και την διαβάσατε).  Το επόμενο θέμα, είναι άλλη μία συνέντευξη, που μου πήρανε κολλητά  με την προηγούμενη. Τη συνέντευξη την πήρε ο Σωτήρης Ζαφείρης, που έβγαλε και τις φωτογραφίες που υπάρχουν σ’ αυτήν. Αυτή τη φορά δεν χρειάζεται να την αντιγράψω εδώ, γιατί είναι στο ηλεκτρονικό περιοδικό En-Gr  Αν σας κάνει κέφι μπορείτε να τη βρείτε κάνοντας κλικ εδώ  http://www.en-gr.com/index.php/en/2012-03-04-07-53-24/1199-paramithas  και θα καταλάβετε γιατί είπα πως η κυρία Μουρίκη, μου έκανε καλό ποδαρικό στις ερωτήσεις για τον Κρισναμούρτι.

Και το τελευταίο θέμα σ’ αυτό το μπλογκοπεριοδικό, είναι ένα μικρό βίντεο 36 δευτερολέπτων, που συνδυάζει τα βασικά θέματα αυτού του μπλογκ: τον «Παραμυθά» και τα παιδιά. Είναι από τη χθεσινή επίσκεψή μου στο Έκτο Δημοτικό Σχολείο Ιλίου. Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία άλλη φωτογραφία ή κανένα καλύτερο βίντεο από αυτό που τράβηξα κάποια στιγμή εγώ. Θέλω, όμως, να το ανεβάσω, για χάρη των παιδιών και των γονιών τους που ήρθαν να με δούν και να τελειώσω το post με τα πρόσωπα των παιδιών που παρακολουθούν ένα βίντεο με τον Παραμυθά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π

Επίσκεψη στη Ζάκυνθο

Δεν ανέβασα καινούργιο post την Τετάρτη, όπως κάνω συνήθως , γιατί από Δευτέρα απόγευμα έως Τετάρτη βράδυ ήμουν στη Ζάκυνθο. Επίσης περίμενα μέχρι σήμερα το πρωί, μπας και μου στείλουν καμιά φωτογραφία ή βίντεο από όσα τράβηξαν οι δάσκαλοι τις δύο μέρες των εκδηλώσεων, όπως μου υποσχέθηκαν αλλά τίποτα! Είναι αυτό που είπα σε μια κυρία, στην Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη,  κάποια στιγμή, ότι πρώτη φορά σε επίσκεψη σε σχολεία είδα τόση έλλειψη οργάνωσης ώστε να χρησιμοποιώ το δικό μου κομπιούτερ, να το χειρίζομαι ο ίδιος στην εκδήλωση και να τρέχουν να βρούνε κανένα προτζέκτορα από φίλους και μετά να ψάχνω να δω πώς δουλεύει! Μου απάντησε: «Εδώ είμαστε πολύ χαλαροί, γιατί είμαστε τόπος διακοπών». Και της απάντησα κάτι που είχα ακούσει στο «Ράδιο Αρβύλα: «Ναι, αλλά είστε στο τέρμα χαλαροί, γιατί πιο χαλαρός πεθαίνεις». Χα, χα, χα… Όμως, πρέπει να ομολογήσω ότι παρόλο που σε δύο μέρες έκανα τρεις εκδηλώσεις  (πάντα κάνω μία), πέρασα εξαιρετικά! Σαν να ήμουν σε διακοπές! Τόσο φιλόξενα και χαλαρά, γίνονταν όλα! Χα, χα, χα…
Όλο το ποστ σήμερα είναι σαν τηλεπεριοδικό, γιατί βασικά έχει τρία βίντεο, απ’ ό,τι υλικό μάζεψα μόνος μου. Και θέλω ν’ αρχίσω με την πτήση προς τη Ζάκυνθο, που μου άρεσε πολύ, γιατί το αεροπλάνο ήταν ένα μικρό ελικοφόρο, κι επειδή δεν πήγε πολύ ψηλά, μέχρι και χιονισμένες βουνοκορφές είδα! Το βίντεο τελειώνει με τη θέα από το Ξενοδοχείο όπου έμεινα και ήταν εξαιρετική! Να σας πω μόνο ότι και στα τρία βίντεο να έχετε υπομονή γιατί αργεί να φύγει το μαύρο της αρχής και να μπουν οι τίτλοι.

Το δεύτερο βίντεο που ετοίμασα είναι από την επίσκεψή μου την πρώτη μέρα, την Τρίτη, στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ζακύνθου. Δυστυχώς δεν είχα το υλικό που θα ήθελα, αλλά το έφτιαξα με ό,τι είχα σαν ευχαριστώ στα παιδιά και στους Δάσκαλους, για την υπέροχη υποδοχή που μου είχαν ετοιμάσει.  Κι επειδή, δεν έχω καμιά φωτογραφία του Σχολείου απ’ έξω, ανεβάζω εδώ τη ζωγραφιά που είχαν ετοιμάσει και μου χάρισαν τα παιδιά, με τον Παραμυθά και το μαγικό μολύβι του, μπροστά στο Σχολείο.

Και τώρα το βίντεο από την εκδήλωση της πρώτης ημέρας, που ήταν και η βασική της επίσκεψής μου. Δείτε το.

Η οργάνωση του φαγητού, όχι μόνο δεν ήταν χαλαρή, αλλά ήταν άψογη! Κάθε μεσημέρι και βράδυ, ερχόταν ο Παύλος με το αυτοκίνητό του, Δάσκαλος του 4ου Δημοτικού Σχολείου και πηγαίναμε σε μια φοβερή Ταβέρνα,  όπου συναντούσαμε τον Διευθυντή του Σχολείου. Το τι ανέκδοτα είπαμε δεν λέγεται!  Το καταευχαριστηθήκαμε. Η ταβέρνα, που μου θύμισε ταβέρνα της Αθήνας του ’50, με το ίδιο εξαιρετικό μαγειρευτό φαγητό (πήρα ενάμιση κιλο σε δύο μέρες) λεγόταν το «Αντέτι». Στα Ζακυνθινά ,  «Αντέτι» θα πει, «συνήθεια». Σας έχω εδώ μία πολύ ωραία λαϊκή  τοιχογραφία που ήταν σ’ ένα τοίχο της ταβέρνας, που τελικά μου έγινε… συνήθεια!

Και θα κλείσουμε με το τρίτο βίντεο που είναι από τις δύο εκδηλώσεις της δεύτερης μέρας και την πτήση για Αθήνα. Δυστυχώς εδώ το υλικό μου είναι ακόμα πιο φτωχό, αλλά έφτιαξα ό,τι μπορούσα. Η πρωινή εκδήλωση εκείνης της ημέρας είχε  την επίσκεψη στο Δημοτικό Σχολείο Βολιμών, στο χωριό Βολίμες της Ζακύνθου, που όπως θα δείτε από ένα απόσπασμα από τη διαδρομή, ήταν ψηλά στο βουνό. Από την εκδήλωση έχω λίγα δευτερόλεπτα από το πίσω μέρος της τάξης, καθώς τα παιδιά παρακολουθούν το βίντεο και μία φωτογραφία, όπου έχει το κεφάλι του και με κοιτάζει  ο φίλος μου ο Αντρέας, που είναι παλληκάρι (ξέρει αυτός γιατί)  και του στέλνω χαιρετίσματα και πολλά φιλιά, όπως και σ’ όλα τα παιδιά.
Η απογευματινή εκδήλωση ήταν στην «Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη» , όπου ενώ ήταν να γίνει κάτω, στο χώρο της Δανειστικής Βιβλιοθήκης, που φωτογραφία της είναι στην αρχή αυτής της εκδήλωσης, επειδή μαζεύτηκε πολύς κόσμος -γιατί μαζί με τα παιδιά ήρθαν και «παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς – έγινε στον Δεύτερο όροφο, στο χώρο του Μουσείου.  Σ’ αυτό το χώρο έχει ζήσει ο Γρηγόρης Ξενόπουλος και η οικογένειά του. Κι εκεί θυμήθηκα τη μάνα μου, που μου έλεγε, «εσύ παιδάκι μου δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο», γιατί σ’ ένα σημείο της αίθουσας, είχε το κρεβάτι του Ξενόπουλου με ακουμπισμένο επάνω το μαύρο καπέλο του. Ε, κι εγώ άνετος, πήγα κι έβαλα πάνω στο κρεβάτι τη τσάντα μου!

Αυτό, το είδε κάποια κυρία, και διακριτικά ήρθε και την κατέβασε κάτω, δίπλα στην καρέκλα που καθόμουνα. Γι’ αυτό και στο βίντεο που θα δείτε και που είναι ένα πλάνο 360 μοιρών της αίθουσας, καθώς τα παιδιά και οι γονείς παρακολουθούν το βίντεο, η τσάντα δεν υπάρχει.  Και το τρίτο βίντεο, αλλά και η επίσκεψη στη Ζάκυνθο, τελειώνει με την πτήση για Αθήνα και με ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα που είδα από ψηλά.
Να τελειώσω λέγοντας ένα ευχαριστώ στα παιδιά, στους Δασκάλους και σε όσους οργάνωσαν αυτή την υπέροχα χαλαρή επίσκεψη στη Ζάκυνθο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π. 

 

 

Γατομπλογκοπεριοδικό

Σήμερα έχω μια έκπληξη για όσες κι όσους έχουν γάτες στο σπίτι τους, αλλά και για τους υπόλοιπους πιστεύω. Ετοίμασα ένα μπλογκοπεριοδικό με βίντεο με… γάτες, αλλά τι γάτες! Τα έχω ψιλομοντάρει κι έβαλα στο ένα και μουσική, οπότε κι αν τα έχετε ξαναδει , πάλι έχουν ενδιαφέρον.
Στο πρώτο βίντεο θα δείτε μία γάτα που έχει φίλο της ένα … cartoon!!!


Στο δεύτερο βίντεο μία γάτα (η γάτος) κάνει κλοουνίστικα αστεία!

Και στο τρίτο βίντεο έχουμε πολλές γάτες, έχουμς ένα …. τσίρκο από γάτες!!!
Σας φιλώ
Π. 

 

 

 

Ο Σουρής, οι Γερμανοί αστυφύλακες, η αμυγδαλιά και η ιστορία μιας σταγόνας

Για Σαββατοκύριακο, λέω να ανεβάσω ένα μπλογκοπεριοδικό  με θέματα… επικαιρότητας. Ναι, ναι, θα δείτε. Και αρχίζω με ένα  ποίημα του Γεωργίου Σουρή, (1853-1919) γραμμένο 100 και κάτι χρόνια πίσω, είναι μέσα στην επικαιρότητα. Πώς γίνεται; Δείτε και μόνοι σας.

Δυστυχία σου Ελλάς
Ποιος είδε κράτος τόσο λιγοστό
σ΄ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ΄χει Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ΄χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ΄ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
είναι συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον Ευρωπαίο,
φορώντας στα δυο τα πόδια που ΄χει
στο ΄να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: Δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Ε; Δεν είναι ΜΕΣΑ στην επικαιρότητα, ο Σουρής;  Η επόμενη φωτογραφία, που δεν την είδαμε σε κανένα δελτίο ειδήσεων, είναι κυριολεκτικά μέσα στην επικαιρότητα αποκλειστικά των τελευταίων ημερών. Είναι από διαδήλωση στην Φραγκφούρτη, για την κατάσταση στην Ευρώπη, με την ελληνική σημαία στο κέντρο, και τους γερμανούς αστυφύλακες να έχουν βγάλει τα κράνη και να έχουν ενωθεί με τους διαδηλωτές. Άντε… να το δούμε κι εδώ αυτό.

Κι ηδεύτερη φωτογραφία με την ολάνθιστη αμυγδαλιά και φόντο τα μαύρα σύννεφα, είναι επίκαιρη γιατί την έβγαλα εγώ μόλις προχθές. Ό,τι και να κάνουν, η Άνοιξη – μεταφορικά και κυριολεκτικά – έρχεται. Καταλάβατε πού το πάω…

Και θα τελειώσω με ένα εξαιρετικό βίντεο με κινούμενο σχέδιο, που η επικαιρότητά του είναι και θα είναι παντοτινή. Είναι η ιστορία μιας σταγόνας νερού, δηλαδή ο κύκλος του νερού.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.