Άνθρωποι βγαλμένοι με… καρμπόν

Στο προηγούμενο post –αυτό για την γιορτή μου– μπήκε ένα σχόλιο της ΡΟΖΑΛΙΑΣ που λέει: «Χρόνια πολλά κύριε Νίκο μας. Να μετριάσετε τα σόκιν, παρακαλώ! Εμείς μπορεί να τριανταρίσαμε, αλλά έχουμε και παιδάκια!». Προφανώς αναφέρεται στο βίντεο του προτελευταίου post, το «Μια ξύπνια γυναίκα». Συγνώμη, αλλά δεν έχω πει ποτέ ότι είναι για παιδιά αυτό το blog. Όσοι από σας το παρακολουθείτε από τον πρώτο καιρό που άνοιξε, θα ξέρετε ότι κάποιες φορές έχουν μπει και posts (σε εικόνα και κείμενο) πολύ «χειρότερα» από απλά «σόκιν» Το blog είναι για «παιδιά» στην καρδιά και για παιδιά –κυριολεκτικά – της δεκαετίας 1978-1988. Για τα σημερινά –κυριολεκτικά- παιδιά είναι το paramithas.tv

Τώρα: ξέρω ότι μπαίνουν κι εδώ παιδιά, αλλά να σας πω την αλήθεια μου δεν μου φαίνεται και τρομερό! Τώρα θα μου πείτε ότι εγώ εκτός από γιος «που δεν έχει ιερό ούτε όσιο», όπως έλεγε η μάνα μου, μάλλον είμαι και μπαμπάς «που δεν έχει ιερό ούτε όσιο». Η κόρη μου, είναι μία απόδειξη αυτού του πράγματος –κάποιες νύξεις υπάρχουν στο post, «Χρόνια πολλά Μπίμπιξ». Τον γιο μου δεν τον έχω … «εκθέσει» ακόμα από αυτή την πλευρά, αλλά κι αυτός τον ίδιο μπαμπά είχε… Νομίζω, λοιπόν, ότι αν δεν έχετε «κλειδωμένο» το κομπιούτερ σας για να μην μπαίνουν τα παιδιά –και καλά κάνετε, συμφωνώ- τότε αυτά τα «σόκιν» που διαβάζουν εδώ, είναι για παιδιά νηπιαγωγείου μπροστά σ’ αυτά που μπορούν να δουν στο internet, κυρίως όταν δεν είστε μπροστά, για να μην μπω αυτά που βλέπουν κρεμασμένα σε περίπτερα. Ως πατέρας, παππούς, «Παραμυθάς» και άνθρωπος, σας βεβαιώνω ότι τα «σόκιν» αυτού του blog, είναι λιγότερο βλαβερά από άλλα που υπάρχουν στο διαδίκτυο, στους δρόμους, αλλά καμιά φορά και στο ίδιο τους το σπίτι. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει μέσα στο «σόκιν», αφού έπαιζα στο θέατρο από 8 χρονών, αλλά σας βεβαιώνω ότι είχα μια σεξουαλική ζωή πολύ πιο κανονική και νορμάλ από άλλους συνομήλικούς μου, που μεγάλωσαν μέσα σε απαγορεύσεις για θρησκευτικούς ή κοινωνικού καθωσπρεπισμού λόγους. Ίσως σας πω, κάποια στιγμή, μια ιστορία από τη ζωή μου, που έχει σχέση μ’ αυτό. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, ως «εξ’ όλης και προ-όλης» τύπος να σας πω μερικά πράγματα για την ανατροφή των παιδιών που έχω μέσα μου. (Όσοι δεν αντέχετε τα σκληρό «σόκιν» να σταματήσετε εδώ. Αν κάποιο παιδί διαβάζει αυτό το post, μπορεί να συνεχίσει άνετα).

Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν ένα σωρό ερωτήματα γύρω από τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Ερωτήματα σχετικά με το διάβασμα για το σχολείο και τη γενικότερη καλλιέργειά τους, με τη διατροφή τους, με τις παρέες τους, τους καθημερινούς κινδύνους που τα τριγυρίζουν, την απασχόλησή τους στις ελεύθερες ώρες κι ένα σωρό άλλα. Όλα αυτά, είναι πρακτικά προβλήματα που τα περισσότερα θα λύνονταν από μόνα τους ή αν δεν λύνονταν, θα ήταν πιο εύκολη η αντιμετώπισή τους, αν είχαμε κάνει μια ψυχολογική αλλαγή: αλλαγή του τρόπου που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας· ενός τρόπου που είναι ίδιος ή παρόμοιος με τον τρόπο που μεγάλωσαν εμάς, μεγάλωσαν τους γονείς μας και πάει λέγοντας. Αλλά το να αλλάξουμε αυτόν τον τρόπο, αρχίζει με το να φτιάξουμε τις σχέσεις μας με τα παιδιά μας και να βρούμε νέους τρόπους ανατροφής τους, δεν είναι θέμα συμβουλών από παιδαγωγούς, παιδοψυχολόγους, κοινωνιολόγους, αλλά μιας βαθιάς και ριζικής ψυχολογικής αλλαγής μέσα μας. Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι μεγαλώνοντας, συνηθίζουμε στο να επαναλαμβάνουμε όλο και περισσότερο, αυτά που άλλοι έχουν πει και που τα έχουμε διαβάσει ή ακούσει; Έχετε προσέξει πω -όλο και λιγότερο- ό,τι λέμε ή κάνουμε δ ε ν είναι πράγματα που έχουμε από μόνοι μας ανακαλύψει; Ότι, όλο και περισσότερο, γεμίζουμε –χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε, χωρίς ν’ αμφιβάλλουμε- με έτοιμες ιδέες, πίστεις, φιλοσοφίες, ιδεολογίες και τέτοια, κατευθύνοντας τη δράση μας σύμφωνα με αυτές; Αυτό δεν μοιάζει σαν να είμαστε άνθρωποι βγαλμένοι με καρμπόν;

Θέλω να πω ότι είναι ανάγκη να καταλάβουμε πως αν δεν αλλάξουμε εμείς, οι γονείς, σήμερα, τώρα, τα παιδιά μας θα γίνουν και θα κάνουν τα ίδια, που κάνουν οι άνθρωποι αιώνες τώρα. Γιατί μπορεί να έχουμε προοδεύσει τεχνολογικά, αλλά ψυχολογικά δεν έχουμε προοδεύσει καθόλου. Κάποτε ο άνθρωπος σκότωνε με ρόπαλο, σήμερα εξακολουθεί να σκοτώνει, αλλά με λέιζερ. Και πώς μπορεί κάποιος που μεγάλωσε μ’ ένα μοντέλο που στρέφει τον άνθρωπο ενάντια στον άνθρωπο –είτε με τη βία και τον ανταγωνισμό της καθημερινής ζωής, είτε με τον πόλεμο- πώς μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό το μοντέλο αιώνων; Πώς μπορεί κάποιος που έχει μεγαλώσει μ’ ένα τέτοιο βαθιά ριζωμένο μοντέλο να μεγαλώσει τα παιδιά του με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο; Από πού και πώς ν’ αρχίσει; Ποιο είναι το πρώτο βήμα;

Εάν υποθέσουμε πως καθόμαστε κάπου πλάι πλάι, σαν καλοί φίλοι που ρωτάει ο ένας τον άλλον, όχι γιατί ο ένας δεν ξέρει κι ο άλλος ξέρει και του λέει, αλλά γιατί και οι δύο ψάχνουν, γιατί και τους δυο τους ενώνει η ίδια αγωνία για το πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους μέσα σ’ αυτό τον κόσμο· η αγωνία για το πώς μπορεί να καλυτερέψει αυτός ο κόσμος. Εάν σε μια τέτοια στιγμή κοινής αναζήτησης, με ρωτάγατε πώς θ’ άρχιζα εγώ, ποιο θα ήταν το πρώτο βήμα, τότε θα σας απαντούσα με όλη μου την καρδιά ότι θα έκανα εκείνο που έχω ξαναγράψει στο πρώτο post αυτής της κατηγορίας: θα έπαιρνα το παιδί μου και θα του έλεγα με όλη μου την καρδιά: «Άκου, παιδί μου: δεν έχω ιδέα πώς να σε μεγαλώσω. Ούτε εγώ ούτε κανένας γονιός πρέπει να παίζει τον παντογνώστη και να ασκεί μια βίαιη εξουσία πάνω στα παιδιά του και ο λόγος του να είναι νόμος που το παιδί πρέπει να υπακούει, χωρίς εξηγήσεις. Τέρμα. Αρνούμαι να μεταχειριστώ το ίδιο μοντέλο που μ’ αυτό μεγάλωσαν κι εμένα. Το μοντέλο που χρησιμοποιούμε όλοι μας, για ευκολία μας. Λοιπόν: είσαι ν’ ανακαλύψουμε μαζί, να μάθουμε οι δυο μας· από μόνοι μας· χωρίς παιδοψυχολόγους, παιδαγωγούς κι άλλους τέτοιους, με μόνο οδηγό το σεβασμό, την κατανόηση, τη φροντίδα, τη στοργή, την αγάπη που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον, είσαι να μάθουμε μαζί πώς μεγαλώνουν τα παιδιά; Οι άνθρωποι; Είσαι;» Και αν δεν του το έλεγα, θα το ένοιωθα σιωπηλά, βαθιά μέσα μου και με όλη μου την καρδιά, αυτή η στάση θα ήταν οδηγός για την ανατροφή του παιδιού μου.

Σας ζάλισα. Καιρό είχα να γράψω τέτοιο σεντόνι. Ευχαριστώ Ροζαλία.

Καλό βράδυ.
Π.

14 Σχόλια στο “Άνθρωποι βγαλμένοι με… καρμπόν”

      να-τασσσάκι
      8 Δεκεμβρίου 10 στις 23:44

      Πολύ *σκληρό* σόκιν, «μπαμπά Π» 😉

      αν δεν αλλάξουμε εμείς, οι γονείς, σήμερα, τώρα, τα παιδιά μας θα γίνουν και θα κάνουν τα ίδια, που κάνουν οι άνθρωποι αιώνες τώρα
      Φιλί
      να είσαι καλά

      ζαχαρούλα
      9 Δεκεμβρίου 10 στις 0:03

      πριν λίγο καιρό…
      άνοιξε η μικρή το «τώρα που τα παιδιά κοιμούνται» στην πρώτη του σελίδα…
      και το στόλισε με όμορφες, χρωματιστές μουτζούρες…

      και η «μεγάλη»… συγκινήθηκε…

      😉
      καλό ξημέρωμα…

      Fwtino_Asteraki
      9 Δεκεμβρίου 10 στις 13:43

      Καλησπέρα και απ μένα!…
      Τα έχεις πολύ φιλοσοφημένα θα έλεγα όπως πάντα…δεν υπάρχουν πολλά να πεις παραπάνω…το πόσο συμφωνώ.ω με αυτά που λες νομίζω το ξέρεις…θα πω μονάχα πως..δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί αν του μιλάς με πραγματική αγάπη..και του συμπεριφέρεσαι και εξηγήσεις σαν να τανε μεγάλος απλά με πιο απλά λόγια να καταλαβαίνει..και να κατανοεί…να νιώθει οτι ανήκει κάπου….οτι υπάρχει και όχι οτι απλά ήρθε ουρανοκατέβατο!…
      Κάθε φορά που σαν παιδιά ο καθένας μας πληγώθηκε ή έκλεψε απ τους γονείς του νομίζω σίγουρα θα έχει πει «ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ» ή το παιδί μου θα το μεγαλώσω αλλιώς…..γιατί μετά ξαναξεκινάτε απ την αρχή?…διαγράδετε όλα αυτά που νιώσατε? που αισθανθήκατε?…..

      Θα πω κάτι τελευταίο…το διάβασα κάπου εδώ μέσα στο νετ…δεν θυμάμαι που για αυτό και ζητώ συγνώμη αλλά…..

      Για να μιλήσεις για τα παιδιά
      Πρέπει να τ αγαπάς.
      Για να μιλήσεις για τα παιδιά
      Πρέπει να μπορείς, να θυμάσαι.

      Ένα παιδί, δεν κλαίει χωρίς λόγο
      Θυμήσου το δικό σου κλάμα και θα καταλάβεις.

      Ένα παιδί, θέλει να μάθει
      Γι’ αυτό μη θυμώνεις, όταν ρωτάει συνέχεια, γιατί;

      Ένα παιδί, δεν γνωρίζει τον φόβο
      Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή, για να μάθει χωρίς να φοβηθεί
      Ένα παιδί είναι σφουγγάρι, που ρουφάει τα πάντα
      Γι αυτό πρόσεξε τι βάζεις κοντά του, θα το ρουφήξει

      Για να αναθρέψεις παιδιά
      Πρέπει να τ αγαπάς
      Για να αναθρέψεις παιδιά
      Πρέπει να έχεις μελετήσει τη ζωή

      Καλό μεσημεράκι σε όλους!
      Φιλάκια πολλά και ζουλιχτές αγκαλίτθεθ!

      Mika
      9 Δεκεμβρίου 10 στις 13:56

      Μου αρέσουν αυτά τα σεντόνια, το ξέρεις!
      Και μου αρέσει και ο τρόπος που γράφεις, είναι ακόμα πιο απελευθερωμένος και ακόμα πιο to the point!

      Οσο για το θέμα, ενα πράγμα έχω κρατήσει από τη μαμά μου. Μου είχε πει κάποια στιγμή οτι οταν με γέννησε ήταν μόλις 19 χρονών, χωρίς μητέρα και χωρίς καμία βοήθεια απο συγγενείς ή από βιβλία ή παιδοψυχολόγους. Μόνοι με τον μπαμπά μου. Δεν ήξερα μου είπε πως να σε μεγαλώσω, έκανα οτι μου έλεγε το ένστικτο μου και η αγάπη μου.
      Και μου άρεσε αυτός ο τρόπος τελικά, βλέποντας πως εξελίχθηκαν τα πράγματα με εμένα και τα αδέρφια μου.

      Αυτά λοιπόν έχω κρατήσει, αγάπη και ένστικτο!

      φιλιά!

      Hengeo
      9 Δεκεμβρίου 10 στις 19:34

      Θα μου επιτρέψετε μία μικρή «αταξία»-γενίκευση. Το «σεντόνι» αυτό μπορεί να πάει και σε όσους διδάσκουν γενικότερα (δάσκαλοι, καθηγητές, κ.λ.π.). Υπάρχουν δυστυχώς πολλοί που το μόνο που στους ενδιαφέρει είναι να μάθουν οι άλλοι το «σωστό». Πάντως καταλήγω ότι τελικά η καλύτερη διδασκαλία-διαπαιδαγώγηση είναι αυτή στην οποία μαθαίνουν και οι δύο πλευρές..

      Όντως, ευχαριστούμε Ροζαλία 😉

      dimitrisp
      9 Δεκεμβρίου 10 στις 19:45

      "αν δεν αλλάξουμε εμείς,οι γονείς,σήμερα,τώρα,τα παιδιά μας θα γίνουν και θα κάνουν τα ίδια,που κάνουν οι άνθρωποι αιώνες τώρα" πω!πω! Παραμυθά! Αυτό είναι χαστούκι ,είναι ηλεκτροσόκ …ανατριχιάζω και μόνο να το σκέφτομαι!!!
      Ξέρεις πότε ήταν η πρώτη φορά που τρόμαξα και ταράχτηκα πολύ σε ότι αφορά τις σχέσεις μου με τα παιδιά μου;΄Ηταν όταν έπιασα τον εαυτό μου να λέει αυτά που όταν ο πατέρας μου έλεγε εγώ σαν παιδί θύμωνα πολύ(περισσότερο για το ύφος και λιγότερο για την ουσία)…και το χειρότερο απ’ όλα: η χροιά της φωνής μου ήταν ίδια με του πατέρα μου.
      Ναι! θέλει εντιμότητα και θάρρος να παραδεχτείς ο,τι δεν έχεις ιδέα πως να μεγαλώσεις τα παιδιά και πολύ περισσότερο πάθος και νοημοσύνη για να ανακαλύπτεις μαζί τους ,κάθε μέρα, τι εκπληκτικό πλάσμα είναι ένα τόσο δα μικρούτσικο ανθρωπάκι και τι τεράστια ενέργεια έχει μέσα του…
      Καλό βράδυ
      Φιλιά

      Μαρία
      10 Δεκεμβρίου 10 στις 11:25

      ει παραμυθούλη κι εσύ μαστρονατασσακι πότε θα χουμε καινούριο επεισόδιο στο παραμυθοτιβι;

      Μαρία
      11 Δεκεμβρίου 10 στις 15:16

      Σας το πα χιονιζειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι! γιουπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!

      Ροζαλία
      14 Δεκεμβρίου 10 στις 19:37

      Φοβερό! Τώρα πήρα είδηση ότι η σαχλαμαρίτσα μου έγινε αφορμή για καινούριο σεντόνι!
      Εχμμ… εξηγούμαι: Δεν αναφερόμουν στο βίντεο (σιγά το σόκιν!) αλλά αναφερόμουν για πλάκα στη λέξη ‘γεροντοφιλία’ (επίσης σιγά το σόκιν!)
      Άλλωστε τα παιδάκια μου δεν ξέρουν να διαβάζουν, ούτε να ανοίγουν μόνα τους βίντεο (ακόμα…)
      Μια που το θέμα μας είναι αν είναι φοβερό και τρομερό να εκτίθενται τα παιδιά σε σόκιν ακούσματα και θεάματα, σας ενημερώνω ότι μαζί με το Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ και το Χορό των Μπιζελιών, τραγουδάω στα παιδιά μου από τότε που γεννήθηκαν και το Σεξ του Γιώργου Μαρίνου.
      Μερσί!

      Ροζαλία
      15 Δεκεμβρίου 10 στις 13:04

      Με κίνδυνο να θεωρηθεί ότι το παραχ… παραξηλώνω!, επανέρχομαι.

      Κανονικά θα έπρεπε να χαρώ, που η ερμηνεία ενός δικού μου σχολίου ήταν η αφορμή για ένα τόσο ωραίο ποστ, και μάλιστα της κατηγορίας Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται, που είναι η αγαπημένη μου. Παρόλα αυτά, δε σας κρύβω ότι στενοχωρήθηκα λίγο.

      Πήρα όμως ένα μάθημα: Στο μέλλον, όταν κάνω (κρύα) καλαμπούρια στο ίντερνετ, να μην ξεχνάω να κοπανάω δίπλα και το σχετικό emoticon 🙂 😛 😀 γιατί γίνονται και παρεξηγήσεις.

      Σαν υστερόγραφο, μια παράκληση, να μην πιστέψετε ότι ήθελα να αλλάξει το περιεχόμενο του blog. Δεν είχα ποτέ σκεφτεί αν απευθύνεται σε παιδιά ή σε μεγάλους, πάντως σίγουρα απευθύνεται σε εμένα!

Σχολιάστε