Λίγα λόγια για το bullying

  

     

 Ακούγοντας μια εκπομπή στην τηλεόραση όπου μιλούσαν για την αθλιότητα που υπάρχει στα σχολεία, το «bullying»   σκέφτηκα να ανεβάσω ένα ποστ με κάποιο κείμενο  του Κρισναμούρτι, σχετικά με αυτό, αλλά μετά θυμήθηκα τις προσωπικές μου φάσεις της ζωής μου,  όπου έχω δεχτεί  «bullying» . Η πρώτη είναι όταν ήμουν μικρό παιδί στο Δημοτικό Σχολείο και η δεύτερη όταν ήμουν φαντάρος σε ένα Τάγμα Τεθωρακισμένου Πεζικού στη Θεσσαλονίκη, που νομίζω ότι έχω ανεβάσει κάποια ιστορία από αυτή την περίοδο. Οι δύο φωτογραφίες μου που βλέπετε είναι από αυτές τις δύο περιόδους. Και οι δύο φορές που δέχτηκα «bullying» στη ζωή μου είχαν σχέση με το επάγγελμα του ηθοποιού.  Όπως έχω ξαναπεί, άρχισα να παίζω στο Παιδικό Θέατρο, όταν ήμουν 8 χρονών, το 1951. Τότε, στη δεκαετία του ’50, υπήρχε το «bullying», όπως και σήμερα. Έτσι, λοιπόν, κάποιες φορές, όταν ήταν πολλά παιδιά μαζεμένα σε μια ομάδα στο διάλλειμα, μόλις πέρναγα κοντά τους, μου φώναζαν όλα μαζί: «Σύυυυυκααα».  Η λέξη «σύκα» όταν απευθυνόταν σαν «ξεφώνημα» σε αρσενικούς, υπονοούσε ότι ήταν ομοφυλόφιλοι.  Το ίδιο σήμαινε, αλλά στα ίσια,χωρίς «παρομοιώσεις»,  το «bullying»   που δέχτηκα στο στρατό, στα 21 μου, το 1964. Όπως σας έχω ξαναπεί, εκεί, ο Επιλοχίας του Λόχου  όπου ανήκα και αυτός  ήταν που διοικούσε βασικά τον λόχο, κατά διαστήματα μού φώναζε, με την βλάχικη προφορά που δυστυχώς  δεν μεταφέρεται γραπτά: «Ρε συ Πιλάβιε, την έχεις  γ@@ή@ει  τη Βουγιουκλάκη;»  «Όχι, κύριε,  Επιλοχία» του έλεγα, πάντα. Κι εκείνος, συνέχιζε: «Βρε Πιλάβιε, γιατί όλοι οι ηθοποιοί είστε πο@@@@@@δες, ρε;»  Χα, χα, χα… Αυτό συνεχίστηκε -κατά αραιά διαστήματα – στους 8 μήνες που έμεινα  στο Τάγμα μέχρι τη μετάθεσή μου στην Αθήνα.
Αυτά για το «bullying» .  Ίσως επανέλθω στο θέμα με ένα σχετικό κείμενο του Κρισναμούρτι, μια άλλη φορά. 
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο.
                                     Π.

 

 

 

4 Σχόλια στο “Λίγα λόγια για το bullying”

      Μαρία Κανελλάκη
      17 Φεβρουαρίου 18 στις 15:41

      Aυτό κι αν ήταν καρα-μπούλινγκ!
      Κι αν γινόταν σήμερα, θα ξεσηκωνόταν το σύμπαν στο σχολείο, δάσκαλοι, σύλλογος γονέων, ψυχολόγοι και δε συμμαζεύεται. Ήταν οι εποχές που αυτές τις λεκτικές επιθέσεις, τις διαχειριζόμασταν μόνοι μας. Τσακωνόμασταν, γινόμαστα μαλλιοκούβαρα, φιλιώναμε και το πολύ να έμενε ένα τραύμα στη μνήμη μας.
      Νικόλα, χωρίς να έχω κάνει στρατό (μόνο αυτό μου ξέφυγε), καταλαβαίνω τι πέρασες με τον συγκεκριμένο επιλοχία. Και το σχόλιο για την Βουγιουκλάκη… ασχολίαστο!
      Τους χαιρετισμούς μου Νίκο.

      παραμυθάς
      17 Φεβρουαρίου 18 στις 18:36

      Ναι Μαρί μουν έτσι είναι… Έχω ένα πρόωλημα με το μπλογκ σου. Εχω δυο φορές τελευταία προσπαθήσει να σου αφήσω σχόλιο και δεν το δέχεται. Και τώρα είδα ότι κάνοντας κλικ πάνω στο εικονίδιο του σχολίου σου, δεν με πάει στο μπλογκ όπς γίνεται με άλλα σχόλια. Έχεις καμιά ιδέα για το τι θα μπορούσα να κάνω;

      Μαρία Κανελλάκη
      19 Φεβρουαρίου 18 στις 15:34

      Νικόλα δεν μου το έχει αναφέρει κανείς ως τώρα. Μήπως να δοκίμαζες να μπεις με chrome; Πιθανόν να φταίει ο internet explorer που χρησιμοποιείς. Αλλιώς, δεν πειράζει μη παιδεύεσαι. Μου φτάνει που διαβάζομαι από σένα. Μεγάλη μου τιμή και χαρά!

      Νικολέτα
      19 Φεβρουαρίου 18 στις 18:22

      Νομίζω όλοι λίγο πολύ έχουν βρεθεί στη θέση αυτή.
      Είναι μια κατάσταση που υπήρχε και πάντα θα υπάρχει, μην γελιόμαστε.
      Ο κόσμος δεν αλλάζει αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, ως μονάδες.
      Προσωπικά, χαίρομαι τουλάχιστον που δεν βρέθηκα ποτέ στην απέναντι όχθη.
      Και για την ώρα, για το μόνο που μπορώ να ελπίζω και να παλεύω, είναι να μεγαλώσω ένα παιδί γερό, θωρακισμένο όσο το δυνατόν από πειράγματα και κακεντρέχειες, που να μην βρεθεί επίσης ποτέ στη θέση να είναι ο θύτης.

      Δυστυχώς είναι το μόνο που μπορώ και πραγματικά λυπάμαι γιατί βίωσα σκληρά περιστατικά ως παιδί, με θύμα τον αδερφό μου κυρίως ( όχι ότι γλίτωσα από πειράγματα), που βίωσε πραγματικά δύσκολες καταστάσεις κάποτε.

      Καλό βράδυ!

Σχολιάστε