«Θέλεις, λοιπόν, να γίνεις συγγραφέας…»

Πριν κάμποσες μέρες, μία φίλη από έναν Εκδοτικό Οίκο, μου έστειλε στα Αγγλικά ένα ποίημα του Τσαρλς Μπουκόβσκι. Μ’ άρεσε πολύ, κι έτσι αποφάσισα να το μεταφράσω και  να το ανεβάσω εδώ, πέφτοντας και κατά τύχη πάνω στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλα τα νέα παιδιά, που θα ‘θελαν να πάνε προς τα ‘κει.

Σας φιλώ… από  την Κρήτη.
Π.

Θέλεις, λοιπόν, να γίνεις συγγραφέας…

του Τσαρλς Μπουκόβσκι

Αν δεν ξεχύνεται ακράτητο από μέσα σου
σε πείσμα των πάντων,
τότε μην το κάνεις.

Αν δεν βγαίνει ακάλεστο
μέσα από την καρδιά κι από το νου σου,
από το στόμα σου και από τα σπλάχνα σου,
τότε μην το κάνεις.

Αν πρέπει να κάθεσαι με τις ώρες
κοιτάζοντας την οθόνη του κομπιούτερ σου
ή καμπουριασμένος πάνω από τη γραφομηχανή σου,
ψάχνοντας για λέξεις,
τότε μην το κάνεις.

Αν το κάνεις για τα λεφτά
ή για τη δόξα,
τότε μην το κάνεις.

Αν το κάνεις επειδή θέλεις
ερωτικό σύντροφο στο κρεβάτι σου,
τότε μην το κάνεις.

Αν χρειάζεται να κάθεσαι
και να το γράφεις ξανά και ξανά
τότε μην το κάνεις.

Αν σου είναι δύσκολη δουλειά
και μόνο που σκέφτεσαι ότι θα γράψεις
τότε μην το κάνεις.

Αν προσπαθείς να γράψεις
όπως γράφει κάποιος άλλος,
τότε ξέχασέ το.

Αν πρέπει να το περιμένεις
να ξεσπάσει από μέσα σου,
τότε περίμενέ το υπομονετικά
κι αν δεν ξεσπάσει ποτέ.
τότε κάνε τίποτ’ άλλο.

Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου,
στον άντρα σου, στο κορίτσι σου ή στο αγόρι σου,
στους γονείς σου ή οπωσδήποτε σε κάποιον άλλον,
τότε δεν είσαι έτοιμος.

Μην είσαι σαν τόσους άλλους συγγραφείς,
μην είσαι σαν τόσες χιλιάδες άλλους ανθρώπους,
που ονομάζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους συγγραφέα,
μην είσαι άχρωμος και βαρετός και εξεζητημένος
μην είσαι απορροφημένος στην αγάπη του εαυτού σου.
Στις  Βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο,
χασμουριούνται μέχρι που κοιμούνται,
εξαιτίας αυτού του είδους,
μην προσθέσεις κι εσύ άλλον έναν.
Μην το κάνεις.

Αν δεν πεταχτεί απ’ την ψυχή σου σαν ρουκέτα,
αν το να μην γράψεις  δεν σε σπρώχνει
στην τρέλα ή στην αυτοκτονία
τότε μην το κάνεις.

Αν δεν έχεις μέσα σου
έναν ήλιο που σου καίει τα σπλάχνα,
τότε μην το κάνεις.

Όταν είναι πράγματι η στιγμή,
και αν έχεις γεννηθεί γι’ αυτό,
τότε εκείνο θα το κάνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να το κάνει
μέχρι να πεθάνεις ή να πεθάνει εκείνο μέσα σου.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος
και δεν υπήρξε ποτέ.

5 Σχόλια στο “«Θέλεις, λοιπόν, να γίνεις συγγραφέας…»”

      ζαχαρούλα
      21 Μαρτίου 12 στις 22:52

      και τούτες είναι μερικές αγαπημένες μου φράσεις, από τον ίδιο συγγραφέα, για το ίδιο θέμα…
      συγχωρέστε με, δε θα τις μεταφράσω…

      »as the poems go into the thousands, you realize that you’ve created very little
      it comes down to the rain, the sunlight, the traffic, the nights and the days of the years, the faces
      leaving this will be easier than living it
      typing one more line now as a man plays a piano through the radio
      the best writers have said very little
      and the worst far too much»

      Mika
      22 Μαρτίου 12 στις 13:48

      Δηλαδή το όνειρο να γίνω συγγραφέας να το ξεχάσω? Γιατί μερικά απο αυτά που ανέφερε πάιζει και να τα έχω κάνει…
      Αλλά έχει δίκιο, το γράψιμο είναι λύτρωση και ανάγκη και αυτό ήταν πάντα για μένα απο τότε που έμαθα να γράφω. Αλλά τελικά αν δεν έχεις όλα αυτα που αναφέρει κράτα τα για σένα.
      Φιλια στην Κρήτη!

      Κατερίνα
      22 Απριλίου 12 στις 11:47

      γεια σας κυριε Νικο τι κανετε??! οταν ηρ8ατε Ροδο ειπαμε διαφορα αλλα δεν σας ειπα πως εγω εχω ενα τετραδιο που γραφω διαφορες ιστοριες.Αυτες οι ιστοριες ειναι και για μικρους και για μεγαλους.Θα ηταν ωραιο να σας δειξω καποια αποσπασματα απο καποιες ιστοριες μου αν βεβαια τ θελετε και εσεις!!

      χαιρετισμους, Κατερινα απο Ροδο!

Σχολιάστε