“Το βιβλίο” 2

Για σήμερα έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο, “ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ” που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Σαββατοκύριακο

Είμαστε απρόθυμοι να εμβαθύνουμε στις θλίψεις μας, στα βάσανά μας, στην ανησυχία μας, στη μοναξιά, στις αποκαρδιώσεις που περνάμε, στην επιθυμία για καταξίωση, για να γίνουμε κάτι. Είμαστε απρόθυμοι να το αντιμετωπίσουμε όλο αυτό και θέλουμε να καθοδηγούμαστε από κάποιον, συμπεριλαμβανομένου και του ομιλητή, θέλοντας να κατανοήσουμε το μήνυμα της Γκίτα ή κάποιου άλλου ανόητου βιβλίου. Ο ομιλητής λέει ξανά και ξανά ότι δρα σαν καθρέφτης όπου μπορείτε να δείτε τη δραστηριότητα του δικού σας εαυτού. Και για να τη δείτε πολύ προσεκτικά πρέπει να δώσετε προσοχή. Πρέπει να ακούσετε εάν ενδιαφέρεστε, να ακούσετε και να βρείτε την τέχνη του να ακούς, την τέχνη του να βλέπεις, την τέχνη του να μαθαίνεις. Είναι όλα εκεί σαν ένα «βιβλίο», πράγμα που είναι ο εαυτός σας. Σας παρακαλώ, δείτε την αλήθεια όλου αυτού. Είσαστε απρόθυμοι να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο». Θέλετε να σας πει κάποιος για το «βιβλίο» ή να σας βοηθήσει να το αναλύσετε, να καταλάβετε το «βιβλίο». Έτσι επινοείτε κάποιον ιερέα, κάποιον γκουρού, κάποιον γιόγκι, τον σαννυάσι, που θα σας πει τα πάντα γι’ αυτό κι έτσι να ξεφύγετε από τον εαυτό σας. Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο» που είναι πολύ παλαιό, που περιέχει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας και που είστε εσείς; Είμαστε απρόθυμοι να εμβαθύνουμε στις θλίψεις μας, στα βάσανά μας, στην ανησυχία μας, στη μοναξιά, στις αποκαρδιώσεις που περνάμε, στην επιθυμία για καταξίωση, για να γίνουμε κάτι. Είμαστε απρόθυμοι να το αντιμετωπίσουμε όλο αυτό και θέλουμε να καθοδηγούμαστε από κάποιον, συμπεριλαμβανομένου και του ομιλητή, θέλοντας να κατανοήσουμε το μήνυμα της Γκίτα ή κάποιου άλλου ανόητου βιβλίου. Ο ομιλητής λέει ξανά και ξανά ότι δρα σαν καθρέφτης όπου μπορείτε να δείτε τη δραστηριότητα του δικού σας εαυτού. Και για να τη δείτε πολύ προσεκτικά πρέπει να δώσετε προσοχή. Πρέπει να ακούσετε εάν ενδιαφέρεστε, να ακούσετε και να βρείτε την τέχνη του να ακούς, την τέχνη του να βλέπεις, την τέχνη του να μαθαίνεις. Είναι όλα εκεί σαν ένα «βιβλίο», πράγμα που είναι ο εαυτός σας.

 

 

Το “βιβλίο”

Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “Συναντώντας τη ζωή”. Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.

«Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο» που είναι πολύ παλαιό, που περιέχει όλη την ιστορία της ανθρωπότητας και που είστε εσείς; Μπορείτε να διαβάσετε αυτό το «βιβλίο» προσεχτικά, λέξη-λέξη, χωρίς να το διαστρέφετε, χωρίς να συμφωνείτε με ένα κεφάλαιο και να παραλείπετε τα άλλα κεφάλαια, χωρίς να παίρνετε μία πρόταση και να διαλογίζεστε μόνο πάνω σε αυτήν, αλλά σε όλο το «βιβλίο»; Είτε διαβάζετε όλο το «βιβλίο», το ένα κεφάλαιο μετά το άλλο, τη μία σελίδα μετά την άλλη, που θα πάρει πολύ καιρό, όλη σας τη ζωή ή μήπως υπάρχει τρόπος να το διαβάσετε όλο με μία ματιά; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Πώς μπορεί κανείς να διαβάσει αυτό το «βιβλίο» που είναι το «εγώ», που είναι το «εσύ», που είναι το ανθρώπινο είδος με όλη την εμπειρία δυστυχίας, βασάνων, σύγχυσης, έλλειψη ακεραιότητας και όλα αυτά;»

 

 

 

Μεταμόρφωση

Για σήμερα έχω ένα κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζεται αυτόν τον καιρό και έχει τίτλο, “Συναντώντας τη ζωή”.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Ακροατής: Υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η μεταμόρφωση; Τι είναι εκείνο που θα μεταμορφωθεί;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Όταν παρατηρείς, βλέποντας τα σκουπίδια στο δρόμο, βλέποντας πώς φέρονται οι πολιτικοί, βλέποντας τη δική σου συμπεριφορά προς τη γυναίκα σου, προς τα παιδιά σου και λοιπά, η μεταμόρφωση είναι εκεί. Καταλαβαίνετε; Το να βάλεις κάποιο είδος τάξης στην καθημερινή σου ζωή, αυτό είναι μεταμόρφωση· όχι κάτι εκπληκτικό, όχι κάτι εκτός αυτού του κόσμου. Όταν δεν σκέφτεσαι καθαρά, αντικειμενικά, λογικά, έχε επίγνωση αυτού του πράγματος και άλλαξέ το, σταμάτησέ το. Αυτό είναι μεταμόρφωση. Εάν νοιώθεις ζήλια παρατήρησέ το, μην του δίνεις χρόνο να ανθίσει, σταμάτα το αμέσως. Αυτό είναι μεταμόρφωση. Όταν νοιώθεις απληστία, βιαιότητα, φιλοδοξία, προσπαθώντας να γίνεις κάποιο είδος άγιου ανθρώπου, δες πώς αυτό δημιουργεί ένα κόσμο χωρίς καμιά χρησιμότητα. Δεν ξέρω αν έχετε επίγνωση αυτού του πράγματος. Ο ανταγωνισμός καταστρέφει τον κόσμο. Ο κόσμος γίνεται όλο και περισσότερο ανταγωνιστικός, όλο και περισσότερο επιθετικός και αν τον αλλάξετε άμεσα, αυτό είναι μεταμόρφωση. Και αν πάτε πάρα πολύ βαθιά στο πρόβλημα, γίνεται ξεκάθαρο ότι η σκέψη αρνείται την αγάπη. Οπότε πρέπει να βρει κανείς εάν υπάρχει κάποιο τέλος στη σκέψη ψυχολογικά, ένα τέλος στο χρόνο· μην το φιλοσοφείτε και το συζητάτε, αλλά βρείτε το. Αυτό είναι πραγματικά μεταμόρφωση και εάν προχωρήσετε πολύ βαθιά σε αυτό, η μεταμόρφωση δεν σημαίνει ποτέ σκέψη να γίνεις κάτι, δεν σημαίνει σύγκριση· είναι το να είσαι απολύτως τίποτα.

 

 

 

Για τα όνειρα

Πριν λίγο καιρό, στο Ίδρυμα Κρισναμούρτι στην Αγγλία, βρήκαν σε κάτι παραπεταμένα  χαρτιά του Κρισναμούρτι, ένα κείμενο που είχε γράψει το 1956 στην Αθήνα, σε επίσκεψή του τότε στην Ελλάδα. Το μικρό αυτό κείμενο  μού το έστειλαν προχθές  με mail και είπα σήμερα να το ανεβάσω.
Καλή εβδομάδα
Π.

Μπορεί  ο συνειδητός νους να είναι σε μια τέτοια κοντινή σχέση όλες τις ώρες με το ασυνείδητο,  στη διάρκεια της ημέρας όπως και στη διάρκεια της νύχτας, ώστε  να μην βρίσκεται ποτέ σε αυτή την κατάσταση της σύγχυσης που απαιτεί την προβολή ονείρων;  Σίγουρα, όταν ο συνειδητός νους ξέρει ήδη τις κινήσεις του ασυνείδητου  έτσι που το ασυνείδητο να μην έχει ανάγκη να προβάλλει όνειρα στον συνειδητό νου για να τα ερμηνεύσει, τότε είναι δυνατόν να μην ονειρεύεσαι καθόλου. Δηλαδή, εάν έχεις μόνιμα επίγνωση των κινήτρων σου, των προκαταλήψεών σου, της διαμόρφωσής σου, των φόβων σου, του τι σου αρέσει και δεν σου αρέσει· εάν έχεις επίγνωση όλων αυτών στη διάρκεια της ημέρας, τότε όταν κοιμάσαι  ο νους δεν ενοχλείται διαρκώς από όνειρα. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να έχει κανείς επίγνωση των σκέψεών του, των συναισθημάτων του, των κινήτρων του, της ζήλιας του και να μην τα παραμερίζει, αλλά να τα κατανοεί τελείως. Τότε ο νους είναι πολύ ήσυχος, σιωπηλός και μέσα σε αυτή τη σιωπή μπορεί να είναι ελεύθερος  από όλη τη διαμόρφωση του.  Ένας τέτοιος νους είναι θρησκευόμενος νους και μόνο ένας τέτοιος νους  μπορεί να δεχτεί εκείνο που είναι αλήθεια. Ο νους που ψάχνει για την αλήθεια δεν θα τη βρει ποτέ, αλλά όταν ο νους είναι εντελώς ακίνητος, χωρίς να κάνει καμία κίνηση, χωρίς να έχει καμία επιθυμία, τότε είναι δυνατόν να εμφανιστεί το  απροσμέτρητο. 

 

 

 

Για την ψυχολογική καταγραφή

Σήμερα λέω να ανεβάσω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο  του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ”, όπου μιλάει για την καταγραφή των ψυχολογικών γεγονότων στη μνήμη μας.
Καλή εβδομάδα
Π.

 ” Ο ακροατής ρωτάει:  πώς τραβάει κανείς τη γραμμή ανάμεσα στον παράγοντα που συσσωρεύει γνώσεις αναγκαίες για επιδέξια δράση και στον παράγοντα της ψυχής που καταγράφει. Που καταγράφει τα πληγώματά μου, τις προσβολές, τις κολακείες, τις καταπιέσεις και όλα αυτά; Πώς τραβάει κανείς τη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Δεν τραβάς γραμμή. Από τη στιγμή που έχεις τραβήξει αυτή τη γραμμή έχεις κάνει ένα διαχωρισμό και επομένως θα γίνεις αιτία σύγκρουσης ανάμεσα στην καταγραφή και στην μη καταγραφή. Μετά ρωτάς, «πώς μπορώ να μην καταγράφω;» Με έχουν προσβάλλει προσωπικά, πώς μπορώ να μην καταγράψω την προσβολή ή την κολακεία – , η κολακεία και η προσβολή είναι το ίδιο πράγμα, είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Στο πεδίο της τεχνολογίας πρέπει να καταγράφω, αλλά  και όταν με προσβάλλεις το μυαλό μου το καταγράφει αμέσως. Γιατί θα πρέπει να το καταγράφω; Γιατί θα πρέπει αυτή η προσβολή να μεταφέρεται από τη μία ημέρα στην άλλη και αυτή την προσβολή όταν σε ξανασυναντώ να στην ανταποδίδω;

 Τώρα, είναι δυνατόν να μην καταγράφεις καθόλου, οποιουσδήποτε ψυχολογικούς παράγοντες; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Η γυναίκα μου, εάν έχω, μου λέει κάτι σκληρόκαρδο όταν γυρίζω κουρασμένος από το γραφείο, επειδή εκείνη είχε περάσει μία κουραστική μέρα με άτακτα παιδιά κι έτσι μου λέει κάτι βίαιο. Κι επειδή είμαι κουρασμένος και θέλω κάποιο είδος γαλήνης στο σπίτι, το καταγράφω αμέσως. Τώρα ρωτάω εάν είναι δυνατόν να μην καταγράψω καθόλου αυτό το γεγονός. Διαφορετικά χτίζω μία εικόνα για εκείνη κι εκείνη χτίζει μία εικόνα για μένα, οπότε η σχέση είναι ανάμεσα σε εικόνες και όχι ανάμεσα σε εμάς. Είναι, λοιπόν, δυνατόν να μην καταγράφεις; Η διαδικασία καταγραφής δίνει δύναμη, δίνει ζωντάνια σε ένα κέντρο που είναι το «εγώ». Αυτό είναι προφανές. Είναι δυνατόν να μην καταγράφει κανείς, όσο κουρασμένος κι αν είναι, με το να δίνει την προσοχή του σε εκείνη τη στιγμή που η γυναίκα του ή ο ίδιος είναι βάρβαρος, επειδή όπως είπαμε προχθές μιλώντας για τον διαλογισμό, όταν υπάρχει προσοχή δεν υπάρχει καταγραφή”.

 

 

Για τον διαλογισμό

Για σήμερα  έχω κι άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι “Συναντώντας τη ζωή” που όπως σας έχω πει μεταφράζω αυτόν τον καιρό.Θα ενδιαφέρει κυρίως όσες και όσους ασχολούνται με τον διαλογισμό. Στο απόσπασμα  αυτό ο Κρισναμούρτι μιλάει για τον Διαλογισμό, και είναι από μία συνέντευξη που έδωσε στο B.B.C.  Αποφάσισα να το ανεβάσω ύστερα από ένα μέιλ που μου έστειλε ένας φίλος και μου λέει ότι έχει την εντύπωση ότι ο Κρισναμούρτι είναι εναντίον του διαλογισμού. Όπως θα δείτε, δεν είναι εναντίον του διαλογισμού γενικώς, αλλά μόνο κάποιων περιπτώσεων.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                   Π.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ
Δημοσιογράφος: Τι εννοείτε λέγοντας διαλογισμός; Η λέξη αυτή εμφανίζεται συχνά στα βιβλία σας. Την κοίταξα στο Λεξικό της Οξφόρδης προτού έρθω να σας δω και λέει ότι διαλογισμός σημαίνει ικανοποίηση της σκέψης. Αλλά εσείς δεν θέλετε να το κάνουμε αυτό.
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Κανείς πρέπει να πάει σε βάθος για να ξέρει τι σημαίνει πραγματικά. Για μένα ο διλογισμός είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα.

Δημοσιογράφος: Μήπως αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί καλύτερα, λέγοντάς μου τι δεν είναι διαλογισμός;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Μόλις ετοιμαζόμουν να το πω αυτό. Βλέπετε, υπάρχουν διάφορες σχολές διαλογισμού. Προσφέρουν πολλά συστήματα, πολλές μεθόδους και λένε ότι αν εξασκείς αυτές τις μεθόδους την μία ημέρα μετά την άλλη, θα πετύχεις κάποια μορφή φώτισης, κάποια εξαιρετική εμπειρία. Πρώτα απ’ όλα, η όλη ιδέα για συστήματα, για μεθόδους διαλογισμού, συνεπάγεται μηχανική επανάληψη και κάτι τέτοιο δεν είναι διαλογισμός. Τώρα, είναι δυνατόν να μην θολώσεις τον νου με την επανάληψη, αλλά να έχει επίγνωση της κίνησης της σκέψης – χωρίς καταπίεση, χωρίς να προσπαθείς να ελέγξεις τις σκέψεις, αλλά απλώς να έχεις επίγνωση της όλης κίνησης της σκέψης, με αυτή τη φλυαρία να συνεχίζεται;  

Δημοσιογράφος: Αλλά κάνουμε τις σκέψεις μας λέξεις όλη την ώρα, αυτό δεν κάνουμε;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Έτσι είναι. Η σκέψη υπάρχει μόνο με λέξεις ή με εικόνες. Ο διαλογισμός απαιτεί την πιο εξαιρετική πειθαρχία, όχι την πειθαρχία της καταπίεσης και της συμμόρφωσης, αλλά εκείνη που έρχεται όταν παρατηρείς τη σκέψη σου, όταν υπάρχει παρατήρηση της σκέψης. Αυτή ακριβώς η παρατήρηση φέρνει τη δική της εξαιρετική, λεπτή πειθαρχία. Αυτό είναι απολύτως αναγκαίο.  

Δημοσιογράφος: Πρέπει κανείς να ορίσει ορισμένη ώρα γι’ αυτό;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Όχι, κύριε, μπορείς να διαλογιστείς οποιαδήποτε ώρα. Μπορείς να το κάνεις όταν κάθεσαι σε ένα λεωφορείο – δηλαδή να βλέπεις και να παρατηρείς. Να προσέχεις ό,τι συμβαίνει γύρω σου και ό,τι συμβαίνει μέσα σου – να έχεις επίγνωση της όλης κίνησης. Βλέπετε, ο διαλογισμός είναι μία μορφή αδειάσματος του νου από οτιδήποτε γνωστό. Χωρίς να γίνει αυτό δεν μπορείς να γνωρίσεις το άγνωστο. Για να δεις οτιδήποτε καινούργιο, εντελώς καινούργιο, ο νους πρέπει να είναι άδειος από όλο το παρελθόν. Η αλήθεια ή ο Θεός ή ό,τι όνομα θέλετε να του δώσετε πρέπει να είναι καινούργιο και όχι κάτι που είναι το αποτέλεσμα προπαγάνδας, το αποτέλεσμα διαμόρφωσης. Ο Χριστιανός είναι διαμορφωμένος από 2.000 χρόνια προπαγάνδας, ο Ινδουιστής και ο Βουδιστής είναι το ίδιο διαμορφωμένοι. Γι’ αυτούς, λοιπόν, ο Θεός ή η Αλήθεια είναι αποτέλεσμα προπαγάνδας. Αλλά αυτό δεν είναι Αλήθεια. Η Αλήθεια είναι κάτι ζωντανό κάθε μέρα. Επομένως ο νους πρέπει να είναι άδειος για να κοιτάξει την Αλήθεια.

Δημοσιογράφος: Δηλαδή σβήνεις τα πάντα, για να το πω έτσι;
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Αυτό είναι ο διαλογισμός.

Δημοσιογράφος: Και μετά έχεις πλήρη χαλαρή αντίληψη της πραγματικότητας.
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Ακριβώς. Και η πραγματικότητα δεν είναι κάτι στάσιμο· είναι κάτι εξαιρετικά ζωντανό. Και επομένως ο νους που βρίσκεται πραγματικά σε διαλογισμό, ο διαλογιζόμενος νους, είναι ένας πολύ σιωπηλός νους και η σιωπή δεν είναι αποτέλεσμα κατάπνιξης του θορύβου. Δεν είναι το αντίθετο του θορύβου. Έρχεται όταν ο νους κατανοήσει εντελώς τον εαυτό του· οπότε δεν γίνεται καμία απολύτως κίνηση, που σημαίνει ότι τα ίδια τα εγκεφαλικά κύτταρα έχουν γίνει σιωπηλά. Και τότε σε αυτή τη σιωπή συμβαίνουν τα πάντα. Αυτό είναι κάτι εκπληκτικό εάν το έχει παρατηρήσει κανείς. Αυτό είναι πραγματικός διαλογισμός, όχι αυτή η κάλπικη αποδοχή της αυθεντίας και η επανάληψη λέξεων και όλη αυτή η ιστορία. Όλα αυτά είναι ανοησίες.

 

 

 

Τα Ιμαλάια

Στο βιβλίο του Κρισναμούρτι  “Συναντώντας τη ζωή” που μεταφράζω, όπως σας έχω πει, αυτό τον καιρό, συνάντησα μία περιγραφή του Κρισναμούρτι για τα Ιμαλάια που μου άρεσε πολύ και είπα να την ανεβάσω εδώ.
Καλή εβδομάδα
Π.

“Καθώς στεκόταν σε εκείνο το λόφο, είδε από μακριά 300 μίλια από τα Ιμαλάια, σχεδόν από τη μία άκρη του ορίζοντα στην άλλη, με βαθιές, σκοτεινές κοιλάδες, με την μια κορυφή μετά την άλλη, με ατελείωτο χιόνι, χωρίς κανένα σπίτι στη θέα, κανένα χωριό, καμία καλύβα. Ο ήλιος άγγιζε τις πιο υψηλές κορυφές και ξαφνικά όλη η οροσειρά έμοιαζε σαν να ήταν μέσα στις φλόγες. Έμοιαζε σαν να φλεγόταν από μέσα, μία λάμψη απίστευτης έντασης. Οι κοιλάδες έγιναν σκοτεινότερες και η ησυχία ήταν απόλυτη. Καθώς ο ήλιος ανέτειλε από την μακρινή ανατολή, η απεραντοσύνη, η απόλυτη αγνότητα αυτών των γιγάντιων βουνών έμοιαζε τόσο κοντά που κανείς θα μπορούσε σχεδόν να τα αγγίξει, αλλά ήταν πολλές εκατοντάδες μίλια μακριά.
Και η ημέρα άρχισε. Καμία απορία γιατί ο άνθρωπος έχει λατρέψει αυτά τα όρη· είναι ιερά για να λατρεύονται από μακριά. Όλοι οι αρχαίοι έκαναν θεούς από αυτά, γιατί εκεί οι ουράνιοι έκαναν την κατοικία τους. Τώρα έχουν γίνει χιονοδρομικές πίστες, με ξενοδοχεία, πισίνες και φασαρία. Αλλά όχι ανάμεσα σε εκείνα τα άφθαρτα και σκληρά χιόνια.Εκεί η  ομορφιά είναι ακατάλυτη και άπειρα επικίνδυνη.”

 

 

Η αγάπη των δέντρων

Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
             Π. 

Η αγάπη των δέντρων είναι –ή θα έπρεπε να είναι- μέρος της φύσης μας, σαν την αναπνοή. Είναι μέρος της γης σαν κι εμάς, γεμάτα ομορφιά και παράξενα απόμακρα. Είναι ακίνητα, γεμάτα φύλλα, πλούσια σε φως και γεμάτα άγρια χαρά όταν υπάρχει καταιγίδα. Κάθε φύλλο, ακόμα και στην πιο ψηλή κορφή, χορεύει με το απαλό αεράκι και οι σκιές καλωσορίζουν τον δυνατό ήλιο. Καθώς κάθεσαι με την πλάτη σου ακουμπισμένη στον κορμό του, εάν είσαι πολύ ήσυχος, θα δημιουργήσεις μία ακατάλυτη σχέση με τη φύση. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν χάσει αυτή τη σχέση· κοιτάζουν όλα εκείνα τα βουνά, τις κοιλάδες, τους χείμαρρους και τα χιλιάδες δέντρα, καθώς περνούν με τα αυτοκίνητά τους ή ανεβαίνουν στους λόφους φλυαρώντας, αλλά είναι πολύ απορροφημένοι από τα προβλήματά τους για να κοιτάζουν και να είναι ήσυχοι.

 

 

 

 

Για τη σκέψη

Για σήμερα έχω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ”.
Καλό Σαββατοκύριακο
                 Π.

“…. Η σκέψη είναι ο επικρατέστερος παράγοντας στην ανθρώπινη ζωή. Δεν υπάρχει Ανατολική σκέψη και Δυτική σκέψη· υπάρχει μόνο σκέψη που μπορεί να εκφραστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, αλλά πάντα είναι κίνηση της σκέψης. Η σκέψη είναι κοινή σε όλους τους ανθρώπους, από τον πιο πρωτόγονο μέχρι τον πιο υψηλά εκπαιδευμένο. Η σκέψη έχει πάει τους ανθρώπους στο φεγγάρι· η σκέψη έχει κατασκευάσει την ατομική βόμβα· έχει χτίσει όλους τους ναούς, τους μεγάλους καθεδρικούς ναούς με όλα όσα υπάρχουν μέσα τους και ονομάζονται ιερά· έχει φτιάξει τις εξεζητημένες τελετές, τα δόγματα, τις δοξασίες, την πίστη και λοιπά· έχει φτιάξει το κομπιούτερ και τα προγράμματα που τρέχουν σε αυτό. Έχει βοηθήσει την ανθρωπότητα με αμέτρητους διαφορετικούς τρόπους, αλλά έχει επίσης δημιουργήσει και πολλούς πολέμους και όλα τα εργαλεία θανάτου. Έχει οργανώσει ιδανικά, τεράστια βία, βασανιστήρια, έχει χωρίσει την ανθρωπότητα σε έθνη, τάξεις και αμέτρητες θρησκείες που έχουν διαιρέσει τους ανθρώπους και έχει στρέψει τον άνθρωπο ενάντια στον άνθρωπο και στον εαυτό του. Η αγάπη δεν είναι η σκέψη, που είναι αναμνήσεις και εικόνες.

Η σκέψη συντηρεί και καλλιεργεί τη συνείδηση. Το περιεχόμενο της σκέψης είναι η χωρίς τέλος κίνηση της σκέψης, οι επιθυμίες, οι συγκρούσεις, οι φόβοι, το κυνήγι της ευχαρίστησης, ο πόνος, η μοναξιά, η θλίψη. Η αγάπη, η συμπόνια, με την άφθαρτη νοημοσύνη τους είναι πέρα από την περιορισμένη συνείδηση. Μπορεί να μη χωρίζεται σε υψηλότερη και χαμηλότερη, επειδή το υψηλό ή το χαμηλό είναι πάντα συνείδηση, πάντα θορυβώδης, πάντα φλύαρη. Η συνείδηση είναι όλη χρόνος, είναι όλη μέτρηση, είναι όλη χρονικό διάστημα, επειδή είναι γεννημένη από τη σκέψη. Η σκέψη δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι πλήρης· μπορεί να πιθανολογεί για εκείνο που έχει πληρότητα και να εντρυφά στην εκφραστική απόδοσή του και στην εμπειρία του, αλλά η σκέψη δεν μπορεί ποτέ να αντιληφθεί την ομορφιά της, την απεραντοσύνη της.

Η σκέψη είναι το χωρίς αξία γέννημα της εμπειρίας και της γνώσης που δεν μπορεί ποτέ να είναι κάτι πλήρες, ολοκληρωμένο. Έτσι η σκέψη θα είναι πάντα περιορισμένη, κατακερματισμένη. Τα προβλήματα που έχει φέρει η σκέψη στον άνθρωπο, έχει προσπαθήσει μάταια η ίδια να τα λύσει κι έτσι τα διαιωνίζει. Μόνο όταν καταλάβει την παντελή ανικανότητά της να λύσει τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει, μπορεί τότε η αντίληψη, η διορατικότητα, να τα τελειώσει. ”

 

 

 

 

Για την ιδιοτέλεια

Προχθές έφτασα σε ένα κείμενο στο βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τώρα, το “ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ”, που μιλάει για την ιδιοτέλεια. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον κι αποφάσισα να το ανεβάσω σήμερα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                  Π.

Η έκφραση, «ιδιοτέλεια» είναι μάλλον δύσκολο να οριστεί. Έχει πάρα πολλές λεπτές σημασίες, υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι ερμηνείας της. Αλλά αν την παρατηρήσει κανείς, αν προχωρήσει σ’ αυτήν λίγο βαθύτερα, θα δει ότι όσο πλάτος κι αν έχει, όσο απλωμένη κι αν είναι σε διάφορα πεδία, έχει ιδιότητα περιοριστική, δραστηριότητα περιοριστική, η δράση της στενεύει, περιορίζει. Ο θρήσκος άνθρωπος, ο μοναχός, ο σαννυάσι, μπορεί να έχει απαρνηθεί εγκόσμια πράγματα –ιδιοκτησία, χρήματα, αξιώματα, ίσως ακόμα και το κύρος- αλλά η ιδιοτέλειά του έχει μεταφερθεί σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Ταυτίζει τον εαυτό του με τον σωτήρα του, με τον γκουρού του, με την πίστη του. Και αυτή ακριβώς η ταύτιση, αυτή η προσπάθεια να επενδύσει όλες τις σκέψεις του και όλα τα συναισθήματά του σε ένα πρόσωπο, σε μία εικόνα, σε κάποια ανύπαρκτη ελπίδα, δημιουργεί ιδιοτέλεια. Όπου υπάρχει, λοιπόν, ιδιοτέλεια θα έκανε κάποιον να σκεφτεί ότι εκεί βρίσκεται η ρίζα ακριβώς του φοβερού εθνικισμού, της διαίρεσης των ανθρώπων, των φυλών, των χωρών. Αυτή η ιδιοτέλεια φέρνει το στένεμα του νου, έτσι ώστε να χάνει την ελαστικότητα και ταχύτητα της διορατικής δράσης. Ένας τεχνικός έχει γρήγορη προσαρμοστικότητα στο πεδίο της τεχνικής· μπορεί να πηγαίνει από την μία τεχνική στην άλλη, από την μία δουλειά στην άλλη ή ακόμα και από την μία πίστη στην άλλη  ή από την μία εθνικότητα στην άλλη, αυτή όμως η περιορισμένη προσαρμοστικότητα και ελαστικότητα του νου, δεν προσφέρει ελευθερία. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που έχει επενδύσει σε κάποια ιδιαίτερη πίστη ή ιδεολογία να έχει ένα νου και μία καρδιά που να έχουν άπειρη ευλυγισία σαν ένα φύλλο χλόης που λυγίζει, αλλά δεν σπάει; Μπορείτε να ρωτήσετε τη γυναίκα σας ή τον φίλο σας εάν υπάρχει ιδιοτέλεια στη σχέση σας. Εάν θέλετε να ταιριάξουν με την εικόνα που έχετε γι’ αυτούς, αυτό είναι ιδιοτέλεια. Αλλά το να μην έχεις καμιά εικόνα κι ωστόσο να τους επισημαίνεις κάποια πρακτικά ή ψυχολογικά γεγονότα, αυτό δεν είναι ιδιοτέλεια.