«Μπαμπά, έλα να με πάρεις…»

Εκεί  που καθόμουν  στην παραλία, πριν δυο μέρες και χάζευα τη θάλασσα, το μάτι μου έπεσε σε ένα καφέ χαλίκι! Δεν ξέρω αν εσείς έχετε δει ποτέ καφέ χαλίκι στη θάλασσα, αλλά για μένα ήταν η πρώτη φορά. Μου άρεσαν και άρχισα να ψάχνω γύρω από την καρέκλα μου για να βρω κι άλλα. Είναι αυτά που βλέπετε στη φωτογραφία,εδώ.

Καθώς τα μάζευα, λοιπόν, είχα αφαιρεθεί τελείως όταν ξαφνικά άκουσα τη φωνή ενός μικρού κοριτσιού να φωνάζει παραπονιάρικα και απαιτητικά, «Μπαμπά, έλα να με πάρεις…» και να το ξαναλέει αμέσως ακόμα πιο έντονα. Καθώς ήμουν φευγάτος, για κλάσματα δευτερολέπτου μπερδεύτηκα. Ένοιωσα σαν να με φώναζε η κόρη μου!! Βέβαια, αμέσως ξαναγύρισα στο… παρόν, έχοντας συνείδηση ότι η κόρη μου εκτός που είναι σε μια ηλικία που δεν θα μου φώναζε κάτι τέτοιο,  βρίσκεται και στην άλλη άκρη της χώρας, στην Κρήτη. Όμως αυτό το κλάσμα του δευτερόλεπτου, ήταν αρκετό για να μου βγάλει μια γλύκα και τρυφερότητα, που με κάνουν να νοιώθουν τα παιδιά.  Και σκέφτηκα ότι είμαι πολύ τυχερός που η δουλειά μου, σχεδόν σε όλη μου τη ζωή έχει να κάνει με παιδιά κι ένοιωσα μια ευγνωμοσύνη για όλο αυτό.
Εκείνη τη στιγμή, ένα άλλο μικρό παιδί, άρχισε να ουρλιάζει με απελπισία. Γύρισα και είδα: Ένας μπαμπάς,  προσπαθούσε με το ζόρι να μάθει στο μικρό γιο του να κολυμπάει. Εκείνο έκλαιγε ουρλιάζοντας, αλλά ο μπαμπάς ήταν αλύπητος. Έπρεπε ο γιος του να μάθει να κολυμπάει. «Κοίτα το κοριτσάκι τι ωραία που κολυμπάει», του είπε δείχνοντάς το κοριτσάκι με τα μπρατσάκια που πέρασε δίπλα τους, χωρίς καν να προσέξει ότι το κοριτσάκι φορούσε μπρατσάκια ενώ αυτός είχε απαίτηση ο τετράχρονος , άντε πεντάχρονος γιος του, να μάθει να κολυμπάει χωρίς αυτά!
Οι περισσότεροι γονείς δυσκολεύονται να καταλάβουν  ότι  τον πρώτο ρόλο στο μεγάλωμα των παιδιών δεν τον έχει η λογική. Σίγουρα  χρειάζεται, αλλά δεν έρχεται πρώτη·  πρώτη πρέπει να έρχεται η καρδιά, δηλαδή η αγάπη του γονιού για το παιδί του, και ν’ ακούει μ΄ αυτήν εκείνο που του λέει και του ζητάει η καρδιά του παιδιού του, και να του δίνει την τρυφερότητα και την φροντίδα που εκείνο θέλει και χρειάζεται, κι όχι αυτό που ίδιος θεωρεί λογικό και σωστό για το παιδί του. Και να γινόταν αυτό μόνο σε περιπτώσεις σαν αυτή για το κολύμπι, πάει καλά… Αν γίνεται για ένα, τότε γίνεται για όλα και για πράγματα ακόμα πολύ σοβαρά, που μπορούν να σημαδέψουν μια ζωή.
Βρε, πού με πήγε ένα κοριτ΄σακι που φώναζε τον μπαμπά του!  Τι να πεις…

Καλό βράδυ.
Π.

3 Σχόλια στο “«Μπαμπά, έλα να με πάρεις…»”

Σχολιάστε