Το κορίτσι στο Βερολίνο

Ναι, ο τίτλος μοιάζει να είναι η συνέχεια του post  για το Τείχος του Βερολίνου, αλλά δεν είναι.  Είναι μια ιστορία, που έχει σχέση με μια χθεσινή είδηση.
Καλό βράδυ.
Π.

Έβλεπε ειδήσεις στην τηλεόραση  χωρίς να πολυπροσέχει, γιατί διάβαζε μαζί και εφημερίδα, όταν ξαφνικά άκουσε ότι στη Γερμανία, το Κράτος ανάγκασε τις πόρνες, κάθε βράδυ, πριν αρχίσουν  τη δουλειά τους, να πληρώνουν σε ένα αυτόματο μηχάνημα – κάτι σαν παρκόμετρο – μία προκαταβολή φόρου 6 ευρώ!  Ένοιωσε τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα, καθώς θυμήθηκε εκείνο το γλυκό κορίτσι, πολλά χρόνια πριν, μια νύχτα στο Βερολίνο, κάτι που το είχε ξεχάσει εδώ και καιρό.

Στα 23 του είχε βρεθεί στο Βερολίνο, κι ένα βράδυ, καθώς γυρνούσε στην Πανσιόν όπου έμενε, στη γωνία τον σταμάτησε ένα κορίτσι και του ζήτησε φωτιά για το τσιγάρο της. Ήταν ένα πανέμορφο γλυκό κορίτσι, γύρω στα 17 με 18, με υπέροχα πράσινα μάτια και κατάξανθα μαλλιά!  Ένοιωσε να τον γεμίζει μια παράξενη επικοινωνία μαζί της, σαν κι αυτή που νοιώθει κανείς με ανθρώπους που θα έχει μια κάποια πιο ιδιαίτερη σχέση μαζί τους, γι’ αυτό και τα ‘χασε όταν κατάλαβε ότι αυτό το γλυκό κορίτσι έκανε πεζοδρόμιο!  «Μόνο με πενήντα μάρκα», του είπε στο τέλος με τα σπαστά Αγγλικά της. Δεν είχε ποτέ του τέτοιου είδους επαφή με γυναίκα, αλλά επειδή του άρεσε τρομερά, της χαμογέλασε και της είπε ότι δεν ήθελε τίποτα το σεξουαλικό από εκείνη, αλλά αν της έκανε κέφι θα ήθελε πολύ να πάνε στο Ζαχαροπλαστείο που ήταν εκεί κοντά στον κεντρικό δρόμο, και να την κεράσει ένα γλυκό. Εκείνη στην αρχή τα έχασε λίγο, αλλά μετά του είπε πολύ χαδιάρικα και γλυκά ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί πρέπει να βγάλει κάποια χρήματα όλο το βράδυ και δεν γίνεται να χάσει την ώρα της έτσι. Έσκυψε και ακούμπησε για λίγο τα χείλια του με τα δικά της και τον ξαναπροσκάλεσε να πάνε στο Ξενοδοχείο  εκεί κοντά. Δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να κάνει κάτι οτιδήποτε ερωτικό με χρήματα. Από νεαρό αγόρι αυτό ήταν θέμα επικοινωνίας και μόνο και τίποτα άλλο δεν του δημιουργούσε ερωτική επιθυμία. Καθώς την κοίταζε, πέρασε σαν αστραπή από τα μάτια του κάτι που είχε γίνει, δυο φορές μάλιστα, όταν ήταν νεαρό αγόρι, στα δεκαπέντε του.
Εκείνη τη εποχή, στη δεκαετία του ’50, ήταν της μόδας να αρχίζουν τα αγόρια την ερωτική τους ζωή πληρώνοντας, στα σπίτια με το κόκκινο φως απ’ έξω. Αρκετά αγόρια μάλιστα, τα πήγαινε την πρώτη φορά ο πατέρας τους! Τι αθλιότητα!  Εκείνου ο πατέρας, που δεν είχε τίποτα το πουριτανικό ή συντηρητικό στη συμπεριφορά του, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να κάνει κάτι τέτοιο. Του το πρότειναν, όμως, μια μέρα οι δυο κολλητοί του στο Γυμνάσιο, που είχαν πάει την προηγούμενη μέρα. Του είπαν ότι έπαιρνε πολύ λίγα χρήματα,  ότι ήταν «φοβερή γκόμενα» και τι τους έκανε, ότι «τέρμα πια το χέρι»  και άλλα τέτοια και ότι έπρεπε την άλλη μέρα που θα ξαναπήγαιναν να πάει μαζί τους. Εκείνος αυθόρμητα είπε αμέσως, «όχι», αλλά οι κολλητοί του, άρχισαν να του λένε όλα εκείνα που του ξύπνησαν τον αντρικό ανταγωνισμό που υπάρχει από νωρίς στ’ αγόρια και που πάντα έχει σχέση με το σεξουαλικό ή την εξουσία, και τελικά δέχτηκε. Την άλλη μέρα βρέθηκε μαζί τους στο μικρό ισόγειο του παλιού νεοκλασικού σπιτιού με το κόκκινο φως στην πόρτα. Ήταν κάτι σαν προθάλαμος οδοντογιατρού, με πολλές άθλιες ψάθινες καρέκλες, που άρχιζαν από την είσοδο του μεγάλου χολ και κατέληγαν δίπλα στην κρεβατοκάμαρα της κοπέλας. Με το που έκατσε ένοιωσε πολύ άσχημα και ήθελε να το βάλει στα πόδια, αλλά δεν τόλμησε. Από το διπλανό δωμάτιο, ακουγόντουσαν οι φωνές της κοπέλας και του αγοριού που ήταν μαζί της, γιατί όλοι εκεί ήταν από 14 έως 17 το πολύ. Και κάποια στιγμή, η πόρτα άνοιξε, η κοπέλα που ήταν πολύ νόστιμη, έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο αγόρι που ήταν μέσα κι έφυγε, ενώ εκείνη γύρισε στους υπόλοιπους, άνοιξε τη λουλουδάτη ρόμπα της δείχνοντας το γυμνό κορμί της και του είπε: «Παιδιά, κοιτάξτε με, αν σας αρέσω μείνετε, αλλιώς μην πιάνετε τζάμπα τις καρέκλες». Ύστερα ξαναμπήκε στην κρεβατοκάμαρα  παίρνοντας το αγόρι που καθόταν δίπλα στην πόρτα. Εκείνος, χωρίς να κοιτάξει τους φίλους του που κάθονταν δίπλα του, σηκώθηκε γρήγορα και βγήκε αμέσως έξω από το σπίτι, χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Την άλλη μέρα στο σχολείο οι φίλοι του τον «ξεφώνιζαν» συνέχεια: «Συκιά» τον ανέβαζαν «ντικιντάνγκα» τον κατέβαζαν — δυο λέξεις που χρησιμοποιούσαν τότε για τους gay άντρες.
Η ιστορία ξεχάστηκε, μέχρι που μερικούς μήνες αργότερα, οι κολλητοί του, του είπαν ότι είχε έρθει ένα φοβερό κορίτσι, που σ’ αυτήν πήγαιναν όλο μικρά αγόρια, έπαιρνε λιγότερα λεφτά και τέτοια. Πες, πες τον πείσανε και νάτος πάλι σε ένα χολ με τις κλασσικές καρέκλες και όλα να ακούγονται από τη διπλανή κρεβατοκάμαρα. Όταν βγήκε το κορίτσι, του άρεσε πολύ. Ήταν ένα πολύ όμορφο γλυκό κορίτσι, γύρω στα 18, με πράσινα μάτια και ξανθά μαλλιά. Αυτή τη φορά, παρόλο που κάτι μέσα του δυσφορούσε δεν έφυγε, γιατί ντρεπόταν τους φίλους του. Προχωρούσε στην επόμενη καρέκλα, κάθε φορά που κάποιος πήγαινε στην κρεβατοκάμαρα.  Έφτασε να τον χωρίζουν μόνο τρεις καρέκλες από την πόρτα. Το αγόρι που είχε μπει μέσα καθυστερούσε πολύ να βγει και ξαφνικά ακούστηκε η κοπέλα να φωνάζει εκνευρισμένη: «Άντε τέλειωνε (χ..ε) ρε παιδάκι  μου και περιμένει ένα κάρο κόσμος απ’ έξω!» . Κι εκείνος, σαν να τον τίναξε ηλεκτρικό ρεύμα, πετάχτηκε από την καρέκλα του και βγήκε γρήγορα έξω από το σπίτι, αδιαφορώντας για τους φίλους του που του φώναζαν να μη φύγει. Αυτή ήταν η δεύτερη και τελευταία φορά που προσπάθησε να κάνει σεξ με χρήματα.
Η νεαρή Γερμανίδα τού πίεσε ελαφρά τον μπράτσο και τον ξανάφερε στην πραγματικότητα. Όλο αυτό κράτησε μόνο λίγα δευτερόλεπτα, αλλά νόμισε ότι είχε «φύγει» πολύ ώρα. Το κορίτσι του ξαναπρότεινε να πάνε στο Ξενοδοχείο, αλλά εκείνος της απάντησε αποφασιστικά, «όχι», της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στα χείλια της κι έφυγε. Πριν στρίψει τη γωνία, γύρισε και την κοίταξε. Εκείνη ήταν εκεί ακόμα και τον παρακολουθούσε. Του χαμογέλασε, τον χαιρέτησε σηκώνοντας το χέρι της κι ύστερα έφυγε γυρίζοντάς του την πλάτη. Εκείνος, για δευτερόλεπτα, του φάνηκε σαν να τον κοίταξε το κορίτσι με τρυφερότητα και καθώς τηνέβλεπε να απομακρύνεται, ένοιωσε την καρδιά του να γεμίζει από μια απέραντη θλίψη για ‘κείνη, και τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα…

Το δελτίο ειδήσεων  στην τηλεόραση, πέρασε από την είδηση για τις «Γερμανίδες ιερόδουλες», σε μια έκτακτη είδηση, για την τελευταία επίσκεψη τις Τρόικας στην Ελλάδα.

 

5 Σχόλια στο “Το κορίτσι στο Βερολίνο”

      δημήτρης
      5 Σεπτεμβρίου 11 στις 20:08

      μέσα σε λίγες γραμμές περιγράφεται η αθλιότητα ,η ευαισθησία ,η συμπόνια…μένω απλώς να συλλογιέμαι τη δική μου ευθύνη ,το δικό μου λιθαράκι στο άθλιο αυτό οικοδόμημα που λέμε κοινωνία…
      Σ’ ευχαριστώ
      Φιλί

      ΔΕΣΠΟΙΝΑ
      6 Σεπτεμβρίου 11 στις 17:54

      Πριν κάποια χρόνια συναντήθηκα με μία ιερόδουλη η οποία είχε την καλοσύνη να μου αποκαλύψει κάποια «μυστικά» του επαγγέλματος που θα χρησιμοποιούσα επικουρικά σε κάποιο μου βιβλίο.
      Στην πρώτη προγραμματισμένη μας συνάντηση υπήρχε μία αμφιθυμία και από τις δύο πλευρές αλλά για κάποιο περίεργο λόγο επήλθαν κι άλλες συναντήσεις κι οι αφηγήσεις της κοπέλας γινόντουσαν όλο και πιο ειδικές.
      Τι μου έμεινε απ’ αυτές τις συναντήσεις; Θα εκφραστώ με μία λέξη κι ας με συγχωρήσουν οι άντρες.
      Η λεβεντομαλακία των ανδρών απέναντι στις ιερόδουλες.

      Παναγιώτης
      7 Σεπτεμβρίου 11 στις 8:24

      Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί οι άνδρες πηγαίνουν στις ιερόδουλες. Το έβλεπα σαν βιασμό της ψυχής και του σωματος τους και μάλιστα πλήρωναν γι αυτό.
      Πως είναι δυνατόν να πληρώνεις έναν ανθρωπο για να τον χρησιμοποιήσεις μάλιστα με τέτοιο τρόπο…

      Hengeo
      8 Σεπτεμβρίου 11 στις 17:27

      Επειδή έχω καιρό να γράψω εδώ, λέω να αφήσω ένα γνωστό τραγούδι αντί για πολλά λόγια:

      http://www.youtube.com/watch?v=wNbmSP-SDFU

      Εγώ πιο πολύ ως ένα προσωπικό βίωμα αντιλήφθηκα την εγγραφή αυτή παρά ως έναυσμα για ενοχές προς οποιαδήποτε πλευρά αφού πρόκειται για ένα πολύ πολύπλοκο θέμα..

      Καλή συνέχεια!

Σχολιάστε