Μπαμπαδίστικες συμβουλές για τη ζωή

Διαβάζοντας τα σχόλια εκείνα που έγιναν στις προηγούμενες  εβδομάδες γύρω από τα DVD του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, ένοιωθα ότι οι συγγραφείς κάποιων από αυτά είχαν κολλήσει τον ιό της βίας που τελευταία έχει απλωθεί κι εδώ όπως σε όλο – σχεδόν – τον κόσμο, και παρόλο που με διασκέδαζαν (δεν ειρωνεύτηκα ποτέ, αλλά όντως έκανα χοντρή πλάκα) ένοιωθα ότι μετέφεραν έτσι στο blog αυτό που θα ονόμαζα αρνητικούς κραδασμούς, ή «καλικαντζαράκια» που ονομάζει καθετί σκοτεινό, βίαιο και αρνητικό, μια φίλη μου. Κι επειδή τα Χριστούγεννα η παράδοση λέει ότι τα καλλικαντζαράκια επιστρέφουν στα σκοτάδια όπου ζουν – ακούσατε το παραμύθι με τους Κατσιμιχαίους και τον Παραμυθά πηγαίνοντας στο LINK που σας έβαλα στο περασμένο post – σκέφτηκα σήμερα να βάλω κι εγώ ένα χεράκι για να τα «ξορκίσω». Η αλήθεια είναι ότι δεν νοιώθω ακριβώς σαν παππούς σας – όπως πολλοί λέτε – αλλά περισσότερο σαν μπαμπάς σας. Αν είχε ζήσει το πρώτο παιδί που παρολίγο να αποχτήσω κάποτε, το 1968 (κοριτσάκι ήταν), σήμερα θα είχε την ηλικία πολλών από σας. Κι έτσι θα μπορούσα να είμαι πατέρας όλων εσάς που είστε από σαράντα και κάτω, δηλαδή των περισσότερων που μπαίνουν στο blog.  Μου μπήκε η ιδέα, λοιπόν, να βάλω εδώ δύο πράγματα ως μπαμπάς: Το ένα είναι δεκατρείς συμβουλές από πράγματα που μου έχουν πει, έχω διαβάσει, αλλά κυρίως τα έχω δει πια από μόνος μου ότι είναι έτσι. Το άλλο είναι μια ταινία μικρού μήκους (μπαμπαδίστικη), που έκανε ο «μάστορας» του blog και που βασίζεται σε μια ιστορία με τίτλο, «Τι είναι αυτό;» που έχω γράψει παλιότερα εδώ στο blog. Η ταινία παιζόταν φέτος στα VILLAGE CINEMAS  μαζί με την ταινία, «Το Φιλί της Ζωής» και που τώρα πια μπορεί ο «μάστορας» να τη βάζει ελεύθερα όπου θέλει.
Κι αρχίζω με τις μπαμπαδίστικες συμβουλές, που αν τις βαριέστε, πηδείχτε τις και πηγαίνετε κατ” ευθείαν στην ταινία.

1. Όταν χάνεις, μην χάνεις το μάθημα που σου δίνεται.

2. Μερικές φορές,  όταν δεν αποκτάς κάτι που θέλεις, είναι ένδειξη καλής τύχης.

3. Μάθαινε τους κανόνες ώστε να ξέρεις πώς να τους σπας σωστά.

4. Μην αφήνεις μια μικρή φιλονικία να  τραυματίζει μια μεγάλη σχέση.

5. Όταν συνειδητοποιείς ότι έκανες κάποιο λάθος, διόρθωνέ το αμέσως.

6. Να περνάς λίγη ώρα, κάθε μέρα, μόνο με τον εαυτό σου.

7. Να θυμάσαι ότι η σιωπή είναι μερικές φορές η καλύτερη απάντηση.

8. Στις διαφωνίες σου με αγαπημένα σου πρόσωπα να ασχολείσαι μόνο με το συγκεκριμένο θέμα, χωρίς να φέρνεις στη συζήτηση πράγματα που έγιναν στο παρελθόν.

9. Να μοιράζεσαι τις γνώσεις σου μόνο για τη χαρά να τις μοιράζεσαι, έτσι όπως λες σε κάποιον να πάει να δει μια ταινία που είδες και σου άρεσε.

10. Να είσαι καλός, ευγενικός, και διακριτικός με τη γη – είμαστε φιλοξενούμενοι.

11. Να κρίνεις την επιτυχία σου σύμφωνα με το τι χρειάστηκε να απαρνηθείς για να την φτάσεις.

12. Να καταπιάνεσαι με την αγάπη και την μαγειρική, με ριψοκίνδυνο αυθορμητισμό.

13. Να θυμάσαι ότι η καλύτερη σχέση είναι εκείνη όπου η αγάπη του ενός για τον άλλον, ξεπερνάει την ανάγκη του ενός για τον άλλον.

Και τώρα η ταινία. Θα τα ξαναπούμε από Τρίτη.

Καλό βράδυ.
Σας φιλώ πολύ.

Ν.Π.


What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.

14 σχόλια στο “Μπαμπαδίστικες συμβουλές για τη ζωή”

      Ροζαλία
      28 Δεκεμβρίου 08 στις 1:18

      Χρόνια πολλά, κύριε Νίκο! Εγώ προς το παρόν διάβασα μόνο τις συμβουλές, την ταινία από αύριο.

      athinovio
      28 Δεκεμβρίου 08 στις 9:17

      6. Να περνάς λίγη ώρα, κάθε μέρα, μόνο με τον εαυτό σου.

      πολύ χρήσιμο αυτό αλλά και δύσκολο γιατί πολλές φορές τους κουβαλάς στο μυαλό σου τους άλλους. Βέβαια από την άλλη είναι δυνατόν να είσαι μόνο με τον εαυτό σου εν μέσω πλήθους………

      θα προσέθετα και μία άλλη συμβουλή πάντως: να ξεκουράζεσαι όταν το χρειάζεσαι.

      Παναγιώτης
      29 Δεκεμβρίου 08 στις 4:38

      Παραμυθά, ήμουν παρόν στην ταινία «το φιλί της ζωής» και είδα το συγκεκριμένο βίντεο. Υπέροχη ιστορία πραγματικά. Αυτό που δεν έγινε κατανοητό όμως από τις εγγραφές σου, τουλάχιστον από εμένα, ήταν το αν τη συγκεκριμένη ιστορία τη δημιούργησες εσύ ή τη βρήκες κάπου. Και περιμένω απάντηση σε αυτό, για να δώσω τα κατάλληλα εύσημα :) Να είσαι καλά. Καλές γιορτές!

      Μαρία
      30 Δεκεμβρίου 08 στις 11:06

      Με το καλό να έρθει η νεα χρονιά σε όλα τα παραμυθόπαιδα υγεία ευτυχία και πολλή χαρα. Αρίστη νελη κοκκι νίκο αθηνόβιο και όοοοοοολα τα άλλα παιδάκια και φυσικά στον καλύτερο παραμυθά του κόσμουουουουουουουουουουουουουουουυουουου! Ενα μεγάλο πρωτοχρονιατικο φιλί να το μοιραστει με την κυρία παραμυθά και το γλυκούλι εγγονάκι του.

      Fwtino_Asteraki...(proin nin eidomen)
      31 Δεκεμβρίου 08 στις 0:30

      Καλησπερα σε ολους…
      Καλιγκατζαρακια η οχι..το παραμυθι με τους ΚατσιΜιχαλιδες(χιχιχι) ειναι απεχτο!!Το χω ακουσει καμια 30αρια φορες και ποτε δεν το χορτενεις!!Καλα και το βιντεακι το χω ξεπατωσει εχω μπει τουλαχιστον 4φορες και εχω δει μονο το βιντεακι..αλλα δεν σας το λεω…χαχαχαχα!!
      Για να πω την αληθεια το μπαμπαδιστηκες συμβουλιτσες μου θυμισε λιγακι καραγκιοζακο!χαχα!Εμεις τα κολητηρια ενταξει μπαμπακο!χαχαχα!!Για παμε παρακατω να δουμε…Οχι Φιλαρακι μου δεν τις βαριομαστε τις ρουφαμε και τις καταπινουμε για να συνεχισουμε ομορφα και καλα στην ζωουλα μας οπως σου πα και στο ποιηματακι!!
      1.Σ
      2.Ειναι ενδειξη καλης τυχη για πιο λογο?
      3.Αυτο ειναι ενα απο τα καλυτερα πραγματα που χω ακουσει..αυτο θα πει σωστος και καλος παιχτης!
      4.Εγω δεν την αφηνω μια φιλονικια να τα χαλασει ολα..αλλα ειναι αυτη μια μεγαλη σχεση??
      5.Σ…με οποιο και αν ειναι το κοστος αυτο για σενα…
      6.Το θεμα/κακκο ειναι να μην περνας πολυ γιατι και αυτο δεν ειναι καλο…
      7.Yeap και γερο οπλο πολυ γερο θα λεγα..λιγη σιωπη και ο αλλος καμια φορα μπαμμμμμμμμμμμ!!!!!
      8.Σ
      9.Ναι εσυ το κανεις με ολη σου την καρδια δινεις..χαιρεσαι που δινεις…αλλα εχει σημασια και ο αλλος που τα λες πως το περνει…
      Υ.Γ. Δυσκολευτηκα λιγακινα το βρω αλλα να το!»Η κυρια σπουργιτη και ο πιθικος» εσυ το γραψες Φιλαρακι…
      10.Α ειμαστε απο δω???
      11.Ναι τοτε καταλαβαινεις οτι εχεις κανει κατι μεγαλο κατι που αξιζε η οχι πραγματικα…
      12.Χα..ναι αλλα αυτο ποναει τις περισσοτερες φορες ποναει πολυ..και.._________
      13.Λιγακι μπεδεμενο η πολυ συμπηκνομενο το γρουσουζικο 13..υπαρχει???
      Αυτα για σημερα παραμυθοπαιδακια απο μενα…
      Καληνυχτα και ονειρα παραμυθενια παραμυθοπαιζακια και παραμυθοαδερφακια μου…και παραμυθοΦιλαρακι μου!
      Φιλακια και αγκαλιτθες πολλες πολλες!!!

      Flamis Konstantinos
      1 Ιανουαρίου 09 στις 20:23

      Κύριε Νίκο χρόνια πολλά. Απλά με συγκλονίσατε. Ηταν το πιο χρήσιμο δώρο την πρωτοχρονιά του 2009. Και για μένα και για δύο συνεργάτες μου – εικονολήπτες που το είδαν.
      Κωνσταντίνος Φλαμής
      Πάτρα

      Aggeliki Pegkou
      2 Ιανουαρίου 09 στις 21:55

      Ax!! Ποση ευιασθησια… Τα δακρυα που τρεχουν οταν θυμαμαι ποσο γλυκια αναμνηση των παιδικων μου χρονων ηταν ο Παραμυθας, τρεχουν και τωρα μ αυτην την ταινια… Αγγιζετε τις πιο ευαισθητες χορδες στις ψυχες μας με μοναδικη ευκολια… Με τοση τρυφεροτητα, τοσο ζεστη ψυχη, τοση ευαισθησια, τοση αγαπη… Και φυσικα ενα παιδι μεγαλωμενο και σκεπασμενο απ ολ αυτα δε θα μπορουσε παρα να κανει το ιδιο… Σας ευχαριστουμε πολυ!!!

      Eirini
      15 Ιανουαρίου 09 στις 13:22

      Η αλήθεια είναι ότι έχω πολύ καιρό να δώσω σημεία ζωής…και αμφιβάλλω αν με θυμόσαστε. Θα δώσω ορισμένα στοιχεία και με τη βοήθεια των μαγικών σας κάτι θα γίνει…Ονομάζομαι Ειρήνη, είχα βρεθεί στην παρουσίαση του βιβλίου σας στον ΙΑΝΟ, μαζί με το γιο μου και τον άλλο γιο στην κοιλιά. Ο σύζυγός μου υπήρξε συμμαθητής της κόρης σας στη Μαράσλειο. Τον πρώτο καιρό δημιουργίας του site ήμουν τακτική «πελάτισσα» και παρακολουθούσα τα πάντα. Τώρα δυστυχώς μπαίνω στα πεταχτά ίσα ίσα για να μάθω νέα σας γιατί δεν υπάρχει τόση ευκολία από το γραφείο μου και πολύ περισσότερο από το σπίτι. Δε θα μπορούσα ωστόσο να αφήσω ασχολίαστη την ταινία μικρού μήκους του «μάστορα». Είναι μαγευτική. Συγκινήθηκα πάρα πολύ βλέποντάς την, πολύ δε περισσότερο γιατί είχα διαβάσει τη συγκεκριμένη ιστορία σε κάποιο από τα πρώτα σας posts…O μάστορας δεν «παίζεται»….Εύχομαι να έχει πάντα επιτυχίες στην καριέρα του και στη ζωή του!

      Χρήστος
      18 Ιανουαρίου 09 στις 14:51

      Φίλε μου Παραμυθά,

      Είμαι ο Χρήστος από τον Πύργο-που ήπιαμε και καφέ με την κα Βάσω.

      Μια φίλη μου έστειλε το ταινιάκι. Σχολιάζω και εγώ τα εξής:

      Πόσο διαφορετικοί, μα συνάμα πόσο ίδιοι είναι οι ηλικιωμένοι με τα παιδιά. Μόνο που τα παιδιά είναι χαριτωμένα, ενώ ένας γέρος κουραστικός και αποκρουστικός, ιδιαίτερα αν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Τρέμω στην ιδέα ότι η κόρη μου θα φερθεί έτσι μια μέρα…. Η ζωή περνά, ο χρόνος προσπερνά και δε περιμένει… είναι αμείλικτος…
      Κάποτε το παιδί… είχε ανάγκη για στοργή… ενώ τώρα ο γέρος όχι; Μόνο το όμορφο είναι ελκυστικό; μόνο αυτό αξίζει προσοχής; Ο φόβος της μοναξιάς; Πού πηγαίνει αυτός ο φόβος; Με ποιον παλεύει άραγε; Ποιον κατατρώγει;
      Πόσος χρόνος άραγε αξίζει για αυτούς τους ανθρώπους; Πόσο θα κοστίσει από την καριέρα, τα όνειρα ή τις φιλοδοξίες μας;
      Και αυτοί κάποτε ίσως να είχαν φιλοδοξίες….

      Με αγάπη,

      Χρήστος

      Κυριακούλα
      4 Φεβρουαρίου 09 στις 11:11

      Η υπομονή του πατέρα στις αντιδράσεις του γιού του παραμένει εξαιρετικά μεγάλη…. σε αντίθεση με αυτή του γιού… Μέσα στη πνευματική φθορά του, θυμάται σημαντικές λεπτομέριες και διδάσκει το γιό του (και κάθε… παιδί), ακόμα και τώρα… και μας συγκλονίζει…

      Να πάρουμε όμως και λίγο την πλευρά του γιού;
      Η συμπεριφορά του είναι κάπως … απότομη…
      Αλλά δε θα τον έλεγα αναίσθητο…
      Φαντάζομαι πως είναι στενοχωρημένος με την κατάσταση του πατέρα…

      Παλιά ο πατέρας του ίσως ήταν ένας δυνατός άνθρωπος στον οποίο όλοι μέσα στην οικογένεια βασίζονταν. Παρείχε σε όλους σιγουριά και ασφάλεια…
      Έλυνε τις ατελείωτες απορίες του γιού του…
      Ίσως ήταν και ο ήρωάς του…

      Όμως κάποια στιγμή, επέρχεται η φυσική φθορά…
      Ο γιός δυσκολεύεται να δει τον πατέρα του να «πέφτει» (φοβάται πως τον χάνει)… και ίσως γι” αυτό προτιμάει να βλέπει την εφημερίδα του…

      Νευριάζει που ο πατέρας του με τον τρόπο του, του υπενθυμίζει πως «φεύγει»… Χάνει το στήριγμά του…
      Νευριάζει, γιατί τον αγαπάει…
      Ίσως, πάλι, νευριάζει, γιατί αυτός είναι ακόμα νέος και δε σκέφτεται το θάνατο, και έρχεται ο πατέρας του να του θυμίσει πως… υπάρχει και αυτή η περίπτωση…

      Με απλό και σύντομο τρόπο μας κάνατε να νιώσουμε τόσα πράγματα πάλι… Σας ευχαριστούμε!

Σχολιάστε