Άταχτα παιδιά

Τα παιδιά είναι άταχτα σε κάποιες ηλικίες και έτσι πρέπει να είναι, γιατί είναι γεμάτα κέφι, ζωή, ενεργητικότητα και όλο αυτό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πρέπει να εκτονωθεί. Αλλά βλέπετε, πέρα από αυτή την υγιή – ας την πούμε – αταξία, το θέμα είναι πραγματικά πολυσύνθετο, επειδή η αταξία μπορεί να οφείλεται και σε άλλους λόγους: σε λάθος διατροφή, σε έλλειψη ύπνου ή σε αίσθημα ανασφάλειας που δημιουργείται στα παιδιά από τον έναν ή και από τους δύο γονείς, και λοιπά. Αν δεν κατανοηθούν σωστά όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στο ζήτημα αυτό, εκτός από τους φυσιολογικούς, τότε η παιδική αταξία μια μέρα θα γίνει αντίθεση με την κοινωνία, και σ’ αυτήν την αντίθεση δεν θα υπάρχει η εκτόνωση της έντασης που θα αναζητάνε. Τι είναι η παιδική εγκληματικότητα; Είναι ένας τρόπος αντίδρασης παιδιών που έχουν μεγαλώσει χωρίς φροντίδα – και αληθινή, βαθιά φροντίδα δεν είναι απλώς το: «φάε, κοιμήσου, πλύσου, κοιμήσου, διάβασε» – μια αντίδραση που μπορεί να παίρνει πολλές μορφές, να οδηγεί σε κάθε είδους φρικτά πράγματα. Τα παιδιά αυτά που βρίσκονται σε αντίθεση με την κοινωνία, βρίσκονται σε μια εξέγερση που αυτή η ίδια είναι μια φυλακή που έχει φτιάξει η κοινωνία γι’ αυτά, καθώς – πέρα από τους γονείς – δεν βοηθήθηκαν ούτε από την εκπαίδευση να κατανοήσουν το πρόβλημα της ζωής στο σύνολό της. Αυτά τα παιδιά έχουν φοβερή ζωντάνια και μερικά ανάμεσά τους είναι και εξαιρετικής ευφυΐας. Οι πράξεις τους μοιάζουν να είναι κατά βάθος σαν ένας τρόπος να πουν: «Βοηθείστε μας να καταλάβουμε τη ζωή γύρω μας για να ξεφύγουμε από αυτή την πιεστική παρόρμηση μέσα μας που μας σπρώχνει σε όλα αυτά για να γλυτώσουμε από τη φριχτή υποταγμένη συμμόρφωση σε διάφορα μοντέλα προκατασκευασμένης νεκρής κοινωνικής συμπεριφοράς».

Προχθές είχα πάει στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής για να δηλώσω την αλλαγή διεύθυνσης, ύστερα από τη jaildoor.jpgμετακόμιση που κάναμε. Δίπλα στο γραφείο όπου θα το έκανα, ήταν η στενή και βαριά πόρτα με τα σιδερένια κάγκελα στο μικρό παράθυρό της, που πίσω της ήταν το στενόχωρο κρατητήριο που υπάρχει σε κάθε αστυνομικό τμήμα. Κοίταξα την πόρτα. Στο μικρό παράθυρο, σχεδόν κολλημένο στα κάγκελα, ήταν το πρόσωπο ενός νέου παιδιού, το πολύ 20 χρονών, με μάτια ξύπνια, αλλά γεμάτα μελαγχολία. Δεν έμοιαζε για να ‘ χει πάρει ναρκωτικά. Μου ράγισε την καρδιά. Μετά από κανένα δεκάλεπτο, βγήκα από το γραφείο όπου δήλωσα την αλλαγή διεύθυνσης και άθελά μου κοίταξα την πόρτα του κρατητήριου, καθώς πέρναγα μπροστά της. Το παράθυρο ήταν άδειο. Ο νεαρός είχε κάτσει μέσα φαίνεται, γιατί καθώς απομακρυνόμουν από την πόρτα, τον άκουσα να λέει, χωρίς να φωνάζει αλλά δυνατά και με τρομερό θυμό: «Θα σας γαμήσω όλους».
Καθώς έβγαινα στο δρόμο τα μάτια μου βούρκωσαν.
Π.

7 Σχόλια στο “Άταχτα παιδιά”

      alia
      29 Μαΐου 08 στις 13:56

      δυστυχώς… είναι αλήθεια αυτό…
      Και πέρα από τα παραβατικά εκείνα παιδιά που φτάνουν ως τα αστυνομικά τμήματα και τα κρατητήρια, τα δικαστήρια, τα αναμορφωτήρια, υπάρχουν κι ένα σωρό άλλα, τα οποία σέβονται μεν αρκετά τους νόμους, ώστε να μην φτάσουν στη «δικαιοσύνη», όμως κουβαλούν εκείνη την αντίδραση που περιγράφετε, και την περνούν στις διαπροσωπικές σχέσεις, την κάνουν συναισθηματικό σαδισμό και μεγαλώνουν, και προχωρούν, και διαιωνίζουν…

      unamama
      29 Μαΐου 08 στις 14:28

      στο μυαλο μου ηρθε ο πασσαρης…εξαιρετικης ευφυιας ατομο, εξαιρετικα επικινδυνο…θυμα πιστευω αυτης της κοινωνιας που ο ιδιος την αντιλαμβανεται διαφορετικα απο τους πολλους γι αυτο και αντιδρα…

      Γιαννης απο ΝΥ
      30 Μαΐου 08 στις 6:12

      Κακο πραγμα να μαθαινεις να αντλεις δυναμη απο τον θυμο σου. Μου πειρε καιρο να το καταλαβω αλλα δεν ηταν ο χρονος που με βοηθησε μα «τροποι πνευματικης αφυπνισης» που εχω μαθει κι εξασκω.
      Απο «ατακτος» σαν μικρος που ειμουν εφτασα και «κολοπαιδο» οταν μεγαλωσα, επισης κι «αλητης» ακομη. Οταν μια μερα, προσφατα, ρωτησα να μου δωθουν παραδειγματα αυτης της νεοτερης συμπεριφορας μου κανεις δεν ειχε να πει κατι συγκεκριμενο. «Κεραταδες», σκεφθηκα.
      Παραμυθακο εχεις ολη την αγαπη μου.

      Karellen
      8 Ιουνίου 08 στις 12:56

      Αναφέρεται επανειλημμένα αλλά η πρόοδος μιας κοινωνίας αντικατοπτρίζεται στο επίπεδο του σωφρονιστικού της συστήματος. Εδώ, στην κεντρική Ευρώπη, τα κρατητήρια και οι φυλακές δεν έχουν σχέση με τα δικά μας. Δεν στοιβάζουν σκουπίδια εκεί, φιλοξενούν ανθρώπους.
      Έχετε τόσο δίκιο για τους νέους που αναζητούν βοήθεια για να καταλάβουν την ζωή, το ένα φέρνει τ’άλλο και καταλήγουν σε ένα κελί που συντελεί στο να χάσουν τον δρόμο εντελώς, να εξοργιστούν με τους ανθρώπους, να κυνηγήσουν εκδίκηση απ’ την ζωή.

Σχολιάστε