Μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο

Καλά, έχω πολύ πράμα σήμερα σ’ αυτό το ποστ από την πιο παραμελημένη μου κατηγορία, το μπλογκοπεριοδικό.  Έτσι, μια και μου «έκατσαν» από το πουθενά τρία θέματα άσχετα μεταξύ τους, αποφάσισα να φτιάξω ένα μπλογκοπεριοδικό για το Σαββατοκύριακο. Και πρώτα, κάτι που έχει σχέση με την επικαιρότητα: την Λέιντυ Γκαγκά. (Ναι, εκεί ο τόνος)  Καθώς μου έκανε εντύπωση το πώς έκανε ο κόσμος στο αεροδρόμιο και το ότι έχουν πουληθεί όλα τα ακριβά εισιτήρια  (500 ευρώ)  για τη σημερινή συναυλία, είπα να μπω στο ίντερνετ να δω «περί τίνος πρόκειται» που λένε, γιατί δεν την είχα δει κανονικά ποτέ μου. Για τα δικά μου γούστα, είναι ψιλονούμερο, αλλά επειδή υπάρχουν κι άλλα τέτοια πια στη μουσική, ίσως είναι το καλύτερο «ψιλονούμερο» έως και το πιο «χοντρονούμερο»,  που – οφείλω να το ομολογήσω – όταν την ακούς και δεν την βλέπεις,  η φωνή της είναι μια χαρά.  Ψάχνοντας, λοιπόν, το ίντερνετ, βρήκα στη σελίδα του face book που έχει μια φίλη μου, μια αγγλική  γελοιογραφία  για την «Λέιντυ», που μου άρεσε πολύ. Το σχόλιο από κάτω, λέει: «Νωρίτερα σήμερα, η Λέιντυ Γκάγκα, δώρησε γενναιόδωρα τα παλιά της ρούχα σε άστεγους». Χα, χα, χα… δείτε πώς έγιναν….
Lady Gaga

Το επόμενο …»άρθρο»  του περιοδικού μας, έχει να κάνει με τον «Παραμυθά». Συγνώμη που είναι κάπως σαν να περιαυτολογώ, αλλά είναι ένα σχόλιο μιας «παραμυθομεγαλωμένης’ μαμάς, στο face book, που μου έκανε εντύπωση γιατί δεν έχει ξαναπεί ποτέ κανείς κάτι τέτοιο ακριβώς για την εκπομπή: «Καθώς μου έρχεται συνέχεια ο Παραμυθάς στο μυαλό μου, σκέφτομαι πως η μεγαλύτερη προσφορά του, κατά την υποκειμενική μου πάντα γνώμη, ήταν το μάθημα αισθητικής που έδινε στην εποχή του. Πολύ υψηλό επίπεδο αφήγησης, σχεδιασμάτων, παραγωγής. Και μετά εμείς μεγαλώνοντας είχαμε απαιτήσεις από το περιβάλλον μας. Δε νομίζω πως αγαπάμε τόσο αυτήν την εκπομπή μόνο για το μύθο ή τη νοσταλγία ή τη γλύκα έστω που μας άφησε».

Και θα κλείσω το «περιοδικό» με ένα βίντεο που μου έφερε μια γλύκα και μια μελαγχολία από τα νιάτα μου, από το 1967, από τα 23 μου. Η γλύκα έχει να κάνει με την πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου, που ένοιωσα «ερωτευμένος» με μια ηθοποιό του σινεμά, που ήταν όχι μόνο πανέμορφη και λαμπερή, αλλά και πολύ καλή ηθοποιός! Την Κατρίν Ντενέβ. Η μελαγχολία έχει να κάνει με το 1967 που είδα πρώτη φορά ταινία της, αλλά είναι και η χρονιά που έγινε η άθλια δικτατορία στην Ελλάδα και άλλαξε το δρόμο της ζωής πολλών από μας. Κάθε εβδομάδα παίρνω ένα μέιλ, που λέει ποια θα είναι τα καινούργια έργα που θα παιχτούν στην εβδομάδα που έρχεται. Ανάμεσα σ’ αυτά, είδα έκπληκτος να λένε ότι έγινε επανέκδοση και ξαναπαίζεται η ταινία, «Η ωραία της ημέρας», του Luis Bunuel με την Κατρίν Ντενέβ, που η κριτική την έχει χαρακτηρίσει ως: «Μια από τις πιο σημαντικές κλασικές ερωτικές ταινίες όλων των εποχών».  Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Αν σας κάνει κέφι να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την ταινία, κάντε κλικ ΕΔΩ.
Κι αν έχετε περιέργεια να πάρετε μια γεύση από την ταινία -αν δεν την έχετε δει ποτέ – δείτε το βίντεο που έχω βάλει ένα βίντεο και είναι το τρέιλερ της ταινίας, με ελληνικούς υπότιτλους.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

 

 

 

 

Σχολιάστε