«Τις αποφάσεις που πήρες τον Αύγουστο…»

Στα τρία χρόνια που έχω αυτό το blog, δεν μου ήρθε ποτέ να γράψω κάτι για την επέτειο της άθλιότητας της Δικτατορίας της 21 Απριλίου 1967. Ένα μέρος της «σκατίλας» που υπάρχει σήμερα, γεννήθηκε τότε. Δεν ξέρω πώς έγινε σήμερα και κάποια στιγμή, θυμήθηκα μερικούς  φίλους, που δεν ζούνε πια. Είμαστε τότε 24 χρονών. Ίσως η ζωή πολλών από μάς, μπορεί και όλων μας, να ήταν διαφορετική χωρίς αυτά τα άθλια, σκοτεινά επτά χρόνια… Έτσι,λοιπόν, μου μπήκε να ανεβάσω εδώ κάτι που να έχει σχέση με τότε. Έψαξα διάφορα, αλλά τίποτα δεν μου άρεσε, ώσπου έπεσα πάνω σε κάποια χειρόγραφα, με ένα ερωτικό (ερωτικό;) ποίημα ανάμεσά τους, γραμμένο για την αγαπημένη μου, τότε. Και αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ.
Καλό ξημέρωμα
Σας φιλώ
Π.

Τις αποφάσεις που πήρες τον Αύγουστο,
όταν και το τελευταίο κομμάτι του φεγγαριού
-που έλειπε- συμπληρώθηκε,
μην τις ξεχάσεις  τώρα που ήρθε σκοτάδι.
Πως το φεγγάρι έμεινε
λιγότερ’ απ’ το μισό,
δεν σημαίνει πως χάθηκε.
Στα μισά του καινούργιου μήνα
θα είναι και πάλι γεμάτο.

Απ’ τα παιχνίδια της ιστορίας μην γελαστείς,
κάθε φορά που κοροϊδεύοντάς μας πάει πίσω,
ένα πήδημα κρύβει μέσα της για μπροστά.
Αλλοίμονο σε όποιον απελπίστηκε
και δεν ετοιμάστηκε να τ’ ακολουθήσει.

Κάθε στιγμή είναι αναγκαία
γιατί φέρνει την επόμενη.
Όταν ο ένας έρωτας τελειώνει,
ο καινούργιος περιμένει εκεί, να τον νοιώσεις.
Η επανάσταση,
είναι επιθυμία που γεννήθηκε πρώτα μέσα στη ψυχή
-αλλιώς αν είναι ιδέα απ’ έξω δεν έχει καμιά αξία-
είναι  επιθυμία που γεννήθηκε μέσα στο παλιό
απ’ την ανάγκη για το καινούργιο.
Κάθε τόσο αγάπη μου,
γράφονται καινούργια τραγούδια·
και δεν θα σταματήσουν να γράφονται ποτέ.

Τις αποφάσεις που πήρες τον Αύγουστο,
όταν και το τελευταίο κομμάτι του φεγγαριού
-που έλειπε- συμπληρώθηκε,
μην τις ξεχάσεις  τώρα που ήρθε σκοτάδι.
Πως το φεγγάρι έμεινε
λιγότερ’ απ’ το μισό,
δεν σημαίνει πως χάθηκε.
Στα μισά του καινούργιου μήνα
θα είναι και πάλι γεμάτο.

10 Σχόλια στο “«Τις αποφάσεις που πήρες τον Αύγουστο…»”

      Παπαστρατής Ιωάννης
      21 Απριλίου 10 στις 2:26

      Καλημέρα!!!

      Για την σημερινή ημέρα δεν έχω να πω και πολλά…Δυσκολες εποχές πάντως.Από την μία χαίρομαι που δεν το έζησα.Ένα κομμάτι του εαυτού μου θα ήθελε να ζούσε το ’67

      Λίγο διαστροφικό ε;

      Πάντως και την γραφή ποιήσης την κατέχεις!!!!

      φιλιά και στους δύο σας

      να-τασσσάκι
      21 Απριλίου 10 στις 6:38

      Κάθε στιγμή είναι αναγκαία
      γιατί φέρνει την επόμενη.
      Όταν ο ένας έρωτας τελειώνει,
      ο καινούργιος περιμένει εκεί, να τον νοιώσεις.

      Η επανάσταση,
      είναι επιθυμία που γεννήθηκε πρώτα μέσα στη ψυχή
      -αλλιώς αν είναι ιδέα απ’ έξω δεν έχει καμιά αξία-
      είναι επιθυμία που γεννήθηκε μέσα στο παλιό
      απ’ την ανάγκη για το καινούργιο.

      Ε ναι, είναι ένα ερωτικό ποίημα, σχετικό με την ημέρα!
      😉

      Φιλί

      Καραπιπέρης Γιάννης
      21 Απριλίου 10 στις 12:19

      «Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο
      που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν
      όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος
      φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν

      Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα
      κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν
      φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα
      και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν

      Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
      όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
      κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
      δε θα περάσει ο φασισμός»

      http://www.youtube.com/watch?v=LQMsT4lNG2g&feature=related

      Για όσουν ανατριχιάζουν ακόμα και σήμερα με λέξεις ΕΑΤ και ΕΣΑ…
      Μόνο που η δικτατορία της 21ης Απριλίου φυλάκιζε τους αγωνιστές και τους αντιπάλους της. Η σημερινή δικτατορία της Νέας Τάξης πάει ακόμα παραπέρα και δεν έχει όρια, καθώς εκτός από ανθρώπους, δολοφονεί ιδέες και ελπίδες

      Μαρία
      21 Απριλίου 10 στις 14:48

      δε ξερω για την κοπελια πάντως αν ήμουν στη θέση της θα ελιωνα με τετοιο ποιημα… αχ παραμυθούλη…

      dimitrisp
      22 Απριλίου 10 στις 14:07

      «Τις αποφάσεις που πήρες τον Αύγουστο,
      όταν και το τελευταίο κομμάτι του φεγγαριού
      -που έλειπε- συμπληρώθηκε,
      μην τις ξεχάσεις τώρα που ήρθε σκοτάδι.»
      θα μπορούσε να είναι και πρόλογος στον «Αμλετ της Σελήνης»
      Πολύ μας άρεσε και…για ψάξου καλύτερα να βρεθούν κι άλλα χειρόγραφα…
      Φιλιά.

      …Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα
      Πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν’ ανατραπεί
      Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια
      Τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή

      Πενθούσες με τους έρωτες γυμνός και μεθυσμένος
      Γιατί με τους αθάνατους είχες λογαριασμούς
      Τις άριες μιας όπερας τραύλιζες νικημένος
      Μιας επαρχίας μαθητής μπροστά σε δυο χρησμούς

      Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια
      Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές
      Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια
      Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές

      Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης
      Έσβησες μ’ ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής
      Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις
      Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής…

Σχολιάστε