Τα γενέθλια του… «κακού Παραμυθά».

storyteller-telling.jpgΠάει έγινα «γκα-γκα»! Αύριο νόμιζα ότι είναι εννιά του μηνός. Ε, λοιπόν, σήμερα είναι τα γενέθλια του blog. «Βγήκε στον αέρα», όπως λένε στην τηλεόραση, στις 9 Φεβρουαρίου του προηγούμενου χρόνου. Είχα σκοπό να γράψω διάφορα, αλλά λέω να το αφήσω για αύριο, επειδή ψάχνοντας τα μηνύματά σας του Φεβρουάριου του περασμένου χρόνου για να βρω κάποια που ήθελα να βάλω εδώ, κώλωσα από τη συγκίνηση μ’ αυτά που γράφετε. Δεν ήθελα να βρω και να βάλω εδώ εκείνα  όπου μου κάνετε «τρυφερή παιδική ερωτική εξομολόγηση» και με παίρνουν τα ζουμιά ή άλλα που μου λέτε καλά λόγια για τη δουλειά μου στην Ε.Ρ.Τ.  Α, πα, πα… Αρκετό «αυτογλύψιμο» βλέπουμε στην τηλεόραση. Όχι. Ήθελα να βάλω κάποια που με διασκέδασαν. Δυστυχώς δεν άντεξα να δω όλο τα μηνύματα του Φεβρουάριου, γιατί έχω και κάποια ηλικία και δεν αντέχω τις έντονες συγκινήσεις. Δείτε, λοιπόν, αυτά που πρόλαβα να διαλέξω.
Το πρώτο είναι από ένα κορίτσι από εκείνα που εγώ τους λέω  ότι είναι: «είσαι μία εσύ!…» Τα φιλιά στο τέλος προσέχτε, κι αν το διαβάζει αυτό το κορίτσι που το έγραψε της στέλνω ένα φιλί.
«…κι εγώ σας έβλεπα μικρούλα και μου είχατε κάνει τόση εντύπωση που μόλις μεγάλωσα και γνώριζα κανένα γκόμενο που με μούρλαινε στην παραμύθα τον καταχωρούσα στο ευρετήριο του κινητού μου ως «Νίκο Πιλάβιο» και επειδή πάντα ήταν παραπάνω από ένας, είχαν αύξοντα αριθμό. «Νίκος Πιλάβιος 1», «Νίκος Πιλάβιος 2″ κ.λπ.  Φιλιά στο σκανταλιάρικο, κακό μολύβι.»

Και ένα σχόλιο από ένα μπαμπά, που όποιοι έχουν μικρά παιδιά ξέρουν τι θα πει να τους αρέσει κάτι και μετά να το ζητάνε συνέχεια.
«… Καλώς ορίσατε. Πέρασα την τελευταία μισή ώρα εξηγώντας στα παιδιά μου ποιός είστε. Τώρα αυτά περιμένουν το επόμενο post σας!!!  Πρέπει μάλλον να τους εξηγήσω ότι δεν θα γράφετε ανά δεκάλεπτο, γιατί μόλις με ξαναρώτησαν ήδη αν γράψατε κάτι καινούργιο…»

Και δύο σχόλια, υπέροχα για το «κοφτό» τους. Το πρώτο από αγόρι, το δεύτερο από κορίτσι.
1.«Kαλώς σας βρήκαμε (ξαφνικά ηρέμησα)»
2. «Αααααααχ!!!!! Θεέ μουουου! Θυμήθηκα!»

Να κι ένα αρνητικό σχόλιο – στο δικό μου «καλή νύχτα και καλή εβδομάδα» του πρώτου post που είχα βάλει, μαζί με την απάντηση που του έδωσε κάποιος από σας.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ:
«… Με «κακή νύχτα» ξεκινήσατε, και με «κακή εβδομάδα», παραμυθά! Εσύ διαφημίζεις το blog του γιου σου, και ο γιος σου διαφημίζει το δικό σου blog. Και καλείτε και παιδιά να σας θαυμάσουν; Δεν ντρέπεστε καθόλου για το βίντεο κλιπ «ο Χριστός σώζει», που μας προσφέρετε; Μια ζωή γελοίοι θα είστε, και από γενιά σε γενιά, και από πατέρα σε γιo, εσείς οι θεατρίνοι; Αίσχος σας, ρε σεις!!!…»
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΣΑΣ:
«Μάλλον αυτός ο Panagioths πρέπει να πέρασε άσχημη παιδική ηλικία… Φαντάζομαι τον μπαμπά του στρατιωτικό να του αλλάζει το κανάλι και να βάζει ΥΕΝΕΔ… Ας του πούμε λοιπόν ότι: «ΠΟΤΕ δεν είναι αργά να γίνεις Άνθρωπος και ποτέ δεν είναι αργά να νοιώσεις παιδί. Ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις να αγαπάς, ποτέ δεν είναι αργά να μάθεις να ζεις». Να είστε καλά Παραμυθά και ευχαριστούμε… 1.000.000 άνθρωποι σας αγαπούν και ένας όχι. Ε, και; Εμείς συνεχίζουμε!!!»

Και ένα σχόλιο που μου θύμισε ένα μυστικό: Η ιδέα να αρέσουν οι τηγανητές πατάτες στον «Παραμυθά» ήταν του «μαγικού μολυβιού» (του Αλέκου Κυριτσόπουλου, δηλαδή), για να μου κάνει πλάκα που μου άρεσαν κι εμένα. Ακόμα και σήμερα θα μπορούσα να τρώω μεσημέρι – βράδυ τηγανητές πατάτες. Κάπως έτσι μάζεψα τα κιλά μου.
«Αν ήξερες ότι έχω κόλλημα με τις τηγανιτές πατάτες και ότι ο λόγος είναι… ο Παραμυθάς!!! Οι προσπάθειες για να πετάξω είναι άλλου παπά ευαγγέλιο!»

Και θα τελειώσω με το σχόλιο ενός παιδιού που έχουμε τον ίδιο καημό. Γι’ αυτό και το τελευταίο βιβλίο μου, που θέλω να το κάνω και ταινία, είναι για τον ηθοποιό που έπαιζε τον Παραμυθά κι όταν πήρε σύνταξη μια μάγισσα του χάρισε ένα μαγικό γιλέκο που όταν το φόραγε πέταγε στ’ αλήθεια.
«Παραμυθά, το μισό μου Βασίλειο για το μαγικό σου γιλεκάκι!!!!!»

birthday-cake.gif

Αλλά αρκετά.  Ας φυσήξουμε μαζί το κεράκι, κάντε σκανταλιά και φάτε τούρτα ό,τι ώρα κι αν είναι, κι ας δούμε μαζί το βίντεο που φύλαξα για τη σημερινή ημέρα.
Θα ήθελα να σας πάρω όλους μια τεράστια αγκαλιά. Σας φιλώ γλυκά. Να έχετε πάντα υγεία κι εσείς και τα παιδάκια σας.
Ο Παραμυθάς.

21 Σχόλια στο “Τα γενέθλια του… «κακού Παραμυθά».”

      marilia
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 12:24

      Να ξαναευχηθώ; Ευχήθηκα στο προηγούμενο ποστ, αλλά δεν έχει σημασία, ε;

      Χρόνια πολλά, γλυκά, δημιουργικά με πολλάαααααα παραμύθια!!! 😀

      γλυκοφιλάκι

      nellinezi
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 13:48

      Μια ευχή για το μπλογκ…….
      Περάσαν τα χρόνια
      πολλά είναι θαρρώ,
      μα ένοιωσα πάλι
      παιδάκι μικρό!

      Γι αυτό απ την καρδιά μου
      μια ευχή θα σου πω
      πολλά να χεις χρόνια
      κι ευθύς τραγουδώ!

      Να ζήσεις Παραμυθομπλόοοογκ
      και Χρόνια Πολλά
      Να λες παραμύθια
      ξανά και ξανά !

      Παντού να σκορπίσεις
      Αγαπη και φως
      Το δρόμο να ανοίξεις
      για δείξε μας…πώς;
      Και μια μεγάααααααααλλλλλλλληηηηηηη ΑΓΚΑΛΙΑ για τον πιο γλυκό Παραμυθά του κόσμου. Σας ευχαριστώ για τους τρυφερούς σπόρους που φύτεψατε στην παιδική μου καρδούλα και που ήρθε η ώρα να ανθίσουν! 🙂
      Και ένα μεγάααααααααλλλλλλλλοοοοοοο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο Νικο Πιλάβιο που είχε την ιδέα του Παραμυθά! 🙂
      Και ένα μεγάαααααααααλλλλλλλοοοοοοοο ΜΠΡΑΒΟ στον Κωνσταντίνο Πιλάβιο που μας βοήθησε να ξαναβρούμε τον μπαμπά του! 🙂
      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!

      unamama
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 14:35

      * χρονια πολλα στο πιο ουσιαστικο blog που καταφερνει να μας ταξιδευει πισω στον παραδεισο της παιδικης μας αθωοτητας και του προσωπικου παιδικου κηπου, του καθε ενα απο εμας

      *χρονια πολλα στα videos με εκπαιδευτικη ουσια και αξια

      *χρονια πολλα στις κουβεντες τις σταρατες, τις ειλικρινεις

      * χρονια πολλα στα ‘σεντονια’ που περιεχουν καταθεση εμπειριων και συναισθηματων, καταθεση γνωσης και ψυχης

      *χρονια πολλα στα ομορφα ποιηματα

      υγ. παιρνω λιγη απο την λαχταριστη τουρτα αν και μολις τελειωσα το παγωτο σοκολατα που ετρωγα : )))))

      El Panos
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 16:56

      Χρόνια πολλά αγαπημένε μας Παραμυθά. Ευχαριστούμε για όλα… και για τα τότε και για τα τώρα.

      Υ.Γ.: Κανένα σεντονάκι παίζει;

      natassaki
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 18:27

      κι από μας εδώ, τεραααααααααααστια αγκαλιά
      και πολλές πολλές ευχές
      να είσαι καλά, να είσαι εδώ και να είσαι έτσι: ο πιο γλυκός παππούς-Παραμυθάς, ο καλός μας φίλος Νίκος

      Και να ξαναπω ευχαριστώ στο μάστορα – αδερφό πια, που σε έπεισε να είσαι εδώ 😉
      Φιλιά πολλά, σε όλους σας -και στον Αλέξανδρο

      (ελπίζω να έμεινε κανένα κομμάτι τούρτα – marilia σε είδα!!! 🙂 )

      Yianna
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 23:46

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και επισήμως στο blog του Παραμυθα!!!
      Πριν λιγο διαβασα το εορταστικο σου ποστ Παραμυθα μου, τρωγοντας 2 φετες με την αγαπημενη μου νουτελλα (τοτε ηταν μερεντα βεβαια…αλλα δεν πειραζει…χαχα!) και τωρα βλεπω και το βιντεακι με την ιστοριουλα, την οποια δεν θυμαμαι να την ειχα δει τοτε…
      κι αν την ειχα δει, μαλλον διεγραφει απο την μνημη μου οπως καθε ασχημο και κακο ή κατι ενοχλητικο απο το παρελθον…(ακου κακος ο παραμυθας!!!!!χαχα…)
      Φιλια σε σενα και ολα τα αδερφια, μαζι με μια μεγαλη αγκαλια!
      :o)

      Yianna
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 23:59

      Θελωντας να ειμαι μεσα στις 9/2 το προηγουμενο ποστ μου, δεν ειχα προλαβει να δω τα παραπανω ποστ απο τα αλλα αδερφια…τωρα τα διαβασα…
      ΜΠΡΑΒΟ nellinezi!!!
      Σ’ ευχαριστουμε για το δωρο που εκανες στον Παραμυθα μας… μας εκφραζει ολους νομιζω 😉

      Zahos Samoladas
      9 Φεβρουαρίου 08 στις 23:59

      Xρόνια πολλά αγαπητέ Παραμυθά, Χρόνια Πολλά κύριε Πιλάβιε. Σήμερα έβλεπα με την κόρη μου το βίντεο του κακού Παραμυθά…της εξηγώ ποιός είναι ο Παραμυθάς και μου απαντά με αφοπλιστικό τρόπο.»ξέρω»..
      Δεν ξέρω αν αυτό που είπε σχετίζεται με το γεγονός ότι τα παιδιά τα ξέρουν όλα, ή αν κληρονόμησε την ευγνωμοσύνη του μπαμπά της για τον άνθρωπο που έδωσε σε κάποιους από εμάς να ονειρευτούμε και στο τέλος να υλοποιήσουμε τα όνειρα μας.
      Χρόνια πολλά Παραμυθά, από καρδιάς εύχομαι την επιστροφή στην μικρή οθόνη…

      Zahos Samoladas
      10 Φεβρουαρίου 08 στις 0:00

      Xρόνια πολλά αγαπητέ Παραμυθά, Χρόνια Πολλά κύριε Πιλάβιε. Σήμερα έβλεπα με την κόρη μου το βίντεο του κακού Παραμυθά…της εξηγώ ποιός είναι ο Παραμυθάς και μου απαντά με αφοπλιστικό τρόπο.»ξέρω»..
      Δεν ξέρω αν αυτό που είπε σχετίζεται με το γεγονός ότι τα παιδιά τα ξέρουν όλα, ή αν κληρονόμησε την ευγνωμοσύνη του μπαμπά της για τον άνθρωπο που έδωσε σε κάποιους από εμάς την ευκαιρία να ονειρευτούμε και στο τέλος να υλοποιήσουμε τα όνειρα μας.
      Χρόνια πολλά Παραμυθά, από καρδιάς εύχομαι την επιστροφή στην μικρή οθόνη…

      ριτσα μασουρα
      10 Φεβρουαρίου 08 στις 11:11

      Πολλές πολλές ευχές από εμένα καλέ μου Παραμυθα. Νασαι γερός και να ευφραίνεις τις καρδιές των παιδιών, οπως κανεις χρόνια τωρα.. Σε χρειάζονται και κυριως χρειαζονται αυτή τη ζεστασιά που βγάζεις, ζεστασιά που λείπει από την καθημερινότητά τους
      χρονια πολλά, να μεγαλωνεις ομορφα
      ριτς

      xristi
      11 Φεβρουαρίου 08 στις 1:03

      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στο πιο ταξιδιάρικο, τρυφερό κι αληθινό blog της ..επικράτειας.
      Να είσαι πάντα καλά Παραμυθά, «να λες παραμύθια ξανά και ξανά» όπως λέει και η nellinezi στο πολύ ομορφο ποίημα-ευχή.
      Μπράβο nellinezi!!
      Φιλιά στον » καλό» Παραμυθά που του αρέσουν οι τηγανητές πατάτες..

      Vics
      11 Φεβρουαρίου 08 στις 10:00

      Χρόνια πολλά!! (και όλα τους δημιουργικά…) !!! Με την ευχή να μην σου στερέψει ποτέ η θέληση να μας συντροφεύεις… (σε χρειαζόμαστε 😉

      Πολλά φιλι@@@ και ζεστές αγκαλιές !!!!

      Vanda
      11 Φεβρουαρίου 08 στις 13:08

      ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!! γιατί καλά είναι σίγουρα με αυτό το blog!!!!!!!

      Y.Γ. κανένα κομμάτι από την τούρτα έμεινε?? 😀

      Karellen
      11 Φεβρουαρίου 08 στις 16:40

      Εδώ στα ξένα όπου βρίσκομαι, ήταν αδύνατο να μπω το Σαββατοκύριακο, έτσι φοράω τα καπελάκια του πάρτυ, παίρνω την σφυρίχτρα και ρίχνω κομφετί ευχόμενος τώρα: ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑ!!! Είναι τόσες οι όμορφες και αληθινές ευχές που προηγήθηκαν! Δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω που ψυχαγωγούμαι, που μαθαίνω, που βλέπω νέους δρόμους να ανοίγονται, που ανανεώνομαι, που προβληματίζομαι…
      Σε ευχαριστώ που μαζί σου γίνομαι ξανά το παιδί που υπήρξα.

      (Κωνσταντίνε, είσαι ο ηθικός αυτουργός για ο,τι συντελείται εδώ, να το ξέρεις! Τα «μαστόρεψες» όλα και είμαστε ευγνώμονες!)

Σχολιάστε