Μπήκα στα 70

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα ανεβάσω ένα post για τα γενέθλιά μου, που ήταν χθες, 15 του μήνα. Από το 1983 και μετά, εκτός από πολύ λίγες χρονιές τα γενέθλιά μου τα κάνουμε στη Σκιάθο. (Δεν μου πήγε το,  «τα γιορτάζουμε» που έγραψα και το άλλαξα με το, «τα κάνουμε», αλλά κι αυτό μου θυμίζει το «τα κάναμε πάνω μας»… Δεν βαριέσαι, το αφήνω έτσι. Το «γιορτάζουμε», μου φάνηκε κάπως εγωκεντρικό, κάπως σαν, γιορτάζουμε νίκη του «Παναθηναϊκού» ή γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου και τέτοια. Χα, χα, χα… τι παπαριές με έπιασε και λέω! Ίσως ξεκούτιανα που εβδομηντάρισα. Χα, χα, χα… Η γυναίκα μου κι η κόρη μου, λένε ότι δεν είμαι εβδομήντα κι ότι απλώς μπήκα στα εβδομήντα -εξ ου και ο τίτλος του post – κι ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα είμαι εβδομήντα. Τέλος πάντων… «Πώς νοιώθει κανείς έχει σημασία», που λέγανε οι μεγάλοι όταν ήμουν τριαντάρης κι εγώ γέλαγα με το πώς ξεφεύγανε από το γεγονός ότι δεν μπορούσαν πια να ανεβαίνουν δυο-δυο τα σκαλοπάτια και διάφορα άλλα… Χα, χα, χα… Μ΄ έχει πιάσει γεροντική φλυαρία… ευτυχώς που δεν έχω και γεροντική άνοια…  Λοιπόν: Στα χρόνια που πέρασαν από το ’83 που  άρχισα να έρχομαι στη Σκιάθο όπου έχει σπίτι η οικογένεια της γυναίκας μου της  Άιναφετς  – όχι λάθος, αυτή είναι μάγισα φίλη του Παραμυθά, η γυναίκα μου είναι η Στεφανία ! Λες ν΄ αρχίσω να τα χάνω από τα 70 και ν΄ αρχίσω να ζω μεταξύ παραμυθιού και πραγματικότητας; Ή μήπως από πάντα ήταν έτσι; Πω πω φλυαρία! Χα, χα, χα… Πού είχαμε μείνει; Α, ναι: Στα χρόνια που πέρασαν από το ’83, εκτός από την  κόρη μου τη Μαρία, από τον πρώτο γάμο, απόκτησα κι ένα γιο, τον Κωνσταντίνο, βρήκα έναν έτοιμο, τον Φρεντ, και απόκτησα και δύο εγγονάκια – τον Αλέξανδρο και την Ίριδα – και μία βαφτισιμιά, την Ευγενίτσα. Ναι, μάλιστα, εκτός από μπαμπάς και παππούς είμαι και νονός! Ναι δεν σας το έχω πει ποτέ, γιατί τη βλέπω και σπάνια – δεν φταίω εγώ, αυτή φταίει.  Αλλά αυτόν τον καιρό  βρέθηκε  στη Σκιάθο κι έτσι δεν μπόρεσε να μου ξεφύγει και ήρθε στα γενέθλιά μου. Όλοι όσοι ανέφερα πιο πάνω – εκτός από την Μαρία (δυστυχώς)- είναι στο βίντεο που γυρίσαμε, αλλά δεν νομίζω ότι θα τους πολυδείτε, γιατί τρεις άνθρωποι που δουλεύουμε στην τηλεόραση, δεν σκεφτήκαμε ότι βραδινό γύρισμα με ερασιτεχνική κάμερα και με κεριά, δεν γίνεται! Τέλος πάντων, κάτι θα δείτε. Η Ευγενίτσα είναι το κοριτσάκι («κοριτσάκι», τέλος πάντων…) δίπλα μου. Ναι, ναι … ξέρω να τελειώνω με τη φλυαρία που μ’  έπιασε για να δείτε το βίντεο. Κρατάει δυόμιση λεπτά.
Σας ευχαριστώ κι από δω όλους όσους  μου ευχηθήκατε «χρόνια πολλά».
Σας φιλώ πολύ.
Π. (όπως λέμε, και «παππούς», εκτός από «Παραμυθάς»)

10 Σχόλια στο “Μπήκα στα 70”

      να-τασσσάκι
      16 Ιουλίου 12 στις 17:56

      «Να ζήσεις, παππούΝίκο, και χρόνια πολλά,
      μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά…»

      Κι όταν πια θα έχεις άσπρα μαλλιά, θα αλλάξουμε το τραγουδάκι, εντάξει;
      😉

      Σμουτς, και θέλω το μερίδιό μου από την τούρτα που περίσσεψε, παρακαλώ!

      me (maria)
      16 Ιουλίου 12 στις 18:04

      Χρόνια πολλά…να σε χαίρονται και να τους χαίρεσαι όλους!!
      Είδα το μισό βίντεο και μου άρεσε πολύ…το βρήκα χμμ…ατμοσφαιρικό!
      Πάω να δω και το υπόλοιπο…καλές διακοπές να έχετε!

      ΔΕΣΠΟΙΝΑ
      16 Ιουλίου 12 στις 23:34

      Όπως λένε κι οι αστρολόγοι, παιδάκια, εγγονάκια κι ανιψάκια, η χαρά του καρκίνου!!!
      Άντε και σε τούρτα με τριψήφιο!!!
      Μέχρι τότε να σε βλέπουμε γερό, δυνατό και χαρούμενο!!!

      Mika
      19 Ιουλίου 12 στις 10:23

      Πωπω καθυστερημένη όπως πάντα αλλά είμαι τελείως χαμένη, αποσυντονισμένη και κλπ. λόγω καλοκαιριού και δεν μπαίνω στα ιντερνετια συχνα οπότε………(πάρε μια φλυαρία και απο μένα!)
      οπότε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ!!!
      Να είσαι χαρουμενος, υγιής και πάντα νεος στην καρδιά οπως σε γνώρισα!
      Φιλάκια

      γεωργια
      20 Ιουλίου 12 στις 15:36

      χρονια πολλα!!!!!!!!
      υγεια και τυχη ευχομαι!
      χιλιες ευχες για καθε ευτυχισμενη αναμνηση που εχετε δημιουργησει σε ολα τα μικρα και μεγαλα παιδια

      δημήτρης
      20 Ιουλίου 12 στις 22:11

      Πέντε μέρες τώρα που μπήκες στα 70 και ακόμη να φανεί νέο ποστ…τί έγινε; κούραση λόγο ζέστης;… αφού δρόσισε …και όταν μπεις στα 100 τί θα έχουμε; ένα πόστ το μήνα; 🙂
      Φιλιά

      marilia
      26 Ιουλίου 12 στις 11:55

      Ε, τώρα που ‘ρθα… σιγά μην υπάρχει ακόμα τούρτα! 🙁 Θα αφήσω όμως ευχές που δεν τελειώνουν ποτέ! 😀 Υγεία, χαρά, ευτυχία, δημιουργικότητα, αγάπη και πολλά πολλά ιπτάμενα παραμύθια! Να τα εκατοστίσεις!

      Φιλάκι

Σχολιάστε