Για ένα διαφορετικό κόσμο

Για  σήμερα λέω να ανεβάσω μία παράγραφο από το  βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό κι έχει τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση – Φέρνοντας μια ριζική αλλαγή στον κόσμο».  Το απόσπασμα είναι από μία ομιλία του στο Νέο Δελχί, το 1970.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«… Όταν αναλογιστεί κανείς όσα συμβαίνουν εδώ και στον υπόλοιπο κόσμο -όλη τη σύγχυση, την εξαχρείωση, τη διαφθορά, τη διαίρεση, τον μεγάλο πόνο- επιβάλλεται σε όλους μας να τα αλλάξουμε, να φέρουμε ένα διαφορετικό κόσμο, να δημιουργήσουμε μια εντελώς διαφορετική κοινωνική δομή όχι μόνο στον τόπο που ζούμε, αλλά σε όλο τον κόσμο, επειδή είμαστε μέρος του κόσμου, δεν είμαστε χωριστοί από τον κόσμο. Βλέποντας το απέραντο χάος, τη μεγάλη σύγχυση και δυστυχία, νομίζω ότι δεν πρέπει να πάρουμε την πολιτική από μόνη της ή την επιστήμη από μόνη της ή την οικονομική κατάσταση κάποιας ιδιαίτερης κοινωνίας, αλλά να πάρουμε την όλη κίνηση της ζωής, είτε είναι στο εργασιακό πεδίο, στο οικονομικό πεδίο ή στο επιλεγόμενο θρησκευτικό πεδίο. Θα πρέπει να τα πάρουμε όλα σαν ένα όλο. Είναι πρόβλημά μας να μην το χωρίσουμε σε κομμάτια, να μην το διαιρέσουμε, αλλά να πάρουμε όλη την κίνηση της ζωής σαν ένα σύνολο και να την αντιμετωπίσουμε. Σ’ αυτή την κίνηση της ζωής, υπάρχει χρόνος, χώρος, αγάπη και θάνατος. Έχουμε την τάση να χωρίζουμε το θάνατο από τη ζωή και τη ζωή από την αγάπη και να θεωρούμε την αγάπη σαν κάτι ξεχωριστό από το χρόνο, αλλά για να κατανοήσουμε τι είναι ο θάνατος, πρέπει να κατανοήσουμε επίσης τον χρόνο και την αγάπη.»

 

 

Ο Κ. στην Ελλάδα

Για σήμερα σας έχω ένα βιντεοκλίπ  που έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι. Τα κείμενα στη πλειοψηφία τους είναι από το βιβλίο μου  «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα» για το οποίο έχω ανεβάσει post ΕΔΩ.    Τα κείμενα από το βιβλίο τα διάλεξε και τα διαβάζει η Αγγελική Λεβέντη και η μουσική είναι του Γιώργου Στεφανάκη, που όπως ξέρετε έχει μελοποιήσει ποιήματα από το βιβλίο τού Κρισναμούρτι, «Παραβολές και Ποιήματα», που έχω μεταφράσει και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος.  Παίζουν οι μουσικοί: Τάσος Φωτίου σαξόφωνο  και Λάκης Ζώης κιθάρα. Δείτε το, είναι πολύ καλό.
Καλή εβδομάδα.
            Π.

Για την ψυχή

Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μικρό κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το «Εσωτερική Επανάσταση». Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

¨…Η ερώτηση που κάνετε είναι  εάν ο νους, η ψυχή δηλαδή,  είναι κάτι ανεξάρτητο από το σώμα· εάν ο νους είναι πέρα από τους στενόμυαλους εθνικιστικούς και θρησκευτικούς περιορισμούς. … Το να ερευνάτε αν υπάρχει μετενσάρκωση της ψυχής, είναι απλώς σαν να ρωτάτε αν  το φεγγάρι είναι κίτρινο τυρί… Βρείτε το οι ίδιοι, όχι σύμφωνα με το τι λέω εγώ, με το τι έχει να πει ο ομιλητής. Ο ομιλητής είναι άνευ σημασίας. Για να το βρείτε αυτό, πρέπει να είστε σε εξαιρετική εγρήγορση και παρατηρητικότητα. Πρέπει να έχετε επίγνωση, ευαισθησία. Καταλαβαίνετε; Το να είσαι πολύ ευαίσθητος σημαίνει να έχεις πολύ νοημοσύνη. Και τότε, θα βρείτε – αν πάτε πολύ, πολύ βαθιά σ’ αυτό – ότι υπάρχει κάτι  που δεν αγγίζεται ποτέ από τη σκέψη ή από το παρελθόν.   Η σκέψη, ξέρετε, είναι ύλη.  Η σκέψη είναι ανταπόκριση της μνήμης και η μνήμη είναι τα ίδια τα εγκεφαλικά κύτταρα· είναι ύλη. Εάν τα εγκεφαλικά κύτταρα μπορούν να είναι εντελώς σιωπηλά, τότε θα βρείτε την απάντηση στο ερώτημα για  την ψυχή. Αλλά το να λες ότι υπάρχει κάτι ή ότι δεν υπάρχει, δεν έχει νόημα. Για να βρεις την απάντηση πρέπει να δώσεις τη ζωή σου σ’ αυτό, όπως δίνεις τη ζωή σου για να καλύψεις τις βιοποριστικές σου ανάγκες, πράγμα για το οποίο ξοδεύεις πολλές ώρες, κάθε μέρα, για πολλά χρόνια. Τι φοβερή σπατάλη! Κι όταν χρειάζεσαι τρομερή ενέργεια, ένα δυνατό πάθος για να βρεις την απάντηση σε ένα ερώτημα, πας και «πίνεις νερό» από τις «πηγές» άλλων, από τις πηγές άλλων ανθρώπων που στην πραγματικότητα είναι ξερές. Πρέπει να είσαι ο ίδιος φως για τον εαυτό σου. Σ’ αυτό υπάρχει ελευθερία. …»

 

 

Για τη θλίψη

Σήμερα λέω να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό,  κι έχει τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση».
Καλό Σαββατοκύριακο.

                    Π.

«…Όταν μείνεις μαζί με τη θλίψη χωρίς να το βάλεις στα πόδια, χωρίς να κάνεις καμιά φυγή, χωρίς να τη διατυπώσεις με λόγια, όταν μένεις απολύτως μαζί της χωρίς καμιά εξωτερική ή εσωτερική κίνηση, τότε τι συμβαίνει; Το έχετε κάνει ποτέ; Φοβάμαι πως όχι. Έχετε μείνει ποτέ μαζί με τη θλίψη, χωρίς να της αντιστέκεστε, χωρίς να προσπαθείτε να ξεφύγετε από αυτήν, χωρίς να ταυτίζεστε μ’ αυτήν, αλλά να δείτε τι συμβαίνει. Όταν μείνεις αποκλειστικά μαζί της τι συμβαίνει;  Τι συμβαίνει όταν μείνεις αποκλειστικά μαζί της χωρίς την παραμικρή κίνηση της σκέψης, χωρίς καμιά κίνηση της σκέψης που να λέει: «Δεν μου αρέσει· πρέπει να ξεφύγω· θέλω ευχαρίστηση· πρέπει να την αποφύγω.»;  Όταν η σκέψη δεν κινείται καθόλου, αλλά αναγνωρίζει την όλη δομή του τι είναι θλίψη, τότε τι συμβαίνει; Από αυτή τη θλίψη έρχεται πάθος. Αν παραμείνεις με οποιοδήποτε γεγονός, ιδίως με το γεγονός της θλίψης, μην αφήνοντας τη σκέψη να περιπλανιέται μακριά της ή  να την εξηγεί ή να ταυτίζεται μαζί της, τότε υπάρχει τρομερή ενέργεια. Και από αυτή την ενέργεια βγαίνει η φλόγα του πάθους. Έτσι η θλίψη φέρνει πάθος – όχι πόθο – και χρειάζεσαι πάθος για να βρεις την αλήθεια. Το κάνετε αυτό;
Υπάρχει, λοιπόν, τέλος της θλίψης ─ που δεν σημαίνει ότι γίνεσαι αδιάφορος, άσπλαχνος. Υπάρχει τέλος της θλίψης,  όταν δεν υπάρχει φυγή απ’ αυτήν και τότε αυτή η ίδια η θλίψη γίνεται η φλόγα του πάθους και αυτό το πάθος έχει συμπόνια, που μπορείς να την βρεις μόνο μέσα από τη φλόγα της θλίψης. Τότε, λοιπόν, με αυτή την ένταση, με αυτό το πάθος, μπορεί κανείς να βρει ποια είναι η ποιότητα του νου που βλέπει την αλήθεια πως οποιαδήποτε λειτουργία της σκέψης – εκτός από τις περιπτώσεις που είναι πρακτικά αναγκαία – δεν φέρνει αρμονία στη ζωή. Το βρίσκεις επειδή έχεις πάθος, έχεις δύναμη, έχεις ενέργεια…»

 

 

Τι είναι ταμπέλα, τι είναι πραγματικό;

 

Για σήμερα, λέω να βάλω άλλο ένα μικρό κεφάλαιο από το βιβλίο του  Κρισναμούρτι, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό. Το κεφάλαιο έχει τίτλο, «Τι είναι ταμπέλα, τι είναι πραγματικό;».
Καλό βράδυ.
      Π

» Ο  Β. που είχε έρθει από πολύ μακριά, ήταν τρομερά απογοητευμένος, πολύ μόνος και δυστυχισμένος. Είχε δουλέψει για διάφορες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, είχε ενταχθεί σε πολλές θρησκευτικές ομάδες, είχε μπει στο παιχνίδι της πολιτικής, και προσπάθησε να κερδίσει όσο πιο πολλά χρήματα μπορούσε. Τα είχε χαμένα και δεν ήξερε από πού να ξαναρχίσει. Δεν θα έπαιρνε μέρος στον πόλεμο και ήταν ευτυχής που είχε απαλλαγεί από σκοτωμούς. Έβρισκε τη δουλειά του βαρετή και τους ανθρώπους φιλόδοξους, σκληρούς, και να νοιάζονται μόνο για τους εαυτούς τους, τις ομάδες τους ή τις ιδεολογίες τους που τους έκαναν βίαιους, χωρίς καμιά ανεκτικότητα για τους άλλους. Αναρωτήθηκε από πού θα μπορούσε εκείνος να ξαναρχίσει και με τι θα μπορούσε να αρχίσει· ήθελε να κάνει κάτι δημιουργικό.
Κουβεντιάσαμε για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις — τις μεταρρυθμίσεις που απλώς χρειάζονται πάντα κι άλλες μεταρρυθμίσεις. Παρόλο που οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες και καλές, δεν πάνε ποτέ ως το τέλος, στις βαθιές αιτίες. Και οι βίαιες επαναστάσεις και κρίσεις, παρόλο που υπόσχονται μεγάλες αλλαγές, καταλήγουν σε αποτροπιαστική αιματοχυσία και τυραννικά καθεστώτα. Στις θρησκευτικές ομάδες και στη θρησκευτική σκέψη υπάρχει αυταρχισμός, τυφλή πίστη, ρομαντισμός, μισαλλοδοξία. Κουβεντιάσαμε για όλα αυτά, από διάφορες οπτικές γωνίες.
Για να είναι κανείς αληθινά και σταθερά δημιουργικός, πρέπει να αρχίσει με τον εαυτό του. Ο κόσμος είμαστε εμείς και χωρίς να κατανοήσει κανείς τον εαυτό του, με το να είναι απλώς δημιουργικός φέρνει αντιπαλότητα, ανταγωνισμό και την ιδιαίτερη σκληρότητα του πολιτισμού. Μέσα από την αυτογνωσία, ανακαλύπτονται οι διαδικασίες αυτοαπομόνωσης που γίνονται μέσα στον καθένα· αυτή η ανακάλυψη είναι απελευθερωτική και δημιουργική γιατί ό,τι ανακαλύπτεται εσωτερικά είναι αλήθεια και η αλήθεια σε απελευθερώνει. Αυτή η ανακάλυψη, όμως, εμποδίζεται όταν υπάρχει ταύτιση. Αποκτώντας επίγνωση του εαυτού οι αιτίες της ταύτισης που σε περιορίζει, εξαφανίζονται. Το να έχεις επίγνωση του εαυτού, είναι εξαιρετικά δύσκολο γιατί αυτό σημαίνει ότι έχεις επίγνωση του εαυτού χωρίς κριτική, χωρίς επιλογές, χωρίς καμία ταύτιση με κάποιο δόγμα, πίστη, φυλή και λοιπά. Αλλά καθώς οι περισσότεροι από μας ταυτίζονται, κρίνουν, κάνουν επιλογές, πρέπει να αποκτήσουμε επίγνωση της κριτικής που κάνουμε, της ταύτισης με το ένα και το άλλο,  της ταμπέλας που τους κρεμάμε — έχουμε μάθει να έρχονται πρώτα τα λόγια και μετά τα γεγονότα ή η πραγματικότητα. Καθώς αποκτούμε επίγνωσή τους, αρχίζουμε να έχουμε κατανόηση της αιτίας τους και με την σταθερή επίγνωση, η αιτία διαλύεται. Με την αυτογνωσία, ανακαλύπτονται οι περιορισμοί της αυτοαπομόνωσης, και αυτή η ανακάλυψη δεν είναι μόνο αποκαλυπτική, αλλά απελευθερωτική και δημιουργική.
Για να έχεις τέτοια επίγνωση είναι δύσκολο, αλλά αν αρχίσεις να καταγράφεις όλες σου τις σκέψεις κι όλα σου τα συναισθήματα, όλες τις αντιδράσεις σου και όσα κάνεις, θα αρχίσεις να έχεις επίγνωση της ύπαρξής σου. Φυσικά, δεν έχεις χρόνο να γράφεις  όλες σου τις σκέψεις κι όλα σου τα συναισθήματα κάθε μέρα, αλλά αν νοιάζεσαι αληθινά να τα γράφεις ή έστω να τα σημειώνεις πρόχειρα  κάθε μέρα, τότε θα δεις ότι το υποσυνείδητό σου θα «κρατάει σημείωση» ενώ η προσοχή σου θα είναι δοσμένη σε άλλα θέματα, οπότε όταν έχεις καιρό να γράψεις πάλι, θα δεις ότι θυμάσαι τις αντιδράσεις σου και όσα έκανες. Αυτό θα φέρει τη διάκριση τού τι είναι «ταμπέλλα», τι είναι απλώς λόγια, και τι είναι αληθινό, πραγματικό· θα δεις την ταύτιση με το δόγμα, την πίστη, την δοξασία κι έτσι θα έρθει σωστή κρίση και θα δεις αυτό που είναι το  πραγματικό. Αυτό θα φέρει μεγάλη εντιμότητα στη σκέψη και την ξύπνια και έντονη συγκέντρωση που είναι ουσιαστική για την ανακάλυψη του αληθινού. Αυτή η συγκέντρωση είναι εντελώς διαφορετική από την καταναγκαστική συγκέντρωση, που γίνεται θέμα συνήθειας και οδηγεί στη νωθρότητα της αυτοεπιβεβαίωσης και ικανοποίησης. Αυτή η συγκέντρωση θα βοηθήσει στο να έρθουν μέσα στη συνείδηση, όσα περιέχονται στο υποσυνείδητο -κίνητρα, παράγοντες αυταπάτης, κρυφές σκέψεις και ταυτίσεις- βάζοντας έτσι τέλος στην αυτό-απομονωτικές, τις μονιστικές έντονες επιθυμίες.  ( O Μονι-σμός είναι φιλοσοφική κοσμοθεωρία που δέχεται μία μόνο αρχή των όντων ή το πνεύμα ή τη φύση. ) Αυτές οι έντονες επιθυμίες είναι εκείνες που με τα δεσμά τους και τους περιορισμούς τους, κάνουν τη σκέψη και το συναίσθημα να είναι και τα δύο ασήμαντα, περιορισμένα, εξαρτημένα και κτητικά. Αυτά τα εμπόδια, δεν αφήνουν να υπάρχει αληθινή δημιουργικότητα. Αυτά τα αυτοδημιουργημένα δεσμά είναι που εμποδίζουν τη συνειδητοποίηση του αιώνιου.
Η απελευθέρωση της σκέψης  και του συναισθήματος από αυτά τα δεσμά, είναι η αρχή του διαλογισμού. Δεν είναι ζήτημα χρόνου αλλά μιας ξύπνιας, υπομονετικής και καλοσυνάτης κατανόησης των κυμάτων της έντονης επιθυμίας. Απ’ αυτό έρχεται γνώση του εαυτού και η ύψιστη σοφία. »

 

 

Μικρό συμπλήρωμα

Όπως ίσως καταλάβατε από τη φωτογραφία, είμαι ακόμα Σκιάθο. (Αυτό είναι το Μπούρτζι στο λιμάνι.) Πήρα κάποια μηνύματα μετά το προηγούμενο ποστ   http://www.paramithas.gr/eniaio-olo/ που έβαλα πριν τρεις μέρες, όπου μου ζητάνε να βάλω τι λέει μετά από αυτό το απόσπασμα, που ανέβασα, ο Κρισναμούρτι.  Έτσι θα ανεβάσω σήμερα τις δύο επόμενες παραγράφους που νομίζω ότι είναι ξεκάθαρος.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«…Εάν το ερώτημα είναι ξεκάθαρο, τότε πώς θα βρούμε μια τέτοια δράση; Με κάποια μέθοδο, με κάποιο σύστημα; Εάν προσπαθούμε να βρούμε μια μέθοδο, ένα τρόπο ζωής βάσει κάποιου συστήματος, σύμφωνα με κάποιο μοντέλο, αυτό το ίδιο το μοντέλο, αυτό το ίδιο το σύστημα είναι συγκρουσιακό. Σας παρακαλώ, ας το καταλάβουμε αυτό πολύ καθαρά. Εάν ακολουθώ κάποιο ιδιαίτερο σύστημα προκειμένου να φέρω μια δράση που θα είναι ένα όλο, πλήρης, ενιαία, πλούσια και ωραία, τότε η μέθοδος, το σύστημα, γίνονται μηχανικά. Οι δράσεις μου θα είναι μηχανικές κι επομένως εντελώς ελλιπείς. Οπότε πρέπει να παραμερίσω κάθε ιδέα να ακολουθήσω κάποια, μηχανικά επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα.

Επίσης θα πρέπει να βρει κανείς εάν η σκέψη μπορεί να βοηθήσει για να γίνεται μια τέτοιου είδους δράση. Ζείτε μια κομματιασμένη ζωή: είσαστε διαφορετικοί στη δουλειά και στο σπίτι· έχετε προσωπικές σκέψεις και δημόσιες σκέψεις. Μπορείτε να το δείτε αυτό το μεγάλο χάσμα, αυτή την αντίθεση, αυτό το κομμάτιασμα. Και αναρωτιέται κανείς αν η σκέψη μπορεί να γεφυρώσει όλα αυτά τα διάφορα κομμάτια, αν μπορεί να φέρει μια ένωση όλων αυτών των παραγόντων. Μπορεί; Πρέπει να βρούμε τη φύση και τη δομή της σκέψης προτού πούμε αν η σκέψη μπορεί ή δεν μπορεί· αν το να σκέφτεσαι, το να συλλογίζεσαι, η διανοητική διαδικασία αιτιολόγησης, μπορούν να φέρουν μια αρμονική ζωή. Για να το βρει κανείς αυτό πρέπει να ερευνήσει, να εξετάσει προσεκτικά τη φύση και τη δομή της σκέψης….»

 

 

 

«Ένα ενιαίο όλο»

Μαζί με αυτήν την υπέροχη ανατολή στα Λαλάρια της Σκιάθου, σκέφτηκα να σας αντιγράψω εδώ το τελευταίο απόσπασμα που μετέφρασα χθες, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι,»Εσωτερική Επανάσταση».
Καλή Εβδομάδα.
       Π

«..Στις δικές μας ζωές, μπορούμε να παρατηρήσουμε πόσο κομματιασμένοι είμαστε από αντικρουόμενες επιθυμίες, από ανταγωνιστικές πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, επιστημονικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Υπάρχει, όμως, κάποια δράση που να μπορεί να ανταποκριθεί ολοκληρωτικά σε κάθε απαίτηση της ζωής χωρίς να είναι η ίδια αντιφατική; Δεν ξέρω αν έχετε κάνει ποτέ μια τέτοια ερώτηση.
Οι περισσότεροι από μας ζούμε μέσα στη δική μας ιδιαίτερη δραστηριότητα και προσπαθούμε να την κάνουμε όσο πιο καλά μπορούμε. Εάν είσαι πολιτικός – και  ελπίζω να μην είστε – τότε η ζωή σου είναι πολύ εξαρτημένη από ψήφους και όλη την ανοησία που υπάρχει στο όνομα της πολιτικής. Εάν είσαι θρησκευόμενος θα έχεις έναν αριθμό από «πιστεύω» ή κάποια μέθοδο διαλογισμού, κι όλα αυτά θα συγκρούονται με την καθημερινή σου ζωή.  Εάν είσαι καλλιτέχνης, ζεις μακριά από όλα αυτά, απορροφημένος στη δική σου ειδική φαντασία, στη δική σου αντίληψη της ομορφιάς και λοιπά. Και αν είσαι επιστήμονας, ζεις στο εργαστήριο ή στο γραφείο σου και οπουδήποτε αλλού, είσαι απλώς ένας καθημερινός άνθρωπος, χωρίς ηθικές αρχές και ανταγωνιστικός. Βλέποντας, λοιπόν, όλο αυτό, που για τους περισσότερους από μας είναι αρκετά οικείο, τι είναι εκείνο που μπορεί να κάνει κανείς για να ανταποκρίνεται τελείως σε κάθε απαίτηση της ζωής κι ωστόσο να παραμένει χωρίς συγκρούσεις μέσα του, να παραμένει ψυχολογικά ένα ενιαίο όλο»;

 

 

 

Ο παρατηρητής

Στο προηγούμενο post, για το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που βλέπετε το εξώφυλλο του στην Αγγλική έκεδοση, με τίτλο «Εσωτερική Επανάσταση»,  έγιναν κάποια σχόλια σχετικά με την παρατήρηση και με αυτά αφορμή, σκέφτηκα να ανεβάσω άλλο ένα μικρό κομμάτι του βιβλίου, όπου ο Κρισναμούρτι μιλάει για την παρατήρηση.
Καλό βράδυ
       Π.

«…Πώς θα παρατηρήσει πραγματικά ο νους αυτό που είναι; Τώρα: αυτό που είναι,  είναι ότι τα ανθρώπινα πλάσματα είναι βίαια. Μπορούμε να το εξηγήσουμε, να βρούμε τις αιτίες γιατί τα ανθρώπινα πλάσματα έγιναν βίαια. Αυτό είναι αρκετά απλό και μπορεί κανείς να το παρατηρήσει εύκολα. Βλέπει κανείς τη βία στα ζώα και καθώς προερχόμαστε από τα ζώα, είμαστε επιθετικοί, είμαστε βίαιοι και εν μέρει εξαιτίας της κουλτούρας στην οποία ζούμε, για την οποία εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Είμαστε, λοιπόν, πραγματικά βίαιοι. Τώρα: πώς παρατηρεί ο  νους αυτό το γεγονός, που είναι η βία; Πώς το παρατηρείτε; Θυμώνετε, ζηλεύετε, είστε φθονεροί, σκληρόκαρδοι. Πώς το παρατηρείτε αυτό το γεγονός της βίας; Το παρατηρείτε σαν ένας παρατηρητής που παρατηρεί κάτι; Αυτό είναι διαίρεση. Υπάρχει ένας παρατηρητής που παρατηρεί τη βία του; Πώς την παρατηρείτε; Ή είναι η παρατήρησή σας, μια πλήρης ενοποιημένη διαδικασία στην οποία δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο; Τι συμβαίνει; Παρατηρείτε το γεγονός ότι είστε βίαιοι, άπληστοι, φθονεροί, διαχωρίζοντας τον εαυτό σας από το γεγονός, έτσι ώστε ο παρατηρητής να λέει ότι είναι διαφορετικός από εκείνο που παρατηρεί; Ή βλέπετε το θυμό, τη ζήλια, τη βία, ως ένα κομμάτι του παρατηρητή, οπότε βλέπετε ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο; Το βλέπετε αυτό; Αν δείτε ότι δεν υπάρχει διαίρεση ανάμεσα σε εκείνο που παρατηρεί ο παρατηρητής και σ’ αυτόν, δηλαδή ότι ο θυμός, η ζήλια και λοιπά, είναι μέρος του παρατηρητή, τότε μπαίνει τέλος στη σύγκρουση…»

 

 

Γύρισα…

Όπως σας  είπα στο προηγούμενο post, για ένα τετραήμερο ήμουν στο Μπρόκγουντ  Παρκ στην Αγγλία, όπου βρίσκεται το Σχολείο του Κρισναμούρτι και το Κέντρο Κρισναμούρτι όπου στεγάζεται το Krishnamurti Foundation Trust. Όπως σας είχα πει, εκεί έγινε η καθιερωμένη συνάντηση των επιτροπών από όλο τον κόσμο – που γίνεται κάθε δύο χρόνια –  και ασχολούνται με τις διδασκαλίες του Κρισναμούρτι. Το κτίριο της φωτογραφίας στο προηγούμενο post είναι το Σχολείο. Αυτό εδώ,σήμερα, είναι το Κέντρο Κρισναμούρτι, όπου μέναμε και γίνονταν οι καθημερινές συναντήσεις μας. Και λέω να κλείσω το post, με ένα κείμενο από το τελευταίο βιβλίο του Κρισναμούρτι που κυκλοφόρησε το, «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ», ένα κείμενο που έχει μια έμμεση σχέση με αυτές τις συναντήσεις.
Καλό βράδυ.
       Π.

Ο αντιπνευματικός κλειστός κύκλος
Η  Σ. Ι. κατάφερε κάποια στιγμή να μου εξηγήσει ότι ένοιωσε κάποια έλλειψη φιλικότητας, κάποια επιφυλακτικότητα, μια έλλειψη ανταπόκρισης από μέρους μου.
Αυτό ειπώθηκε με έμμεσο τρόπο και χρειάστηκε να γίνει πάρα πολύ προκαταρκτική δουλειά, για να βγουν στην επιφάνεια τα κρυμμένα παράπονά της. Με αργό και υπομονετικό «σκάψιμο» για κάμποσες ώρες, βγήκαν στην επιφάνεια αυτές οι θιγμένες δηλώσεις της για μένα: ότι πρέπει να είμαστε αφοσιωμένοι στην «εργασία» όταν εργάζονται μαζί κι άλλοι άνθρωποι· ότι πρέπει να υπάρχει ενθάρρυνση και αβίαστη ροή φιλίας ανάμεσα σ’ αυτούς που κάνουν αυτή την «εργασία» και ότι πρέπει να μην έχω ένα κλειστό κύκλο ανθρώπων γύρω μου, ούτε να ενθαρρύνω αυτόν τον κύκλο να έχει εξουσία και λοιπά.
Της εξήγησα ότι δεν υπήρχε κανένας κλειστός κύκλος και ότι αυτή ακριβώς η ιδέα ήταν αήθης και εντελώς αντιπνευματική και ότι εκείνοι που σκέφτηκαν ότι υπήρχε ένας κλειστός κύκλος, το μόνο που ήθελαν ήταν να μπουν σ’ αυτόν, καθώς ένοιωθαν ότι οι ίδιοι ήταν αποκλεισμένοι. Σ’ εκείνους ήταν που υπήρχε αυτό το κτητικό πνεύμα, αποκλεισμού.
Εκείνη το αρνήθηκε αυτό επισημαίνοντας ότι, «δεν υπάρχει καπνός, χωρίς φωτιά» και ότι δεν έχω επίγνωση του αποκλεισμού που κάνω.
Επεσήμανα ότι στις διάφορες χώρες που έχω πάει, έμενα μαζί με άλλους ανθρώπους· αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι έγιναν ένας «κλειστός κύκλος» για εκείνους που είχαν μείνει απ’ έξω επειδή ήθελαν να «ανήκουν» κάπου. Της εξήγησα ότι αυτό το πνεύμα του «κλειστού κύκλου» είναι εντελώς επιζήμιο για την κατανόηση και δεν είχα άγνοια του θέματος· ήταν ένας από τους λόγους που δεν ανήκα ποτέ σε καμιά οργανωμένη θρησκευτική ομάδα και είχα αφήσει ένα τέτοιο οργανισμό. (Τη Θεοσοφική Εταιρία).
Εκείνη επέμενε ξανά ότι δεν είχα επίγνωση αυτού του πνεύματος εκλεκτισμού και διαχωρισμού που υπήρχε μέσα μου και έτσι ενθάρρυνα τον κύκλο μου, την ομάδα μου. Την ευχαρίστησα που μου το επεσήμανε αυτό, το οποίο το είχα σκεφτεί και το είχα ερευνήσει για πολλά χρόνια, αλλά πρέπει κανείς να είναι πάντα προσεκτικός ώστε η αγάπη να μην είναι εκλεκτική.
Λίγα λεπτά αργότερα ξαναπέρασε στην επίθεση με θέμα τη συμπεριφορά μου. Δεν έπρεπε, με ρώτησε, να αναγνωρίζω τη δουλειά συνεργατών που είχαν δουλέψει στο ίδιο επίπεδο με μένα; Επειδή αυτή η αναγνώριση θα δυνάμωνε τη διάδοση του έργου;
Ένοιωσα ότι αυτό ήταν η ουσία του ζητήματος. Της είπα, λοιπόν, ότι η ύψιστη πραγματικότητα ανήκει σε όλους, όπως η γη και ο ουρανός, και κανείς –ευτυχώς- δεν μπορεί να την μονοπωλήσει· και το πνεύμα ακριβώς της ιδιοκτησίας της, της κατοχής της, δείχνει την έλλειψή της κι ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει, να ελευθερώσει έναν άλλον, από τη θλίψη· ότι ο καθένας μόνος του πρέπει να ανακαλύψει αυτή την ύψιστη σοφία· ότι δεν μπορεί κανείς να προσκαλέσει ή να εμποδίσει κάποιον να την μοιραστεί· δεν υπάρχει γκουρού ή δάσκαλος που μπορεί να αποκαλύψει την ομορφιά της και την απεραντοσύνη της. Το να ζητάς αναγνώριση στην κατανόηση κάποιου είναι το δέχεσαι την αυθεντία σε ζητήματα όπου το πνεύμα της αυθεντίας και η ενθάρρυνσή της, είναι η έσχατη άρνηση του πραγματικού. Εκείνος που αναζητάει την αλήθεια πρέπει να αντιλαμβάνεται εκείνον που κάνει την αυθεντία και να τον αποφεύγει. Για να συνειδητοποιήσεις το υπέρτατο, το όλο, πρέπει να υπάρχει ταπεινοφροσύνη, και η ταπεινοφροσύνη δεν συμβαδίζει με την επιθυμία για αναγνώριση. Στη συνειδητοποίηση εκείνου που είναι πραγματικό, δεν υπάρχει ούτε μικρό ούτε μεγάλο, επειδή για εκείνο, το μικρό και το μεγάλο είναι ένα.

 

Ένα λουλούδι

Άφησα μια μέρα παραπάνω το post για την ημέρα του πατέρα γιατί είχε πάρα πολλές επισκέψεις και από ό,τι κατάλαβα δεν είχαν δει την ταινία όσοι νόμιζα. Για σήμερα σας έχω αυτή τη φωτογραφία του εξαιρετικού λουλουδιού -δεν ξέρω το όνομά του- που βλέπω κάθε πρωί που ανοίγω το παράθυρό μου. Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας την ομορφιά του. Και γράφοντας τώρα τη λέξη, «μοιραστώ», μου ήρθε στο νου ένα μικρό κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που άρχισα να μεταφράζω αυτή την εβδομάδα, και έχει τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση«.  Διαβάστε το.
Σας φιλώ
 Π.

«Είναι δυνατόν για το ανθρώπινο μυαλό, δηλαδή για μας, να φέρει μια ψυχολογική επανάσταση μέσα μας; Αυτό είναι εκείνο που πρόκειται να ερευνήσουμε· αυτό είναι εκείνο που πρόκειται να μοιραστούμε. Το να μοιράζεσαι υποδηλώνει ότι δεν υπάρχει ούτε δάσκαλος ούτε μαθητής. Ένας γκουρού, μάλλον δεν μπορεί να μοιραστεί· μπορεί μόνο να σε καθοδηγήσει και να σου δείχνει τι να κάνεις. Εκείνο για το οποίο ενδιαφερόμαστε είναι η έρευνα και η κατανόηση αυτού του τεράστιου και περίπλοκου προβλήματος του να φέρεις μια κοινωνική αλλαγή· επειδή η κοινωνία είναι τρομερά χαλασμένη. Υπάρχει απέραντη αδικία, πόλεμοι, κάθε είδους βαρβαρότητα και βία. Και τα ανθρώπινα πλάσματα που ζούνε μέσα σε κάποιο πολιτισμό, σε κάποια κοινωνία, είναι μέρος όλου αυτού. Έτσι, για να υπάρξει μια ριζική αλλαγή, πρέπει να υπάρξει μια επανάσταση στην ψυχή τους, μέσα τους».