Ένα γράμμα

Το βιβλίο αυτό του Κρισναμούρτι, που βλέπετε το εξώφυλλό του, είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο, καθώς δεν είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών ή συζητήσεων, αλλά τα γράμματα που έγραψε ο ίδιος ο Κρισναμούρτι σε μια νεαρή του φίλη, από τον Ιούνιο του 1948 έως τον Μάρτιο του 1960. Το είχα μεταφράσει πριν χρόνια και είχε εξαντληθεί, αλλά κυκλοφορεί και πάλι από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Άλλη μια φορά, πριν από πολύ καιρό, σας έχω μιλήσει πάλι γι’ αυτά τα γράμματα  ΕΔΩ και σήμερα αποφάσισα να ανεβάσω άλλο ένα από αυτά.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

“…Είναι ένα πρωινό χωρίς σύννεφα, πολύ νωρίς, ο ουρανός είναι πολύ καθαρός, ήσυχος και γαλάζιος. Όλα τα σύννεφα μοιάζουν να έχουν φύγει, αλλά μπορεί να ξανάρθουν στη διάρκεια της ημέρας. Ύστερα απ’ αυτό το κρύο, τον αέρα και τη βροχή η άνοιξη θα ξαπλωθεί πάλι παντού· μέχρι τώρα η άνοιξη, παρόλο το κρύο προχωρούσε σιγά-σιγά, αλλά τώρα κάθε φύλλο και μπουμπούκι θ’ αναγαλλιάσει. Τι υπέροχο πράγμα που είναι η γη! Πόσο άμορφα είναι όσα ξεπηδούν από μέσα της -οι βράχοι, τα ποτάμια, τα δέντρα, το γρασίδι, τα λουλούδια, όλα αυτά που γεννάει ατέλειωτα- μόνο τον άνθρωπο τον τρώει η λύπη, μόνο αυτός καταστρέφει το ίδιο του το είδος, τη γενιά του· μόνο αυτός εκμεταλλεύεται τον πλησίον του, καταδυναστεύει και καταστρέφει. Ο άνθρωπος είναι ο πιο δυστυχισμένος και ο πιο βασανισμένος, ο πιο επινοητικός, κατακτητής του χρόνου και του χώρου. Αλλά παρόλες τις ικανότητές του, παρόλους τους υπέροχους ναούς και τις εκκλησίες, τζαμιά και καθεδρικές, ζει μέσα στο ίδιο του το σκοτάδι. Θεοί του είναι οι ίδιοι του οι φόβοι και αγάπες του τα ίδια του τα μίση. Τι θαυμάσιος κόσμος που θα μπορούσε να είναι, χωρίς όλους αυτούς τους πολέμους, χωρίς όλους αυτούς του φόβους. Αλλά σε τι χρησιμεύει να κάνει κανείς υποθέσεις; Σε τίποτα απολύτως.
Εκείνο που είναι πραγματικό και βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο είναι το ανικανοποίητο, αυτό το μοιραίο ανικανοποίητο. Είναι κάτι το πολύτιμο, ένα κόσμημα μεγάλης αξίας. Αλλά το φοβούνται, το σπαταλάνε, το χρησιμοποιούν ή αφήνουν να χρησιμοποιείται για να κερδίσουν κάτι. Τους ανθρώπους τους φοβίζει, αλλά είναι ένα πολύτιμο κόσμημα, ανεκτίμητο. Ζήσε μαζί του, παρακολούθησέ το μέρα τη μέρα, χωρίς ν’ ανακατεύεσαι στις κινήσεις του και τότε αυτό σαν φλόγα θα κατακαίει όλα τα σκουπίδια αφήνοντας μόνο εκείνο που δεν ανήκει πουθενά και δεν μπορεί να μετρηθεί. Διάβασέ το όλο αυτό με σοβαρότητα και προσοχή.
Ο πλούσιος έχει περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται κι ο φτωχός πεινάει, αγωνίζεται για το φαγητό του παλεύοντας και δουλεύοντας όλη του τη ζωή. Κάποιος, που δεν έχει τίποτα, φτιάχνει από μόνος του τη ζωή του ή αφήνει τη ζωή να γίνει από μόνη της πλούσια, δημιουργική, ενώ ένας άλλος που έχει όλα τα καλά του κόσμου, σπαταλιέται, μαραίνεται και πάει. Ο ένας έχει ένα κομμάτι γη και το κάνει όμορφο, παραγωγικό, ενώ ένας άλλος το παραμελεί και τ’ αφήνει να πεθάνει όπως πεθαίνει κι ο ίδιος. Έχουμε τέτοιες απέραντες ικανότητες, κάθε είδους, που μπορούμε να βρούμε εκείνο που δεν έχει όνομα ή να φέρουμε στη γη την κόλαση. Αλλά με κάποιον τρόπο ο άνθρωπος προτιμά να τρέφει το μίσος και την εχθρότητα. Είναι τόσο πιο εύκολο το μίσος, ο φθόνος και καθώς η κοινωνία βασίζεται στην απαίτηση για περισσότερο, τα ανθρώπινα πλάσματα πέφτουν στην παγίδα να κυνηγούν κάθε είδους απόκτημα. Κι έτσι υπάρχει ατέλειωτη πάλη που την έχουν δικαιώσει και τη θεωρούν ευγενική.
Υπάρχει όμως ο απεριόριστος πλούτος μιας ζωής χωρίς πάλη, χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αλλά μια τέτοια ζωή είναι απίθανα δύσκολη όταν όλος μας ο πολιτισμός είναι αποτέλεσμα της πάλης και της δράσης που φέρνει η επιθυμία. Χωρίς τη δράση της επιθυμίας, σχεδόν για κάθε ζωντανό πλάσμα, υπάρχει ο θάνατος. Χωρίς κάποιο είδος φιλοδοξίας, σχεδόν για όλους, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Αλλά υπάρχει ζωή χωρίς «θέλω», χωρίς εκλογή. Αυτή η ζωή γεννιέται όταν η ζωή της επιθυμίας φτάσει σ’ ένα τέλος.
Ελπίζω να μη σε πειράζει που διαβάζεις όλα αυτά· αν δεν σε πειράζει, τότε διάβασέ τα και άκουσέ τα με ευχαρίστηση….”

 

 

 

Πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και τον κόσμο;

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό.
Καλό Σαββατοκύριακο.
            Π.

“…Πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και τον κόσμο; Σας παρακαλώ παρακολουθήστε το, εξετάστε πώς αντιδράτε όταν κάνω την ερώτηση. Πώς βλέπετε τον εαυτό σας, πώς κοιτάτε τον εαυτό σας και πώς κοιτάτε τον κόσμο; Αν κοιτάτε τον κόσμο σαν Ινδουιστής, τότε δεν κοιτάτε το γεγονός. Κοιτάτε με την προκατάληψη ενός Ινδουιστή· οπότε είστε ανίκανος να κοιτάτε. Αν κοιτάζω τον κόσμο σαν κομμουνιστής, κοιτάζω μόνο από μία ιδιαίτερη οπτική γωνία, από ένα ιδιαίτερο συμπέρασμα· οπότε είμαι ανίκανος να κοιτάξω αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Αν κοιτάζω αυτό το εξαιρετικό πράγμα που ονομάζεται ζωή, από μία ιδιαίτερη στενή οπτική γωνία σαν Μουσουλμάνος, σαν Ινδουιστής, σαν Βουδιστής, πιθανώς δεν μπορώ να δω την εξαιρετική ομορφιά της ζωής με την πολυπλοκότητά της.
Πώς το κοιτάτε, λοιπόν; Το κοιτάτε από την παραδοσιακή οπτική γωνία σας ή το κοιτάτε σαν ένας επιστήμονας, σαν ένας μηχανολόγος ή σαν οπαδός κάποιας ιδιαίτερης αίρεσης; Πώς το κοιτάτε; Βλέπετε το παράλογο, τον παραλογισμό να είσαι Ινδουιστής; Το σπίτι καίγεται, όλος ο κόσμος καίγεται, αλλά εσείς θέλετε να σβήσετε τη φωτιά σαν Ινδουιστής, σαν Μουσουλμάνος, σαν Παρσί  κι ένας Θεός ξέρει σαν τι άλλο….”

 

 

 

“Ο μηχανισμός δημιουργίας εικόνων”

Τρεις φίλοι μου ζήτησαν με τα μέιλ τους να ανεβάσω τι λέει ο Κρισναμούρτι  ότι είναι  ο μηχανισμός δημιουργίας εικόνων που ανέβασα σε προηγούμενο post, οπότε και σήμερα θα ανεβάσω άλλο ένα κείμενο από το βιβλίο, “Εσωτερική Επανάσταση” που μεταφράζω αυτόν τον καιρό. Η αλήθεια είναι ότι δεν λέει και πολλά γι’ αυτό τον μηχανισμό, αλλά δεν βρήκα και τίποτα παραπάνω.
Καλό βράδυ.
       Π.

“…Τώρα: ποιος είναι ο μηχανισμός που φτιάχνει την εικόνα; Απλώς παρατηρήστε το, μην προσπαθείτε να το εξηγήσετε και να δράσετε πάνω σ’ αυτό. Απλώς παρατηρήστε τι λέει ο ομιλητής· ακούστε το και παρατηρήστε τη δράση της παρατήρησης, της αντίληψης του εαυτού σας. Κάποιος μου λέει ότι είμαι ανόητος. Αυτή η λέξη με όλα όσα υπονοεί είναι εγκατεστημένη μέσα στη μνήμη, μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα. Η λέξη ανόητος έχει τις συναρτήσεις της, που είναι μνήμη, που είναι το μυαλό. Τώρα: ο μηχανισμός λειτουργεί όταν η σύζυγος ή ο σύζυγος γκρινιάζει επιτιμητικά, όταν εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει προσοχή. Όταν υπάρχει προσοχή τη στιγμή της γκρίνιας, δεν υπάρχει λειτουργία του μηχανισμού. Κάποιος με αποκαλεί ηλίθιο και αν εκείνη τη στιγμή έχω πλήρη επίγνωση, τότε ο μηχανισμός δεν έχει καύσιμα για να δουλέψει. Το βλέπετε αυτό;
Τη στιγμή της απροσεξίας, όταν δεν υπάρχει προσοχή, ο μηχανισμός βρίσκεται σε λειτουργία. Τη στιγμή της προσοχής, μπορείς να πεις ό,τι σου αρέσει, αλλά ο μηχανισμός δεν λειτουργεί. Μπορείτε να το δείτε αυτό από μόνοι σας. Όταν αποκαλείτε τον εαυτό σας Ινδουιστή και κάνετε όλα τα τεχνάσματα του Ινδουισμού, εκείνη τη στιγμή αν έχετε πλήρη επίγνωση, όταν αποκαλείτε τον εαυτό σας Ινδουιστή, βλέπετε όλη τη σημασία, όλο το νόημα του πράγματος: διαίρεση, σύγκρουση, πάλη, διαχωρισμός. Τα βλέπετε όλα αυτά και αυτή η αντίληψη υπάρχει μόνο όταν έχετε πλήρη προσοχή. Σε αυτή τη στιγμή ο μηχανισμός του Ινδουισμού, που είναι η διαμόρφωση, φτάνει σε ένα τέλος. Το πιάσατε; Το μάθατε παρατηρώντας τον εαυτό σας;…”

 

Οι εικόνες

Για σήμερα έχω άλλα ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι , “Εσωτερική Επανάσταση”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που είναι για τις εικόνες που έχουμε στο κεφάλι μας για άλλους ανθρώπους και λοιπά.  Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

 

“… Τώρα: παρατηρήστε τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας ή ένα φίλο σας, χωρίς την εικόνα. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι; Έχετε μια εικόνα της γυναίκας σας, ή του άντρα σας ή κάποιου· αυτή η εικόνα έχει χτιστεί με χρόνο. Έχετε ζήσει με τη γυναίκα σας (ή με τον άντρα σας) σεξουαλικά· σας έχει γκρινιάξει, σας έχει φοβερίσει κι εσείς εκείνη – ξέρετε όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την ανυπόφορη οικογενειακή ζωή. Με τα χρόνια έχετε χτίσει εσείς μια εικόνα για εκείνη και εκείνη για σας και κοιτάτε ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές εικόνες, έτσι δεν είναι; Να είστε ειλικρινείς, έτσι για αλλαγή· φοβάστε τόσο πολύ να είστε ειλικρινείς. Έχετε κάποια εικόνα. Τώρα: μια τέτοια εικόνα χωρίζει τους ανθρώπους· μια τέτοια εικόνα διαιρεί. Εάν έχω μια εικόνα για τη γυναίκα μου και εκείνη για μένα, αυτές οι εικόνες πρέπει προφανώς να μας διχάζουν.
     Τώρα: πώς γίνεται η εικόνα που έχει χτίσει κάποιος για τον εαυτό του και η εικόνα που έχει χτίσει για κάποιον άλλον, να πάψουν να υπάρχουν; Εάν αυτές οι εικόνες εξαφανιστούν, τότε υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό είδος σχέσης. Αυτές οι εικόνες είναι το παρελθόν· αυτές οι εικόνες είναι μνήμη· η μνήμη είναι τα διάφορα ίχνη από πράγματα που έχουν συμβεί σε ένα αριθμό χρόνων – πράγμα που είναι η διαμόρφωση των εγκεφαλικών κυττάρων – και αυτές οι εικόνες παραμένουν. Τώρα: μπορεί να μπει ένα τέλος σε αυτές τις εικόνες, όχι σταδιακά αλλά στιγμιαία; Για να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση, πρέπει να πάει σε βάθος στον μηχανισμό που χτίζει τις εικόνες….”

 

 

 

“Απεραντοσύνη”

Για σήμερα έχω ένα μικρό απόσπασμα από ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι που έχει κυκλοφορήσει παλαιότερα, με τίτλο, ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ. Μιλάει για μια στιγμή απεραντοσύνης.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

“… 22 Αυγούστου 1961
Στον αέρα υπήρχε εκείνο το αίσθημα της απίστευτης απεραντοσύνης, έντονο κι επίμονο. Δεν ήταν μια πλασματική φαντασία. η φαντασία παύει όταν υπάρχει η πραγματικότητα. η φαντασία είναι επικίνδυνη. δεν έχει καμία εγκυρότητα, μόνο το γεγονός έχει. Η φαντασίωση και η φαντασία είναι ευχάριστες και απατηλές και πρέπει να εξοριστούν εντελώς. Κάθε μορφή του μύθου, της φαντασίωσης, και της φαντασίας πρέπει να γίνει κατανοητή και αυτή η ίδια η κατανόηση τούς στερεί τη σημασία τους. Εκείνος ήταν εκεί, κι αυτό που ξεκίνησε σαν διαλογισμός, τελείωσε. Τι σημασία έχει ο διαλογισμός όταν είναι εκεί η πραγματικότητα! Δεν ήταν ο διαλογισμός που γέννησε την πραγματικότητα, τίποτα δεν μπορεί να τη γεννήσει. ήταν εκεί παρά το διαλογισμό, αλλά ήταν απαραίτητος ένας πολύ ευαίσθητος, άγρυπνος εγκέφαλος που είχε σταματήσει εντελώς, ακούσια, και εύκολα, τη φλυαρία του για την αιτία. Είχε γίνει πολύ ήσυχος, έβλεπε και άκουγε χωρίς να ερμηνεύει, χωρίς να ταξινομεί. ήταν ήσυχος και δεν υπήρχε καμία οντότητα ή αναγκαιότητα που να τον κάνει ήσυχο. Ο εγκέφαλος ήταν πολύ ήρεμος και πολύ ζωντανός. Εκείνη η απεραντοσύνη γέμισε τη νύχτα και υπήρχε ευδαιμονία.
Δεν είχε καμία σχέση με οτιδήποτε. δεν προσπαθούσε να πλάσει, να αλλάξει, να διεκδικήσει. δεν είχε καμία επίδραση κι επομένως ήταν αμείλικτο. Δεν έκανε αγαθοεργίες, δεν αναμόρφωνε. δεν είχε γίνει σεβαστό και τόσο πολύ καταστρεπτικό. Αλλά ήταν η αγάπη, όχι η αγάπη που καλλιεργεί η κοινωνία, ένα βασανιστικό πράγμα. Ήταν η ουσία της κίνησης της ζωής. Ήταν εκεί, αμείλικτο, καταστρεπτικό, με μια τρυφερότητα που μόνο το νέο γνωρίζει, όπως το νέο φύλλο της άνοιξης, και θα σου πει. Και υπήρχε δύναμη πέραν του μέτρου και υπήρχε η ισχύς που μόνο η δημιουργία έχει. Και τα πάντα ήταν ήσυχα. Εκείνο το ένα αστέρι που πήγαινε πάνω από το λόφο βρίσκονταν τώρα ψηλά και ήταν φωτεινό μέσα στη μοναξιά του…. “

 

Ένα παράξενο όνειρο

Όπως σας έχω πει, ένας φίλος εκδότης μού έχει ζητήσει να γράψω τη βιογραφία μου με τίτλο, “Μια ζωή σαν παραμύθι”. Δεν το έχω πάρει ακόμα απόφαση, αλλά ωστόσο το δουλεύω κοιτάζοντας παλιά μου ημερολόγια και σημειώσεις. Έτσι, προχθές, έπεσα στις σημειώσεις που είχα κρατήσει πριν από χρόνια, για ένα όνειρο που είχα δει με τον Κρισναμούρτι. Και αποφάσισσα να ανεβάσω όλο αυτό  το απόσπασμα από το ημερολόγιό μου εδώ. Δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π

Το 1986, τη χρονιά που πέθανε ο Κρισναμούρτι,  είχα δει ένα πολύ παράξενο όνειρο με αυτόν. Είναι από τα λίγα που δεν έχουν σβήσει με το χρόνο και μένει ακόμα εξαιρετικά ζωντανό. Είχα πάει, λέει, να τον ακούσω κάπου που θα μιλούσε. Ήταν μια σχετικά μικρή αίθουσα. Εκείνος καθόταν σε ένα είδος χαμηλής σκηνής, ντυμένος με κάτασπρα φαρδιά ρούχα -κάτι σαν ράσο- και έλαμπε ολόκληρος. Η ομιλία κράτησε καμιά ώρα. Όταν τελείωσε, όλοι άρχισαν να φεύγουν, αλλά εγώ περίμενα γιατί είχαμε συνεννοηθεί να συναντηθούμε και να μιλήσουμε. Ξαφνικά, μπήκε στην αίθουσα… ο Κρισναμούρτι, ένας δεύτερος Κρισναμούρτι (!), αλλά  ακριβώς όπως τον ήξερα: κανονικός, με ένα μπλου τζην, χωρίς να λάμπει, χωρίς τίποτα το ιερό, όπως ο άλλος. Με κοίταξε κι άρχισε να μαζεύει τα τασάκια με τα αποτσίγαρα. Ήταν κάτι σαν να ανήκε στο προσωπικό του χώρου, σαν να ήταν ο υπεύθυνος για την καθαριότητα. Κοίταξα στη σκηνή. Και ο άλλος ο Κρισναμούρτι ήταν εκεί! Ακίνητος, σαν να με περίμενε.
«Έλα, πάμε», μου είπε ο Κρισναμούρτι που ήταν δίπλα μου. Του έδειξα τον άλλον και του είπα: «Μα με περιμένει· πρέπει να του μιλήσω». «Άσ’ τον αυτόν, κι έλα μαζί μου. Μην ασχολείσαι μαζί του». Έριξα μια τελευταία ματιά στον «Κρισναμούρτι» της σκηνής. Ήταν εκεί. Ακίνητος. Απόμακρος. Με τα χαρακτηριστικά του να σβήνονται απαλά  πίσω από το λαμπερό φως που εξέπεμπε ο ίδιος. Μου φάνηκε σαν να με κοίταξε, αλλά έμοιαζε να μας χωρίζει μια τεράστια απόσταση. Ήταν απλησίαστος και ακατανόητος. «Άσ’ τον· πάμε»,  επέμενε ο Κρισναμούρτι δίπλα μου. Και τον ακολούθησα, ξεχνώντας ολοκληρωτικά τον άλλον Κρισναμούρτι. Πήγαμε σε ένα μεγάλο σαλόνι γεμάτο κόσμο που, μόλις μπήκαμε, όλοι τους έδειξαν μεγάλο σεβασμό στον Κρισναμούρτι που ακολουθούσα, σαν να ήταν ο άλλος, που τόση ώρα άκουγαν. Με σύστησε στους πιο κοντινούς. Κάποιος που δεν ήξερα, αλλά κάτι μου θύμιζε, δυσφόρησε που με είδε εκεί. Σαν να μη με ήθελε, σαν να ζήλεψε. Αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και με χαιρέτησε. Αισθάνθηκα δύσκολα και αμήχανα, αλλά και περήφανος και ασφαλής που ήμουν μαζί με τον Κρισναμούρτι. Κι εκεί τέλειωσε το όνειρο.

Πριν λίγες μέρες ένιωσα ξαφνικά να «ανοίγεται» πίσω από τον Κρισναμούρτι, ένας ολόκληρος κόσμος που πριν δεν υποψιαζόμουν ότι υπήρχε. Φαίνεται πως νόμιζα ότι εκεί όπου βρισκόταν ο Κρισναμούρτι ήταν και το τέλος των πάντων, σαν να μου «έκρυβε» το σώμα του τη θέα πίσω του και ξαφνικά να αποκαλύφτηκε πια. Η αίσθηση έμοιαζε με εκείνη που έχεις όταν κοιτώντας τη θολή μονοδιάστατη ζωγραφιά στις στερεοσκοπικές εικόνες, ξαφνικά γίνεται τρισδιάστατη και αποκαλύπτονται πολλαπλά επίπεδα στο βάθος. Ένοιωσα ότι ο Κρισναμούρτι είναι σαν να δείχνει μια πόρτα. Μπορεί να μοιάζει τρομερά δύσκολο να τη δεις και να την ανοίξεις· μπορεί ο χώρος του δωματίου να μοιάζει τεράστιος· μπορεί η απόσταση ως την πόρτα να μοιάζει μακρινή, αλλά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι έτσι. Το δωμάτιο είναι μικρό· η πόρτα είναι κοντά· είναι ένα βήμα και την άνοιξες. Εκείνο που είναι τεράστιο είναι ο χώρος πίσω της  είναι τεράστιος, απέραντος.
Κατά καιρούς έχω δώσει διάφορες εξηγήσεις σε κείνο το όνειρο. Νομίζω ότι, αν υπάρχει κάποια εξήγηση, είναι ότι ο Κρισναμούρτι μου έδειχνε τη δυνατότητα για την οποία μίλαγε σε όλη του τη ζωή: ψυχολογικά να πατάς στα δικά σου πόδια χωρίς να εξαρτιέσαι από κανέναν· ούτε απ’ αυτόν· κυρίως απ’ αυτόν, όπως έλεγε συχνά ο ίδιος.

 

 

Η ζωή του Κρισναμούρτι

 

Ένα e-mail που πήρα προχθές από το Ίδρυμα Κρισναμούρτι, μού έδωσε το θέμα για το σημερινό post που έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, Το Ίδρυμα Κρισναμούρτι της Αμερικής, δημιούργησε ένα website με τίτλο, Η ζωή του Κρισναμούρτι, που είναι βασισμένο σε μια έκθεση φωτογραφιών και άλλου υλικού από τη ζωή του, στο Όχαϊ, στην Αμερική. Η έκθεση έχει πλουτιστεί με περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο για το ίντερνετ , και είναι ένα ταξίδι στη ζωή του Κρισναμούρτι και τη διδασκαλία του, μέσα στα γεγονότα του εικοστού αιώνα. Όσοι ενδιαφέρεστε, κάντε κλικ    ΕΔΩ και πηγαίνετε στο LINK που θα σας ανοίξει.
Καλή εβδομάδα.
         Π.

 

 

“Πώς κοιτάζετε τη ζωή σας;”

Και μετά το ποστ για τα γενέθλιά μου, λέω να ανεβάσω το απόσπασμα που μετέφρασα την ημέρα των γενεθλίων μου, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που σας έχω πει ότι μεταφράζω αυτόν τον καιρό, με τίτλο “ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”. Είναι από το έβδομο κεφάλαιο, που έχει τίτλο, “Πώς κοιτάζετε τη ζωή σας”;
Καλό βράδυ
       Π.

“… Προκειμένου, λοιπόν, να δούμε τη ζωή μας  όπως πραγματικά είναι, πρέπει να υπάρξει απελευθερωμένη παρατήρηση. Δεν πρέπει να την κοιτάς σαν Ινδουιστής, σαν γραφειοκράτης, σαν οικογενειάρχης, σαν ένας Θεός ξέρει τι! Πρέπει να την κοιτάς ελεύθερος. Και αυτή είναι η δυσκολία. Κοιτάς στη ζωή σου την απελπισία, την αγωνία, τη θλίψη, αυτή την απέραντη πάλη με μάτια και αυτιά που έχουν πει: «Πρέπει να αλλάξουν σε κάτι άλλο. Όλο αυτό πρέπει να μεταμορφωθεί σε κάτι πιο όμορφο». Έτσι, όταν το κάνεις αυτό, στην πραγματικότητα δεν είσαι σε άμεση σχέση με ό,τι βλέπεις. Το καταλαβαίνετε αυτό; Όχι την ερμηνεία που δίνει ο ομιλητής, αλλά παρατηρείτε πραγματικά τη ζωή σας, κι αν την παρατηρείτε πραγματικά, τότε πώς την κοιτάζετε; Την κοιτάζετε έχοντας κάποια εικόνα, κάποιο συμπέρασμα, οπότε δεν έρχεστε σε άμεση επαφή με αυτήν; Όταν κοιτάτε την καθημερινή ζωή της ύπαρξής σας – όχι μια θεωρητική ζωή, όχι μια θεωρητική ζωή όπου, «όλα τα ανθρώπινα πλάσματα είναι ένα, τα πάντα είναι αγάπη» και όλες αυτές τις χαζομάρες – όταν την παρατηρείτε βλέπετε ότι την κοιτάτε με τη λογική σας από το παρελθόν. Την κοιτάτε με όλες τις εικόνες, με την παράδοση, με τη συσσωρευμένη  ανθρώπινη εμπειρία. Αυτό σας εμποδίζει να την κοιτάτε πραγματικά. Είναι ένα γεγονός που πρέπει να συνειδητοποιηθεί, ότι το να κοιτάς τη ζωή σου πραγματικά πρέπει να την κοιτάς σαν για πρώτη φορά· δηλαδή να την κοιτάς χωρίς αποδοκιμασίες, χωρίς ιδεώδη, χωρίς καμιά επιθυμία να την πιέσεις να αλλάξει· απλώς να την παρατηρείς.

Το κάνετε αυτό; Χρησιμοποιείτε τον ομιλητή σαν ένα καθρέφτη που σ’ αυτόν κοιτάτε τη ζωή σας; Και βλέπετε ότι το να την κοιτάς μέσα από ένα συμπέρασμα σε εμποδίζει να την κοιτάς άμεσα, να είσαι σε επαφή μαζί της; Το κάνετε αυτό; Εάν δεν το κάνετε τώρα δεν θα το κάνετε αργότερα. Εάν δεν το κάνετε, τότε μην κάνετε τον κόπο να ακούτε. Κοιτάξτε τον ουρανό, κοιτάξτε τα δέντρα, κοιτάξτε την ομορφιά που έχει το φως, κοιτάξτε τα σύννεφα με τις καμπύλες τους, με την απαλότητά τους. Αν τα κοιτάξετε χωρίς να έχετε καμιά εικόνα από πριν, τότε έχετε κατανοήσει τη ζωή σας….”

 

 

Μία παράκληση

Ξαναέβαλα σήμερα το βίντεο με πλάνα από την καινούργια Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι  επειδή το σημερινό ποστ είναι σχετικό με αυτήν. Από τον Φεβρουάριο που έγινε η μετακόμιση μέχρι σήμερα – καθώς και το νοίκι είναι διπλάσιο – φτάσαμε να είμαστε μείον 1.000 ευρώ. Θα ήθελα, λοιπόν, να παρακαλέσω όλους τους φίλους που ενδιαφέρονται  για τη δουλειά του Κρισναμούρτι, αν μπορούν να βάλουν κάποιο έστω μικρό ποσό στο λογαριασμό της Βιβλιοθήκης που είναι:
Τράπεζα Πειραιώς Βιβλιοθήκη Κισναμούρτι 
Αρ. Λογ. 6752-132567-054 
ΙΒΑΝ  GR51 0171 7520 0067 5213 2567 054

Ευχαριστούμε πολύ
Π.

Μια βουκαμβίλια

Την ιδέα να βρω αυτή τη φωτογραφία μιας βουκαμβίλιας, μου την έδωσε το κομμάτι που μετέφρασα σήμερα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Εσωτερική Επανάσταση”. Μου άρεσε και σκέφτηκα να βρω και καμιά φωτογραφία βουκαμβίλιας. Βρήκα πολλές κι αυτή που ανέβασα εδώ μου άρεσε περισσότερο. Και τώρα το κείμενο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

“… Πρέπει να μπορέσετε να κοιτάζετε αυτή τη ζωή που ζείτε κάθε μέρα και να μπορέσετε να την βλέπετε ακριβώς όπως είναι. Η δυσκολία βρίσκεται στο να παρατηρείς. Τώρα: τι σημαίνει αυτή η λέξη παρατηρώ; Δεν υπάρχει μόνο η αισθητηριακή αντίληψη με τα μάτια. Ας πούμε ότι βλέπεις μια βουκαμβίλια. Την βλέπεις με την αισθητηριακή αντίληψη. Παρατηρείς το χρώμα της, αλλά έχεις ήδη μια εικόνα της· ξέρεις το όνομά της· σου αρέσει ή δεν σου αρέσει· της έχεις μια προτίμηση. Βλέπεις, λοιπόν, αυτό το λουλούδι μέσω της εικόνας που έχεις γι’ αυτό. Δεν το βλέπεις πραγματικά· περισσότερο το βλέπει ο νους σου, παρά τα μάτια σου. Σωστά; Σας παρακαλώ καταλάβετε αυτό το πολύ απλό γεγονός. Η φύση καταστρέφεται από τα ανθρώπινα πλάσματα με την μόλυνση και με όλα αυτά που γίνονται σε αυτόν τον τρομερό κόσμο, αλλά κοιτάζουμε τη φύση με μάτια που έχουν συσσωρευμένη γνώση για τη φύση, οπότε την κοιτάζουν έχοντας μια εικόνα γι’ αυτήν. Επίσης κοιτάζουμε τους ανθρώπους με τις διάφορες φόρμες που έχουμε, με συμπεράσματα, γνώμες, κρίσεις και αξίες. Δηλαδή, εσείς είστε Ινδουιστής κι ο άλλος είναι Μουσουλμάνος· εσείς είστε Καθολικός κι ο άλλος είναι Προτεστάντης, κομμουνιστής και λοιπά, και λοιπά. Υπάρχει διαίρεση. Όταν, λοιπόν, παρατηρείς τον εαυτό σου, τη ζωή σου, παρατηρείς μέσω της εικόνας, μέσω των συμπερασμάτων που έχεις ήδη βγάλει. Λες, «αυτό είναι καλό» ή «αυτό είναι κακό» ή «έτσι θα έπρεπε να είναι» ή «δεν θα έπρεπε να είναι έτσι». Κοιτάς με τις εικόνες σου, με τα συμπεράσματά σου που έχεις ήδη σχηματίσει, κι έτσι δεν κοιτάς πραγματικά τη ζωή….”.