Μπλογκοπεριοδικό

Ένα αγαπημένο μου είδος εκπομπών για παιδιά και μεγάλους, είναι το  «τηλεπεριοδικό» .  Τέτοιου είδους εκπομπή ήταν και η «ΧΙΛΙΟΠΟΔΑΡΟΥΣΑ» που έκανα στην ΕΡΤ από το 1983 έως το 1987 που παραιτήθηκα. Μερικά χρόνια αργότερα, έκανα και δύο «τηλεπεριοδικά»  για μεγάλους στο  NEW CHANEL, το «Γυναίκες Δίχως Άντρες»  και το   «Ντάλλα Μεσημέρι» .  Το Τηλεπεριοδικό, όπως και το έντυπο περιοδικό, έχει μία ποικιλία από θέματα. Σήμερα, λοιπόν, μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω και ένα… «Μπλογκοπεριοδικό». Ένα post δηλαδή, όχι με ένα θέμα, αλλά με τρία και εντελώς διαφορετικά το ένα από το άλλο.

1. Αυτή είναι  Η  ατάκα!
 

Στις εκδηλώσεις που κάνω για τα παιδιά, όπως και στις παραστάσεις που είχα κάνει πέρσι, αφού τα παιδιά δούνε κάποια βίντεο με εκπομπές του «Παραμυθά», παίζουν μαζί μου ένα θεατρικό παιχνίδι – έχοντάς τους πει πριν τι θα πει «ηθοποιός», και ότι κι εγώ, εκτός από συγγραφέας είμαι και ο ηθοποιός που κάνει τον «Παραμυθά». Έτσι και την προ-προηγούμενη Κυριακή που είχα την εκδήλωση στο Κρυονέρι, άρχισα το παιχνίδι, λέγοντας στα παιδιά, να φανταστούν ότι έχω άσπρα μαλλιά, ότι φοράω το μαγικό γιλέκο και ότι είμαι ο «Παραμυθάς». Και τότε, για πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια που κάνω αυτή την εκδήλωση, ακούστηκε ένα αγοράκι στην πρώτη σειρά να λέει ΤΗΝ ατάκα, μία ατάκα που μόνο ο συνδυασμός αθωότητας και φαντασίας ενός μικρού παιδιού μπορεί να συλλάβει: «Ναι, μπορούμε να σε φανταστούμε, γιατί η φωνή σου μοιάζει με του Παραμυθά»!  Χα, χα, χα… Περιττό να πω, το γέλιο που έριξαν οι γονείς, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά δεν γέλασαν, γιατί το βρήκαν… σωστό και λογικό!

2. Η  «δαχτυλήθρα».
Δείτε πρώτα το βίντεο. Είναι ένα γρήγορο πλάνο, από ένα φοβερό παραλιάκι, με ελάχιστο κόσμο πια, ο Λυμνιώνας, κάτω από τον Κάλαμο, που έχει θέα τα βουνά της Εύβοιας, και που εκεί συνεχίζουμε να κάνουμε μπάνιο  με τη Στεφανία.

Η  «δαχτυλήθρα», είναι  μια λέξη από ένα μικρό βιβλίο του Κρισναμούρτι που έχω μεταφράσει και έχει 18 γράμματα που έστειλε σε μια φίλη του στη δεκαετία του ’40.  Τώρα, πώς το θυμήθηκα ξαφνικά αυτό; Να:  Εκεί που καθόμαστε προχθές στην παραλία και είμαστε το πολύ πέντε άτομα, εμφανίζεται ένας ψαροντουφεκάς και αρχίζει να ντύνεται με την ειδική στολή. Το ψαροντούφεκο είναι κάτι που δεν έκανα ποτέ στη ζωή μου, όπως και το κυνήγι, γιατί μου δίνουν μια αίσθηση δολοφονικού σπορ, αλλά γούστα είναι αυτά, θα μου πείτε… Ο τύπος, λοιπόν, χωρίς να κάνει καμιά βουτιά στη θάλασσα, ντύθηκε κάπως σαν αστροναύτης, χωρίς δηλαδή να αφήνει ούτε τόσο δα από το σώμα του ασκέπαστο. Ακόμα και όλο το πρόσωπό του ήταν καλυμμένο και από  πάνω φορούσε τα γυαλιά! Εντυπωσιάστηκα και τον έβγαλα φωτογραφία. Δείτε την.

Ε; … Βλέπετε; Σκέφτηκα, λοιπόν,  κοιτάζοντάς τον: «Πω, πω… Κανένα μέρος του σώματός του δεν πρόκειται να έρθει σε επαφή με το υπέροχο νερό αυτής της θάλασσας»!  Και πάνω εκεί, δεν ξέρω τι συνειρμός έγινε ακριβώς, και θυμήθηκα το απόσπασμα του βιβλίου που λέει για τη Δαχτυλήθρα:   «Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές (…)  Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή». Και το φοβερό είναι, ότι όταν βγήκε μετά από κανένα ημίωρο κουβαλώντας διάφορα ψαρικά, έβγαλε τη στολή, ντύθηκε και ούτε τότε δεν βούτηξε στη θάλασσα!!!

3. «Τα κόλπα της γιαγιάς».
Και το «μπλογκοπεριοδικό» μας θα τελειώσει ευχάριστα. Και μάλιστα θα την… «ανάψω»  στον «μάστορα»  αυτού του blog -στο γιο μου τον Κωνσταντίνο, δηλαδή- ανεβάζοντας  κάποια βίντεο που ήταν παρουσιαστής, κάπου εκεί γύρω στα δεκατρία του. Τα βίντεο αυτά είναι από τα τηλεπεριοδικά για μεγάλους που σας είπα στην αρχή. Αυτά τα μονόλεπτα βίντεο, με οικολογικές ιδέες  για διάφορες δουλειές του σπιτιού, ήταν πάνω σε ιδέες της Στεφανίας και πολύ αργότερα, τα έβγαλε η ίδια σε βιβλίο με αυτό τον τίτλο. Το πορτραίτο της γιαγιάς που θα δείτε, είναι η γιαγιά μου και τα χέρια της «γιαγιάς» είναι της Στεφανίας που … εκτελεί τις ιδέες της. Τώρα που τα ξαναείδα αυτά τα βίντεο μετά από 16 χρόνια, μου αρέσανε και ίσως φτιάξω μια ειδική κατηγορία εδώ, μ΄ αυτά.
Σας φιλώ
Καλό βράδυ.
Π. 

 

4 Σχόλια στο “Μπλογκοπεριοδικό”

      ainafets
      9 Οκτωβρίου 12 στις 19:22

      Αχ! το μωρό μας… κούκλος και τότε!
      Πάντως από τα χρυσά σκουλαρίκια έχασα μερικά, έτσι αυτό το video είναι και αναμνηστικό!
      Ωραία ιδέα αυτό το μπλογκοπεριοδικό, έχει για όλα τα γούστα! 😉

      ΑΦιλάκιααααααααααααααααα! 🙂

      δημητρης
      10 Οκτωβρίου 12 στις 16:30

      1 με την ατάκα του παιδιού δε γέλασα γιατί τη βρήκα σωστή και λογική …
      2 τη δακτυλήθρα τη βρήκα σωστή και λογική αλλά γέλασα με πίκρα…
      3 τα κόλπα της γιαγιά τα βρήκα σωστά και λογικά και γέλασα με τον χαριτωμένο πιτσιρίκο που μου θύμισε τον Σπύρο μου…
      Συμπέρασμα: τοευχαριστήθηκα το νέο μπλογκοπεριοδικό και να το ξανακάνεις
      Φιλιά

      xromatisti
      10 Οκτωβρίου 12 στις 17:19

      Τέλεια ανάρτηση! Πολυεπίπεδη! Γεμάτη πληροφορίες χρήσιμες, προβληματισμούς και αναμνήσεις! Ευχαριστούμε, Παραμυθά μας!

      υ.γ.Θα ‘θελα πάρα πολύ να δω ξανά τη Χιλιοποδαρούσα με τον Τιμολέοντα και τη Ροζαλία!

      AnD
      14 Οκτωβρίου 12 στις 13:09

      Ο μικρός κουκλάκι σκέτο και πανέξυπνο φαίνεται. Φαντάζομαι τι ωραία θα τα περνούσατε με τη σπιρτάδα του.
      Στην παραλία αυτή που πηγαίνετε, στο Λιμνιώνα, έχω πάει κι εγώ και είναι υπέροχη. Σε άλλο κολπάκι πήγα εγώ, εκεί που τελειώνει το τούνελ, η γαλαρία, εκεί που έχουν μείνει οι 2 πέτρινες στήλες στη θαλασσα.
      Τόσο πλούσια σε ψάρια αυτά τα νερά… Πώς να μη βουτήξει εκεί ο ψαροντουφεκάς; Πάντως, μπορεί όπως λες να μη βράχηκε καν, πράγμα και για μένα αδιανόητο, αλλά αυτά που είδε μέσα στη θάλασσα τις ώρες που κυνηγούσε σίγουρα άξιζαν τον κόπο. Αυτά τα σπορ κι εμένα μου φαίνονται κάπως, όμως αν κάνει κανείς οτιδήποτε με σεβασμό μπορεί αυτή του η στάση να τρέφει τη φύση. Γιατί κι η φύση θέλει να μας προσφέρει τα καλούδια της σαν μητέρα που είναι.
      Κι η θάλασσα όπως και η γη ανήκει σε όλους μας.

      Καλημέρα στο παραμυθοσπιτικό!

Σχολιάστε