«Casa di Macaroni»

775f86596gh8

Η φωτογραφία που βλέπετε, είναι από μία τηλεοπτική σειρά 26 επεισοδίων, που έκανα την παραγωγή της το 1991 για το MEGA, την κωμωδία, «Casa di Macaroni». Τη θυμήθηκα ψάχνοντας κάτι άλλο στο ίντερνετ κι έτσι έγινε και θυμήθηκα ότι σε κάποιο από τα επεισόδια είχα βάλει να παίξει το παιδάκι μου -μετά από «Σπίτι για πέντε», που σας είχα πει εδώ πριν μερικά posts – και βρήκα και τη σκηνή. Χα, χα, χα… Θα καταλάβετε γιατί γελάω όταν δείτε τη σκηνή. Αλλά να σας πω πρώτα δυο λόγια για τη σειρά.
Μετά από έναν γάμο από παράφορο έρωτα, η Μαργαρίτα Χατζηγεωργίου καταλήγει στο διαζύγιο. Και στα 28 της, αποφασίζει να κάνει την πρώτη της δουλειά, κι ανοίγει στο Κολωνάκι ένα σικ εστιατόριο, το «Casa di Macaroni». Το μεγάλο δράμα της Μαργαρίτας είναι ότι δεν βρίσκει μάγειρα και αναγκάζεται να προσλάβει στη θέση του σεφ τον πρώην σύζυγό της, τον Δημήτρη Αποστολόπουλο, έναν τύπο πλέι μπόι, με τον οποίο είναι ακόμη ερωτευμένη, παρόλο που δεν θέλει να το παραδεχθεί. Αλλά και ο Δημήτρης, έχοντας ξεκοκαλίσει όλη την πατρική περιουσία, αναγκάζεται για πρώτη φορά στη ζωή του να κάνει κάτι για να κερδίζει το ψωμί του. Ανάμεσα σε ιταλικές σπεσιαλιτέ και πικάντικες συνταγές, το τρελούτσικο προσωπικό, την ιδιόρρυθμη ιδιοκτήτρια και τις παραξενιές των πελατών δημιουργούνται πλήθος από εύθυμες και αλλοπρόσαλλες περιπέτειες,  και μία από αυτές είναι και η σκηνή που θα δείτε. Σε κάποια στιγμή, εμφανίζεται μία νέα γυναίκα που είχε παλιότερα σχέση με τον Δημήτρη. Μαζί της έχει ένα πεντάχρονο αγοράκι, που το έχει «δανειστεί» από φίλους της, λέγοντας ψέμματα ότι είναι ένα εξώγαμο που έκανε με τον Δημήτρη που δεν το ξέρει γιατί το έκανε αφού την είχε παρατήσει.
Πρωταγωνιστές στη σειρά ήταν: η Βάσια Παναγοπούλου, ο Γιάννης Ζαβραδινός, ο Μιχάλης Γιαννάτος, η Χίλντα Ηλιοπούλου, ο Δημήτρης Βερύκιος, ο Σταύρος Μαυρίδης  και ο Θωμάς Παλιούρας, ενώ στα επεισόδια έπαιξαν πολλοί γνωστοί ηθοποιοί ως guest stars. Η σκηνοθεσία ήταν του Δημήτρη Αρβανίτη και το σενάριο της Μαργαρίτας Σαμπάνη.
Και τώρα, μπορείτε να δείτε τη σκηνή με τον Κωνσταντίνο -το «πεντάχρονο αγοράκι»- που σας είπα στην αρχή  και θα καταλάβετε γιατί γέλαγα.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

Σχολιάστε