Ε, ας κάνω κι εγώ καμιά αταξία.

 Να σας πω… Έχω περάσει δύο από τις δυσκολότερες – έως τώρα – μέρες της χρονιάς. Δεν αντέχω, θέλω να κάνω καμιά αταξία. Μ’ αφήνετε; Άμα δεν την κάνω εδώ πού θα την κάνω, ρε γαμώτο… Εκεί που είναι όλο μεγάλοι; Να κάνω αταξία, λοιπόν; Τι; Δεν άκουσα. Πιο δυνατά ρε, δεν έχετε φάει… Ωραίαααα… Είπατε, «ναι».  Χα, χα, χα… Πάρτε, λοιπόν, μια αταξία, που την έκρυψα μέσα σε ένα παραμύθι. Όχι πως την έχω κρύψει και πολύ, αλλά… τέλος πάντων. Ορίστε: Η αταξία μου όλη δική σας.

Αυτές τις μέρες πέρασα μία αγωνία, που δεν λέγεται! Την κρατούσα κρυφή, αλλά τώρα πια μπορώ να σας την πω. Ένα πρωί, πριν δυο εβδομάδες και πριν καλά καλά ξυπνήσω, μου έφερε ο ταχυδρόμος ένα γράμμα από το φίλο μου τον Άη Βασίλη, που μου έγραφε: «Φίλε μου Παραμυθά, γεια σου. Σου γράφω για να σου ευχηθώ καλή χρονιά, γιατί φέτος δεν πρόκειται να έρθω στη γη. Αν θέλεις έλα εσύ εδώ». Δεν θα ‘ρθει ο Άη Βασίλης, σκέφτηκα. Και ποιος θα δώσει δώρα στα παιδιά; Γρήγορα ,πρέπει να τον δω! Φόρεσα το μαγικό μου γιλέκο, κι έφυγα αμέσως πετώντας για τον  Άη Βασίλη. Σε λίγο έμπαινα από την ολάνοιχτη πόρτα του σπιτιού του Αη Βασίλη  – δεν την κλείνει ποτέ – και του φώναξα: «Ε… Βασίλη,  ξύπνα». «Καλώς τον Παραμυθά» μου λέει με ένα μεγάλο χασμουρητό  βγαίνοντας από την κρεβατοκάμαρα. Πήρες το γράμμα μου;» «Το πήρα», του λέω κι ήρθα να μου πεις γιατί αποφάσισες να μην έρθεις να μοιράσεις δώρα. «Αχ, Παραμυθά μου», μουρμούρισε, «πέρσι που ήρθα ταλαιπωρήθηκα πολύ. Με όλα αυτά τα αεροπλάνα, τους πυραύλους, τους δορυφόρους, τις κεραίες της τηλεόρασης και των κινητών, δεν μπορούσα να περάσω. Και σαν να μην έφτανε η ταλαιπωρία μου στο ταξίδι», συνέχισε ο Αη Βασίλης, «μόλις έφτασα στη γη, μπήκα σε μια καμινάδα κι έπεσα πάνω σ’ ένα λέβητα καλοριφέρ και χτύπησα. Αχ, δεν υπάρχουν πια κανονικές καμινάδες, και σε μια άλλη που μπήκα, μέσα στο τζάκι είχαν ένα μεγάλο ξεραμένο φυτό με αγκάθια και… καταλαβαίνεις τώρα…». «Καλά όλα αυτά βρε Βασίλη μου», του λέω μόλις τέλειωσε, «δεν σκέφτεσαι τη στενοχώρια των παιδιών που δεν θα πάρουν το πασχαλιάτικο δώρο τους;». «Έχεις δίκιο Παραμυθά», είπε ο Άη Βασίλης. «Τι φταίνε τα παιδιά γι’ αυτά που κάνουν οι μεγάλοι, αλλά και πάλι δεν προλαβαίνω». «Έχω μια ιδέα», φώναξα. Θα φτιάξεις παιχνίδια μόνο για τα παιδιά που βλέπουν «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», την εκπομπή μου δηλαδή, στην τηλεόραση. Αυτά όταν γίνουν μεγάλοι, δεν θα κάνουν τα ίδια που έκαναν οι γονείς τους. Θα είναι καλύτερα και θα μεγαλώσουν ακόμα καλύτερα και τα παιδιά τους». «Έχεις δίκιο», συμφώνησε ο Άη Βασίλης και ανασήκωσε τα μανίκια του, «τουλάχιστον ας πάρουν δώρο αυτά τα παιδιά. Εμπρός, λοιπόν. Γρήγορα να πιάσουμε δουλειά, γιατί δεν έχω φτιάξει κανένα παιχνίδι ακόμα». Κι αμέσως, ο Αη Βασίλης άρχισε να φτιάχνει παιχνίδια κι εγώ τον βοήθησα όσο μπορούσα. Έτσι, ετοιμάσαμε όσο πιο πολλά παιχνίδια μπορούσαμε και τα φορτώσαμε στο έλκηθρο για να είναι έτοιμα για το βράδυ της Ανάστασης. Ήθελα, λοιπόν, να σας πω, να είστε ήσυχοι. Ο Άη Βασίλης, θα ‘ρθει και φέτος να σας μοιράσει σοκολατένια αυγά, λαγουδάκια και βεγγαλικά.
Γεια σας και … καλή χρονιά.
Σας φιλώ
Π.
Υ.Γ. 
Ααααχ… Το φχαριστήθηκα. Εκτονώθηκα μετά απ’ αυτήν τη πόζα, τη φιγούρα, τον ανταγωνισμό, την παπαριά που έφαγα στη μάπα δυο μέρες τώρα από ένα κάρο μεγάλους που θέλουν να είναι κάποιοι κι αναγκάστηκα να είμαι μαζί τους για δυο μέρες. Ουφ!

7 Σχόλια στο “Ε, ας κάνω κι εγώ καμιά αταξία.”

      cuentos_nat
      31 Μαρτίου 07 στις 20:23

      Αγαπημένε μου παραμυθά, έχω κι εγώ την ανάγκη να πω κάτι.Ενας συνεργάτης μου έχει το κοριτσάκι του, 5 χρονών, πολύ σοβαρά άρρωστο.Σήμερα το μάθαμε και εμείς και αυτός. Είναι απαρηγότητοι μαζί με τη γυναίκα του και εύχομαι το δώρο για την ανάσταση να είναι ΥΓΕΙΑ για τη μικρή Στέλλα. Βέβαια και για όλα τα παιδιά του κόσμου….
      Καλό βράδυ

      natasaki
      1 Απριλίου 07 στις 8:35

      Τι γλυκιά αταξία! Και πόσο δίκιο έχεις! Απ’ ότι φαίνεται κι από εδώ, όλα εμείς «τα μωρά σου», το προσπαθούμε να είμαστε διαφορετικοί γονείς, να σκεφτόμαστε περισσότερο τα παιδιά μας και – σίγουρο αυτό! – να θυμόμαστε πως ήταν όταν εμείς είμαστε παιδιά!!!! 😉
      Καλό μήνα, λοιπόν, και πολλά-πολλά φιλιά από τα παλιά και τα καινούρια μωρά σου!(ο γιος μου ήδη άρχισε να μιλάει στο σχολείο για σένα – έχεις κι άλλα, καινούρια μωρά πια!!!!)
      🙂

      diogenisa
      1 Απριλίου 07 στις 9:57

      Πρωταπριλάαααααααααααααα
      και του χρόνου!

      Πολλές ευχές Παραμυθά μας!
      Πολλές ευχές σε όλους, να περάσουμε καλά τις άγιες ημέρες και εδώ ξανά μετά την Ανάσταση!
      ΕΕΕΕ;
      Όχι «μαγκιές» στους δρόμους! (Ευτυχώς περνάω θάλασσα!)

      Σπύρος Σεραφείμ
      1 Απριλίου 07 στις 11:43

      σε διαβάζω συνέχεια γιατί, σε αντίθεση με αυτό που λέγεται στην Εκκλησία, «προσδοκώ Ανάσταση ψυχών».
      Και η δικιά μου ανασταίνεται μόλις θυμάμαι τα ωραία παιδικά χρόνια που περνούσαμε τότε.

      καλό μήνα!

Σχολιάστε