Τι είναι αληθινό

 

Για σήμερα λέω να ανεβάσω ένα ακόμη απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία, το βιβλίο, «Εσωτερική Επανάσταση». 
Καλή εβδομάδα.
       Π

«… Για να κατανοήσουμε, λοιπόν, τι είναι αληθινό, πρέπει να βρούμε τι δεν είναι. Θα ερευνήσουμε μαζί ό,τι δεν είναι, επειδή όταν αρνείσαι εκείνο που είναι ψεύτικο, βρίσκεις από μόνος  σου τι είναι αληθινό. Αλλά όταν απλώς αποδέχεσαι όσα έχουν πει άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του ομιλητή, τότε απλώς συμμορφώνεσαι. Και συμμορφώνεσαι επειδή ελπίζεις ότι με τη συμμόρφωση, με την υπακοή, με κάποιες πρακτικές, θα βιώσεις κάτι υπέροχο, κάποιο όραμα, σπουδαίες δυνάμεις και λοιπά. Εάν είστε πραγματικά σοβαροί, τότε μπορούμε να μοιραστούμε  την έρευνά μας εδώ, τη διερεύνηση τού πώς συναντά κανείς μια κατάσταση νου, την ποιότητα ενός νου που είναι εντελώς ελεύθερος, που δεν είναι μηχανικός, που δεν επαναλαμβάνει, που είναι εντελώς ήσυχος, χωρίς καμιά μορφή κατάπνιξης, χωρίς να εξασκεί καμιά πρακτική.
Πρώτα πρέπει να υπάρξει μια κατανόηση ή γνώση του εαυτού σας, του «εγώ», με όλους του τους φόβους, με όλες του τις αναμνήσεις, τις ανησυχίες, τις φιλοδοξίες, τις ανηθικότητες και τις σεξουαλικές του ευχαριστήσεις· το «εγώ» που διαχωρίζει τον εαυτό του από το «εσύ», το «εγώ» σου που διαχωρίζει τον εαυτό του από κάποιον άλλον. Πρέπει να κατανοήσει κανείς τον εαυτό του, όχι σύμφωνα με οποιαδήποτε φιλοσοφία, με οποιονδήποτε  δάσκαλο, οποιονδήποτε ψυχολόγο, αλλά να τον κατανοήσει από μόνος του. Και πιθανώς δεν μπορείς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, εάν υπάρχει οποιαδήποτε μορφή αποδοκιμασίας του, οποιαδήποτε μορφή δικαιολογίας του από σένα. Για να μάθεις για τον εαυτό σου πρέπει να υπάρξει η αντίληψη που χρειάζεται για να δεις τον εαυτό σου όπως είναι και όχι όπως θα σου άρεσε να είναι, χωρίς καμιά προσπάθεια να αλλάξεις αυτό που είσαι. Οπότε, κάθε είδους αυθεντία που σου λέει τι να κάνεις ή πώς να ερευνήσεις τον εαυτό σου, πώς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, δεν έχει κανένα απολύτως κύρος…»

 

 

«Τα Χρονικά της Κουζίνας»

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου «Τα Χρονικά της Κουζίνας – 1001 Γεύματα με τον Τζ. Κρισναμούρτι», που το έχει γράψει ο μάγειράς του στην Αμερική, Michael Krohnen. Είναι μία από τις καλύτερες βιογραφίες τού Κρισναμούρτι και η μόνη που είναι γραμμένη με ένα διακριτικό χιούμορ και μιλάει για ειδικά πράγματα της καθημερινής  του ζωής. Ο λόγος που σας μιλάω σήμερα γι’ αυτό το βιβλίο, είναι ότι τον τελευταίο καιρό, ασχολούμαι με ένα σεμινάριο για φοιτητές Δραματικών Σχολών, που του έχω δώσει τον τίτλο, «Α», όπως «Απάτη και «Η» όπως ηθοποιός,   και που το αρχίζω με ένα απόσπασμα από αυτό το βιβλίο, όπου ο Κρισναμούρτι αναφέρεται στους ηθοποιούς και σας το αντιγράφω εδώ.
Και μια και αυτό το ποστ έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, θα ήθελα για μια τελευταία φορά,  να ευχαριστήσω τόσο τους οχτώ φίλους που ανταποκρίθηκαν στο αίτημα της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ   προηγούμενου ποστ, για οικονομική βοήθεια  ενόψει τής μετακόμισής της, όσο και όλους τους άλλους φίλους που θα ήθελαν να το κάνουν, αλλά η γενικότερη οικονομική κατάσταση, δεν τους το επέτρεψε. Η μετακόμιση θα γίνει την 1η Φεβρουαρίου και κάποια στιγμή μετά, θα ανεβάσω εδώ φωτογραφίες από τον καινούριο χώρο. Και τώρα το κείμενο που σας είπα.
Καλή εβδομάδα.
Π.

«… Την επόμενη μέρα, μερικά διάσημα πρόσωπα μάς συντρόφευσαν στο μεσημεριανό φαγητό. Ένα από αυτά στο τραπέζι, ο ηθοποιός του κινηματογράφου  Ρίτσαρντ  Τσαμπερλεϊν, κάθισε απέναντι από τον Κρισναμούρτι, ενώ εγώ βρέθηκα στην άλλη άκρη του τραπεζιού, αδυνατώντας να παρακολουθήσω τη συζήτησή τους. Μετά το φαγητό πρόσεξα ότι ο Κρισναμούρτι και ο ηθοποιός πήγανε βόλτα  στον κήπο.
Την επόμενη μέρα, όταν ο Κρισναμούρτι, γύρω στις 1.20 το μεσημέρι, μπήκε στην κουζίνα την ώρα που ετοίμαζα το μεσημεριανό, εξακολουθώντας να έχω κάποια περιέργεια για τον καλεσμένο ηθοποιό της προηγούμενης μέρας, τον ρώτησα: «Συγνώμη Κρίσνατζι, ο κύριος με τον οποίο κουβεντιάζατε χθες, είναι ενδιαφέρον άνθρωπος, σας έκανε τίποτα καλές ερωτήσεις;»
Με κοίταξε με μία χαμογελαστή έκφραση στα μάτια του και μου απάντησε διπλωματικά: «Α, ξέρετε κύριε, οι ηθοποιοί σπάνια ξέρουν ποιοι πραγματικά είναι».
Στην αρχή, θεώρησα ότι η απάντησή του αναφερόταν μόνο σε ηθοποιούς, μέχρι που στη διάρκεια  ενδοσκόπησής μου, μου πέρασε από τον νου ότι αυτό που είπε, ήταν αλήθεια για τους περισσότερους από μας. Ποιος ή ποια από μας ξέρει εντελώς, ποιος ή ποια είναι πραγματικά;»

 

 

Οργάνωση της αναζήτησης της Αλήθειας

Για σήμερα λέω να ανεβάσω την ιστορία του Κρισναμούρτι  που είναι σαν παραμύθι και την είχα ετοιμάσει για το προηγούμενο ποστ – και είναι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τώρα – αλλά το ανέβαλλα για να πω για την υπερπανσέληνο. Διαβάστε το και μετά θα σας πω κάτι ακόμα.

Μια φορά, ένας άντρας περπατούσε σ’ έναν πλατύ  δρόμο και καθώς προχωρούσε αντί να κοιτάζει τον υπέροχο ουρανό, παρατηρούσε το πεζοδρόμιο. Τότε, είδε σε κάποια απόσταση κάτι πολύ λαμπερό. Έτρεξε προς αυτό, το σήκωσε, κοίταξε αυτό το υπέροχο πράγμα και ήταν σε μια κατάσταση ευδαιμονίας επειδή αυτό που έβλεπε ήταν τρομερά όμορφο. Αφού το κοίταξε, λοιπόν, το έβαλε στην τσέπη του. Πίσω του, περπατούσαν δύο φίλοι και ο ένας είπε στον άλλο: «Τι ήταν αυτό που σήκωσε από κάτω; Είδες την έκφρασή του; Είδες σε τι έκσταση βρισκόταν και μόνο από το ότι κοίταζε αυτό το πράγμα!» Ο άλλος, που έτυχε να είναι ο Διάβολος, απάντησε, «αυτό που σήκωσε από κάτω ήταν η Αλήθεια». Κι ο φίλος του, είπε: «Τότε αυτό είναι πολύ άσχημη περίπτωση για σένα, έτσι δεν είναι;» Και ο Διάβολος απάντησε: «Μπα, καθόλου. Απλώς θα τον βοηθήσω να την οργανώσει, να φτιάξει μια οργάνωση γι’ αυτήν».

Και τώρα θα σας πω εκείνο που συμβαίνει αυτόν τον καιρό σχετικά με την ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ.  Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, μας ζήτησε να φύγουμε για λόγους ιδιοχρησίας. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά κι έτσι αναζητήσαμε άλλο χώρο στην ίδια περιοχή. Δυσκολευτήκαμε, αλλά τον βρήκαμε και θα μετακομίσουμε την 1η Φεβρουαρίου. Ο χώρος είναι μάλλον καλύτερος, αλλά έχει το διπλάσιο νοίκι. Επίσης υπάρχουν και τα έξοδα μετακόμισης. Θα θέλαμε, λοιπόν, να παρακαλέσουμε τους φίλους που ενδιαφέρονται για τη δουλειά τού Κρισναμούρτι, αν μπορούνε να συνεισφέρουν  κάποια χρήματα γι’ αυτή την μετακόμιση. Ακόμα και το μικρότερο ποσό, ακόμα και 5 ευρώ θα είναι μεγάλη βοήθεια. Αν έχετε τη δυνατότητα, κάντε κάποια κατάθεση στο λογαριασμό της  ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ.  Τα στοιχεία του λογαριαμόυ είναι:
ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ – ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ  ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
 Αρ. Λογαριασμού: 6752-132567-054   ΙΒΑΝ: GR51  0171 7520 0067 5213 2567 054
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Καλό βράδυ, λοιπόν και θα τα πούμε.
                                Π.

 

 

Είναι η Αλήθεια κάτι ακίνητο;

Ένας φίλος άφησε – στη σελίδα του facebook για τη δουλειά του Κρισναμούρτι –  ένα ερώτημα για το τι (και εάν) έχει πει  ο Κρισναμούρτι  για τη «Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα».  Θα γραφτεί μια συγκεκριμενη απάντηση εκεί, αλλά μου έδωσε την ιδέα να ανεβάσω εδώ την τελευταία παράγραφο από το τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου που μεταφράζω τώρα, την «ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ’, όπου απαντάει έμμεσα σε αυτό το ερώτημα.
Σας φιλώ
     Π.

«….Έτσι, ένας νους που ψάχνει να βρει την αλήθεια, δεν θα βρει ποτέ την αλήθεια και το μόνο που πρέπει να ψάξει είναι η διαμόρφωσή του. Μπορεί ο νους να παρατηρήσει την αλήθεια ότι το ψάξιμο συνεπάγεται μία δυαδική σύγκρουση και ότι ένας νους που βρίσκεται σε σύγκρουση είναι διαστρεβλωμένος κι έτσι, μάλλον, δεν μπορεί να δει; Και, προφανώς, ένας νους που είναι παγιδευμένος σε τελετουργίες, σε όλο αυτό το «τσίρκο» που γίνεται στο όνομα κάποιας θρησκείας, πραγματικά δεν είναι καθόλου θρησκευόμενος· τρέχει πίσω από διεγέρσεις, συναισθηματισμούς και κάθε μορφή έντονης συγκίνησης. Και μπορεί ένας νους που πραγματικά ερευνάει και είναι πραγματικά σοβαρός, που έχει πάθος να βρει την αλήθεια, μπορεί να παραμερίσει εντελώς όλες τις τελετουργίες, κάθε είδους πίστη, όλη την κίνηση του ψαξίματος;
Μπορείτε, επίσης, να δείτε ότι οι οργανωμένες θρησκείες έχουν χωρίσει τα ανθρώπινα πλάσματα, σε Ινδουιστές, Βουδιστές, Μουσουλμάνους, Χριστιανούς και λοιπά. Εσείς που ακούτε τώρα, είσαστε ελεύθεροι από αυτή τη διαίρεση; Εάν δεν είσαι σοβαρός, εάν δέχεσαι τα πράγματα όπως είναι· εάν δεν βλέπεις τον κίνδυνο ενός διαιρεμένου τρόπου ζωής, τη δυστυχία του, τη σύγχυσή του, την αγωνία του, τότε δρας μηχανικά.  Πρέπει να είσαι σοβαρός. Η ζωή το απαιτεί, επειδή η ζωή έτσι όπως είναι, είναι μια μάχη, μια μιζέρια, ένα μπέρδεμα, και αν πρόκειται να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό είδος ανθρωπότητας, πρέπει κανείς να είναι πολύ, πολύ σοβαρός.
Στο δήθεν ψάξιμο που κάνει κάποιος, παγιδεύεται από τους αυτοαποκαλούμενους γκουρού, που προσφέρουν συστήματα, πρακτικές και μεθόδους για το πώς να φτάσεις στη φώτιση, πώς να φτάσεις σε κάτι που το αποκαλούν Θεό ή οτιδήποτε άλλο. Τώρα: όταν ακολουθείς ένα σύστημα, μια μέθοδο, μία πρακτική, αυτό δεν συνεπάγεται και το να έχεις μία αμετακίνητη κατάληξη; «Κάνε αυτά και θα φτάσεις σ’ εκείνο», σου λένε. Δηλαδή, το «εκείνο» είναι κάτι γνωστό και αμετακίνητο. Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά, πολλά, συστήματα λες και η αλήθεια – όπως θέλετε αποκαλέστε το «εκείνο» – είναι μία αμετακίνητη κατάσταση, και έτσι και την έχεις φτάσει όλα τα βάσανά σου τελειώνουν!  Οπότε, εφάρμοζε τις μεθόδους· κάνε ετούτο και θα έχεις «εκείνο». Αυτό είναι ένα από τα προβλήματά σας που τους έχετε αδυναμία, και θα το βρείτε τρομερά δύσκολο να το εγκαταλείψετε.
Αλλά είναι λογικό να νομίζετε ότι ένα σύστημα θα σας οδηγήσει στην Πραγματικότητα; Πρώτα σκεφτείτε το λογικά. Ένα σύστημα συνεπάγεται μέθοδο, πρακτικές, μια διαδικασία που με αυτήν θα «φτάσετε» στην Πραγματικότητα και μια διαδικασία συνεπάγεται χρόνο. Μια διαδικασία προϋποθέτει μια μηχανική καλλιέργεια συνήθειας, κι επομένως  μόνιμη σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που είναι και σε εκείνο που θα έπρεπε να είναι. Αυτή η διαδικασία συνεπάγεται διαστρέβλωση του νου και όχι κατανόηση της όλης δομής του νου, που βασίζεται στη σκέψη. Νομίζουμε, δηλαδή, ότι μέσω μιας διαδικασίας, μέσω χρόνου, θα φτάσουμε σταδιακά σε κάτι που βρίσκεται από πριν εκεί, αμετακίνητο. Τώρα: είναι η Αλήθεια κάτι ακίνητο που σε περιμένει να το πιάσεις ή είναι κάτι ζωντανό κι επομένως δεν έχει κανένα μονοπάτι προς αυτό; Οπότε απαιτεί διαρκή παρατήρηση, αντίληψη όλων συμβαίνουν μέσα μας και γύρω μας, πράγμα που δεν γίνεται μηχανικά….»

 

 

Το να δεις την αλήθεια μέσα στο ψέμα

Πριν μερικές ημέρες είχα μια συζήτηση με κάποιον για τον διαλογισμό και θυμήθηκα κάτι που είχε πει ο Κρισναμούρτι σε ένα βιβλίο του που είχα μεταφράσει  παλιά, το «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ¨- Γ’ ΤΟΜΟΣ».  Έτσι, μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω αυτό το μικρό απόσπασμα σήμερα, μια και έχει ένα γενικότερο νόημα κι όχι  ειδικά για τον διαλογισμό. Και το νόημά του είναι αυτό που έβαλα για τίτλο. 
Καλό Σαββατοκύριακο
              Π.

«… Η δίψα για μεταφυσικές εμπειρίες είναι η αρχή της αυταπάτης.  Όπως  συνειδητοποιείς τώρα, τα οράματά σου δεν ήταν παρά προβολές τής καταγωγής σου, τής διαμόρφωσής σου. Και σίγουρα, αυτό δεν είναι διαλογισμός. Το ξεκίνημα του διαλογισμού είναι η κατανόηση της καταγωγής, του εαυτού,  και χωρίς αυτή την κατανόηση, ό,τι ονομάζεται διαλογισμός, όσο ευχάριστος ή οδυνηρός κι αν είναι, είναι απλώς μια μορφή αυτο-ύπνωσης.  Έχεις εξασκήσει τον αυτο-έλεγχο, την τιθάσευση της σκέψης και συγκεντρώθηκες στην αύξηση των εμπειριών σου.  Αυτή είναι μία εγωκεντρική απασχόληση, δεν είναι διαλογισμός. Και το να δεις ότι αυτό δεν είναι διαλογισμός, είναι η αρχή του διαλογισμού. Το να δεις την αλήθεια μέσα στο ψέμα, ελευθερώνει τον νου από το ψέμα. Η ελευθερία από το ψέμμα δεν έρχεται από την επιθυμία να την πετύχεις, έρχεται όταν ο νους  δεν ενδιαφέρεται πια για την  πραγματοποίηση κάποιου σκοπού. Πρέπει να σταματήσει κάθε αναζήτηση και μόνο τότε υπάρχει κάποια πιθανότητα, να εμφανιστεί εκείνο που δεν έχει όνομα…»

 

 

Έλλειψη χώρου

Για σήμερα, λέω να ανεβάσω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το  βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό με τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση – Φέρνοντας μια ριζική αλλαγή στον κόσμο».  Νομίζω ότι έχει σχέση με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
 Π.

«… Ένας από τους παράγοντες βίας στον κόσμο είναι ο υπερπληθυσμός. Σε μια γεμάτη από κόσμο πόλη, όπου κάθε δρόμος είναι πλημυρισμένος  από ανθρώπους, δεν υπάρχει χώρος. Και οι άνθρωποι χρειάζονται χώρο. Μού έχει πει ένας φίλος για κάποια πειράματα που έχουν γίνει με ποντίκια: Όταν έβαλαν πολλά ποντίκια μέσα σε ένα μικρό χώρο, πολεμούσε το ένα το άλλο και οι μητέρες εξόντωναν τα παιδιά τους· υπήρχε πλήρης αποπροσανατολισμός. Κι αυτό είναι που συμβαίνει στον κόσμο· αυτό είναι εκείνο που συμβαίνει σε κάθε μεγάλη πόλη όπου συνωστίζεται πλήθος ανθρώπων, που είναι πυκνοκατοικημένη. Ένας από τους παράγοντες βίας εξωτερικά είναι η έλλειψη χώρου. Ένας άλλος παράγοντας είναι όταν ο νους είναι φορτωμένος με πάρα πολλές μνήμες, πάρα πολλές εμπειρίες, που είναι γνώσεις, κι έτσι δεν υπάρχει καθόλου χώρος εσωτερικά. Και τον χρειάζεσαι τον χώρο. Ποιος είναι ο παράγοντας που εμποδίζει τον νου να έχει τεράστιο χώρο; (….) Αλλά και μέσα σας χρειάζεται να έχετε χώρο έτσι ώστε να τελειώνουν οι εσωτερικές συγκρούσεις. Έχετε παρακολουθήσει ποτέ τον νου σας αντικειμενικά, κοιτάζοντας πόσο αεικίνητος είναι με το να φλυαρεί και να θυμάται; Ξέρετε τον ατελείωτο θόρυβο που γίνεται καθώς ο νους πηγαίνει από τη μία γελοία σκέψη σε μία άλλη γελοία σκέψη, όταν είναι πλημυρισμένος από σκέψεις, μπερδεμένος. Πώς γίνεται και συμβαίνει αυτό; Σας παρακαλώ παρακολουθήστε το πραγματικά όλο αυτό, όχι τον ομιλητή. Παρακολουθήστε τον εαυτό σας, παρατηρήστε τον εαυτό σας, ερευνήστε μέσα σας. Γιατί, λοιπόν; Γιατί ο νους δεν είναι ποτέ άδειος, έχοντας πλήρη χώρο και την ομορφιά του χώρου; Ξέρετε, όταν κοιτάζεις πάνω από ένα λόφο ή από μία μεγάλη πεδιάδα, βλέπεις όλο τον ορίζοντα, τον απέραντο ουρανό, την ομορφιά του και την ησυχία του. Και ο νους μας δεν έχει καθόλου χώρο. Γιατί; Εσείς κάνετε  την ερώτηση στον εαυτό σας, δεν σας ζητάω εγώ να την κάνετε….»

Για ένα διαφορετικό κόσμο

Για  σήμερα λέω να ανεβάσω μία παράγραφο από το  βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό κι έχει τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση – Φέρνοντας μια ριζική αλλαγή στον κόσμο».  Το απόσπασμα είναι από μία ομιλία του στο Νέο Δελχί, το 1970.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

«… Όταν αναλογιστεί κανείς όσα συμβαίνουν εδώ και στον υπόλοιπο κόσμο -όλη τη σύγχυση, την εξαχρείωση, τη διαφθορά, τη διαίρεση, τον μεγάλο πόνο- επιβάλλεται σε όλους μας να τα αλλάξουμε, να φέρουμε ένα διαφορετικό κόσμο, να δημιουργήσουμε μια εντελώς διαφορετική κοινωνική δομή όχι μόνο στον τόπο που ζούμε, αλλά σε όλο τον κόσμο, επειδή είμαστε μέρος του κόσμου, δεν είμαστε χωριστοί από τον κόσμο. Βλέποντας το απέραντο χάος, τη μεγάλη σύγχυση και δυστυχία, νομίζω ότι δεν πρέπει να πάρουμε την πολιτική από μόνη της ή την επιστήμη από μόνη της ή την οικονομική κατάσταση κάποιας ιδιαίτερης κοινωνίας, αλλά να πάρουμε την όλη κίνηση της ζωής, είτε είναι στο εργασιακό πεδίο, στο οικονομικό πεδίο ή στο επιλεγόμενο θρησκευτικό πεδίο. Θα πρέπει να τα πάρουμε όλα σαν ένα όλο. Είναι πρόβλημά μας να μην το χωρίσουμε σε κομμάτια, να μην το διαιρέσουμε, αλλά να πάρουμε όλη την κίνηση της ζωής σαν ένα σύνολο και να την αντιμετωπίσουμε. Σ’ αυτή την κίνηση της ζωής, υπάρχει χρόνος, χώρος, αγάπη και θάνατος. Έχουμε την τάση να χωρίζουμε το θάνατο από τη ζωή και τη ζωή από την αγάπη και να θεωρούμε την αγάπη σαν κάτι ξεχωριστό από το χρόνο, αλλά για να κατανοήσουμε τι είναι ο θάνατος, πρέπει να κατανοήσουμε επίσης τον χρόνο και την αγάπη.»

 

 

Ο Κ. στην Ελλάδα

Για σήμερα σας έχω ένα βιντεοκλίπ  που έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι. Τα κείμενα στη πλειοψηφία τους είναι από το βιβλίο μου  «Ο Κρισναμούρτι στην Ελλάδα» για το οποίο έχω ανεβάσει post ΕΔΩ.    Τα κείμενα από το βιβλίο τα διάλεξε και τα διαβάζει η Αγγελική Λεβέντη και η μουσική είναι του Γιώργου Στεφανάκη, που όπως ξέρετε έχει μελοποιήσει ποιήματα από το βιβλίο τού Κρισναμούρτι, «Παραβολές και Ποιήματα», που έχω μεταφράσει και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος.  Παίζουν οι μουσικοί: Τάσος Φωτίου σαξόφωνο  και Λάκης Ζώης κιθάρα. Δείτε το, είναι πολύ καλό.
Καλή εβδομάδα.
            Π.

Για την ψυχή

Λέω σήμερα να ανεβάσω ένα μικρό κείμενο του Κρισναμούρτι από το βιβλίο που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το «Εσωτερική Επανάσταση». Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

¨…Η ερώτηση που κάνετε είναι  εάν ο νους, η ψυχή δηλαδή,  είναι κάτι ανεξάρτητο από το σώμα· εάν ο νους είναι πέρα από τους στενόμυαλους εθνικιστικούς και θρησκευτικούς περιορισμούς. … Το να ερευνάτε αν υπάρχει μετενσάρκωση της ψυχής, είναι απλώς σαν να ρωτάτε αν  το φεγγάρι είναι κίτρινο τυρί… Βρείτε το οι ίδιοι, όχι σύμφωνα με το τι λέω εγώ, με το τι έχει να πει ο ομιλητής. Ο ομιλητής είναι άνευ σημασίας. Για να το βρείτε αυτό, πρέπει να είστε σε εξαιρετική εγρήγορση και παρατηρητικότητα. Πρέπει να έχετε επίγνωση, ευαισθησία. Καταλαβαίνετε; Το να είσαι πολύ ευαίσθητος σημαίνει να έχεις πολύ νοημοσύνη. Και τότε, θα βρείτε – αν πάτε πολύ, πολύ βαθιά σ’ αυτό – ότι υπάρχει κάτι  που δεν αγγίζεται ποτέ από τη σκέψη ή από το παρελθόν.   Η σκέψη, ξέρετε, είναι ύλη.  Η σκέψη είναι ανταπόκριση της μνήμης και η μνήμη είναι τα ίδια τα εγκεφαλικά κύτταρα· είναι ύλη. Εάν τα εγκεφαλικά κύτταρα μπορούν να είναι εντελώς σιωπηλά, τότε θα βρείτε την απάντηση στο ερώτημα για  την ψυχή. Αλλά το να λες ότι υπάρχει κάτι ή ότι δεν υπάρχει, δεν έχει νόημα. Για να βρεις την απάντηση πρέπει να δώσεις τη ζωή σου σ’ αυτό, όπως δίνεις τη ζωή σου για να καλύψεις τις βιοποριστικές σου ανάγκες, πράγμα για το οποίο ξοδεύεις πολλές ώρες, κάθε μέρα, για πολλά χρόνια. Τι φοβερή σπατάλη! Κι όταν χρειάζεσαι τρομερή ενέργεια, ένα δυνατό πάθος για να βρεις την απάντηση σε ένα ερώτημα, πας και «πίνεις νερό» από τις «πηγές» άλλων, από τις πηγές άλλων ανθρώπων που στην πραγματικότητα είναι ξερές. Πρέπει να είσαι ο ίδιος φως για τον εαυτό σου. Σ’ αυτό υπάρχει ελευθερία. …»

 

 

Για τη θλίψη

Σήμερα λέω να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό,  κι έχει τίτλο, «Εσωτερική Επανάσταση».
Καλό Σαββατοκύριακο.

                    Π.

«…Όταν μείνεις μαζί με τη θλίψη χωρίς να το βάλεις στα πόδια, χωρίς να κάνεις καμιά φυγή, χωρίς να τη διατυπώσεις με λόγια, όταν μένεις απολύτως μαζί της χωρίς καμιά εξωτερική ή εσωτερική κίνηση, τότε τι συμβαίνει; Το έχετε κάνει ποτέ; Φοβάμαι πως όχι. Έχετε μείνει ποτέ μαζί με τη θλίψη, χωρίς να της αντιστέκεστε, χωρίς να προσπαθείτε να ξεφύγετε από αυτήν, χωρίς να ταυτίζεστε μ’ αυτήν, αλλά να δείτε τι συμβαίνει. Όταν μείνεις αποκλειστικά μαζί της τι συμβαίνει;  Τι συμβαίνει όταν μείνεις αποκλειστικά μαζί της χωρίς την παραμικρή κίνηση της σκέψης, χωρίς καμιά κίνηση της σκέψης που να λέει: «Δεν μου αρέσει· πρέπει να ξεφύγω· θέλω ευχαρίστηση· πρέπει να την αποφύγω.»;  Όταν η σκέψη δεν κινείται καθόλου, αλλά αναγνωρίζει την όλη δομή του τι είναι θλίψη, τότε τι συμβαίνει; Από αυτή τη θλίψη έρχεται πάθος. Αν παραμείνεις με οποιοδήποτε γεγονός, ιδίως με το γεγονός της θλίψης, μην αφήνοντας τη σκέψη να περιπλανιέται μακριά της ή  να την εξηγεί ή να ταυτίζεται μαζί της, τότε υπάρχει τρομερή ενέργεια. Και από αυτή την ενέργεια βγαίνει η φλόγα του πάθους. Έτσι η θλίψη φέρνει πάθος – όχι πόθο – και χρειάζεσαι πάθος για να βρεις την αλήθεια. Το κάνετε αυτό;
Υπάρχει, λοιπόν, τέλος της θλίψης ─ που δεν σημαίνει ότι γίνεσαι αδιάφορος, άσπλαχνος. Υπάρχει τέλος της θλίψης,  όταν δεν υπάρχει φυγή απ’ αυτήν και τότε αυτή η ίδια η θλίψη γίνεται η φλόγα του πάθους και αυτό το πάθος έχει συμπόνια, που μπορείς να την βρεις μόνο μέσα από τη φλόγα της θλίψης. Τότε, λοιπόν, με αυτή την ένταση, με αυτό το πάθος, μπορεί κανείς να βρει ποια είναι η ποιότητα του νου που βλέπει την αλήθεια πως οποιαδήποτε λειτουργία της σκέψης – εκτός από τις περιπτώσεις που είναι πρακτικά αναγκαία – δεν φέρνει αρμονία στη ζωή. Το βρίσκεις επειδή έχεις πάθος, έχεις δύναμη, έχεις ενέργεια…»