Το ατύχημα

Μια φορά κι έναν καιρό, έτσι όπως αρχίζουν όλες οι αληθινές ιστορίες, ζούσε ένα κοριτσάκι με τη μαμά του και τον μπαμπά του, που του είχαν πολύ μεγάλη αδυναμία, γιατί η μητέρα είχε χάσει άλλα τέσσερα παιδιά – πριν έρθει το κοριτσάκι – χωρίς να τα γεννήσει.
Ο μπαμπάς του κοριτσιού τρελαινόταν να το φροντίζει από την ώρα που γεννήθηκε. Σ’ αυτό το μικρό πλασματάκι έβγαζε όλες τις ποσότητες τρυφερότητάς του που δεν του απορροφούσαν οι μεγαλύτερης ηλικίας εκπρόσωποι αυτού του φύλου, ενώ καθώς το παρατηρούσε να μεγαλώνει, έβλεπε σε μικρογραφία όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του άλλου φύλου που από νεαρό αγόρι τον είχαν κάνει να φοβάται. Κι έτσι, απ’ αυτό το κοριτσάκι έμαθε να κατανοεί και τις γυναίκες, οπότε έπαψε και να τις φοβάται.
Όταν το κοριτσάκι ήταν τεσσάρων χρονών και η θηλυκή «σκατουλιά» του είχε αρχίσει να ανθίζει, ο πατέρας του άρχισε να ενδιαφέρεται – εντελώς στα ξαφνικά – για πράγματα που πριν κορόιδευε: μεταφυσική, παραψυχολογία, αστρολογία, μετενσαρκώσεις, αυτογνωσίες, εσωτερικές αναζητήσεις και τέτοια και σε μια εποχή, μάλιστα, που δεν είχε ακόμα εδραιωθεί και διαδοθεί ευρύτερα η Κβαντική Μηχανική με τα παράλληλα σύμπαντα και τα παράδοξά της, ώστε να βρίσκει ικανοποίηση ο επιστημονικός του νους που αμφισβητούσε τα πάντα. Είχε καταγοητευτεί με όλα αυτά.
Ένα βράδυ, η μητέρα του κοριτσιού όταν έμεινε μόνη της με τον άντρα της, του είπε κάτι παράξενο: Την ώρα που ετοίμαζε το κοριτσάκι για να το βάλει για ύπνο, εκείνο της είπε: «Ξέρεις μαμά, εγώ θα πεθάνω μικρή». Εκείνη δεν συμμεριζόταν και πολύ τα τελευταία ενδιαφέροντα του άντρα της, αλλά αυτός ανησύχησε. Την άλλη μέρα, πήγε σε μια φίλη του αστρολόγο και της ζήτησε να του κάνει το ωροσκόπιο της κόρης του, χωρίς να της πει γιατί, κι εκείνη του ζήτησε και τη δική του ημερομηνία για να βγάλει και το δικό του.
Ξανασυναντήθηκαν το ίδιο βράδυ. Η γυναίκα, ακόμα και σήμερα δεν ξέρει πώς είπε όσα είπε αφού δεν επιτρέπεται οι αστρολόγοι να λένε τίποτα για θάνατο όταν τον «δουν». Του είπε ότι στο ωροσκόπιο της κόρης του «υπάρχει» θάνατος από ατύχημα έως τα εννιά, ενώ στο δικό του «υπήρχε» απώλεια παιδιού σε μικρή ηλικία.
«Έως τα εννιά… Δηλαδή για πέντε χρόνια από σήμερα…», σκέφτηκε ο πατέρας του κοριτσιού και το πρώτο που του ήρθε στο νου ήταν να πάρει όλα αυτά που διάβαζε τελευταία και να τα πετάξει. Αν όλα αυτά – ωροσκόπια, μετενσαρκώσεις, κάρμα και τέτοια -ήταν σαχλαμάρες κι όχι αλήθεια, τότε δεν θα πάθαινε τίποτα η κόρη του. Αυτό, όμως, παραήταν εύκολο για να είναι έτσι και να τον ησυχάσει. Και «μπήκε» στην κόλαση: Κάθε φορά που το κοριτσάκι απλώς σκόνταφτε, εκείνου η ψυχή του πήγαινε στην Κούλουρη. Στο πάρκο τ’ απογεύματα, δεν διάβαζε εφημερίδα όσο το κοριτσάκι έπαιζε, όπως έκανε πριν, αλλά έτρεχε πίσω του γεμάτος ανησυχία. Τις νύχτες πεταγόταν στον ύπνο του κι έτρεχε στο δωμάτιο του κοριτσιού να δει αν αναπνέει. Κι όταν σε λίγες μέρες ήρθε η ώρα να πάνε διακοπές σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα, βρισκόταν μονίμως σε κατάσταση εμφράγματος, καθώς η γυναίκα του δεν είχε άδεια και ήταν μόνος του με την κόρη του. Ενώ της είχε αγοράσει ποδήλατο, κάθε μέρα έβρισκε μια δικαιολογία για να μην της μάθει. Ενώ της είχε υποσχεθεί ότι θα την μάθει να κολυμπάει χωρίς μπρατσάκια, της πήρε και σωσίβιο. Ενώ είχαν πει ότι αυτή θα πηγαίνει στο φούρνο – που ήταν κοντά – για ψωμί, πήγαινε πάντα μαζί της. Ενώ μπροστά στο σπίτι ήταν μια πλατεία όπου μαζεύονταν τα παιδάκια της γειτονιάς και παίζανε μόνα τους, εκείνος ήταν ο μόνος γονιός που καθόταν παράμερα και κοίταγε ανήσυχα το παιδί του. Κι ένα σωρό άλλα, που είχαν αρχίσει να κάνουν ασφυκτική τη ζωή του μικρού κοριτσιού.
Είχε περάσει έτσι μια εβδομάδα όταν ένα βράδυ, αφού έβαλε την κόρη του για ύπνο, έκανε στον εαυτό του την ερώτηση:
«Έχεις καταλάβει ότι αν συνεχίσεις έτσι με την κόρη σου, θα την κάνεις μία ανίκανη και ηλίθια γυναίκα; Και καλά, εσύ μπορείς να πιστεύεις ό,τι θέλεις, αλλά αυτό το παιδί τι φταίει να γίνει ένα φοβισμένο, αδύναμο πλάσμα; Γιατί το κάνεις αυτό;»
«Επειδή την αγαπάω», απάντησε στον εαυτό του, που εκείνος -όμως- συνέχισε αυστηρά: «Παπάρια την αγαπάς. Τον εαυτό σου σκέφτεσαι μην πονέσεις. Τον δικό σου πόνο σκέφτεσαι όχι εκείνη, που μπορεί να την αποβλακώσεις».
Και τότε είδε πολύ καθαρά τι έκανε, τι κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι: Δεν αγαπάνε, απλώς επενδύουν συναισθηματικά σε άλλους που τρέμουν μην τους χάσουν, μη χάσουν την ευχαρίστηση που τους δίνει η «επένδυσή» τους. Κάπως έτσι είναι κι οι άνθρωποι στις κηδείες που κλαίνε πιο πολύ για τη δική τους ζωή παρά για ‘κείνον που πέθανε. Κάπως έτσι είναι και οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με κριτήριο τη δική τους ησυχία, ευχαρίστηση, δικαίωση και τέτοια και όχι με το τι χρειάζονται και θέλουν πραγματικά τα παιδιά τους.
Εκείνη τη νύχτα δεν έκλεισε μάτι. Είχε αρχίσει, χωρίς να το διαβάσει σε κανένα βιβλίο, αλλά μέσα στο βιβλίο που ήταν αυτός ο ίδιος, να βλέπει ότι η αγάπη και ο θάνατος ήταν κάτι άλλο από την ιδέα που είχε έως τότε γι’ αυτά. Την άλλη μέρα το πρωί, πέταξε τα μπρατσάκια και το σωσίβιο και μέχρι το μεσημέρι έμαθε στην κόρη του να κολυμπάει. Και το απόγευμα, μέσα σε μια ώρα, της είχε μάθει να κάνει ποδήλατο. Την άλλη μέρα το μεσημέρι, την έστειλε μόνη της στο φούρνο για ψωμί, περιμένοντάς την με κομμένα τα πόδια από την αγωνία, μέχρι να γυρίσει. Κι αυτό εξακολούθησε και τις είκοσι μέρες των διακοπών τους.
Τα χρόνια περνούσαν. Ο πατέρας του κοριτσιού είχε πάψει να έχει την αγωνία των πρώτων ημερών, αλλά πάντα – χωρίς εκείνη να το ξέρει – την παρακολουθούσε, είτε με την άκρη του ματιού του όταν ήταν κοντά της, είτε με την άκρη της ψυχής του, όταν ήταν μακριά της.
Κι ήρθε το καλοκαίρι που το κοριτσάκι δεν ήταν πια «κοριτσάκι», αλλά ολόκληρο κορίτσι. Είχε μπει στα εννιά. Είχαν πάει όλοι μαζί διακοπές σε ένα νησί. Το σπίτι ήταν έξω από το χωριό. Κάθε απόγευμα το κορίτσι κατέβαινε από το σπίτι στο χωριό με το ποδήλατο, που πια ήξερε να κάνει τέλεια. Η διαδρομή ήταν όλη στον κεντρικό δρόμο που συνέδεε τη μια άκρη του νησιού με την άλλη. Την έκανε με το ποδήλατο γύρω στα είκοσι λεπτά. Εκείνο το απόγευμα, πέντε χρόνια ακριβώς από εκείνη την «πρόβλεψη», ο πατέρας είχε πάει βόλτα με το αυτοκίνητο έναν επισκέπτη για να του δείξει το νησί. Μόλις γύρισε σπίτι και πάρκαρε, ήρθε η γυναίκα του ταραγμένη και του είπε ότι μόλις έφεραν την κόρη του. Είχε ένα ατύχημα, αλλά είναι καλά. Εκείνος πάγωσε. Το ατύχημα στα εννιά της, που του είχαν πει. Αλλά χωρίς θάνατο. Παραλίγο. Το κορίτσι έτρεχε με το ποδήλατο στη λεωφόρο, στη δεξιά μεριά του δρόμου όπου είχε γαρμπίλι. Κάποια στιγμή σε μια κατηφόρα φρενάρισε για να κόψει ταχύτητα. Το ποδήλατο ντεραπάρισε, έπεσε και το κορίτσι σύρθηκε μαζί με το ποδήλατο στη μέση του δρόμου. Ένα αυτοκίνητο που ερχόταν πίσω της, καθώς δεν υπήρχε κανείς στην αντίθετη λωρίδα, πέρασε απέναντι και απέφυγε το κορίτσι που αλλιώς θα περνούσε από πάνω του. Σταμάτησαν και την έφεραν σπίτι γιατί στο μικρό νοσοκομείο του νησιού δεν μπορούσαν να της κάνουν τίποτα. Είχε πολλαπλά κατάγματα στο ένα χέρι και δεν υπήρχε ακτινολογικό μηχάνημα. Ο πατέρας πήρε κάτι μικρές σανίδες και επιδέσμους από το αυτοκίνητό του και της έφτιαξε ένα νάρθηκα. Έκλεισε θέση για τους δυο τους στην πρώτη πρωινή πτήση. Εκείνο το βράδυ, είπε στη γυναίκα του να κοιμηθεί στο άλλο δωμάτιο, για να έχει την κόρη του στο διπλανό κρεβάτι και να την προσέχει να μην γυρίσει από τη μεριά τού σπασμένου χεριού. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που την άφησε να κοιμηθεί μαζί του, παρ’ όλο που το κοριτσάκι το είχε απαιτήσει πολλές φορές από τον πατέρα του, κυρίως την εποχή που μετά το διαζύγιό του με τη μάνα της ζούσε μόνος τους. (Δεν υπάρχει τίποτα πιο βλαβερό ψυχολογικά για τη σεξουαλική ζωή του άντρα που ως μικρό αγόρι κοιμόταν κάποιες φορές με τη μάνα του και της γυναίκας που ως κοριτσάκι κοιμόταν, έστω και που και που, με τον πατέρα της. Θέλει πολύ δουλειά και επίγνωση μετά, για να ξεμπερδέψει κανείς ως ενήλικας απ’ αυτό).
Την άλλη μέρα, μπαμπάς και κόρη πέταξαν με το πρώτο αεροπλάνο στην Αθήνα για το Νοσοκομείο των Παίδων. Καθώς περίμενε έξω από το χειρουργείο, ένοιωσε κάτι να ησυχάζει μέσα του. Και τότε κατάλαβε ότι όλα αυτά τα πέντε χρόνια, υπήρχε μέσα του μια ακαθόριστη ανησυχία. Έτσι όπως ακούγεται στο σπίτι σου ο θόρυβος του ψυγείου, που μόλις σταματήσει καταλαβαίνεις ότι τελικά σ’ ενοχλούσε. Το ατύχημα που του είχαν προβλέψει είχε γίνει, αλλά χωρίς να φέρει το θάνατο. Έπαψε να έχει εκείνη την κρυφή ανησυχία μέσα του, αλλά του είχε γίνει πια συνήθεια και δεν έπαψε ποτέ να την παρακολουθεί, είτε με την άκρη του ματιού του όταν ήταν κοντά της είτε με την άκρη της ψυχής του, όταν ήταν μακριά της.
Κι αυτοί ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα.

Καλή εβδομάδα.
Π.

34 Σχόλια στο “Το ατύχημα”

      maria
      27 Ιουλίου 08 στις 22:07

      μήπως το κοριτσάκι δεν ένοιωσε ποτέ την «ασφυξία’ της στενής παρακολούθησης? κι αν συνέβη το αντίθετο? δηλαδή το κοριτσάκι να ένοιωθε την προστασία από κοντά κι από μακριά και δεν μπορούσε να κάνει χωρίς αυτή? εγώ το βλέπω σαν ένα δίχτυ προστασίας σαν αυτά που έχουν οι ακροβάτες στο τσίρκο. όμως καλό είναι κάποια στιγμή τα ακροβατικά να γίνονται και χωρίς αυτό γιατί αυτή είναι η αληθινή μαγκιά..έτσι κι αλλιώς κάποτε θα χρειαστεί..

      xxx

      Αθηνά
      27 Ιουλίου 08 στις 23:33

      πώς μπορεί ένας γονιός να μήν ανυσηχεί?
      γμτ πως μπορείς να ξέρεις ένα προς ένα όλα τα πράγματα που μπορεί να συμβούν την κάθε στιγμή και να μήν φοβάσαι για αυτό το πλασματάκι με 10,5 μυωπία από τα τρία του χρόνια?

      σήμερα ο αχιλλέας έφαγε μια τρομακτική τούμπα και τα γυαλάκια του γραντζούνισαν το προσωπάκι του το γαλανό

      πως μπορείς να μην τρέμεις σε κάθε σκαλοπάτι και σε κάθε άλμα για αυτό το σπουργιτάκι>

      αχ βρε παραμυθά…..

      νατασσάκι
      27 Ιουλίου 08 στις 23:56

      Και τότε είδε πολύ καθαρά τι έκανε, τι κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι: Δεν αγαπάνε, απλώς επενδύουν συναισθηματικά σε άλλους που τρέμουν μην τους χάσουν, μη χάσουν την ευχαρίστηση που τους δίνει η «επένδυσή» τους

      …κι αυτοί ζουν ακόμα καλά, κι εμάς μας κάνουν καλύτερους…
      🙂

      Καλή βδομάδα, αγαπημένε μας Παραμυθά

      Φιλί.

      El Panos
      28 Ιουλίου 08 στις 0:26

      Εγώ θα σχολιάσω κάτι ψιλοάσχετο.. Ποιός νοήμων άνθρωπος εμπιστεύεται την ψυχική του ηρεμία σε αστρολόγους και μέντιουμ; Και σιγά την πρόβλεψη… 9 στα 10 παδάκια θα έχουν κάποιο πολύ σοβαρό ατύχημα πριν κλείσουν τα 10.

      Αθηνά
      28 Ιουλίου 08 στις 0:41

      παρόμοια ιστορία:

      κ’αποιος είδε στον ύπνο του ότι ήπιε 9 ποτήρια νερό. μόλις ξύπνησε το είπε στη γυναίκα του η οποία τον έστειλε σε μία γιαγιά που εξηγούσε όνειρα. αυτή του είπε ότι του έμεναν 9 εβδομάδες ζωής. ο κύριος αυτός το πήρε στα σοβαρά και μοιρολογούσε μέχρι που κάποια άλλη γιαγιά του είπε ότι θα ζουσε μέχρι να κλείσει τις 9 δεκαετίες και ησύχασε η ψυχή του αφελούς ετούτου θνητού.
      ο κύριος αυτός ζει ακόμα και ασκεί και το εκλογικό του καθήκον και δικαίωμα….

      Eύη
      28 Ιουλίου 08 στις 1:43

      Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες για την »εγκυρότητα» των αστρολόγων και διαφόρων μέντιουμ, μελλοντολόγων κτλ.

      twinkle
      28 Ιουλίου 08 στις 8:01

      Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

      Παραμυθά, χωρίς παρεξήγηση, η παραπάνω ιστορία δε μου λέει και πολλά…

      Μου θύμισε όμως την εκπληκτική ιστορία του Ηροδότου που μιλάει για τον «Άδραστο». Αναζητήστε την… Διαπραγματεύεται το ίδιο θέμα, μόνο που εκεί οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν παρά τις προσπάθειες. Πολύ τραγική ιστορία, κυρίως για το θύτη. Απορώ πώς δεν έχει γίνει ακόμα ταινία στο Hollywood…Ίσως δεν την έχουν μυριστεί!

      Φιλιά

      ΑΡΙΣΤΗ
      28 Ιουλίου 08 στις 8:24

      Καλημέρα στο παραμυθά μου και σε όλους τους παραμυθομεγαλωμένους.
      Παραμυθά μου καλέ εγώ δεν μπορώ να διώξω τις φοβίες μου. Έρχονται και κάθονται κάθε φορά στο στομάχι μου και το δένουν φιόγκο. Άβυσσος το μυαλό και η ψυχή του ανθρώπου. Και το παράλογο πολλές φορές ξέρεις ποιο είναι; Ότι ξέρω πως κάνω λάθος, ότι ξέρω πως πρέπει να χαίρομαι για το σήμερα και να μην στεναχωριέμαι για το αύριο. Αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Άρα κάτι ποιο πάνω από την λογική κυριεύει το μυαλό μου που δυστυχώς δεν ξέρω πώς να το αποβάλλω από μέσα μου.
      Φιλάκια πολλά…

      Μαρία
      28 Ιουλίου 08 στις 8:25

      Καλά σε μερικούς γονείς δε χρειάζεται καν η προφητεία για να είναι υπερβολικοί… τέλος πάντων μεγάλο θέμα.

      Εύη πολύ σωστή αν και στο προηγούμενο post βέβαια κολλάει και σε αυτό στα παιδιά δε δίνουμε την αλήθεια παρα μασημένες βλακείες έτσι λόγω φόβου. Μου έλεγε χτες μια φίλη μου μα αυτός μου είπε πως σκέφτεται να αυτοκτονήσει και γω κάτι έπρεπε να κάνω. Μα αν είναι στα αλήθεια αποφασισμένο αλήθεια δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Έτσι κι εδώ αν οι συνθήκες είναι τόσο επικίνδυνες΄δε θα τις φτιάξεις τώρα θα έπρεπε να έχουν φτιαχτεί.

      Ουφ αυτά πρωι-πρωι κι έτσι επειδή με ενοχλεί να βλέπεις κάποιους γονείς να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους σαν να εύχονταν να ήταν ανάπηρα για να μπορούσαν να τα ελέγχουν και να έχουν την ανάγκη τους. οι σημερινοί 50-60άρηδες από όσα έχω ακούσει τους ξαμολούσαν οι γονείς τους και φεύγαν στα χωράφια. Εμάς λιγότερο αλλά και πάλι δεν ήταν από πάνω μας συνέχεια. Είναι τρομακτικό αυτό που ακούω σήμερα στη γειτονιά. Έλα Κωστακη να παίξουμε μπάλα κι αρχίζει η μάνα. Μη στον ήλιο μη τρέχεται ΄μη θα κρυώσετε μη θα πέσετε μή φωνάζεται μη θα χτυπήσετε. Οπως λέει και ο Αρκάς έτσι το μόνο που μπορούνε να παίξουνε είναι τα τσίνορά τους

      Κια δεν έχει πρόβλημα το παιδί αν χρειάζεται ασφάλεια θα τη ζητήσει από ένστικτο θα πει μαμα φοβάμαι μαμά πονάω στην αντίθετη περίπτωση υπάρχει πρόβλημα. Το παίδί έχει μία σύγκρουση μέσα του αυτός με προστατεύει γιατί με αγαπάει μα αυτό με πνίγει…

      Σεντόνι στο σεντόνι παραμυθά… με συγχωρείς Καλημέρα και καλή βδομάδα

      Κοκκινοσκουφίτσα
      28 Ιουλίου 08 στις 8:54

      άραγε αυτό το ποστ πρέπει να το κοιτάμε μόνο απο την πλευρά του πατέρα προς το παιδί; όταν ήμουν εννέα χρονών, η μητέρα μου μου ανακοίνωσε μαζί με τη θεία μου -για συμπαράσταση μάλλον- οτι θα έμπαινε για λίγο καιρό στο νοσοκομείο. εκείνη ακριβώς τη στιγμή με τρόπο «μεταφυσικό» ήξερα οτι θα πεθάνει και το μυαλό μου άρχισε να σκέφτεται το μετά. ποιος θα αναλάβει εμένα και την αδερφή μου, ποιος θα παρηγορήσει τον πατέρα μου, ποιος θα κανονίζει όλα τα πρακτικά της ζωής. πράγματι μετά απο τέσσερα χρόνια με πολλαπλές νοσηλείες, επιθετικές χημειοθεραπείες με τρομερές παρενέργειες η μητέρα μου τελικά πέθανε απο καρκίνο και αποφάσισα να γίνω εγώ η ενήλικη «μητέρα» στη θέση της, ρόλο στον οποίο είχα εγκλωβιστεί μέχρι σήμερα. άσετις τύψεις που ένιωθα μικρό παιδί γιατί νόμιζα οτι εγώ και η πρόβλεψή μου για θάνατο την είχαν πάρει μακριά.
      εκείνο που εγώ εισπράττω απο το κείμενο αυτό είναι οτι πραγματικά οι περισσότεροι απο εμάς εξετάζουμε το θέμα του θανάτου ιδίως των οικείων μας με μια χροιά εγωιστική: τι θα κάνουμε εμείς, πόσο θα πενθήσουμε εμείς κλπ. ακόμη χειρότερο αυτό που έπιασα εγώ τον εαυτό μου να νιώθει μερικές φορές μετά το θάνατο της μητέρας μου: ότι ήταν σαν ένα διακριτικό, σαν μετάλλιο τιμής το οτι την έχασα και αριστείο οτι συνεχίζω χωρίς αυτήν.
      ευτυχώς σήμερα νομίζω οτι αυτό το έχω αφήσει πίσω μου. ωστόσο πάντα θα αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η σχέση μας αν ζούσε κατα την διάρκεια της εφηβείας μου και σήμερα, αν είχα γνωρίσει και τη γυναίκα εκτός απο τη μητέρα, τι θα λέγαμε, τι θα κάναμε μαζί. και νιώθω και λίγη γλυκιά νοσταλγία και περηφάνεια όταν κάποιος που την ήξερε μου λέει πως αναγνωρίζει κάτι απο την ουσία της πάνω μου. αυτά και συγνώμη αν κούρασα ή μελαγχόλησα… απλώς ήθελα κάπου να το πω

      Mina
      28 Ιουλίου 08 στις 9:04

      Τώρα παραμυθά μου αυτό που είπες για τον ύπνο με ανησύχησε. Ο γιος μου θέλει να κοιμόμαστε μαζί κάθε βράδυ! Τις περισσότερες φορές τον αφήνω γιατί βλέπω πόσο ήρεμα κοιμάται μαζί μου και τον λυπάμαι, αλλά τώρα με ανησύχησες πολύ….Όσο για την ιστορία με τους αστρολόγους και τα μέντιουμ καλά να πάθει ο κύριος αντί να κάτσει να μιλήσει με το παιδί του και την μάνα του έτρεχε στους αστρολόγους!!πφφφ αντρες:-)

      Μαρία
      28 Ιουλίου 08 στις 10:08

      πωπωπω πολύ βαρύ το σεντόνι σήμερα δευτεριάτικα κατακαλόκαιρο παραμυθά το βαραίνουμε κι εμείς παραπάνω κουβέρτα μάλλινη το κάναμε… Καλώς ίσως υο χρειαζόμασταν για να βγάλουμε τα εσώψυχά μας!

      Παραμυθάς
      28 Ιουλίου 08 στις 10:19

      Σας ζητώ με όλη μου την καρδιά συγνώμη που θα σχολιάσω σχόλιά σας – αυτό δεν το έχω κάνει ποτέ – αλλά αυτή τη φορά, επειδή ίσως φταίω εγώ όπως το έγραψα το ποστ, θα ήθελα να το κάνω πιο ξεκάθαρο. Αν σας απασχολήσει το κομμάτι της αστρολογίας στο ποστ – θετικά ή αρνητικά, δεν έχει σημασία – «you miss the point», που λέει αυτή η αγγλική έκφραση και δεν ξέρω πώς ακριβώς μεταφράζεται. Κάπως, συγνώμη, σαν: «σας διαφεύγει η ουσία». Η αστρολογία δεν είναι το θέμα του ποστ σε καμιά περίπτωση. Είναι τρία άλλα πολύ σοβαρά θέματα.
      Καλή εβδομάδα.
      Σας φιλώ πολύ

      Μαρία
      28 Ιουλίου 08 στις 10:31

      Ουπς διευκρίνιση όπου στο πιο πάνω ποστ γράφω είναι αποφασισμένο και θα έπρεπε να έχουν φτιαχτεί εννοώ από τους ανθρώπους όχι από τα άστρα.

      Eύη
      28 Ιουλίου 08 στις 10:33

      Ναι, όντως χάνουμε την ουσία, αν επικεντρωθούμε σε αστρολόγους κτλ. Η ουσία, το »point» που λες, Παραμυθά μας, είναι η αγκίστρωση μας σε ανθρώπους και καταστάσεις και η συναισθηματική μας εξάρτηση. Αυτό το καταλαβαίνει κανείς και είναι εμφανές. Αλλά αυτό όπως βγαίνει μέσα απ’ το κείμενο φαίνεται ότι ο πατέρας άρχισε αυτή την τρέλα μετά από την »πρόβλεψη» της αστρολόγου. Αν η τρελή ανησυχία του πατέρα δεν είχε σχέση με »προβλέψεις» το μήνυμα θα ήταν πιο καθαρό κατά τη γνώμη μου.

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Ιουλίου 08 στις 10:55

      Ο πατερας της μικρης αρχισε να ασχολειται με την μεταφυσικη και τετοια, απο την επιθυμια του για να γνωρισει περισσοτερα για την ζωη κι αλλα τα οποια αρχισε να βλεπει για πρωτη φορα μεσα απο το μεγαλωμα της κορουλας του.
      Πηγε σε αστρολογο οχι επειδη ειτανε ελαφρομυαλος αλλα επειδη ειτανε ηδη επιρεασμενος απο την ικανοποιηση που εβρισκε «ο επιστημονικός του νους που αμφισβητούσε τα πάντα.»
      Παραμυθα, μημπως ητανε η αρχικη αυτη και πρωτογνωρη
      επιθυμια του πατερα να καταλαβει περισσοτερα πραγματα για την κορουλα του, την γυναικα, και την ζωη γενικα, που εσπρωξε κατι σαν γνωση η οποια με την σειρα της θελησε να του προσφερει κατι σαν ανταποδωση ωστε να μαθει κατι που αυτος εψαχνε απο την αρχη?
      Ασχετο. Αλλαξα το εμαιλ μου μημπως φταιω εγω. Σου απαντησα και στα τρια ομως.

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Ιουλίου 08 στις 10:56

      Κοκκινοσκουφίτσα σημεριζομαι πολυ τον αγωνα σου και τον πονο σου. Να’σαι καλα κοπελιτσα μου.

      Κοκκινοσκουφίτσα
      28 Ιουλίου 08 στις 11:03

      Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. παρακολουθώ τα σχόλιά σου και είναι όλα πολύ ουσιαστικά. για να αποκαταστήσω την τάξη τωνπραγμάτων πάντως, πρέπει να πω οτι η «κοπελίτσα» που είπες ειναι σήμερα 32 ετών και όλα αυτά τα κουβαλάω μέσα μου εδώ και 23 χρόνια περίπου. απίστευτο μου φαίνεται και μένα!

      Eύη
      28 Ιουλίου 08 στις 11:08

      Αν όλοι αυτοί που ο »επιστημονικός τους νους αμφισβητεί τα πάντα» τρέχουνε σε αστρολόγους και παραψυχολογίες, μετά θα χρειαστούν ψυχίατρο για να τους απαλλάξει από τις ανησυχίες των »προβλέψεων» που θα τους έχουν φορτώσει οι αστρολόγοι! Πάλι μπερδεύεται το ζήτημα με τους αστρολόγους και χάνεται η ουσία, όπως λέει ο Παραμυθάς. Το θέμα είναι ότι πολλοί γονείς φέρονται έτσι, όπως γράφει στο σχόλιό της κι η Μαρία πιο πάνω, χωρίς να έχουν »επιστημονικό νου» και χωρίς να έχουν πάρει ποτέ καμιά »πρόβλεψη» από κανένα. Εκεί είναι το θέμα.

      Κοκκινοσκουφίτσα
      28 Ιουλίου 08 στις 11:22

      παρόλο που ντρέπομαι πολύ, γιατί μόνο δύναμη δεν δείχνουν αυτά που έγραψα, ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. εύη, μην νομίζεις οτι έκανα τίποτα διαφορετικό, όλοι σε τέτοιες καταστάσεις λειτουργούμε λίγο με τον αυτόματο μου φαίνεται.

      Κοκκινοσκουφίτσα
      28 Ιουλίου 08 στις 11:27

      μιας και το θίξατε, κάποια στιγμή αποφάσισα να πάω σε ένα διακεκριμένο ψυχολόγο για να λύσω κάποιες απορίες μου. πιο χειριστικό άτομο δεν έχω ματαδεί. μετά απο τρεις πανάκριβες (μαύρες κιόλας) και αμήχανες «συνεδρίες», όπου αυτός καθόταν αμίλητος και αμέτοχος και πεταγόταν μόνο για να κάνει ρητορικές ερωτήσεις, μου ανακοίνωσε οτι είμαι «κατάλληλη υποψήφια» για ψυχανάλυση. μάλιστα έπρεπε να κολακευτώ, γιατί λίγοι «εκλεκτοί» είναι έτοιμοι για τέτοιο εγχείρημα. θα έπρεπε να τον συναντώ τέσσερις φορές την εβδομάδα τουλάχιστον για πολλά χρόνια όπως μου είπε. λες και ήμουν κανένα πειραματόζωο με φοβερή ψυχική ασθένεια ένιωσα! πέραν απο το υπέρογκο κόστος, τρομοκρατήθηκα. τα μάζεψα μουδιασμένη, έφυγα εκείνη τη μέρα και δεν ξαναγύρισα ποτέ. προτιμώ … νοσούσα, παρά κορόιδο! πάντως αυτή είναι μόνο η προσωπική μου εμπειρία και δεν μπορώ να καταδικάσω την ψυχολογία και την ψυχανάλυση εν γένει βάσει αυτών που είδα εγώ.

      El Panos
      28 Ιουλίου 08 στις 22:32

      Επειδή ήμουν ο πρώτος που έκανε σχόλιο για το θέμα της αστρολογίας, να διευκρινίσω ότι σημείωσα ότι είναι ψιλοάσχετο το σχόλιο, ακριβώς επειδή δεν είναι αυτό το θέμα της ιστορίας. Απλά by the way, σχολίασα αυτό…

      Γιαννης απο ΝΥ
      28 Ιουλίου 08 στις 22:35

      Τεσσερις την εβδομαδα? Αυτο πρωτη φορα το ακουω. Διακεκριμενος κι ολας? Αυτοι θα επρεπε να ειναι οι τελευταιοι που θα κοιτανε να βλεπουν τον κοσμο σαν πελατες.
      Ειχε τυχει Κοκκινοσκουφίτσα να παω κι εγω σε μια και οπως ειπες κι εσυ καθοτανε και με κοιταγε και με χρεωνε $100 την ωρα. Ηταν ανωμαλη η φαση ολη. Μια μερα μου ειπε πως θα πηγαινε διακοπες κι οτι θα ελειπε δυο εβδομαδες. Ε, την ρωτησα κι εγω απο ευγενεια που θα πηγαινε, κι αυτη μου απαντησε πως δεν μπορουσε να μου πει. «Γιατι?» της λεω.
      Και μου ειπε κατι κουφο που ειχε να κανει με την αποφαση της να μην μοιραζεται την προσωπικη της ζωη και τετοια. «Καλο βλημα εισαι και του λογου σου», σκευτηκα. Της απαντησα πως δεν της ζητησα να μου δωσει και το βιβλιαριο τραπεζης της. Αυτη καθοτι και Αμερικανακι παρεξηγηθηκε και με κοιταξε με αυτο το ρατσιστικο βλεμμα ανωτεροτητας που βλεπουν οι χαριτωμενοι λευκοι εδω τις μειονοτητες και τους ξενους. Μαλλον χωρις να το θελει κι ομως.
      Καθησα και σκευτηκα πως εφοσων αυτη δεν μπορει σαν ανθρωπος πρωτα να δει και να ακουσει καποιον πως θα μπορεσει και να τον βοηθησει να καλυτερευσει η ψυχη του?
      Ε, οσο με ειδε αυτη οταν γυρισε απο’που ειχε παει τοσο την ειδα κι εγω.

      El Panos
      28 Ιουλίου 08 στις 22:46

      Κοκκινοσκουφίτσα, σίγουρα δεν σε παρηγορεί, αλλά λόγω της ιδιαίτερης σχέσης που έχουν τα παιδιά με τη μητέρα, σε περιπτώσεις όπως η δική σου, σκέφτονται το χειρότερο. Ειδικά όταν το χειρότερο τελικά συμβεί, φορτώνονται με ενοχές ακριβώς επειδή θεωρούν ότι με κάποιο τρόπο οι σκέψεις τους αυτές συνέβαλαν στο να συμβεί αυτό το χειρότερο, είναι δηλαδή μια αυτοτροφοδοτούμενη αλυσίδα σκέψεων.

      Πάντως, καλά έκανες και το έβγαλες από μέσα σου και ίσως θα έπρεπε να το έχεις κάνει νωρίτερα (ίσως σε κάποια καλή φίλη που να ήταν πρόθυμη να σε ακούσει, ακόμα και αν δε μπορούσε να σε συμβουλέψει ή να σου πει κάτι για να σε παρηγορήσει).

      Όσο για τον ψυχολόγο, τι να πω… ορισμένοι έχουν καβαλήσει κάτι καλάμια τόσο μεγάλα, που δεν βρίσκουν ούτε να τα παρκάρουν.. Αφήνω που βλέπουν τον ‘ασθενή’ ως πακέτο από 50ευρα, και κάνουν τις προκαταρκτικές συνεδρίες για να δουν αν το πακέτο είναι μεγάλο ή όχι (αν είναι μεγάλο σε δέχονται, αν είναι μικρό όχι).

      πουαντερι
      29 Ιουλίου 08 στις 7:43

      Εγω παλι κατι αλλο καταλαβα: Υπηρχε θανατος στην ιστορια, ηταν ο θανατος της υπερπροστασίας του γονιου με αποτελεσμα να ασφυκτιά το παιδι.
      Ευτυχως που αυτη η συμπεριφορά «πεθανε» και εζησε πιο ηρεμο και ευτυχισμενο το παιδι γνωριζοντας τις χαρες και τους κινδυνους της ηλικιας του.
      Διωρθωστε με αν κανω λαθος,αλλά πιστευω πως μερικες φορες απο μεγαλη αγαπη πνιγουμε τα παιδια μας μη αφηνοντας τα να κανουν ολα εκεινα τα επικίνδυνα παιδικα πραγματα.

      Μαρία
      29 Ιουλίου 08 στις 10:01

      Η ασφυκτική δύναμη της αγάπης σε όλο της το μεγαλείο…
      Τελικά νομίζω πως όλοι μας είμαστε κάποια στιγμή έτοιμοι να αγαπήσουμε, αλλά όχι έτοιμοι να αγαπηθούμε…
      Και ίσως τελικά να φταίνε και λίγο οι γονείς μας (και εμείς σαν γονείς) που μας μαθαίνουν πως αγάπη είναι να εγκλωβίζεις τον άλλο σε ένα κλουβί γεμάτο από ανάγκη, από επιθυμίες, από τύψεις, από φόβο και από προστασία.
      Να είναι λάθος η αγάπη ή να είναι «αγενής» η δική μας οπτική πάνω σε ένα τόσο ευγενές συναίσθημα;
      Να είναι ο εγωισμός ή να είναι ο ναρκισσιμός που μας κάνει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε απόλυτα τα πράγματα;
      Να είναι ο φόβος της απώλειας ή ο φόβος της μοναξιάς;…

      Eύη
      31 Ιουλίου 08 στις 13:29

      Καλημέρα! Επειδή έχω ένα πρόβλημα με το ίντερνετ και »κόβεται» έτσι ξαφνικά μερικές φορές, τώρα είδα τα υπόλοιπα σχόλια συμπεριλαμβανομένου και αυτά για τον ψυχίατρο. Εγώ ήμουν τυχερή φαίνεται, γιατί όταν χρειάστηκα να επισκεφθώ κάποια ψυχολόγο -ψυχίατρο σε κάποια περίοδο της ζωής μου – όχι »διακεκριμένη» – βρήκα έναν καταπληκτικό κατ’ αρχήν άνθρωπο, που ήταν εναντίον των »συμβουλών» παντός είδους και επίσης και των »πακέτων» παντός είδους. Επειδή εκτός των άλλων είχα και οικονομικές δυσκολίες – καθ’ ότι φοιτήτρια εκείνη τη δύσκολη περίοδο – κάποιες συνεδρίες δεν μου τις χρέωνε καν! Κατόπιν όταν με την πολύτιμη βοήθειά της με τους »δρόμους» που μου άνοιξε, τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλύτερα και πήγα να της πληρώσω τις χρωστούμενες συνεδρίες, δεν δέχθηκε να πάρει τα χρήματα! Συμφωνώ, λοιπόν, με την Κοκκινοσκουφίτσα, όταν λέει ότι δεν πρέπει να καταδικάζουμε και να τους βάζουμε όλους στον ίδιο σάκο… υπάρχουν ψυχολόγοι που είναι πρώτα ‘Ανθρωποι και πραγματικά βλέπουν τη δουλειά τους ως λειτούργημα απέναντι στον συνάνθρωπο.

      nellinezi
      1 Αυγούστου 08 στις 13:42

      MOΛΙΣ ΣΗΜΕΡΑ….
      ΚΑΤΟΡΘΩΣΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΟ ΠΟΣΤ ΟΛΟΚΛΗΡΟ.

      ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ , ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΠΟΣΤΣ, ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΤΑ , ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΚΑΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ.

      ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΥ. ΑΠΛΑ ΤΟ ΝΟΙΩΘΩ. ΚΑΙ , ΑΜΕΣΩΣ ΑΛΛΑΖΩ ΜΠΛΟΓΚ, ΑΛΛΑΖΩ ΠΟΣΤ.

      ΤΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ, ΕΜΠΑΙΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑΕΜΠΑΙΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΚΑΙ ΗΛΠΙΖΑ ΟΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΠΟΣΤ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΕΜΠΑΙΝΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ. ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΕΡΙΞΑ ΜΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΜΑΤΙΑ, ΚΙ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙ ΑΠ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗ, ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΑ ΚΑΝ ΠΙΣΩ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΙ Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΚΟΠΕΛΑ. ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ.

      ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ. ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ. ΕΙΠΑ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ.

      ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΑΚΟΜΗ….

      ΟΥΤΕ ΣΧΟΛΙΟ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΟΣΤ …ΑΚΟΜΗ….

      ΣΕ ΦΙΛΩ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ .

Σχολιάστε