Το παγκάκι

Κάθισα να δουλέψω το βιβλίο που  μεταφράζω. Σταμάτησα  κάποια στιγμή γιατί σκέφτηκα να βάλω κάποιο post για την Άνοιξη. Έριξα μια ματιά έξω από το παράθυρο. Φυσάει, κι ένα πουλί προσπαθώντας να πετάξει κόντρα στον άνεμο μένει ακίνητο. Είναι εντυπωσιακό! Ενώ χτυπάει δυνατά και γρήγορα τα φτερά του, μένει ακίνητο στον αέρα, σαν να είναι χάρτινο παιχνίδι που κρέμεται από ψηλά με μια αόρατη κλωστή. Προσπαθεί μάταια να προχωρήσει. Ξαφνικά σταματάει· τα φτερά του μένουν απλωμένα κι ακίνητα κι αφήνεται στη δύναμη του αέρα που το πάει μόνος του, χωρίς καμιά προσπάθεια. Το κοιτάζω και σκέφτομαι πως κάπως έτσι είναι και με τη ζωή. Δεν χρειάζεται προσπάθεια· πρέπει να την ακολουθείς καθώς κυλάει και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι ξύπνιος (όχι έξυπνος – ξύπνιος), να έχεις το νου σου για να πιάνεις εκείνο που θέλει να σου πει και να το ακολουθείς…
Σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να γράψω το post για το γάμο, κι εκείνη τη στιγμή, μου ‘ρθε στο νου ένα απόσπασμα από το βιβλίο, «ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, του Κρισναμούρτι».  Έψαξα και το βρήκα και θα το ανεβάσω εδώ. Λέω να το αφιερώσω στη γυναίκα μου με τη φωτογραφία από ένα παγκάκι που έχω βγάλει με το κινητό και που έχουμε κάτσει κάποτε μαζί, σ’ αυτό. Η λέξη «γυναίκα μου» δεν της πολυαρέσει, αλλά τη λέξη, «σύζυγος» τη χρησιμοποιώ μόνο ειρωνικά και η λέξη «σύντροφος» παραείναι λογοτεχνική για τα γούστα μου. Στη γυναίκα μου, λοιπόν, με το «μου»,  άνευ ουσίας.

«Είναι η αγάπη ευχαρίστηση και επίμονη επιθυμία; Είναι η αγάπη μία σωματική αίσθηση; Είναι αγάπη η έλξη και η εκπλήρωσή της; Είναι πράγμα της σκέψης; Είναι κάτι που φτιάχνεται από μια συγκυρία περιστάσεων; Είναι συντροφικότητα, ευγένεια και φιλία; Εάν υπερισχύει οποιοδήποτε από αυτά τότε δεν είναι αγάπη. Η αγάπη είναι τόσο τελειωτική όσο ο θάνατος….
Υπάρχει ένα μονοπάτι που βγάζει στα ψηλά βουνά περνώντας μέσα από δάση, λιβάδια και ξέφωτα. Στην αρχή της ανηφόρας είναι ένα παγκάκι· εκεί κάθεται συνήθως ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, που κοιτάζει κάτω, την ηλιόλουστη κοιλάδα. Έρχονται σ’ αυτό το μέρος πολύ συχνά. Κάθονται χωρίς να μιλούν, παρατηρώντας σιωπηλά την ομορφιά της γης. Περιμένουν υπομονετικά το θάνατο να έρθει. Και το μονοπάτι συνεχίζει μέσα στα χιόνια…».

Και να κλέισω με δυο λόγια δικά κου: Αν η σχέση ενός ζευγαριού δεν πάει εκεί, δεν έχει κανένα νόημα να υπάρχει. Ο έρωτας τελειώνει· το σεξ τελειώνει· η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Ίσως δύο άνθρωποι που πραγματικά αγαπιούνται δεν είναι απαραίτητο να ζούνε και μαζί, αλλά αν δεν έχει έρθει η αγάπη στο ζευγάρι,  τότε δεν πρέπει να μένουν μαζί, αν και ο λόγος που τους κάνουν να μένουν μαζί δεν είναι μόνο η αγάπη. Ίσως είναι και ο κοινός τρόπος που βλέπουν την καθημερινή ζωή και το θάνατο….
Καλή εβδομάδα.
Νίκος

14 Σχόλια στο “Το παγκάκι”

      ainafets
      4 Απριλίου 10 στις 11:16

      Ευχαριστώ…και θα αφήσουμε την Ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα.
      Γιατί ν΄αγαπάς σημαίνει να έχεις επίγνωση της αιωνιότητας. Τζ. Κρισναμούρτι

      amalia
      4 Απριλίου 10 στις 12:33

      Αφού πώ ένα ΑΧ!!(γλυκό αχ και ..αχ! για την αλήθεια των λόγων σου), να πώ και κάτι ακόμα.Πόσο μ’αρέσει αυτό το ΝΙΚΟΣ στο τέλος.Ταιριάζει τέλεια νομίζω.
      «κάπως έτσι είναι και με τη ζωή. Δεν χρειάζεται προσπάθεια· πρέπει να την ακολουθείς καθώς κυλάει και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι ξύπνιος (όχι έξυπνος – ξύπνιος), να έχεις το νου σου για να πιάνεις εκείνο που θέλει να σου πει και να το ακολουθείς…»
      Να αγαπάς και να αγαπιέσαι…απλά.Ευχαριστώ.

      dimitrisp
      4 Απριλίου 10 στις 18:01

      -…Τώρα τα βλέπω όλα ξεκάθαρα!Ολα! Σε παντρεύτηκα για όλους τους λάθος λόγους!
      -Τι σημαίνει αυτό;
      -Είσαι έξυπνη.Ήθελα κάποιον να του μιλάω.Αγαπούσες την κλασική μουσική, την τέχνη,τη λογοτεχνία.Αγαπούσες το σεξ! Αγαπούσες εμένα!
      -Εμένα μου ακούγονται πολύ καλοί οι λόγοι αυτοί!
      -Ναι!Ακριβώς!Αυτό είναι το πρόβλημα!Ήταν λογικό, έβγαζε νόημα!
      -Δεν ξέρω τι πήγε στραβά.Αν το εξετάσεις είναι τόσα πολλά τα σωστά με μας.
      -Θεωρητικά είμαστε ιδανικοί.Αλλά η ζωή δεν είναι θεωρία…
      ο παραπάνω διάλογος είναι από καυγά ανάμεσα σε ένα παντρεμένο ζευγάρι και είναι μια σκηνή από την τελευταία ταινία του Γούντυ Άλλεν (whatever works) που μου ήρθε στο νου τη δεύτερη φορά που διάβασα το ποστ.
      καμιά φορά μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις ή να δεις κάτι και να νιώσεις σαν το πουλί που μας περιγράφεις στην αρχή…αρκεί να ανοίξεις τα φτερά και να αφήσεις να σε πάει ο αέρας…
      Φιλιά Αναστάσιμα…

      νατασσσάκι
      4 Απριλίου 10 στις 18:59

      Αν η σχέση ενός ζευγαριού δεν πάει εκεί, δεν έχει κανένα νόημα να υπάρχει. Ο έρωτας τελειώνει· το σεξ τελειώνει· η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Ίσως δύο άνθρωποι που πραγματικά αγαπιούνται δεν είναι απαραίτητο να ζούνε και μαζί, αλλά αν δεν έχει έρθει η αγάπη στο ζευγάρι, τότε δεν πρέπει να μένουν μαζί, αν και ο λόγος που τους κάνουν να μένουν μαζί δεν είναι μόνο η αγάπη.

      Σας ευχαριστώ
      και τους δυο

      Φιλί!

      Μαρία
      5 Απριλίου 10 στις 11:12

      @ Δημήτρη διαβαζεις τη σκέψη μου ήταν σαν να μου δωσες μια απάντησει που ψαχνω αυτόν το καιρό… απίστευτο!

      @παραμυθούλη πάντα ουσιωδη τα λόγια σου καλή ανοιξη να χουμε!!!!!!!!

      Alexandra
      6 Απριλίου 10 στις 21:40

      Αχ η αγάπη δεν τελειώνει και πάντα βρίσκει τρόπους να κερδίζει χαμόγελα, να μοιράζει αισιοδοξία και να δίνει νόημα.

      Η αγάπη μαδάει τα χρόνια όπως οι έρωτες τις μαργαρίτες… κι ανοίγει δρόμους….

      Χριστός Ανέστη!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      7 Απριλίου 10 στις 16:28

      Λοιπόν όταν,ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ,δει δημοσίευση αυτό το γαμό-post θα χε… από την χαρά μου.

      Βέβαια τόσους μήνες,που με (μας) βασανίζεις, εννοείται ότι έχω την,ευγενή,απαίτηση να είναι η καλύτερη ανάρτησή σου από το Φεβρουάριο του 2007!!!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      8 Απριλίου 10 στις 22:44

      Νίκο-όχι Παραμυθά και Πιλάβιε-αυτό για σένα και μόνο:

      Johnny Cash – Hurt

      http://www.youtube.com/watch?v=3ijffwr7kPs

      I hurt myself today
      To see if I still feel
      I focus on the pain
      The only thing that’s real
      The needle tears a hole
      The old familiar sting
      Try to kill it all away
      But I remember everything

      What have I become
      My sweetest friend
      Everyone I know goes away
      In the end
      And you could have it all
      My empire of dirt
      I will let you down
      I will make you hurt

      I wear this crown of thorns
      Upon my liar’s chair
      Full of broken thoughts
      I cannot repair
      Beneath the stains of time
      The feelings disappear
      You are someone else
      I am still right here

      What have I become
      My sweetest friend
      Everyone I know goes away
      In the end
      And you could have it all
      My empire of dirt
      I will let you down
      I will make you hurt

      If I could start again
      A million miles away
      I would keep myself
      I would find a way

      Άκου και το «Μαμά» μελοποιημένο από Παπακωνσταντίνου, θα σε ρίξει, αλλά θα σ’ανεβάσει μετά…
      http://www.youtube.com/watch?v=Rym3GCIlMUA

      και αυτό… http://www.youtube.com/watch?v=5Qy4KWKCqwc&feature=related

      «Woke up on a good day
      And the world was wonderful
      A midnight summer dream had me in its spell

      I dreamt about an old man
      Sat and watched the rain all night
      He couldn’t sleep a wink as all the drops fell

      He told me of the beauty
      Hidden in our foreheads
      He told me of the ugliness
      We show instead

      And when we put a foot wrong do we learn
      From all the pain
      A midnight summer dream as he watched the rain

      Then at midnight he poured another drink
      And bent my ear
      After midnight we sat up half the night
      Or maybe more
      And he began to tell me what it was all for

      I woke up in an armchair
      He had gone I don’t know where
      Left me there to sit and look at the rain

      Don’t remember much at all
      But his words were echoing
      A midnight summer dream and then wake again

      Maybe I’ll never find him
      Maybe he’s gone forever
      Maybe I’ll have to sit here
      Watching the weather

      One thing’s pretty certain helped me
      Make it in the night
      Showed me somewhere else between wrong and right

      And at midnight if you can’t sleep
      Then I can bend your ear
      After midnight we’ll sit up half the night
      Or maybe more
      And I’ll begin to tell you what it is all for

      Wake up on a good day
      And the world feels wonderful
      Midnight summer dream has me in its spell »

      http://www.youtube.com/watch?v=L7EmX6NYnkc

      Και να ‘μαι ξανά
      Σ’ ένα πλήθος που θυμίζει κάποιον άγνωστο φίλο
      Κλωτσάω στα τυφλά
      Σαν παλιάτσος σκοντάφτω πάνω στο ίδιο θηρίο
      Που όλο μου λέει
      Πως η δικιά μου σκλαβιά ειν’ ένα χάρτινο τσίρκο
      Με κάνει να κλαίω
      Και φαίνομαι αστείος, γίνομαι αστείος

      Χάρτινο τσίρκο μόλις σε βρίσκω
      Κλαίω σαν άντρας σαν παιδάκι γελώ
      Μέσα σου θέλω μια μέρα να σβήσω
      Σαν τον τρελό στο πανηγύρι των τρελών

      Για σένα ρε Νίκο και μόνο, αυτό μόνο φτάνει, να είσαι καλά, και να ασπρίσεις από χαρά, όχι από άγχος σαν τον υποφαινόμενο !

      (όλοι γονείς είσαστε, όλοι γονείς θα γίνουμε, όλοι παιδιά είμαστε ακόμη… εμείς αγχωνόμαστε για εσάς, εσείς για εμάς και τον κύκλο αντί να τον κυλούμε, τον έχουμε κάνει φαύλο… για πάμε !

      Hengeo
      8 Απριλίου 10 στις 23:59

      Νόμιζα ότι κανείς δεν θα ξεπερνούσε το ρεκόρ εγγραφής σε αναμονή που είχα στο blog μου, από τον περασμένο Νοέμβριο μέχρι το τέλος Μαρτίου, αλλά έπεσα έξω χαχαχα :p

Σχολιάστε