Ε, ας κάνω και καμιά αταξία…

Πριν λίγο μπήκα να δω τα e-mails μου, πριν κλείσω το μαγαζί για σήμερα, και  πρόσεξα ότι τα σχόλιά σας σπάσανε το φράγμα των 5.000 – είναι 5.011 για την ακρίβεια αυτή τη στιγμή. Αυτό που έκανα – και θα κάνω για κάνα δίμηνο ακόμα – είναι να γράφω τα 26 σενάρια των καινούργιων εκπομπών του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, να φτιαχτούν τα σχέδια (αυτή τη φορά θα τα κάνει η κυρία Παραμυθά) για να γίνει η προεργασία, να γυριστούν και να μονταριστούν τα επεισόδια την Άνοιξη και το καλοκαίρι, και να παιχτούν από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Βλέποντας τα σχόλια και πόσα πήρα στα δύο χρόνια του blog, σκέφτηκα ότι αν αυτή τη στιγμή ξαναγίνεται «Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ», αυτό σε ένα μεγάλο ποσοστό, πάνω από 60%, οφείλεται σε σας, σε όλη αυτή την τρυφερότητα που μου στείλατε και μου στέλνετε, και με κάνατε να ξαναπροτείνω την εκπομπή. Οπότε σκέφτηκα να κάνω μια αταξία για χάρη σας. Χα, χα, χα… Θα σας ανεβάσω εδώ το σενάριο του πρώτου επεισόδιου της σειράς. Σσσσ… Μόνο μην το πείτε στους μεγάλους, και κυρίως στον «μάστορα» (που θα ‘ναι ο σκηνοθέτης, ο animator και ο μοντέρ, στην αδελφή του, που θα είναι executive producer  και στην Ε.Ρ.Τ. που πληρώνει, γιατί θα με μαλώσουν.
Κανονικά απαγορεύεται, αλλά βρε αδερφέ… ε, ας κάνω κι εγώ καμιά αταξία.
Σας φιλώ πολύ.
Καλό βράδυ.
Π.

—————————————————————————————————————————————————

NIKOΣ ΠIΛABIOΣ

Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ

1ο ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ: «Ποιος Είμαι»

(ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΣΗΜΑ ΤΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΟΥ ΣΤ.ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ)

ΣΚΗΝΗ 1: ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ.
Από το γενικό κατεβαίνουμε αργά κλείνοντας στην είσοδο ενώ ο Παραμυθάς έρχεται με πλάτη στο φακό. Ήχος χώρου μαζί με τη φωνή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΟFF . Μπαίνει στην είσοδο καθώς μια γραμμή ζωγραφίζει το κτίριο της ΕΡΤ από πάνω μέχρι να ολοκληρωθεί σβήνει και η φωτογραφία από κάτω και μένει μόνο η ζωγραφιά της.

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ (ΟFF)

Πριν λίγο καιρό, με πήραν τηλέφωνο από την Ε.Ρ.Τ. και μου είπαν ότι θέλει να με δει ο Διευθυντής της Ψηφιακής Τηλεόρασης. Μια και δυο λοιπόν, βάζω για καλό και για κακό το μαγικό γιλέκο μου και πάω στην Ε.Ρ.Τ.

ΣΚΗΝΗ 2: ΕΣΩΤ. ΜΕΡΑ. ΤΟ ΘΥΡΩΡΕΙΟ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ.
Στο «άδειο» θυρωρείο σχεδιάζονται δύο θυρωροί. Όταν τελειώσει το σχέδιο μπαίνει ο Παραμυθάς και τους πλησιάζει.
Μόλις μπήκα, με ρωτάει ο ένας από τους δύο θυρωρούς: «Ορίστε, κύριε; Ποιον θέλετε;» «Θέλω να δω τον κύριο Διευθυντή της Ψηφιακής Τηλεόρασης», του απαντάω. «Έχω ραντεβού μαζί του. Μου είπε να ‘ρθω εδώ για να συνεννοηθούμε πώς θα ξαναγίνει η εκπομπή μου στην τηλεόραση». Εκείνη τη στιγμή, ο δεύτερος θυρωρός, που ήταν πιο μεγάλος, σκύβει στο αυτί του άλλου και του λέει: «Ε, δεν τον ξέρεις; Είναι ο Παραμυθάς… που έκανε εκείνη την εκπομπή στην τηλεόραση, πριν καμιά τριανταριά χρόνια». «Α, ναι…», …
Γίνεται χαμόγελο στο πρόσωπο του άλλου θυρωρού.
… λέει χαμογελώντας εκείνος και  μου δείχνει το ασανσέρ. «Περάστε, κύριε Παραμυθά. Tέταρτος όροφος, γραφείο 44». «Eυχαριστώ πολύ, κύριε», απαντάω εγώ και μπαίνω στο ασανσέρ.
Ο Παραμυθάς μπαίνει στο ασανσέρ

ΣΚΗΝΗ 3 : ΕΣΩΤ. ΜΕΡΑ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ Δ/ΝΤΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.
Από κοντινό σε χαρτιά που υπογράφει κάποιος, ανοίγει αργά το πλάνο και βλέπουμε  το γραφείο του διευθυντή της Ψηφιακής. Παντού  τηλεοράσεις, αφίσες κ.λπ. Ο Διευθυντής κάθεται στο γραφείο του. Ακούγεται  χτύπημα πόρτας.

Σε λίγο βρέθηκα μέσα στο γραφείο του κυρίου Διευθυντή. «Kαλώς τον κύριο Παραμυθά…», μου λέει ευγενικά και μου δείχνει μια καρέκλα μπροστά στο γραφείο του. «Περάστε… Καθίστε…»
Ο Παραμυθάς κάθεται σε καρέκλα  μπροστά στο γραφείο του Διευθυντή και  κοιτάζει γύρω του με περιέργεια.
Mου άρεσε το γραφείο και το κοίταξα με περιέργεια. «Με συγχωρείτε πολύ που κοιτάζω έτσι», λέω στον Διευθυντή, «αλλά είμαι περίεργος από παιδί». Ο Διευθυντής γέλασε καλόκαρδα  και μου λέει: «Λοιπόν, κύριε Παραμυθά, θέλετε να ξανακάνουμε εκπομπή στην τηλεόραση με τα παραμύθια σας»;
«Γκούχου…» ξερόβηξα αμήχανα και είπα διστακτικά: «Εεε, επιτρέψτε μου να σας διορθώσω… Όχι, ‘τα παραμύθια μου’, αλλά οι περιπέτειές μου». «Χα, χα, χα…» γέλασε καλόκαρδα ο Διευθυντής. «Τι θέλετε να πείτε κύριε Παραμυθά, λέγοντας ‘οι περιπέτειές μου’;  Δηλαδή στ’ αλήθεια μπορείτε να πετάτε»; «Φυσικά», απάντησα εγώ, «χάρη σ’ αυτό το μαγικό γιλέκο που φοράω, και που μου το χάρισε μια νεράιδα.
Tο έπλεξε, ξέρετε, για να μ’ ευχαριστήσει, επειδή κάποτε έσωσα ένα αετόπουλο που κινδύνευε να το φάει ένα φίδι». «Χα, χα, χα…», γέλασε δυνατά ο Διευθυντής και μου είπε: «Ελάτε, τώρα κύριε Παραμυθά, δεν είμαι μικρό παιδί. Ξέρω πως το πέταγμα είναι κόλπο που το κάνουμε εδώ στην τηλεόραση. Δεν πετάτε στ’ αλήθεια». Ε, τότε κι εγώ, σηκώθηκα όρθιος και είπα: «Συγνώμη, αλλά είμαι αναγκασμένος να σας το αποδείξω, κύριε Διευθυντά…».
Ο Παραμυθάς πηγαίνει και στέκεται μπροστά από το παράθυρο. Χαμογελάει στο διευθυντή, και βγαίνει έξω πετώντας.

ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΣΚΗΝΗ 4 : ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ
Ο Παραμυθάς κόβει βόλτες πάνω από την πόλη πετώντας.
ΣΚΗΝΗ 5 : ΕΣΩΤ. ΜΕΡΑ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ Δ/ΝΤΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ.
Ο διευθυντής σαν χαμένος γουρλώνει  τα μάτια του καθώς κοιτάζει έξω. Ο Παραμυθάς έρχεται και προσγειώνεται στο δωμάτιο. Στη συνέχεια γυρίζει και χαμογελάει στο δ/ντή.

(Η μουσική κάνει φινάλε)

ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ (ΟFF)

Όταν γύρισα πίσω στο γραφείο του Διευθυντή μετά τη βολτούλα που έκανα πετώντας, τον άκουσα να μουρμουρίζει παραμιλώντας: «Δεν είναι δυνατόν!… Δεν είναι δυνατόν!… Πετάει… πετάει!… Στ’ αλήθεια πετάει! Πέταξε μπροστά στα μάτια μου!» «Mην κάνετε έτσι, κύριε διευθυντά», του λέω εγώ γελώντας, «δεν είναι και τόσο σπουδαίο». «Δεν είναι τόσο σπουδαίο…», λέει εκείνος, «σε λίγο θα μας πεις ότι δεν είναι σπουδαίο και το να γίνεσαι μια μικρός και μια τεράστιος… αν δηλαδή μπορείς να το κάνεις αυτό». «A, μα εσείς δεν βάλατε μυαλό» του λέω εγώ και… τσουπ.
(
sting)
Ο Παραμυθάς γίνεται τεράστιος  χτυπώντας το κεφάλι του στο ταβάνι.
«Ωχ!» είπα τρίβοντας το κεφάλι μου…
Ο δ/ντής κοιτάζει ψηλά άναυδος.
Aυτά παθαίνει κανείς, όταν είναι απρόσεχτος, σκέφτηκα. Δεν υπολόγισα καλά το ύψος του δωματίου και χτύπησα στο ταβάνι. Kαλύτερα να γίνω πάλι πολύ μικρός.

(sting)

Ο Παραμυθάς βρίσκεται καθισμένος στο πιατάκι του καφέ που είναι πάνω στο γραφείο του δ/ντή μπροστά του.Ο δ/ντής γουρλώνει τα μάτια του.
Ο Παραμυθάς γυρίζει και του χαμογελάει.

«Eίδατε, κύριε Διευθυντά», του λέω, «που μπορώ στ’ αλήθεια να γίνομαι πολύ μικρός και πολύ μεγάλος. Aς είναι καλά το μαγικό γιλέκο μου. Ο Διευθυντής με το ζόρι πια κρατούσε την ψυχραιμία του. Σήκωσε το τηλέφωνο και είπε: «Πάρτε τον από ‘δω! Θα με τρελάνει. Στ’ αλήθεια μπορεί και τα κάνει όλ’ αυτά» Κι ύστερα, έσκυψε από πάνω μου που εξακολουθούσα να κάθομαι στο πιατάκι του καφέ του και μου είπε: «Εντάξει, Παραμυθά. Δεν είναι κόλπο της τηλεόρασης, τα κάνεις όλα με το μαγικό γιλέκο σου. Mόνο άφησέ με τώρα μόνο μου, σε παρακαλώ».
Ο Παραμυθάς γίνεται κανονικός σε μέγεθος (sting) και στέκεται μπροστά στο γραφείο του δ/ντή ενώ εκείνος είναι ακόμα σκυμμένος στο φλιτζάνι.
Και πριν πάρει χαμπάρι ο κύριος Διευθυντής, εγώ είχα γίνει πάλι κανονικός και του είπα: «Aχ, σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Διευθυντά. Χαίρομαι πάρα πολύ που θα ξανακάνω την εκπομπή μου στην τηλεόραση. Μόλις έχω έτοιμα τα σενάρια, θα σας πάρω τηλέφωνο. Γεια σας» Προχώρησα πάλι προς το παράθυρο για να φύγω πετώντας και πριν βγω έξω γύρισα και του είπα. «Και πάλι ευχαριστώ, κύριε Διευθυντά».

Γυρίζει πάλι προς το παράθυρο και φεύγει πετώντας.

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΣΚΗΝΗ 7: ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΣΠΙΤΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΟΥΡΑΝΟΣ
Ο Παραμυθάς πετάει προς το βάθος και χάνεται.

ΣΚΗΝΗ 8: ΕΞΩΤ. ΑΠΟΓΕΥΜΑ. ΣΠΙΤΙ ΠΑΡΑΜΥΘΑ.MΟNIMΟ ΝΤΕΚΟΡ
Απλή  καλοφτιαγμένη μονοκατοικία στην εξοχή, αρκετά μεγάλη για ένα άτομο. Βουνίσια περιοχή. Ωραίο απογευματινό φως. Καλοκαίρι. Η γύρω περιοχή έχει απαλά σχηματισμένα λοφάκια που ανάμεσά τους χαράζουν μια πλατιά χαράδρα με μονοπάτια και πυκνό δάσος. Η κάμερα από ψηλά σε γενικό όλης της περιοχής, κατεβαίνει αργά και περνάει μέσα στο σπίτι.

ΣKHNH 9: ΕΣΩΤ. ΚΑΝΟΝΙΚΑ ZΩΓPAΦIΣΜΕΝΟ ΤΟ LIΝING RΟΟM ΣTΟ ΣΠITI TΟY ΠAPAMYΘA. ΜΟΝΙΜΟ ΝΤΕΚΟΡ.
Το Liνing Rοοm του σπιτιού του Παραμυθά πρέπει να δίνει την αίσθηση ότι ανήκει σε παλιό ‘παραμυθένιο’ σπίτι, αλλά που πρέπει να είναι και σαν ελληνικό νεοκλασικό. Ο Παραμυθάς είναι καθισμένος στην πολυθρόνα του ή στον καναπέ.

ΠAPAMYΘAΣ (ΟΝ)


Γεια σας.
Eίμαι ο Παραμυθάς… Πώς είπατε; Tο ακούσατε λίγο πριν; A, πονηρά παιδιά!…Κατάλαβα. Βλέπατε τι έγινε πριν λίγο στο γραφείο του Διευθυντή της Τηλεόρασης. . (Χαμογελάει.) Xμ… Θα πρέπει, όμως, να σας συστηθώ κανονικά και να σας πω μερικά πράγματα για μένα… Ορίστε;… Α, ναι, καλά, το ξέρω πως εσείς οι μεγάλοι που με βλέπετε τώρα έχετε δει εκπομπές μου παλιά στην τηλεόραση, αλλά υπάρχουν και παιδιά εδώ που δεν μ’ έχουν δει, και πρέπει να συστηθώ. Άλλωστε, η εκπομπή είναι για παιδιά, δεν είναι για μεγάλους. Ε, παιδιά; Η εκπομπή, είναι ακατάλληλη για μεγάλους… Αλλά αν σας αφήνουν τα παιδιά, καθίστε κι εσείς μαζί τους. (Ψιθυριστά, σαν να κοιτάζει τα παιδιά, και με πονηρό χαμόγελο) Τι λέτε, παιδιά; Να τους αφήσουμε κι αυτούς να με βλέπουνε μαζί σας; Δεν θα καταλαβαίνουν και πολλά, αλλά δεν πειράζει. Ας τους αφήσουμε. Ωραίααα.. (Παύση) Eίμαι, λοιπόν, ο Παραμυθάς. Είμαι ένας παππούς που του αρέσει να λέει τις περιπέτειές του… Πώς είπατε; Tι περιπέτειες μπορεί να έχει ζήσει ένας παππούς; Tρο-με-ρές! Μάλιστα, αν έχει κι ένα μαγικό γιλέκο, σαν κι αυτό εδώ, που μου το χάρισε κάποτε μια νεράιδα, απίστευτες! Eίδατε τι έκανα στο γραφείο του διευθυντή της εταιρίας: ‘Eγινα πολύ-πολύ μικρός, πολύ-πολύ μεγάλος, και πέταξα. Κι εκτός απ’ αυτά, χάρη σ’ ετούτο το γιλέκο, μπορώ να μιλάω με τα ζώα, με τα φυτά και με τα πράγματα. Γι’ αυτό κι έχω φίλους, γάτες, κροκόδειλους, σκαντζόχοιρους, φάλαινες, γάιδαρους, παπαγάλους, γλάστρες, δέντρα καρέκλες κι ένα σωρό άλλα. Σιγά σιγά θα σας τους συστήσω όλους τους φίλους μου.  Όλα αυτά, λοιπόν, που σας είπα, μπορώ και τα κάνω  χάρη σε τούτο το μαγικό γιλέκο. Δίχως αυτό δε γίνεται τίποτα! Mόλις το βγάλω, δεν μπορώ να κάνω τίποτ’ απ’ όλ’ αυτά. Την άλλη φορά που θα βρεθούμε θα σας πω πώς απόκτησα το μαγικό γιλέκο μου.
Από σήμερα, λοιπόν, και κάθε εβδομάδα την ίδια ώρα, θα μαζευόμαστε εδώ, όσοι θέλετε, και θα σας λέω τις περιπέτειές μου… Μαζί μου, θα έχω και το αόρατο μαγικό μολύβι μου, που θα με βοηθάει να σας λέω τις ιστορίες μου, κι αν προλάβουμε την άλλη φορά θα σας πω πού το βρήκα.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ

Στον αέρα ζωγραφίζεται μια πεταλούδα που χρωματίζεται.

Να, να… κοιτάξτε. Σας φτιάχνει μια πεταλούδα.Ωραίααα…
Και τώρα, θα με συγχωρήσετε, γιατί πρέπει να φύγω. Με περιμένει να πιούμε τσάι η φίλη μου η μάγισσα η Άιναφετς. Ορίστε; Φυσικά και έχω φίλες μάγισσες. Την Άιναφετς και την Κλοκλό. Θα σας τις γνωρίσω και τις δύο. (
Σηκώνεται)  Γεια σας, λοιπόν, και θα τα ξαναπούμε την άλλη εβδομάδα, την ίδια ώρα και μέρα.

Πάει στο παράθυρο και βγαίνει από το παράθυρο πετώντας.

ΣKHNH 10: ΕΞΩΤ. ΣΠITI TΟY ΠAPAMYΘA. ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΕ ΕΞΟΧΗ.
Ο Παραμυθάς βγαίνει από το παράθυρο πετώντας και χάνεται στο βάθος του εξοχικού δρόμου.

ΣΚΗΝΗ 11: ΕΞΩΤ. ΜΕΡΑ. ΕΞΟΧΙΚΑ ΤΟΠΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΟΥΡΑΝΟΣ
Ο Παραμυθάς πετάει ενώ πέφτουν οι τίτλοι.

TPAΓΟYΔI TΩN TITΛΩN ΤΕΛΟΥΣ
(Με παιδική χορωδία)

Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά!
E
κεί ψηλά στον ουρανό,
πετώντας σαν τον αετό.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πέταξε πάνω απ’ τα βουνά.
E
κεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο κι η χαρά.
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Από ‘κει πάνω είν’ όλ’ απλά!
Σαν κούκλες είν’ όλοι μικροί!
K
ι η γη μια μπάλα στρογγυλή!
*
Παραμυθά! Παραμυθά!
Πάμε μαζί εκεί ψηλά.
E
κεί που ζούνε μόνο τα πουλιά,
το ουράνιο τόξο κι η χαρά.

paramithas-petaei-2

* * *

23 Σχόλια στο “Ε, ας κάνω και καμιά αταξία…”

      Fwtino_Asteraki
      21 Φεβρουαρίου 09 στις 22:45

      Αχχχχχχχχχ το λατρεψααα το ερωτευτηκα ηδη ειναι Τ-Ε-Λ-Ι-Ο…αχχχ το ζωγραφισα ηδη στο μυαλο μου αλλα ξερω οτι θα ειναι ακομα καλυτερο…Καλα εκει στο θυρωριο που λεει για το χαμογελο μαλλον το δικο μου εκεινη την ωρα ηταν 3φορες σαν αυτο…ειναι απιστευτα ομορφο τελειο τελειο!!!!!!!!!!!!!
      Λατρεψα υπερβολικα τον τροπο που τα χειριζεσαι ολα αυτα..Καμερα-κοινο(μεγαλοι και μικροι)-καθως και μερη του παραμυθιου ε των περιπεριων σου ηθελα να πω!χιχι!Φοβερο αυτο το παιχνιδι και θελω πολυ ετσι ξερεις..χιχι
      Αλλα εμεινα με μια απορια..η μαλλον με δυο…Καλα ο διευθυντης θα πρεπει ισως να φρικαρει λιγακι παραπανω η πολλες ταινιες βλεπω??Και δευτερον βγαινεις εξω απ το παραθυρο αλλα τοσο αθοριβως εισαι?εννοω δεν σε βλεπει κανεις?αλλα μαλλον αυτο περιπλεκει και αλλο τα πραγματα!χιχι!
      Ελπιζω να μην εγινα πολυ περιεργη..χιχι αλλα ειναι απιστευτα ομορφα καταπληκτικοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο!!
      Καλο βραδυ σε ολους και ονειρα παραμυθενια!Φιλακια πολλα και αγκαλιτθεθ!
      Ελπιζω αποψε να το ονειρευτω ολο αυτο ειναι μαγικο τελειο…

      Υ.Γ. Εβαλα τις φωνες τους δικους μου γτ φωναζαν και δεν μπορουσα να το ζωγραφισω καλα στο μυαλο μου χιχιχι!

      Σςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!!! 😛

      marilia
      22 Φεβρουαρίου 09 στις 1:48

      Δεν το διαβάζω. Έπαθα σοκ με το 60% !!!! Τώρα και δυο ώρες έχω πήξει στα μαθηματικά της ΣΤ’ και λύνω ασκήσεις με ποσοστά. Είπα να περάσω για παραμυθάκι πριν το νάνι και πέφτω πάνω σε ΠΟΣΟΣΤΟ!!!!!!! Έλεος πια!!!! Κανείς δε με σκέφτεται;;; ΚΑΝΕΙΣ;;;;;;;;;;;

      Καληνύχτα. Χωρίς φιλί. Μμ!

      Γιαννης απο ΝΥ
      22 Φεβρουαρίου 09 στις 3:07

      «Γεια σας. Eίμαι ο Παραμυθάς… Πώς είπατε; Tο ακούσατε λίγο πριν; A, πονηρά παιδιά!…Κατάλαβα. Βλέπατε τι έγινε πριν λίγο στο γραφείο του Διευθυντή της Τηλεόρασης. . (Χαμογελάει.) Xμ… Θα πρέπει, όμως, να σας συστηθώ κανονικά και να σας πω μερικά πράγματα για μένα… Ορίστε;… Α, ναι, καλά, το ξέρω πως εσείς οι μεγάλοι που με βλέπετε τώρα έχετε δει εκπομπές μου παλιά στην τηλεόραση, αλλά υπάρχουν και παιδιά εδώ που δεν μ’ έχουν δει, και πρέπει να συστηθώ. Άλλωστε, η εκπομπή είναι για παιδιά, δεν είναι για μεγάλους. Ε, παιδιά; Η εκπομπή, είναι ακατάλληλη για μεγάλους… Αλλά αν σας αφήνουν τα παιδιά, καθίστε κι εσείς μαζί τους.»

      Θα το πιστευες ρε φιλε μετα απο τοσα χρονια οτι θα μας συστηνοσουν παλι?

      Χαρηκα Παραμυθα, εμενα με λενε Γιαννη.

      Μαρία
      22 Φεβρουαρίου 09 στις 13:40

      Παραμυθούλη μου! επιτέλους άξιζε η αναμονή! Ζήτωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω! εντάξει είπαμε σιγά δεν θα το πούμε πουθενα! Γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι! Το μεγαλύτερο φιλί και την πιο ζεστή αγκαλίτσα!
      Φιλάκια με κομφετί σε όλα τα παραμυθόπαιδα!

      Παραμυθομεγαλωμένη
      22 Φεβρουαρίου 09 στις 15:32

      Χιχιχιχί!Είμαστε η εκλεκτή παρεούλα παραμυθόπαιδων και τα μαθαίνουμε πρώτοι! Τί καλά! Δεν θα το πούμε πουθενά μα θα το`χουμε τιμή μας και καμάρι! Είναι πάρα πολύυ καλό και τόσο ποιοτικό που θα κάνει την τηλεόραση να ξαναβρεί το χρώμα της, γιατί παραέχει χλομιάσει τα τελευταία χρόνια! Τέλεια!!! Καλή επιτυχία απ`την καρδιά μας!

      Μαύρος Γάτος
      23 Φεβρουαρίου 09 στις 1:57

      Απίθανο! Μαγικό! Καθώς διάβαζα, σχηματίζονταν όλες οι εικόνες μπροστά μου! Όπως τότε….

      (να μη σού πω ότι σε είδα κι έξω απο το παράθυρό μου να πετάς, γιατί είναι μυστικό!!!)

      μπράβο παραμυθά μας, μπράβο. Μπράβο που επιστρέφεις. Όχι για μένα! για τα κακόμοιρα τα παιδάκια που δεν έχουν πιά κανέναν ν α τους λέει παραμύθια…

      ΑΡΙΣΤΗ
      23 Φεβρουαρίου 09 στις 9:26

      Η επιστροφή του παραμυθά!
      Μπράβο, μπράβο, μπράβο….
      Άντε θα βάλουμε και ψηφιακή για χάρη σου!
      Φιλάκια πολλά – πολλά…

      νατασσάκι
      23 Φεβρουαρίου 09 στις 19:16

      Περιττό, νομίζω, να σου πω, ότι το διάβασα στο μικρό -και είδε το παλιό πρώτο βιντεάκι (ξανά) μαζί με το φίλο του.

      -Κάπως έτσι θα είναι, μαμά;
      -Ναι, περίπου έτσι, αλλά όχι ακριβώς. Θα είναι λίγο καλύτερο, μια και έχουν περάσει τα χρόνια, και οι υπολογιστές μπορούν να βοηθήσουν να φαίνονται πιο καλά τα σκίτσα…
      -Πάντως, θα έχει μαγικό γιλέκο και μαγικό μολύβι να ζωγραφίζει, έτσι;
      -Ναι, σίγουρα.
      -Και ο Παραμυθάς θα τραγουδάει αυτό το φοβερό τραγούδι με τις τηγανιτές πατάτες;
      -Ναι, σίγουρα κι αυτό -τον ρώτησα, και μου είπε ότι ακόμα του αρέσουν οι τηγανιτές πατάτες.
      (εδώ ο Άκης εξηγεί στο φίλο του ότι έχουμε δει από κοντά τον Παραμυθά, και επικοινωνούμε μαζί του από το blog και με mail.Ο φίλος βεβαίως εντυπωσιάζεται, αφού «ο δικός μου παππούς δεν ξέρει να μπει στο ίντρνετ!)
      -Τότε, θα μας αρέσει σίγουρα. Αργεί πολύ;
      -Μόλις γυρίσουμε από τις καλοκαιρινές διακοπές, το φθινόπωρο.
      -Καλά. Μπορούμε να περιμένουμε..!

      ———

      Πρόσθεσε 2 στους «άταχτους», σε παρακαλώ! 😉

      Κυρία Παραμυθά
      25 Φεβρουαρίου 09 στις 11:06

      Παραμυθομεγαλωμένα μου παιδάκια καλημέρα σας!
      Καιρό είχαμε να τα πούμε!
      Σας διαβάζω όμως συχνά και χαίρομαι που και σεις χαίρεστε που θα βγεί ο Παραμυθομπαμπα-παππούλης σας στη τηλεόραση, έτσι λοιπόν χαιρόμαστε όλοι μαζί!
      Για σας δουλεύω καθημερινά μια και τα σχέδια του Παραμυθά τα ζωγραφίζω εγώ, δηλαδή η μάγισσα Αίναφετς για τους φίλους!
      Πολλά πολλά φιλάκια, μικρά και μεγάλα μωράκια μου, να είστε καλά και να ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ, έτσι γενικά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      Μαρία
      25 Φεβρουαρίου 09 στις 13:12

      Αριστούλα τα μεγάλα πνεύματα συναντιούνται πήρα και έβαλα στικ τηλεόρασης στο λαπτοπ μου και με ψηφιακα καναλια από την πρωτη μέρα που είπε πως θα επιστρεψει ο παραμυθούλης !

      Ανατολή
      26 Φεβρουαρίου 09 στις 1:54

      Καλή αρχή Παραμυθά!!!
      Αν και με έπιασε μια μελαγχολία…θα είναι αλλιως τώρα.
      Θα βλέπω τον ενθουσιασμό στα μάτια της κόρης μου!

      Μαρία
      26 Φεβρουαρίου 09 στις 13:01

      Ανατολή σχολίασε στις 26 Φεβ 2009 1:54

      Καλή αρχή Παραμυθά!!!
      Αν και με έπιασε μια μελαγχολία…θα είναι αλλιως τώρα.
      Θα βλέπω τον ενθουσιασμό στα μάτια της κόρης μου!

      Ακου! τι λες ανατολίτσα σιγά μη μας μονοπολίσουν τα πιτσιρίκια τον ενθουσιασμό… εμείς τι σόι παραμυθόπαιδα είμαστε;
      Να σου πω και ένα μυστικό ο ενθουσιασμός δεν χάνεται ποτέ από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε χωματόδρομους!!! 😀

      Πεγκυ
      5 Μαρτίου 09 στις 12:34

      Aααααααααααα! Θελω να φωνάξω ! να πηδήξω ως το ταβάνι ! να γελάσω ! να κλάψω ! είμαι χαρούμενη !!! Μιλαώ συνέχεια στους γιούς μου για τον παραμυθά! Όταν βλέπουν αυτά τα απαίσια «παιδικά» στην τηλεόραση εγω τους μιλάω για τον παραμυθά μου… Δεν ηξερα αν υπήρχε τρόπος να βρω επεισόδια από εκείνον τον παραμυθά κάπου ..Στην ΕΡΤ σίγουρα θα τα έχουν σβήσει και μελαγχολούσα με την ιδέα ότι δεν θα σε ξαναέβλεπα …. σ’ευχαριστώ…σ’ευχαριστώ….

Σχολιάστε