Η μαμά γέννησε ένα αυγό

Άργησα να βάλω post γιατί με διασκέδαζε τρομερά που παρακολουθούσα τα σχόλια στο προτελευταίο και δεν ήθελα να σας κόψω. Σ’ αυτό το blog, λοιπόν, πάντα τα πολλά σχόλια γίνονται εκεί που δεν το περιμένω.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω τη γνώμη μου περί ομοφυλοφιλίας, αφού την έχω πει και στο post «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ» αλλά και σε προηγούμενα που έχω βάλει τα link τους σ’ αυτό. Θα ήθελα, όμως, να κάνω μία ερώτηση: Τι είναι εκείνο που θέλει κανείς ως γονιός; Να ανθίσει εκείνο που το κάθε παιδί έχει μέσα του ή να του επιβάλει να γίνει εκείνο που θέλει αυτός; Σε κάθε τομέα· ερωτικό, επαγγελματικό, πίστης κ.λπ. Και έχουν την ευαισθησία να το αφουγκραστούν, σβήνοντας κάθε δική τους επιθυμία ή άποψη; Δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους σαν προέκταση του εγώ τους, σαν δικαίωση της δικής τους μίζερης ζωής  εξαιτίας ενός γάμου που γρήγορα νέκρωσε, ενός αδιάφορου επαγγέλματος, ονείρων που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, ξενέρωτης έως ανύπαρκτης σεξουαλικής ζωής κ.λπ. Προσωπικά πιστεύω ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται καθοδήγηση, χρειάζονται φροντίδα και στοργή. Αυτά τα δύο είναι που κάθε στιγμή μπορούν να δείξουν στο γονιό τι είναι το καλύτερο να κάνει για το παιδί του κι όχι διάφορες αφηρημένες έννοιες και ιδέες κοινωνικού καθωσπρεπισμού, θρησκόληπτης στρατιωτικής πειθαρχίας, φόβων και καθετί άλλου που δεν είναι αγάπη. Σας έχει περάσει από το μυαλό ότι μία αποκρυσταλλωμένη από παλιά συμπεριφορά μας, η στάση μας απέναντι στη ζωή και στις σχέσεις μας, ίσως και να είναι αποτέλεσμα μιας λέξης ή μιας χειρovoμίας από μία σκληρή κι αδιάφoρη μάvα ή αvτίθετα πάλι  από μία τρυφερή και στoργική μάvα, από τη στάση εvός άσκoπα αυστηρoύ -άρα βίαιoυ- κι αδιάφoρoυ πατέρα ή αvτίθετα πάλι, από τη στάση ενός  στoργικoύ πατέρα;
Όπως ξέρουν όσοι έχουν παιδιά, τα παιδιά είvαι ευαίσθητα, ξύπvια, περίεργα, τρυφερά, αvoιχτά και έτοιμα vα ρoυφήξoυv oτιδήπoτε, ακόμα και την ερωτική ατμόσφαιρα των γονιών που «πλανάται» στο σπίτι. Πολύ φοβάμαι ότι σήμερα τα παιδιά δεv έχoυv αληθινή στoργή και φροντίδα παρά μόvo ευκαιριακά, όπoτε oι μεγάλoι έχoυv λίγo καιρό γι’ αυτά. Και αντί να αναρωτιόμαστε πώς θα τα προστατεύσουμε από την τηλεόραση, από τις παρελάσεις, από τους περιπλανώμενους βιαστές, μήπως θα έπρεπε να αvαρωτιόμαστε πώς θα πρoστατεύσoυμε τα παιδιά από μας τους ίδιους στο σπίτι; Από σαχλορομαντικές ιδέες τύπου «Μαντάμ Μπατερφλάυ», που γεμίζουν μία απλή φυσική πράξη όπως την ερωτική, με ένα σωρό συναισθηματικά σκουπίδια, που δεν έχουν να κάνουν τίποτα με αληθινά αισθήματα τρυφερότητας, στοργής και φροντίδας του συντρόφου σου, αλλά με συναισθήματα ιδιοκτησίας, αποκλειστικότητας και αυτοεπιβεβαίωσης.
Ο τίτλος του post είναι ο τίτλος ενός βιβλίου για παιδιά, γραμμένου και ζωγραφισμένου με εξαιρετική ευαισθησία από την Μπάμπετ Κολ. Θέμα του, είναι αυτό που απασχόλησε τα σχόλιά σας στο post «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ» στο μεγαλύτερο μέρος τους, τουλάχιστον. Το βίντεο που έχω ανεβάσει είναι μία από τις πεντάλεπτες εκπομπές για βιβλίο που έκανα πριν 17 χρόνια. Η ηλικία του «μάστορα» (cpil) αυτού του blog που ήταν τότε παρουσιαστής της εκπομπής αυτής, θα σας πείσει για το πόσο παλιά είναι.
Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να κλείσω με ένα ανέκδοτο, σχετικό με τη «συζήτησή σας»: Η μαμά λέει στον μπαμπά που ετοιμάζεται να πάει στο γήπεδο με τον δωδεκάχρονο γιο τους: «Μίλησέ του σε παρακαλώ σήμερα για το πώς γεννιούνται τα παιδιά. Αλλά σε παρακαλώ να του το πεις απαλά και τρυφερά. Να του πεις  τι κάνουν οι μελισσούλες,  τα πουλάκια, τα λουλουδάκια, οι γατούλες, τα σκυλάκια, τα ψαράκια, και στο τέλος να του πεις ότι έτσι κάνουν και οι άνθρωποι». «Καλά, καλά, ξέρω…» λέει ο σύζυγος και φεύγουν. Στο γήπεδο, την ώρα που γίνεται ημίχρονο, λέει ο μπαμπάς στο γιο του: «Ρε συ, θυμάσαι τις δυο γκόμενες που ψαρέψαμε προχθές τη Συγγρού και τι κάναμε μ’ αυτές στο αυτοκίνητο;» «Ναι», απαντάει ο  γιος κι ο πατέρας συνεχίζει: «Ε, έτσι το κάνουν και οι μελισσούλες,  τα πουλάκια, τα λουλουδάκια, οι γατούλες, τα σκυλάκια και τα ψαράκια».

Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

(Παραμυθάς είναι το «Π», έτσι; Γιατί έχει φοβηθεί το μάτι μου τον βρωμερό  νου σας)

Υ.Γ. Α, ναι! Και επειδή έχει παρεξηγηθεί  η διακριτικότητά μου στο παρελθόν, να μην αναφέρομαι ονομαστικά σε σχόλιά σας, αυτή τη φορά θα κάνω εξαίρεση για να πω στην ATHINOVIO που με προκάλεσε, ότι ειλικρινά απορώ γιατί εξακολουθεί έτσι σαδομαζοχιστικά να μπαίνει εδώ,  και να στείλω πολλά φιλιά σε όλους όσους  με «γλύφουν» ή διαφωνούν μαζί μου αλλά χωρίς εμπάθεια τύπου Ε.Λ.Π.Α. (Για ερμηνείες στον Καραπιπέρη, παρακαλώ).

12 Σχόλια στο “Η μαμά γέννησε ένα αυγό”

      Fwtino_Asteraki
      12 Ιουνίου 10 στις 19:47

      Καλησπέρα σε όλους ελπίζω να στε καλά και να περνάτε όμορφα!

      Τι είναι εκείνο που θέλει κανείς ως γονιός; Να ανθίσει εκείνο που το κάθε παιδί έχει μέσα του ή να του επιβάλει να γίνει εκείνο που θέλει αυτός;
      Χμμμ νομίζω ξεκινάει με όνειρα με πάθος για να του δώσει οσο περισσότερα εφόδια μπορεί…ή να το βοηθήσει να κάνει οσο γίνετε περισσότερα όνειρα του πραγματικότητα…μα στο δρόμο παθαίνει άνοια ( 😉 ) και τελικά του δίνει στοιχεία και χαρακτηριστικά για να κάνει πράγματα που εκείνοι δεν μπόρεσαν να κάνουν είτε λόγω τον δικών τους γονιών είτε άλλων παραγόντων…τους ικοιοποιουν πράγματα ή τρόπους συμπεριφοράς ή τους απομακρύνουν απ όλα πράγματα,συνήθειες και λοιπά..που ίσως οι ίδιοι να έκαναν σε «μικρότερες» ηλικίες τους και τώρα ίσως τα βαρέθηκαν…Δεν αφήνουν πολλά περιθώρια στο παιδί να ανθήσει με το δικό του τρόπο…και αδυνατούν να καταλάβουν πως κάθε «σποράκι» ή «αυγουλάκι» αν θέλετε είναι διαφορετικό και δεν μοιάζει με κανένα άλλο!

      Πλάκα έχει το βιβλιαράκι….μήπως όμως τους λέει και πολλά χαχα! 😛 αστειάκι…
      “Η μαμά γέννησε ένα αυγό” ? Ο βαφτηστήρας μου το χειμώνα ζήτησε απ την μαμά του να του κάνει ένα κουταβάκι…δεν πειράζει λέει αν δεν έχει και τα χρώματα που ήθελε πάνω θα το βάψει με τους μαρκαδόρους του(το καημένο) τελικά μάλλον τα παιδιά είναι πιο προχω(μένα) απ μας χιχι! 😀

      Καλό ΣαββατοΚύριακο σε όλους!

      marilia
      12 Ιουνίου 10 στις 23:41

      Σ’ ένα παραμύθι μου έφτιαξα κι εγώ ένα παιδάκι από ζύμη! Και δεν είχα υπόψη μου το συγκεκριμένο βιβλίο, δυστυχώς. Την επόμενη φορά μπορεί να ξεφυτρώσω παιδάκι από καντιφέ. 😉

      Σνουποφιλί

      να-τασσσάκι
      13 Ιουνίου 10 στις 8:30

      Πάντως, την απορία «από πού έρχονται τα μωρά;» δεν την έχουμε μόνο «εμείς»…

      Καλημερούδια σας, και χρόνια πολλά στους μπαμπάδες και στους Μπαμπάδες
      (ναι, σήμερα είναι η γιορτή του Πατέρα, κι έχω ένα φίλο που κάθε χρόνο διαμαρτύρεται -δίκαια, νομίζω- ότι ενώ στη γιορτή της μητέρας γίνεται πάντα ένας μικρός χαμός, η γιορτή του πατέρα περνάει «στο ντούκου»…. )

      🙂

      dimitrisp
      13 Ιουνίου 10 στις 9:06

      Νατάσα μήπως κάνεις λάθος; μάλον την άλλη Κυριακή είναι….βέβαια πρόλαβα να πάρω δυο φιλιά από τους γιους αλλά ο μεγάλος είδε σε ένα ημερολόγιο ότι η γιορτή του πατέρα είναι στις 20 Ιούνη(τρίτη Κυριακή του Ιούνη)
      Χρόνια μας πολλά όμως όπως και να έχει 🙂

      ΥΓ μπήκα στο αρχείο του Π και διάβαζα τα σχόλιά μας πέρσι στη γιορτή του Πατέρα στο σχετικό ποστ που ήταν μετά από κάποια καυγαδάκια που είχαμε σαν παιδιά 🙂 κι εμείς…έχει λοιπόν πολύ πλάκα όταν αποστασιοποιημένα και πλήρως αποταυτισμένα διαβάζει κανείς αυτά που γράφει, είναι στα αλήθεια διασκεδαστικό…μήπως πρέπει να αποταυτιζόμαστε πολύ νωρίτερα αποβάλλοντας έτσι το συναισθηματικό φορτίο και ξαναβλέποντας τα πράγματα με νου αντικειμενικό και όχι βρωμερό (σαν του Καραπιπέρη :)…σου βγήκε το όνομα Γιάννη)
      Φιλιά σε όλους.

      να-τασσσάκι
      13 Ιουνίου 10 στις 9:33

      @ Δημήτρη, έχεις δίκιο -κι εμένα άλλος με μπέρδεψε, μόλις το είδα ότι έτσι είναι
      (όποιος βιάζεται πρωί πρωί, την πατάει :P)

      Καλημέρα -και θα πάρεις φιλιά και την άλλη Κυριακή 🙂

      Παραμυθάς
      13 Ιουνίου 10 στις 11:50

      Χα,χα, χα… Μόλις θυμήθηκα ένα ανέκδοτο, διαβάζοντας το σχόλιο τ… χα, χα, χα… όχι θα κρατήσω χαρακτήρα, δεν λέω ονόματα. Λοιπόν: Ένας μαζοχιστής, λέει σε ένα σαδιστή: «Χτύπα με, κλώτσα με, φτύσε με, βρίσε με…» Κι ο σαδιστής , με έκφραση τρομερής ηδονής στο πρόσωπο του λέει: «Ποτέεεεεεεεεε…»

      Καραπιπέρης Γιάννης
      13 Ιουνίου 10 στις 12:08

      😆

      ΔΙΑΦΩΝΩ Π. ! έχω καλύτερο ανέκδοτο:

      Ένας σαδιστής, ένας μαζοχιστής, ένας δολοφόνος, ένας νεκρόφιλος, ένας κτηνοβάτης και ένας πυρομανής κάθονται στο παγκάκι ενός ψυχιατρείου και βαριούνται…

      «Να κάναμε σεξ με μια γάτα;», λέει ο κτηνοβάτης

      «Να κάνουμε σεξ με τη γάτα, αλλά μετά να την βασανίσουμε», λέει ο σαδιστής

      «Να κάνουμε σεξ με τη γάτα, να τη βασανίσουμε, αλλά μετά να τη σκοτώσουμε», λέει ο δολοφόνος

      «Να κάνουμε σεξ με τη γάτα, να τη βασανίσουμε, να τη σκοτώσουμε και μετά να ξανακάνουμε σεξ μαζί της», λέει ο νεκρόφιλος

      «Να κάνουμε σεξ με τη γάτα, να τη βασανίσουμε, να τη σκοτώσουμε, μετά να ξανακάνουμε σεξ μαζί της, αλλά μετά να την κάψουμε κιόλας», λέει ο πυρομανής

      Ησυχία απλώθηκε αμέσως μετά… όλοι περίμεναν τον μαζοχιστή να μιλήσει…
      .
      .
      .
      και αυτός λύνει τη σιωπή: «νιάουουουουου!»

      athinovio
      14 Ιουνίου 10 στις 10:53

      Βασικά παρακολουθώ το μπλογκ από περιέργεια, να δω ποιός θα είναι ο επόμενος και τι θα γίνει στο τέλος.
      Πάντως, είναι αλήθεια ότι από όλα τα μπλογκ που έχω επισκεφθεί (και έχω επισκεφθεί πολλά) μόνο εδώ γίνεται αυτό, το να μην γίνεται αποδεκτή η διαφωνία και να αποκλείεται η συζήτηση, ειδικά από έναν τόσο πνευματικό άνθρωπο όπως ο παραμυθάς, που επαναλαμβάνει ξανά και ξανά να μην δεχόμαστε αμάσητα αυτά που λέει, αλλά μετά με τον πρώτο τσακωμό επιτρέπει στα «καλά παιδιά» του μπλογκ να τσουβαλιάζουν αυτούς που μέχρι πρότινος ήταν επίσης καλά παιδιά. Όπως ο αμερικάνος φιλος μας που τον είπε και μαλάκα κι από πάνω.

      Για παράδειγμα σε αυτό το μπλογκ

      http://e-cynical.blogspot.com/2010/05/blog-post_19.html

      έχουν γίνει επικές μάχες, όμως οι συζητητές είχαν επιχειρήματα και ακόμα όταν κατέληγαν σε έντονες αλληλοκαταγγελίες ήταν βάσει επιχειρημάτων και όχι βάσει των λέξεων που είχε ξαναπεί ο ίδιος κάποτε.
      Έτσι, μπορεί να τσακωνόμαστε σαν τα τσακάλια για το ένα ή το άλλο θέμα, όμως στο επόμενο ποστ ξανασυζητάμε και ίσως συμφωνήσουμε μάλιστα στο επόμενο θέμα.

      Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό που γίνεται !

      Καραπιπέρης Γιάννης
      14 Ιουνίου 10 στις 19:19

      Αthinovio, δεν έχεις καταλάβει το βαθύτερο νόημα αυτού του blog. Σκοπός μας είναι να διαφωνούμε, να τσακωνόμαστε, να προσβάλουμε και να ειρωνευόμαστε ο ένας τον άλλον. Να προσπαθούμε με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα να τον πετάξουμε έξω από το ρινγκ, μέχρι να μείνει ένας μόνο στο τέλος. Ο Εκλεκτός, ο Τυχερός, ο Chosen One !

      Και αυτός ή αυτή θα κερδίσει ένα δείπνο με τον Π. σε γνωστό restaurant καθώς και μια διαμονή σε σουΐτα γνωστού ξενοδοχείου !

      (σε έκανα και χαμογέλασες όμως, δεν μπορείς να πεις… 😉 )

      hibiscus
      14 Ιουνίου 10 στις 20:18

      @ athinovio
      Προσπάθησα να το δω έτσι, προσπάθησα να το δω κι αλλιώς…
      Ειλικρινά, όμως, κάθε φορά που διαβάζω όσα γράφεις, αισθάνομαι ότι μου χτυπάς τα χέρια επειδή τρώω τις τηγανητές πατάτες με τα δάκτυλα…
      Μα είναι δυνατόν να παρουσιάζεις παραδείγματα για το τί κάνουν σε άλλα blogs που σου αρέσει για να το κάνουμε κι εδώ;!
      Χαλάρωσε λιγάκι! Σε λίγο νομίζω ότι θα πεταχτείς από την οθόνη και θα μου φωνάξεις:
      «μην πατάς το Π με το δείκτη! με τον παράμεσο να τον πατάς!»…

      …και νόμιζα ότι ΕΓΩ ήμουν control-freak!…

      (τί ήθελα και τις θυμήθηκα τις πατάτες τώρα;!…)

Σχολιάστε