Και κάτι του Μπρεχτ…

B.B.1

Πιθανόν να αναγνωρίσατε  στη φωτογραφία τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Πού τον θυμήθηκα θα μου πείτε… Ε, είναι κι αυτό αποτέλεσμα μιας σειράς συνειρμών. Όπως ξέρετε, όσοι παρακολουθείτε το blog εδώ και εφτά χρόνια που το δουλεύω, πάρα πολύ σπάνια βάζω post που να έχει σχέση με την πολιτική, καθώς δεν πιστεύω ότι από εκεί θα έρθει γενικότερα κάποια λύση  για τον άνθρωπο και ειδικότερα στον τόπο μας. Όπως έχω γράψει πριν καιρό, παίρνοντας κάτι από ένα κείμενο του Κρισναμούρτι, πρέπει να αλλάξουμε οι ίδιοι βαθιά μέσα μας, κι όχι να περιμένουμε «απ΄έξω». Αλλά τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών, με εντυπωσίασαν πολύ δυσάρεστα – θα καταλάβετε πιο κάτω γιατί – και πάνω εκεί που ετοιμαζόμουν να βάλω ένα post με φωτογραφίες από το σπίτι μας πλημμυρισμένο με λουλούδια, που τράβηξα προχθές, ξαφνικά, από το πουθενά θυμήθηκα μια φράση του Μπρεχτ, που είχα δει σε μια ταμπέλα στο θέατρό του, το Berliner Ensemble, στο πάλαι ποτέ Ανατολικό Βερολίνο που το είχα επισκεφτεί στα 23 μου, το 1966. Γι’ αυτήν την επίσκεψη έχω ανεβάσει εδώ δύο από τα πιο αγαπημένα μου posts, που αν θέλετε μπορείτε να τα δείτε στα link  που σας έχω βάλει για το  Α΄Μέρος και για το Β΄ Μέρος, Η ταμπέλα, λοιπόν, που είχα δει τότε έλεγε:  «Τι είδους καιροί είναι αυτοί, που το να μιλήσεις για δέντρα είναι σχεδόν εγκληματικό, επειδή  συνεπάγεται σιωπή για τόσες πολλές φρίκες;»  και ατάκα θυμήθηκα ένα ποίημά του για τον φασισμό, που παλιά -το 1978- το είχε μελοποιήσει ο Μικρούτσικος και το είχε τραγουδήσει υπέροχα, η Μαρία Δημητριάδη. Κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω αυτό το post. Και πρώτα το ποίημα του Μπρεχτ:

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι  κ ρ ύ β ε ι μέσ΄ στα δόντια του… το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του… το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά.. στα περασμένα.
Οι μ ά σ κ ε ς του… με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του… για μένα.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος… τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ΄αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του.. το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας.. την ξέρει.

Μα πάλι θε ν’ απλώσει… σα χ ο λ έ ρ α
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου.. θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Το φασισμό βαθιά.. κ α τ ά λ α β έ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος… τσάκισέ τον.

Και τώρα, αν θέλετε, ακούστε εδώ και το τραγούδι.
Καλό βράδυ.
Π.

 

 

Σχολιάστε