Μια ξύπνια γυναίκα

Δεν μ’ αφήνετε ν’ αγιάσω βρε γαμώτο. (Αλλά και το «τράβα με, κι ας κλαίω» σωστό είναι κι αυτό). Βλέποντας τα σχόλιά σας, θα ήθελα να πω ότι αυτά που έγραψα προχθές ως συνοδευτικά στο παραμύθι  -ίσως δεν ήμουν πολύ σαφής- δεν τα έβαλα για να δημιουργήσω κάποια αντιπαλότητα ή ανταγωνισμό, αλλά για να πω για κάτι που είναι γεγονός, όπως γεγονός είναι  ότι οι γυναίκες γεννάνε παιδιά και οι άντρες όχι. Βέβαια να μείνουμε έγκυος αποκλείεται.  (Μ’ αυτόν τον καημό θα πάω ρε γαμώτο, έχω τρομερή περιέργεια  να δω πώς είναι. Αν υπάρχει αυτό που λένε «μετενσάρκωση», την άλλη φορά θα έρθω γυναίκα και θα κάνω πολλά παιδιά).  Να μείνουμε, λοιπόν, έγκυος, αποκλείεται, αλλά θα μπορούσε κανείς να δει τι είναι εκείνο που τις κάνει πιο ξύπνιες και πιο πρακτικές, πιο προσγειωμένες στην καθημερινή ζωή.  Να δει ποια είναι η αντρική διαμόρφωση –αιώνες τώρα – που έχει χώσει στο αντρικό μυαλό διάφορες ιδέες ανωτερότητας «από χέρι» για το φύλλο του, που τελικά τον κάνουν, «τρία πουλάκια κάθονται» από την πολύ αυτοπεποίθηση ή και από το αντίθετο, ενώ οι γυναίκες, μέσα στους αιώνες αντρικής καταπίεσης –από την αυστηρή μονογαμία (στην ουσία μόνο γι’ αυτές)  έως την μπούργκα και την κλειτοριδοεκτομή- για να επιβιώσουν, ανέπτυξαν ικανότητες που τις έκαναν πιο ξύπνιες, τις  έκαναν να είναι πιο πολύ στο παρόν,  πιο πρακτικές, πιο ευέλικτες. Αυτό το βίντεο που ανέβασα, (δεν κρατάει ούτε ένα λεπτό) δείχνει ακριβώς, πώς πληρώνει ένας άντρας την πολύ του αυτοπεποίθηση από την υποτιθέμενη υπεροχή του, από μια γυναίκα ξύπνια. Και εδώ κολλάει ότι άρχισα αυτό το post λέγοντας, «δεν μ’ αφήνετε ν’ αγιάσω βρε γαμώτο». Ε, λοιπόν, για άλλη μια φορά θα κάνω μία «αταξία». Είναι η δεύτερη ή η τρίτη φορά, στα σχεδόν τέσσερα χρόνια του blog – δεν είναι τρία που είπα προχθές.
Σαν συμπλήρωμα (χιουμοριστικό, αλλά με πολύ νόημα) του προηγούμενου post, σκέφτηκα  να ανεβάσω αυτό το βίντεο, που με τρώει εδώ και καιρό να το κάνω. Προσέξετε αυτή την εξαιρετική κοπέλα στο βίντεο. Αυτή να την έχεις πλάι σου, γυναίκα σου και μάνα των παιδιών σου, και να μη φοβάσαι τίποτα… Χα, χα, χα…
Και λέει και λίγες κουβέντες και σταράτες. Αν δεν τις πιάσετε στα αγγλικά,  η πρώτη είναι: «Μου δίνετε το σουτιέν μου, σας παρακαλώ;» Και η δεύτερη, είναι: «Κούμπωσέ μου το».
Χα, χα, χα… Έχω ξεφύγει τελείως…
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

24 Σχόλια στο “Μια ξύπνια γυναίκα”

      να-τασσσάκι
      3 Δεκεμβρίου 10 στις 21:41

      😆 😆 😆

      (Αν υπάρχει αυτό που λένε «μετενσάρκωση», την άλλη φορά θα έρθω γυναίκα και θα κάνω πολλά παιδιά -Κανόνισε να είναι όλα αγόρια, να έχουν οι επόμενες γενιές άντρες της προκοπής τουλάχιστον!!! 😉 )

      Φιλί
      Καλό Σαββατοκύριακο!

      ζαχαρούλα
      3 Δεκεμβρίου 10 στις 22:13

      χμμμ…
      ναι, η αλήθεια είναι, Νίκο μου, ότι οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα πρακτικές και προσγειωμένες, ιδιαίτερα όσον αφορά στις σχέσεις τους με τους άνδρες και τα παιδιά τους…
      γι’ αυτό άλλωστε, πνίγονται στους συναισθηματισμούς τους, από την πολύ προσγείωση…
      οι γυναίκες – και δε θα εξετάσω το πώς ή το γιατί – παραμένουν ετεροκαθοριζόμενες…
      περιμένουν κάτι να γεμίσει ή να «γεμίσει» τη μήτρα του σώματος και του νου τους…
      περιμένουν κάποιον να τους σώσει…

      και να σου πω και κάτι άλλο;! αυτή η κοπέλα στο φιλμάκι, είναι και γ*@#$ τις γκόμενες, αλλά στην πραγματική ζωή, να σου πω τι θα γινόταν: την τελευταία στιγμή, θα της έπεφτε το όπλο στο κεφάλι και το σουτιέν θα της κρεμόταν στο αυτί, διότι θα θυμόταν ότι ξέχασε ν’ αποτριχώσει τα πόδια της, και θα πέθαινε από την ντροπή της…

      η συζήτηση αυτή θα μπορούσε να συνεχιστεί για αιώνες…
      και ίσως έτσι και να συμβαίνει…
      ίσως το σεξ να είναι μία μορφή αυτής ακριβώς της συζήτησης…

      και για να τελειώσω… την εμπειρία της εγκυμοσύνης δε θα την άλλαζα με κάτι…
      το μόνο που εύχομαι στον εαυτό μου είναι να εξακολουθώ μέχρι το τέλος
      να διακρίνω την εγκυμοσύνη μου και τη γέννα…
      από την κόρη μου…

      ζαχαρούλα
      3 Δεκεμβρίου 10 στις 22:49

      και μία συμπλήρωση…
      δε θα άλλαζα με τίποτα το ότι είμαι γυναίκα…
      και δεν έχει να κάνει με τις προτιμήσεις μου… σεξουαλικές ή μη…
      και ό,τι και να λες, Ο,ΤΙ κι αν πεις…
      δε θα πάψω να θεωρώ το γυναικείο εγκέφαλο ένα από τα πιο ηλίθια κατασκευάσματα…
      εξορισμού ακατάλληλο να συλλάβει την απλότητα των πραγμάτων…
      καμία γυναίκα και ποτέ δε θα κατορθώσει να δει την ομορφιά της, αν δεν το κάνει μέσα από τα μάτια ενός άνδρα…

      αλλά είναι άλλο πράγμα να βλέπεις μέσα από τα μάτια ενός άνδρα…
      και διαφορετικό να τα χρησιμοποιείς ως καθρέπτες…

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      3 Δεκεμβρίου 10 στις 23:22

      Εγώ θα το έλεγα υγιή ανταγωνισμό και όχι αντιπαλότητα.Εξάλλου η μάχη των φύλλων κρατάει από τον Αδάμ και την Εύα.Θεωρώ ότι αυτές οι κόντρες είναι που εξιτάρουν τα δύο φύλα.Και μας βοηθού να γνωρίσουμε οι μεν τις δε καλύτερα.

      8) 8) Καλό Σαββατοκύριακο 8) 8)

      ζαχαρούλα
      3 Δεκεμβρίου 10 στις 23:34

      υπάρχει ένα τραγούδι…
      (η Νατάσσα ίσως το γνωρίζει, λόγω καταγωγής…)
      σε κάποιο σημείο υπάρχουν αυτές οι φράσεις:

      «σε όσους πολέμους κι αν με πας, θα σε νικήσω…
      αγάπησέ με, αν τόσο θες να ξεψυχήσω…»

      Καραπιπέρης Γιάννης
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 1:33

      όσο προσπαθείς να ξεφύγεις από αισθηματισμούς και να αποστασιοποιηθείς από μια κατάσταση, την βλέπεις μπροστά σου. Γύρισα από μια κηδεία και οι εικόνες παιδιού και συζύγου να φιλάν το αναίμακτο χέρι και να το σφίγγουν με δόνησε…
      Δεν ξέρω, άσχετη η παρέμβασή μου αυτή, αλλά στο κόσμο αυτό γιατί βασιζόμαστε σε sous-tenirs?

      dimitrisp
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 9:05

      Οταν λέμε ότι ένας άνθρωπος είναι όλη η ανθρωπότητα (και το νιώθουμε αληθινά) τότε ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα εκτός από αυτή που εξυπηρετεί πρακτικούς και βιολογικούς σκοπούς;…άρα (Ζαχαρούλα) δεν υπάρχει γυναικείος ή αντρικός εγκέφαλος ούτε αντρική ή γυναικεία καρδιά…
      Ολα είναι διαφορές λόγο διαμόρφωσης…εσύ είσαι άντρας έτσι θα βλέπεις, έτσι θα σκέφτεσαι ,έτσι θα κάνεις κτλ
      Αυτά που γράφεις Νίκο είναι γεγονός, όμως αυτή η γυναίκα του βίντεο είναι η μαμά του σούπερμαν του μπάτμαν και του σπάιντερμαν …
      εσύ ειδικά που έχεις δίπλα σου μια ΚΜΝΒ Άιναφετς είσαι πολύ πιο τυχερός και τίποτα δε φοβάσαι 😉
      @Νατασσάκι ,όπου λύπη βάλε συμπόνια για να γίνει σωστή η σχέση 😉 κι αν θεωρείς άντρα της προκοπής αυτόν που μοιάζει με τον Νίκο τότε εντάξει, ούτε ένας στο εκατομμύριο 🙂
      @Ζαχαρούλα, όλα τα λεφτά οι δυο στίχοι
      Καλή σας ημέρα.

      ζαχαρούλα
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 11:16

      @Δημήτρη… φυσικά και… ΔΕ θα συμφωνήσω!… σε τίποτα!…
      Μη γελάς, Νίκο, μη γελάς!…
      μέχρι εδώ ακούγεσαι και δε μπορώ να συγκεντρωθώ να γράψω!…

      Οι διαφορές, για ‘μένα, υπάρχουν… δε με νοιάζει το πώς και το γιατί…
      και δε θέλω να πάψουν να υπάρχουν…
      απλώς να τις αντικρύζω χωρίς φόβο, ή χαρά, ή προσκόλληση…
      δε θέλω να «ομοιάζω» ούτε είναι σκοπός μου…
      ούτε να «μην ομοιάζω»…
      Και σχετικά με τον Νίκο… απλώς εκπληρώνει τη φύση του… είναι έτσι… αυτό είναι το μόνο πράγμα στο οποίο είναι εξαιρετικός… αλλά ακόμα και αυτό, το να εκπληρώνει τη φύση του και μόνο… είναι στη φύση του!… χαααααααααααχαχαχα!
      Δε θα μπορούσαμε να ζητάμε τίποτα πιο ηλίθιο από το να γεμίσει ο κόσμος «νίκους»…
      Θα ήταν βαρετό και θα είχε ΠΟΛΥ ΦΑΣΑΡΙΑ!…

      πολυσοβάρεψε το θέμα…
      ώρα λαλα!…
      http://www.youtube.com/watch?v=FQlYk8W6S7U&feature=related

      να-τασσσάκι
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 11:31

      @ Δημήτρη μου, η «αστοχία» στις λέξεις είναι ενδεικτική -προτιμώ να βάλω Αγάπη, και να τη νιώθω -τότε όλα θα είναι μια χαρά
      (και ναι, «της προκοπής» εννοώ το Νίκο -και φυσικά θα ήταν βαρετός ένας κόσμος γεμάτος «Νίκους», αλλά σίγουρα πολλές γυναίκες θα ήταν πιο ευτυχισμένες αν οι μισοί έστω άντρες του έμοιαζαν 😉 )
      (του έχω πει πολλές φορές να τον κλωνοποιήσω, να πάρω ένα τουλάχιστον αντίγραφο, αλλά δε μ’ αφήνει!!! 😆 😆 )

      Φιλιά σε σένα και στο «ασκέρι» σου -και το νου μας στους γιους μας
      (πού θα βρούμε να αγοράσουμε κόρη, μου λες;;; 🙂 )

      να-τασσσάκι
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 11:33

      @ Παππού-Παραμυθά (θυμάσαι που έτσι σε έλεγα παλιά;) Νίκο μου, συγνώμη που στο κάνουμε τσατ πάλι εδώ, αλλά… παιδιά είμαστε, γιορτές έρχονται… 😉

      dimitrisp
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 11:46

      χααααα!χα!χα!χα!αχχχ!!! βρε γυναίκες δε θα μας αφήσετε ποτέ να αγιάσουμε….
      Νίκο, πρόσεχε! …αν το είπανε μπορεί και να το κάνουν…θα σε κλωνοποιήσουν,θα γεμίσει ο κόσμος Πιλάβιους και θα τρώνε τα μουστάκια τους μόνοι τους 🙂
      Φιλιά

      ΥΓ Ναι! βρε Νατάσσα, τώρα τελευταία σκέφτομαι ότι μου λείπει μια κόρη!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 12:31

      @Δημήτρης

      Με αυτά που «τραβάμε» από αυτές έχουμε τη αγιοποίηση σίγουρη!! 🙂

      Κοπέλα μπορεί να μην έχω άλλά έχω μάνα και αδερφή οπότε είμαι «παθών».

      Βέβαια και μακριά τους δε μπορούμε!!!

      Υ.Γ.:Όχι ότι και εμείς είμαστε άγιοι φυσικά.Μη σου πω και χειρότεροι καμιά φορά! 😉

      Υ.Γ.(2):Νίκο ρώτα τον φίλο σου τον Παραμυθά πότε θα αέβει το επεισόδιο της περασμένης Κυριακής.

      dimitrisp
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 12:43

      Α! μια διευκρίνιση: δεν είπα ποτέ ότι ομοιάζουμε…η ουσία όσων είπα είναι ότι …
      «είμαστε ΕΝΑ όλοι εμείς» 😉
      …ρε μπας και είμαι κλώνος του Παραμυθά και δεν το γνωρίζω…όχι!όχι!εντάξει!!!μια πλάκα έκανα,μη μου την πέφτετε όλες μαζί κορίτσια…
      🙂

      Hengeo
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 18:21

      Είμαι «ομοιοπαθής» με τον Γιάννη (μητέρα και αδερφή).. Καταλαβαίνω τι εννοεί ο Παραμυθάς.. Εδώ έχω αρχίσει να έχω σοβαρές υποψίες ότι το ότι ο άντρας είναι το ισχυρό φύλο, είναι μία από τις μεγαλύτερες παρεξηγήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας!

      Καλή συνέχεια 😉

      Παπαστρατής Ιωάννης
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 18:38

      @hengeo

      Σκέψου μόνο ότι αν η γυναίκα στο βίντεο κάνει τόσο «κόπο» για να βάλει τον στηθόδεσμο σκέψου πως θα ήταν το δωμάτιο μετά το πλήρες ντύσιμο.

      Ο όρος ισχυρό φύλο έχει αλλάξει φύλο εδω και καιρό.Πότε θα το πάρουμε απόφαση είναι το θέμα!!! 😆

      να-τασσσάκι
      4 Δεκεμβρίου 10 στις 21:57

      @ Γιάννη, σου ‘χω κι άλλο:

      «Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις
      ήμουν μαζί σου σ’ έναν άλλο ουρανό
      κι αν ξέχασες τον δρόμο είμαι εδώ
      να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

      Γυναίκα είσαι ζωή
      απ’ τη φωτιά των άστρων
      απ’ του Ήλιου το φιλί
      πνοή του ανέμου, ανάσα μου
      τραγούδι σε γιορτή

      Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ
      όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο
      έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό
      κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου»

      http://www.youtube.com/watch?v=XQEN2Tss4tY

      Μαρία
      5 Δεκεμβρίου 10 στις 23:19

      επ τι γίνεται εδω παρτυ χωρις εμένα; χμ σας έχω κι εγώ γυναικα

      γυναικα αν είμαι λάθος συγχώραμε
      γυναικα αν είμαι σωστός μή μου το πεις!

      http://www.youtube.com/watch?v=_FEsUIjO6aw

      κι ευχαριστούμε για το λινκ νατασακιιιιιιιιιιιιι!
      και φιλάκια παραμυθούλη
      (μήπως πήρες κανένα mail;)

      marilia
      6 Δεκεμβρίου 10 στις 0:23

      Ευτυχώς που έβαλε το Νατασσάκι το λινγκ γιατί είχα πάθει σύνδρομο στέρησης! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, μικρό και άρρωστο παιδί, χωρίς την παραμυθοϊστορία μου!

      Γλυκοφιλάκι εορταστικό, Παραμυθούλη! Πολύχρονος, υγιής, ευτυχισμένος και δημιουργικός! Πολλές και καλές πτήσεις με ατέλειωτες μαγικές ιστορίες!

      σματς

      tulpoeid
      6 Δεκεμβρίου 10 στις 2:10

      Περίεργο πράγμα, αυτό είναι το καλύτερο μπλογκ που ξέρω αλλά τα σχόλια τείνουν να έρχονται πάντα απ’τους ίδιους ανθρώπους και να είναι, από όσα μπλογκ διαβάζω, τα πιο αντίθετα στο πνεύμα των αρχικών άρθρων (κατ’εμέ).

Σχολιάστε